Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Чили президенті сайлауы
Election for the president of Chile
Чилиде 1946 жылдың 4 қыркүйегінде президент сайлауы өтті. Сайлау қорытындысы бойынша Радикалдық партиядан баққан Габриэль Гонсалес Видела жеңіске жетті, ол сайлаушылардың 40 пайызы мен Конгресс дауысының 75 пайызын жинады.
Presidential elections were held in Chile on 4 September 1946. The result was a victory for Gabriel González Videla of the Radical Party, who received 40% of the popular vote and 75% of the Congressional vote.
Сайлау жүйесі
Сайлау абсолюттік көпшілік жүйесі бойынша өтті, онда кандидат сайлану үшін халықтың дауысының 50 пайызынан астам дауыс жинауы тиіс еді. Егер ешбір кандидат қажетті көпшілік дауысқа қол жеткізбесе, Ұлттық Конгрестің екі палатасы ең көп дауыс алған екі кандидатты дауысқа салу үшін шақырылар еді.
The election was conducted using the absolute majority system, wherein a candidate had to secure more than 50% of the popular vote to be elected. In the event that no candidate obtained the required majority, both houses of the National Congress would convene to vote on the two candidates with the highest number of votes.
Бернардо Ибанез
Гонсалес Виделаның Демократиялық одақтан кандидат ретінде ұсынылуына орай, Социалистік партия 11 шілдеде Гонсалеске қолдау көрсетпейтінін және оның орнына өз кандидаттарын тікелей сайлауға қатыстыратынын мәлімдеді. 18 тамызда өткен толық құрамымен отырыста Социалистік партия жұмысшылардың көшбасшысы Бернардо Ибаньестің президенттікке үміткерлігін ресми түрде жариялады.
In light of González Videla's nomination as the Democratic Alliance candidate, the Socialist Party declared on 11 July that they would not endorse González and would instead field their own candidate. During a plenary session on 18 August, the Socialist Party officially announced the presidential candidacy of labor leader Bernardo Ibáñez.
Фернандо Алессандри
Демократиялық Альянстың Гонсалеске қолдау көрсетуі коммунистік радикалдық альянсқа қарсы болған радикалды қозғалыстың ішіндегі фракцияның жарылуына себеп болды. Бұл жарылу Хулио Дюран мен Артуро Олаваррия басқаратын Демократиялық радикалдық партияның құрылуына әкелді. Партия Альфредо Духальдені кандидат ретінде жақтады, сондай-ақ Аутентикалық социалистік партия да оған қолдау көрсетті. Духальде 3 тамызда ұсынылымды қабылдап, Республика вице-президенті лауазымынан кетуге және сол күні вице-адмирал Висенте Мериноға билікті тапсыруға келісті. Содан кейін, 11 тамызда Артуро Алессандри өзінің ұлы Фернандо Алессандри Родригес пайдасына кандидаттығынан бас тартты. Фернандо Мармадуке Гроув коалициясының либерал, демократиялық радикал және аутентикалық социалистер өкілі болды. Екі күннен кейін, 13 тамызда Альфредо Духальде кандидаттығынан бас тартып, саяси науқаны үшін айдың басында тастап кеткен Республика вице-президенті лауазымын қайта иеленді. Сол күні, 13 тамызда Аграрлық еңбек партиясы Фернандо Алессандриге қолдау білдірді.
The Democratic Alliance's support for González led to the division of a faction within the radical movement that opposed the communist radical alliance. This division resulted in the formation of the Democratic Radical Party, led by Julio Durán and Arturo Olavarría. The party endorsed Alfredo Duhalde as their candidate, with additional support from the Authentic Socialist Party. Duhalde accepted the nomination on 3 August, resigning from his position as Vice President of the Republic and handing over power to Vice Admiral Vicente Merino on the same day. Subsequently, on 11 August, Arturo Alessandri withdrew his candidacy in favor of his son, Fernando Alessandri Rodríguez. Fernando became the representative for the coalition of liberals, democratic radicals, and authentic socialists of Marmaduke Grove. Two days later, on 13 August, Alfredo Duhalde resigned from his candidacy, reclaiming the vice presidency of the Republic that he had left earlier in the month to pursue his political campaign. On the same day, 13 August, the Agrarian Labor Party announced its support for Fernando Alessandri's candidacy.
Нәтижелер
Президенттік кандидаттардың ешқайсысы 1925 жылғы конституцияда белгіленгендей, абсолютті көпшілік дауысқа ие болмағандықтан, ең көп дауыс жинаған екі кандидаттың біреуін таңдау жауапкершілігі Толық Конгресске жүктелді. Осы жағдай оңшыл партияларды сайлауда жеңіске жете алмаған соң, Толық Конгрессте жеңіске жетуге талпындырды. Гонсалес Видела Эдуардо Круз Кокені солшыл кандидаттың жеңісін жоққа шығаруға бағытталған маневрлер жасады деп айыптады, сонымен қатар Толық Конгресстегі түрлі саяси топтардың қолдауын қамтамасыз ету үшін үгіт жүргізіп жатқанын мәлімдеді. Гонсалес Видела саяси білігін пайдаланып, кең қолдау коалициясын құрды. Ұзақ пікірсайыстардан кейін Духалденің жақтастары да, демократиялық радикалдар да (Олаваррияны қоспағанда) оған сайлауда қолдау көрсетуге келісті. Содан кейін Ұлттық фаланга коалицияға қосылды, одан кейін дереу аграрлық және социалистік партиялар, оның ішінде Гроув және Бернардо Ибанез фракциялары да қосылды. Консерваторлардың қолдауын алуға жасалған әрекеттер сәтсіз аяқталды. Коммунистер де өз дауыстарын берді, ал бастапқыда бас тартқан либералдар да ақырында оны қолдауға бел буды.
As none of the presidential candidates obtained an outright majority, as stipulated in the 1925 constitution, the responsibility fell on the Full Congress to choose between the two candidates who garnered the highest relative majorities. These circumstances prompted the right wing parties to pursue victory in the Full Congress after failing to achieve it at the ballot box. González Videla accused Eduardo Cruz Coke of engaging in these maneuvers, which he claimed were aimed at disregarding the triumph of the left wing candidacy, while simultaneously campaigning to secure the necessary support from different political groups in the Full Congress. Utilizing his political acumen, González Videla successfully built a broad coalition of support. Following extensive deliberations, both Duhalde's supporters and the democratic radicals (except for Olavarría) decided to lend him their electoral backing. Subsequently, the National Falange joined the coalition, followed immediately by the agrarian and socialist parties, including both Grove and Bernardo Ibáñez factions. Efforts to obtain support from the conservatives did not succeed. The communists also contributed their votes, and eventually, the liberals, who initially refused, opted to support him.