Жеймс Ричмонд Бартé – афроамерикалық мүсінші, Гарлем Ренессансының өкілі. Оның туындыларында қара нәсілді адамдардың рухани бейнесі, әртүрлілігі бейнеленген.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Африкалық америкалық мүсінші (1901–1989)
African American sculptor (1901–1989)
Джеймс Ричмонд Барте, сондай-ақ Ричмонд Барте (28 қаңтар 1901 – 5 наурыз 1989) Харлем Ренессансымен байланысты африкалық америкалық мүсінші болған. Барте ең көп қара нәсілді адамдарды бейнелеуімен танымал. Оның көркемдік еңбегінің негізгі мақсаты – адамның әртүрлілігі мен руханилығын көрсету еді. Барте бірде: "Мен өмір бойы адамдарда көріп, сезінетін рухани сапаны ұстап алуға тырыстым, ал Құдай жаратқан адам денесі осы рухты жеткізудің ең жақсы жолы деп санаймын" деген.
James Richmond Barthé, also known as Richmond Barthé (January 28, 1901 – March 5, 1989) was an African American sculptor associated with the Harlem Renaissance. Barthé is best known for his portrayal of black subjects. The focus of his artistic work was portraying the diversity and spirituality of man. Barthé once said: "All my life I have been interested in trying to capture the spiritual quality I see and feel in people, and I feel that the human figure as God made it, is the best means of expressing this spirit in man."
Ерте өмір
Джеймс Ричмонд Барте Миссисипи штатының Бей-Сент-Луис шығанағында Ричмонд Барте мен Мари Клементина Робато отбасында дүниеге келді. Барте 22 жасында, баласы бірнеше айлық болғанда әкесі қайтыс болды, оны анасы жалғыз өзі тәрбиеледі. Ол тігінші болып жұмыс істеді, ал Барте бастауыш мектепке барар алдында Уильям Франклинге тұрмысқа шықты, одан кейін олардың тағы бес баласы болды. Барте өте ерте жасынан сурет салуға құштарлық танытып, қабілетті екенін көрсетті. Оның анасы оның өнерге ұмтылуына көптеген жағдайлар жасады. Барте бірде былай деді: «Мен еденде ойнап жүргенімде анам маған қағаз бен қарындаш беріп ойнату үшін тастап қоятын. Ол өз ісін істеп жатқанда мен тыныш отыратынмын. Алты жасымда сурет салуды бастадым. Анам тігін тіккен әйел маған акварель бояулар жинағын сыйлады. Сол кезде мен жақсы сурет салатынмын». Барте балалық және жасөспірім шағында мұғалімдерінің қолдауымен сурет салуын жалғастырды. Бей-Сент-Луис мемлекеттік мектебіндегі төртінші сынып мұғалімі Инес Лабат оның эстетикалық дамуына ықпал етіп, көркемдік өсуіне көмектесті. Барте он екі жасында өз туындыларын Бей-Сент-Луис округінің жәрмеңкесінде көрсетті. Алайда, жас Барте денсаулығымен көп мәселелерге тап болды, 14 жасында тиф қызыл жоталға шалдыққаннан кейін мектептен шығып қалды. Содан кейін ол үй шаруасынан көмектесетін және қолөнерші болып жұмыс істеді, бірақ бос уақытын сурет салумен өткізді. Пондс деген бай отбасы, жазда Бей-Сент-Луисте демалатын, Бартені Нью-Орлеан, Луизианадағы үй шаруасынан жұмыс істеуге шақырды. Пондтармен жұмыс істеу арқылы Барте өзінің мәдени көкжиегін кеңейтіп, өнер туралы білімін арттырды және Times Picayune газетінің жергілікті жазушысы Лайл Саксонмен танысты. Саксон мектептегі нәсілдік сегрегацияға қарсы күресіп, Бартені Нью-Орлеандағы өнер мектебіне қабылдауға тырысты. 1924 жылы Барте өзінің алғашқы майлы суретін жергілікті католик шіркеуіне қайырымдылық шарасында аукционға қою үшін сыйлады. Оның талантына тәнті болған Гарри Ф. Кейн, SSJ Бартені көркемөнер саласындағы мансабын жалғастыруға ынталандырып, оның көркемөнерде білім алуы үшін ақша жинады. 23 жасында, толық емес орта мектеп білімімен және өнер саласында формальды білімі болмаған Барте Пенсильвания Көркемсурет академиясына және Чикаго өнер институтына өтініш берді, және соңғысы оны қабылдады.
James Richmond Barthé was born in Bay St. Louis, Mississippi, to Richmond Barthé and Marie Clementine Robateau. Barthé's father died at the age of 22, when he was only a few months old, leaving his mother to raise him alone. She worked as a dressmaker and before Barthé began elementary school she remarried to William Franklin, with whom she eventually had five additional children. Barthé showed a passion and skill for drawing from an early age. His mother was, in many ways, instrumental in his decision to pursue art as a vocation. Barthé once said: "When I was crawling on the floor, my mother gave me paper and pencil to play with. It kept me quiet while she did her errands. At six years old I started painting. A lady my mother sewed for gave me a set of watercolors. By that time, I could draw very well." Barthé continued making drawings throughout his childhood and adolescence, under the encouragement of his teachers. His fourth grade teacher, Inez Labat, from the Bay St. Louis Public School, influenced his aesthetic development by encouraging his artistic growth. When he was only twelve years old, Barthé exhibited his work at the Bay St. Louis County Fair. However, young Barthé was beset with health problems, and after an attack of typhoid fever at the age of 14, he withdrew from school. Following this, he worked as a houseboy and handyman, but still spent his free time drawing. A wealthy family, the Ponds, who spent summers at Bay St. Louis, invited Barthé to work for them as a houseboy in New Orleans, Louisiana. Through his employment with the Ponds, Barthé broadened his cultural horizons and knowledge of art, and was introduced to Lyle Saxon, a local writer for the Times Picayune. Saxon was fighting against the racist system of school segregation, and tried unsuccessfully to get Barthé registered in an art school in New Orleans. In 1924, Barthé donated his first oil painting to a local Catholic church to be auctioned at a fundraiser. Impressed by his talent, Fr Harry F. Kane, SSJ encouraged Barthé to pursue his artistic career and raised money for him to undertake studies in fine art. At the age of 23, with less than a high school education and no formal training in art, Barthé applied to the Pennsylvania Academy of Fine Arts and the Art Institute of Chicago, and was accepted by the latter.
Чикаго
Келесі төрт жыл ішінде Барте сурет салу мамандығы бойынша құрылған оқу бағдарламасын орындады. Осы уақыт аралығында ол әпкесі Розамен бірге тұрып, түрлі жұмыстар істеу арқылы күнкөрісін қамтамасыз етті. Оның жұмысы өнерді қолдаушы және көптеген дарынды жас афроамерикандық суретшілерге көмектесетін доктор Чарльз Масео Томпсонның назарын аударды. Барте жақсы портрет суретшісі болды, ал доктор Томпсон оған қаланың әулетті афроамерикандық азаматтарынан табысты тапсырыстар алуға көмектесті. Барте 1927 жылы Чикаго өнер институтында сурет салу студенті кезінде «The Negro in Art Week» көрмесінде кәсіби мүсінші ретінде тұңғыш рет өнер жұмыстарын көрсетті. Сондай-ақ, ол 1928 жылғы сәуірде Чикаго өнер лигасының жылдық көрмесіне қатысты. Оның жұмысына сыншылардың жоғары бағасы беріліп, Генри О. Таннердің (1928) және Туссен Л’Оувертурдің (1928) бюстері сияқты маңызды тапсырыстарды орындау мүмкіндігі туды. Ол әлі жиырма жасқа толмағанмен, қысқа мерзім ішінде, негізінен мүсіндері арқылы, қазіргі афроамерикандық өнерге елеулі үлес қосып, танымал болды. 1929 жылы көркемдік білімінің негізгі қағидаларын оқып бітірген Барте Чикагодан Нью-Йоркке кетуге шешім қабылдады.
During the next four years, Barthé followed a curriculum structured for majors in painting. During this time he boarded with his aunt Rose and made a living working different jobs. His work caught the attention of Dr. Charles Maceo Thompson, a patron of the arts and supporter of many talented young black artists. Barthé was a flattering portrait painter, and Dr. Thompson helped him to secure many lucrative commissions from the city's affluent black citizens. Barthé had his debut as a professional sculptor at The Negro in Art Week exhibition in 1927 while still a student of painting at the Art Institute of Chicago. He also exhibited in the April 1928 annual exhibition of the Chicago Art League. The critical acclaim allowed Barthé to enjoy numerous important commissions such as the busts of Henry O. Tanner (1928) and Toussaint L'Ouverture (1928). Although he was still in his late 20s, within a short time he won recognition, primarily through his sculptures, for making significant contributions to modern African American art. By 1929, the essentials of his artistic education complete, Barthé decided to leave Chicago and head for New York City.
Нью-Йорк қаласы
Ұлы депрессия кезінде көптеген жас суретшілерге өнерден күнкөру өте қиын болғанмен, 1930 жылдар Ричмонд Барте үшін ең өнімді жылдары болды. Чикаго Өнер институтынан бітіргеннен кейін Нью-Йоркке көшуі, Харлем Ренессансының қақпасы болған қалаға келген кезде Бартеге жаңа тәжірибелер сыйлады. 1930 жылы Чикагодағы Әйелдер қалалық клубында өткен алғашқы жеке көрмесінде Джулиус Розенвальд қорының стипендиясын жеңіп алғаннан кейін ол Гарлемде студиясын ашты. Бірақ 1931 жылы студиясын Гарлемнен Гринвич-Виллиджге көшірді. Барте бірде: «Мен қала орталығында тұрамын, себебі менің өмірімді қамтамасыз ете алатын байланыстармен осы жерде ғана ыңғайлырақмын» деді. Ол жақсы қарым-қатынас жасаудың және коллекционерлердің қызығушылығын қадағалаудың маңыздылығын түсінді. Келесі екі онжылдық ішінде ол мүсінші ретінде өзінің атын шығарды. Ол бірнеше сыйлықтарға ие болды, қатарынан табыстарға жетті және жазушылар мен сыншылар оны заманының жетекші «модернистерінің» бірі деп есептеді. Оның афроамерикалық достарының қатарында Уоллес Турман, Клод Маккей, Лэнгстон Хьюз, Джимми Дэниелс, Каунти Каллен және Гарольд Джекман болды. Ральф Эллисон оның алғашқы шәкірті болды. Оны қолдаған ақ нәсілділердің арасында Карл Ван Вехтен, Ноэль Салливан, Чарльз Каллен, Линкольн Кирштейн, Пол Кадмус, Эдгар Кауфманн және Джаред Френч есімдері бар. 1945 жылы Барте Ұлттық мүсіншілер қоғамының мүшесі атанды.
While many young artists found it very difficult to earn a living from their art during the Great Depression, the 1930s were Richmond Barthé's most prolific years. The shift from the Art Institute of Chicago to New York City, where he moved following graduation, exposed Barthé to new experiences as he arrived in the city during the peak of the Harlem Renaissance. He established his studio in Harlem in 1930 after winning the Julius Rosenwald Fund fellowship at his first solo exhibition at the Women's City Club in Chicago. However, in 1931, he moved his studio in Harlem to Greenwich Village. Barthé once said: "I live downtown because it is much more convenient for my contacts from whom it is possible for me to make a living." He understood the importance of public relations and keeping abreast of collectors' interests. During the next two decades, he built his reputation as a sculptor. He was awarded several awards and has experienced success after success and was considered by writers and critics as one of the leading "moderns" of his time. Among his African American friends were Wallace Thurman, Claude McKay, Langston Hughes, Jimmie Daniels, Countee Cullen, and Harold Jackman. Ralph Ellison was his first student. Supporters who were white included Carl Van Vechten, Noel Sullivan, Charles Cullen, Lincoln Kirstein, Paul Cadmus, Edgar Kaufmann Jr., and Jared French. In 1945, Barthé became a member of the National Sculpture Society.
Кейінгі өмірі
Ақырында, қаланың шиеленіскен ортасы мен зорлық-зомбылығы оған әсер ете бастады, сол себепті ол атақты өмірін тастап, 1947 жылы Батыс Үндістанның Ямайкасына көшіп кетті. Оның мансабы Ямайкада гүлденді және ол 1960 жылдардың ортасына дейін онда тұрды, бірақ күшейе берген зорлық-зомбылық оны тағы көшуге мәжбүр етті. Келесі бес жыл бойы ол Швейцарияда, Испанияда және Италияда өмір сүрді, содан кейін Калифорния штатының Пасадена қаласындағы жалға алынған пәтерге қоныстанды. Осы пәтерде Барте өзінің естеліктері үстінде жұмыс істеді, ең бастысы – актер Джеймс Гарнердің қаржылық қолдауымен көптеген туындыларын жариялады, 1989 жылы қайтыс болғанға дейін. Гарнер Барте өнеріне авторлық құқық берді, оның мұрасын жинақтап, құжаттау үшін биограф жалдады және Ричмонд Барт қорына негіз салды.
Eventually, the tense environment and violence of the city began to take its toll, and he decided to abandon his life of fame and move to Jamaica in the West Indies in 1947. His career flourished in Jamaica, and he remained there until the mid 1960s when ever growing violence forced him to move again. For the next five years, he lived in Switzerland, Spain, and Italy, then settled in Pasadena, California in a rental apartment. In this apartment, Barthé worked on his memoirs, and most importantly, editioned many of his works with the financial assistance of actor James Garner until his death in 1989. Garner copyrighted Barthé's artwork, hired a biographer to organize and document his work, and established the Richmond Barthe Trust.
Қоғамдық жұмыстар
Бартедің алғашқы қоғамдық тапсырысы Нью-Йорк қаласының Федералды өнер жобасынан болды, және ол 80 футтық бас рельефті құйма тастан (1939) Гарлем өзені үйлері кешенін безендіру үшін жасады, бірақ аяқталғаннан кейін оның жұмысы Бруклиндегі Кингсборо үйлеріне орнатылды. Оның басқа да маңызды қоғамдық жұмыстарының ішінде Гаитидегі Порт-о-Пренстегі Ұлттық сарай алдындағы Туссен Л’Оувертурдің монументалды қола мүсіні (1950); Гаитидегі Порт-о-Пренстегі Шамп-ду-Марстағы 40 футтық қоладан жасалған Жан Жак Дессалиннің атқа отырған мүсіні (1952); Вашингтондағы Әлеуметтік қамсыздандыру басқармасы ғимаратының қасбетіндегі Америкалық бүркіттің құйма тас рельефі (1940); Нью-Йорктегі мрамор Артур Брисбен ескерткіші (1939); Франк Ллойд Райттың Fallingwater үйі үшін Роуз МакКлендонның мүсінінің кейінірек үлкейтілген нұсқасы (1932); және бүгінге дейін қолданылып келе жатқан бірнеше Гаити монеталарының дизайны бар.
Barthé's first public commission came from the New York City's Federal Art Project and for the 80 foot bas relief in cast stone, (1939), for the embellishment of the Harlem River Houses complex, but upon completion, his work was installed at the Kingsborough Houses in Brooklyn. His other most notable public works include a monumental bronze of Toussaint L’Ouverture, (1950), in front of the National Palace in Port au Prince, Haiti; 40 foot bronze equestrian statue Jean Jacques Dessalines, (1952), at Champs du Mars, Port au Prince, Haiti; a cast stone relief of American Eagle, (1940), on the façade of Social Security Board Building in Washington, DC; a marble Arthur Brisbane Memorial in New York City, (1939), a later enlarged version of a sculpture of Rose McClendon (1932), for Frank Lloyd Wright's Fallingwater, (c.1935); and the design of several Haitian coins, still in use today.
Гаитилік шығармалар
Барттың Гаитидегі туындылары 1950 жылы Ямайканың Очо-Риос қаласына көшкеннен кейін жарық көрді және оның ірі әрі танымал туындыларының қатарына кірді. Жан Жак Дессалиннің 1952 жылы құйылған, 40 фут биіктігіндегі атқа отырған қола мүсіні, Гаитидің саяси лидерлері 1948 жылы тәуелсіздік тойларын белгілеу үшін тапсырыс берген төрт батырлық мүсіннің бірі еді. Дессалин ескерткіші Порт-о-Пренстегі Champs du Mars паркін 1954 жылы жаңғырту жұмыстарының маңызды бөлігі болды. Барттың 40 фут биіктігіндегі Туссент Льоувертур мүсіні (1950) мен тас ескерткіші Ұлттық сарайға жақын орналастырылып, 1950 жылы кубалық мүсінші Бланко Рамос жасаған тағы екі батырлық мүсінмен (астанада және елдің солтүстігінде) бірге ашылды. Сол кездегі бір афроамерикандық газет бұл жинақты "жер бетіндегі ең ұлы қара нәсілді ескерткіштері" деп атады. Льоувертур – Барттың мансабының басында бюст (1926) және портрет (1929) жасаған тақырып, ол қайырған туынды.
Barthe's Haitian works came in a time after his 1950 move to Ocho Rios, Jamaica, and were among his larger and more famous works. The huge 40 foot equestrian bronze of Jean Jacques Dessalines, (1952), was one of four heroic sculptures commissioned in 1948 by Haitian political leaders to mark independence celebrations. The Dessalines monument was part of a larger 1954 restoration of the Champs du Mars park in Port au Prince, Barthe's 40 foot high Toussaint L’Ouverture statue (1950), and stone monument was positioned nearer the National Palace, and was unveiled in 1950 with two other commissioned heroic sculptures (in the capital and in the north of the county) by Cuban sculptor Blanco Ramos. At the time, one African American newspaper called the collection "the Greatest Negro Monuments on earth." L'Overture was a subject Barthe returned to several times, having created a bust (1926) and painted portrait (1929) of the figure early in his career.
Көрмелер
Барте кәсіби мүсінші ретінде дебюті 1927 жылы Чикагодағы «The Negro in Art Week» көрмесінде болды. Оның алғашқы жеке көрмесі 1930 жылы Чикагодағы Әйелдер қалалық клубында өтті, онда мүсіндер, суреттер және қағаздағы жұмыстардан тұратын 38 туынды қойылды. 1932 жылы Уитни американдық өнер мұражайы 1932 жылғы қазіргі заманғы американдық суретшілердің ашылу көрмесінде көрсетілгеннен кейін «Қара жиде әйелі» (1930) мүсінінің қоладан жасалған көшірмесін сатып алуға шешім қабылдады. 1933 жылы Нью-Йорктегі Каз Дельбо галереясында Бартетің жұмыстары Делакруа, Матисс, Лоренсен, Домие және Фореннің суреттерімен бірге қойылды. 1942 жылы Чикагодағы Оңтүстік жақ қауымдық өнер орталығында 20 өнер туындысының көрмесі өтті. Жеке коллекциялардан алғаш рет көрсетілген «Ричмонд Барте: Ізденуші» ретроспективасы Миссисипи штатының Билокси қаласындағы Ор О’Киф өнер мұражайындағы африкалық американдық галереялардың ашылу көрмесі болды, оны Маргарет Роуз Вендрис, PhD басқарды. Бартетің ең соңғы ретроспективасы «Ричмонд Барте: Өнеріндегі өмірі» деп аталды, ол 30-дан астам мүсін мен фотосуреттен тұрады. Көрмені 2009 жылы Лос-Анджелестегі Ландау көшпелі көрмелері ұйымдастырды. Көрме өткен орындарға Чарльз Х. Райт африкалық американдық тарихы мұражайы, Калифорниялық африкалық американдық мұражайы, Диксон галереясы және бақтары, сондай-ақ NCCU өнер мұражайы кірді.
Barthé's debut as a professional sculptor was at The Negro in Art Week exhibition in Chicago in 1927. His first solo exhibition was held at the Women's City Club in Chicago in 1930, exhibiting a selection of 38 works of sculpture, painting, and works on paper. In 1932, the Whitney Museum of American Art decided to purchase a bronze copy of the Blackberry Woman (1930) after exhibiting it at the opening exhibition of Contemporary American Artists in 1932. Barthé's work was paired with drawings by Delacroix, Matisse, Laurencin, Daumier, and Forain at the Caz Delbo Gallery in 1933 in New York City. In 1942, he had an exhibition of 20 works of art at the South Side Community Art Center in Chicago. The retrospective which included works from private collections shown for the first time, Richmond Barthé: The Seeker was the inaugural exhibition of the African American Galleries at the Ohr O'Keefe Museum of Art in Biloxi, Mississippi, curated by Margaret Rose Vendryes, PhD. Barthé's most recent retrospective, titled Richmond Barthé: His Life in Art, consisted of over 30 sculptures and photographs. The exhibition was organized by Landau Traveling Exhibitions of Los Angeles, CA, in 2009. The exhibition venues included the Charles H. Wright Museum of African American History, the California African American Museum, the Dixon Gallery and Gardens, and the NCCU Art Museum.
Жинақтар
Уитнидің Америка өнер мұражайы 1932 жылы Уитни жылдық көрмесінен кейін 1932 жылы Бартедің «Қаражидек әйелі» (1930) мүсінінің қола көшірмесін сатып алды. «Африкалық биші» (1933) 1933 жылы Уитни жылдық көрмесінде көрсетілгеннен кейін, ал «Комедиант» (1935) 1935 жылы көрсетілгеннен кейін сатып алынды. Метрополитен өнер мұражайы 1942 жылы сол мұражайда өткен «Жеңіс үшін суретшілер» көрмесінен кейін «Боксшыны» (1942) сатып алды. Бартедің басқа туындылары Смитсоновтың американдық өнер мұражайында, Чикаго өнер институтында, Фоллингвотерде және басқа да коллекцияларда сақталады. Барте сонымен қатар суретші Джейкоб Лоуренспен бірге Метрополитен өнер мұражайының тұрақты коллекциясында ұсынылған алғашқы афроамерикалық суретші болды. Барте Калифорния штатының Пасадена қаласына келгеннен кейін бірнеше жыл өткен соң, қала оның тұрған көшесінің атын Барте драйв деп өзгертті. Ален Локка жазған күні көрсетілмеген хатында ол «негр досы және жақынымен» ұзақ мерзімді қарым-қатынас құруға ниеттенгенін білдірді. Маргарет Роуз Вандриздің «Барте: Мүсіндегі өмір» атты кітабы Бартені жазушы Лайл Саксонмен, афроамерикалық өнер сыншысы Ален Локкпен, жас мүсінші Джон Роденмен және фотограф Карл Ван Вехтенмен байланыстырады. Ален Локктің Ричард Брюс Нюгентке жазған хатына сәйкес, Барте «Порги мен Бесс» өндірісінің актерлік құрамындағы Нюгентпен романтикалық қарым-қатынаста болған.
The Whitney Museum of American Art purchased Barthé's bronze copy of the Blackberry Woman (1930) in 1932, after the inaugural exhibition Whitney Annual in 1932. The African Dancer (1933) was purchased after being displayed in Whitney Annual in 1933 as well as the Comedian in 1935. The Metropolitan Museum of Art purchased The Boxer (1942) after Artists for Victory exhibition at the same museum in 1942. Barthé's other pieces are in the collections of the Smithsonian American Art Museum; the Art Institute of Chicago, Fallingwater, and others. Barthé was also the first African American artist to be represented, together with the painter Jacob Lawrence, in the Metropolitan Museum of Art's permanent collection. A few years after his arrival in Pasadena, California, the city renamed the street where Barthé lived as Barthé Drive. In an undated letter to Alain Locke, he indicated that he desired a long term relationship with a "Negro friend and a lover". The book Barthé: A Life in Sculpture by Margaret Rose Vandryes links Barthé to writer Lyle Saxon, to African American art critic Alain Locke, young sculptor John Rhoden, and the photographer Carl Van Vechten. According to a letter from Alain Locke to Richard Bruce Nugent, Barthé had a romantic relationship with Nugent, a cast member from the production of Porgy & Bess.
Діндік наным-сенімдер
Барте — шын ниетті католик еді. Бартенің кейінгі көптеген туындылары діни тақырыптарды бейнелейді, олардың ішінде Жақын Шоқан (1942), Маған келіңдер (1945), Исаның басы (1949), Ашулы Христос (1946) және Қайта тірілу (1969) бар. "Ана" (1935), "Мария" (1945) сияқты туындылары немесе аяқталмаған "Христос тоғызына ілінуі" (шамамен 1944) нәсілдер аралық әділдік идеяларымен айқын әсерленген, осы себепті 1945 жылы Католиктердің нәсілдер аралық кеңесі оған Джеймс Дж. Хой сыйлығын табыс етті.
Barthé was a devoted Catholic. Many of Barthé's later work depicted religious subjects, including John the Baptist (1942), Come Unto Me (1945), Head of Jesus (1949), Angry Christ (1946), and Resurrection (1969). Works like The Mother (1935), Mary (1945), or his unfinished Crucifixion (c. 1944) are noticeably influenced by the interracial justice for what he was awarded the James J. Hoey Award by the Catholic Interracial Council in 1945.