Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Оқыту әдісі
Teaching approach
Кейс әдісі – бұл студенттерді бұрынғы қиын шешімдерге тап болған адамдардың орнына қою үшін шешім қабылдауға итермелейтін жағдайларды пайдаланатын оқыту тәсілі. Ол ХХ ғасырда Гарвард университетінің заң ғылымы профессоры Кристофер К. Лэнгделл бастамасымен құрылған, заңды оқытудың жағдайлық әдісінен дамыды. Көптеген басқа оқыту тәсілдерінен өзгеше, кейс әдісі оқытушылардан талқыланып отырған шешімдер бойынша жеке пікірлерін білдіруден аулақ болуды талап етеді. Керісінше, кейс әдісін қолданатын оқытушылардың негізгі міндеті – студенттерден әрбір жағдай ұсынатын мәселелерге шешімдер табуды, сипаттауды және қорғауды сұрау болып табылады.
The case method is a teaching approach that uses decision forcing cases to put students in the role of people who were faced with difficult decisions at some point in the past. It developed during the course of the twentieth century from its origins in the casebook method of teaching law pioneered by Harvard legal scholar Christopher C. Langdell. In sharp contrast to many other teaching methods, the case method requires that instructors refrain from providing their own opinions about the decisions in question. Rather, the chief task of instructors who use the case method is asking students to devise, describe, and defend solutions to the problems presented by each case.
Заңның оқу әдісін іс-жұмыстар кітабымен салыстыру
Кейс әдісі кейс кітаптарын пайдалану әдісінен дамыды, бұл Кристофер К. Лангделл Гарвард құқық мектебінде бастаған Сократ принциптеріне негізделген оқыту тәсілі. Кейс кітаптарын пайдалану әдісі сияқты, кейс әдісі де студенттерді қиын мәселеге тап болған нақты адам рөліне енуге шақырады.
The case method evolved from the casebook method, a mode of teaching based on Socratic principles pioneered at Harvard Law School by Christopher C. Langdell. Like the casebook method the case method calls upon students to take on the role of an actual person faced with a difficult problem.
Шешімнің орындалуы туралы істер
Шешімді күштеу жағдайы – бұл шешім қабылдау ойынының бір түрі. Кез келген шешім қабылдау ойыны сияқты, шешімді күштеу жағдайы студенттерді проблемаға тап болған адамның рөліне (көбінесе «басты кейіпкер» деп аталады) қойып, осы проблеманы шешудің жолдарын ойлап табуға, қорғауға, талқылауға және жетілдіруге шақырады. Алайда, құрамында ойдан шығарылған элементтері бар шешім қабылдау ойындарынан өзгеше, шешімді күштеу жағдайлары толығымен нақты оқиғалардың сенімді сипаттамаларына негізделген. Шешімді күштеу жағдайы – кейс-стадидің де бір түрі. Яғни, бұл өткенде болған жағдайды зерттеу. Бірақ, ретроспективті кейс-стади жағдайдың толық сипаттамасын ұсынатын болса, шешімді күштеу жағдайы «тоқталған баяндамаға» негізделген. Бұл баяндама басты кейіпкер маңызды шешім қабылдауға келгенде тоқтатылады. Яғни, ретроспективті кейс-стади студенттерден өткен шешімдерді кейіннен талдауды сұрайды, ал шешімді күштеу жағдайлары студенттерден проблемаларды болашаққа қарай қарастырып шешуді талап етеді.
A decision forcing case is a kind of decision game. Like any other kinds of decision games, a decision forcing case puts students in a role of person faced with a problem (often called the "protagonist") and asks them to devise, defend, discuss, and refine solutions to that problem. However, in sharp contrast to decision games that contain fictional elements, decision forcing cases are based entirely upon reliable descriptions of real events. A decision forcing case is also a kind of case study. That is, it is an examination of an incident that took place at some time in the past. However, in contrast to a retrospective case study, which provides a complete description of the events in question, a decision forcing case is based upon an "interrupted narrative." This is an account that stops whenever the protagonist finds himself faced with an important decision. In other words, while retrospective case studies ask students to analyze past decisions with the aid of hindsight, decision forcing cases ask students to engage problems prospectively.
Қаулыларды орындау туралы сын пікірлер
Соңғы жылдары корпоративтік даулар мен жаһандық қаржы дағдарысынан кейін, жағдайлық әдіс (кейс-әдіс) бизнеске қатысты тар, құралдық, моральдық принциптері жоқ, басқарушылық көзқарас қалыптастыруға себепкер болды деген сындарға ұшырады. Мұндағы басты мақсат – ұйымдардың әлеуметтік жауапкершілігін ескермей, тек пайданы барынша арттыратын шешімдер қабылдау болып табылады. Сыншылар пікірінше, жағдайлық әдіс іс-қимылға тым көп мән береді, ал жағдайды әртүрлі тұрғыдан қарастыру үшін терең ойлануға жеткіліксіз көңіл бөледі. Осы мәселені шешу үшін студенттерді менеджер рөліне қоймайтын, жағдайлық зерттеулерді (кейстерді) жазудың басқа тәсілдерін қолдау ұсынылып отыр.
In recent years, following corporate scandals and the global financial crisis, the case method has been criticized for contributing to a narrow, instrumental, amoral, managerial perspective on business where making decisions which maximise profit is all that matters, ignoring the social responsibilities of organisations. It is argued that the case method puts too much emphasis on taking action and not enough on thoughtful reflection to see things from different perspectives. It has been suggested that different approaches to case writing, that do not put students in the ‘shoes’ of a manager, be encouraged to address these concerns.
Рөлдік ойын
Кез келген шешім қабылдауға мәжбүр ететін жағдайда басты кейіпкер болады, ол студенттерден шешуге сұралған мәселемен немесе қиындықпен бетпе-бет келген тарихи тұлға. Осылайша, осы мәселелерді қарастырғанда студенттер белгілі бір дәрежеде рөлдік ойынға қатысады. Кейбір жағдайлық оқу оқытушылары, мысалы, Теңізшілер корпусы университетіндегілер, рөлдік ойынға ерекше мән береді, тіпті әр студентті жағдайдың басты кейіпкерінің аты-жөнімен атайды. (Мысалы, студент патша рөлін ойнаса, одан "Мажастығыңыз, бұйрықтарыңыз қандай?" деп сұрайды.) Ал Гарвард бизнес мектебіндегі оқытушылар сияқты басқалары рөлдік ойынға аз мән береді, студенттерден "егер сіз осы жағдайдың басты кейіпкері болсаңыз, не істер едіңіз?" деп сұрайды.
Every decision forcing case has a protagonist, the historical person who was faced with the problem or problem that students are asked to solve. Thus, in engaging these problems, students necessarily engage in some degree of role play. Some case teachers, such as those of the Marine Corps University, place a great deal of emphasis on role play, to the point of addressing each student with the name and titles of the protagonist of the case. (A student playing the role of a king, for example, is asked "Your Majesty, what are your orders?") Other case teachers, such as those at the Harvard Business School, place less emphasis on role play, asking students "what would you do if you were the protagonist of the case."
Тарихи шешім
Шешім қабылдауға итермелейтін мәселенің ядросындағы проблемаға студенттер ұсынған шешімдерді талқылағаннан кейін, жағдайды зерттеуші мұғалім тарихи шешімнің сипаттамасын ұсынады, яғни жағдайдың басты кейіпкері қабылдаған шешімді. Бұл сипаттама "оқиғаның қалған бөлігі", "эпилог" немесе (әсіресе Гарвард университетінде) "B жағдайы" деп те аталады. Ол басылған мақала, бейнежазба, слайдтық презентация, қысқа лекция немесе тіпті басты кейіпкердің өзінің қатысуы түрінде болуы мүмкін. Тарихи шешімнің сипаттамасының қандай нысаны болмасын, жағдайды зерттеуші мұғалім тарихи шешімнің "дұрыс жауап" екенін көрсетуге ұмтылмауы керек. Керісінше, ол мәселенің тарихи шешімі студенттерге өз шешімдерін салыстыратын негізгі нүкте беру үшін қызмет ететінін атап көрсетуі керек. Кейбір жағдайды зерттеушілер студенттерге тарихи шешімді ұсынудан жаңылсады. Тарихи шешімді ұсынбаудың бір себебі – студенттерді жағдайдың нәтижесін өздері зерттеуге ынталандыру. Тағы бір себебі – студенттерді сабақтағы талқылау аяқталғаннан кейін де шешім туралы ойлауға жетелеу. Колумбия университетінің профессоры Кирстен Лундгрен: «Аналитикалық және мәселелерді шешуге қатысты білім алу, егер «не болды» деген сұраққа жауап берілмесе, одан да тиімді болуы мүмкін» деп жазады.
After discussing student solutions to the problem at the heart of a decision forcing case, a case teacher will often provide a description of the historical solution, that is, the decision made by the protagonist of the case. Also known as "the rest of the story", "the epilogue", or (particularly at Harvard University) "the 'B' case", the description of the historical solution can take the form of a printed article, a video, a slide presentation, a short lecture, or even an appearance by the protagonist. Whatever the form of the description of the historical solution, the case teacher must take care to avoid giving the impression that the historical solution is the "right answer." Rather, he should point out that the historical solution to the problem serves primarily to provide students with a baseline to which they can compare their own solutions. Some case teachers will refrain from providing the historical solution to students. One reason for not providing the historical solution is to encourage students to do their own research about the outcome of the case. Another is to encourage students to think about the decision after the end of the class discussion. "Analytic and problem solving learning," writes Kirsten Lundgren of Columbia University, "can be all the more powerful when the 'what happened' is left unanswered.
Күрделі істер
Классикалық шешімді қабылдауға мәжбүрлейтін жағдайда студенттерден белгілі бір уақытта бір басты кейіпкердің алдында тұрған бір мәселені шешу талап етіледі. Алайда, студенттер бірнеше мәселеге тап болған бір басты кейіпкердің рөлін ойнайтын, бір мәселені шешумен айналысатын екі немесе одан көп басты кейіпкерлердің, немесе екі немесе одан көп басты кейіпкерлердің бір-бірімен байланысты екі немесе одан көп мәселені шешумен айналысатын шешімді қабылдауға мәжбүрлейтін жағдайлар да бар.
A classic decision forcing case asks students to solve a single problem faced by a single protagonist at a particular time. There are, however, decision forcing cases in which students play the role of a single protagonist who is faced with a series of problems, two or more protagonists dealing with the same problem, or two or more protagonists dealing with two or more related problems.
Шешімдерді орындайтын қызметкерлердің саяхаттары
Істің негізіндегі тарихи шешімдер қабылданған жерде өткізілетін шешімді қабылдауға бағытталған жаттығу "шешімді күштеуге арналған штабтық сапар" деп аталады. "Орындалуын күштеуге арналған штабтық сапар" деп те белгілі, бұл жаттығуды басқа екі түрлі жаттығумен шатастыруға болмайды: біріншісі – ХХ ғасырда АҚШ Армиясы жүзеге асырған, өткен шайқас алаңдарына жасалатын саяхаттар, екіншісі – 1801 жылы Герхард фон Шарнхорст енгізген және ХХ ғасырдың ортасында Хеллмут фон Мольтке танымал болған "штабтық сапарлар" (Stabs Reisen, әдеби мағынасында "штабтық сапарлар"). "Шешімді күштеуге арналған штабтық сапарлар" мен басқа түрдегі штабтық сапарларды шатастырмау үшін, Вирджиния штатының Квантико қаласындағы Теңізшілер корпусы университетінің Кейс әдісі жобасы өз жүргізетін шешімді күштеуге арналған штабтық сапарларды сипаттау үшін "Расселл сапары" терминін қабылдады. Бұл термин АҚШ Теңізшілер корпусының 16-шы команданты және қолданбалы оқыту әдісін ынталы түрде қолдаған генерал-майор Джон Генри Расселлдің есімін мәңгі есте сақтау үшін берілген.
A decision forcing case conducted in the place where the historical decisions at the heart of the case were made is called a "decision forcing staff ride." Also known as an "on site decision forcing case", a decision forcing staff ride should not be confused with the two very different exercises that are also known as "staff rides": retrospective battlefield tours of the type practiced by the United States Army in the twentieth century and the on site contingency planning exercises (Stabs Reisen, literally "staff journeys") introduced by Gerhard von Scharnhorst in 1801 and made famous by the elder Hellmuth von Moltke in the middle years of the nineteenth century. To avoid confusion between "decision forcing staff rides" and staff rides of other sorts, the Case Method Project at the Marine Corps University in Quantico, Virginia, adopted the term "Russell Ride" to describe the decision forcing staff rides that it conducts. The term is an homage to Major General John Henry Russell Jr.,USMC, the 16th Commandant of the United States Marine Corps and an avid supporter of the applicatory method of instruction.
Сэндвич метафоралары
Шешім қабылдауға мәжбүр ететін жағдайлар кейде оларды әртүрлі бутербродтармен салыстыратын метафоралар жүйесімен сипатталады. Бұл жүйеде нанның бөліктері баяндау элементтерінің метафорасы ретінде қолданылады (яғни, оқиғаның басталуы, жалғасуы немесе аяқталуы), ал бутербродтың ішкілігі студенттерге шешуге ұсынылатын мәселенің метафорасы болып табылады. Сондықтан, бір басты кейіпкер екі мәселеге тап болған жағдай "үш қабатты жағдай" деп аталады. (Төменгі нанның бөлігі бірінші мәселенің тұрғысын көрсетеді, екінші нанның бөлігі бірінші мәселенің тарихи шешімі және екінші мәселенің тұрғысын білдіреді, ал үшінші нанның бөлігі екінші мәселенің тарихи шешімі болып табылады.) Сол сияқты, тарихи шешімі берілмеген (және де бір ғана баяндау элементі бар) шешім қабылдауға мәжбүр ететін жағдай "ашық бутерброд" немесе "smørrebrød" жағдайы деп аталады. Студенттерден салыстырмалы түрде қысқа мерзім ішінде бірнеше шешім қабылдаушының рөлін ойнауды сұрайтын шешім қабылдауға мәжбүр ететін жағдай кейде "Ақ қамал", "слайдер" немесе "күннің бір күні" жағдайы деп аталады.
Decision forcing cases are sometimes described with a system of metaphors that compares them to various types of sandwiches. In this system, pieces of bread serve as a metaphor for narrative elements (i. e. the start, continuation, or end of an account) and filling of the sandwich serves as a metaphor for a problem that students are asked to solve. A decision forcing case in which one protagonist is faced with two problems is thus a "triple decker case." (The bottom piece of bread is the background to the first problem, the second piece of bread is both the historical solution to the first problem and the background to the second problem, and the third piece of bread is the historical solution to the second problem.) Similarly, a decision forcing case for which the historical solution is not provided (and is thus a case with but one narrative element) is an "open face" or "smørrebrød" case. A decision forcing case in which students are asked to play the role of a decision maker who is faced with a series of decisions in a relatively short period of time is sometimes called a "White Castle", "slider" case. or "day in the life" case.
Іштегі материалдар
Істің материалдары – бұл шешімді қабылдауға бағытталған жағдайда студенттердің қабылдаған шешімдерін негіздеу үшін қолданылатын кез келген материалдар. Көбінесе қолданылатын іс материалдарына жағдайды талқылау мақсатында жазылған мақалалар, бастапқыда басқа мақсаттармен жасалған екіншілік жұмыстар, тарихи құжаттар, артефакттар, бейне және аудио бағдарламалар кіреді. Іс материалдары студенттерге шешімді қабылдауға бағытталған жағдай барысында әртүрлі уақытта ұсынылады. Негізгі ақпаратты беретін материалдар сабақ басталғанға дейін немесе барысында таратылады. Басты кейіпкердің шешімін және оның нәтижелерін сипаттайтын материалдар сабақ аяқталғаннан кейін немесе одан соң беріледі. (Бұлар "В жағдайы", "оқиғаның қалған бөлігі" немесе "шығару" деп аталады.) Мәселені шешу барысында басты кейіпкерге қолжеткізілген ақпаратты ұсынатын материалдар сабақ барысында студенттерге беріледі. (Олар көбінесе "тапсырмалар" деп аталады.) Іс материалдары "жетілдірілген" немесе "шикі" болуы мүмкін. Жетілдірілген іс материалдары – бұл шешімді қабылдауға бағытталған жағдайдың бөлігі ретінде пайдалану үшін арнайы жасалған екіншілік жұмыстар. (Жағдайды анықтау орталықтары мен академиялық баспалардан қол жетімді материалдардың көп бөлігі осы жетілдірілген түрде болады.) Шикі іс материалдары – бұл жағдайды талқылаудан өзге мақсаттармен жасалған материалдар. Оларға газет мақалалары, бейне және аудио жаңалықтар, тарихи құжаттар, естеліктер, сұхбаттар және артефакттар жатады.
Case materials are any materials that are used to inform the decisions made by students in the course of a decision forcing case. Commonly used case materials include articles that were composed for the explicit purpose of informing case discussion, secondary works initially produced for other purposes, historical documents, artifacts, video programs, and audio programs. Case materials are made available to students at a variety times in the course of a decision forcing case. Materials that provide background are distributed at, or before, the beginning of the class meeting. Materials that describe the solution arrived at by the protagonist and the results of that solution are passed out at, or after, the end of the class meeting. (These are called "the B case", "the rest of the story", or "the reveal.") Materials that provide information that became available to the protagonist in the course of solving the problem are given to students in the course of a class meeting. (These are often referred to as "handouts.") Case materials may be either "refined" or "raw." Refined case materials are secondary works that were composed expressly for use as part of decision forcing cases. (Most of the case materials that are available from case clearing houses and academic publishers are of the refined variety.) Raw case materials are those that were initially produced for reasons other than the informing of a case discussion. These include newspaper articles, video and audio news reports, historical documents, memoirs, interviews, and artifacts.
Істер орталығы
Кейс орталығы (бұрынғы European Case Clearing House), штаб-пәтері Ұлыбританиядағы Cranfield University, Cranfield, Bedford қаласында, ал АҚШ-тағы кеңсесі Babson College, Wellesley, Massachusetts қаласында орналасқан. Бұл – кейс-әдісінің тәуелсіз үйі, дүниежүзілік 500-ден астам мүшесі бар, коммерциялық емес ұйым және 1973 жылы құрылған тіркелген қайырымдылық қоры. Кейс орталығы – әлемдегі ең ірі және әртүрлі кейс-стадилер қоймасы, онда Гарвард бизнес мектебі, ICFAI бизнес мектебі (Хайдарабад), Blavatnik School of Government, INSEAD, IMD, Ivey Business School, Darden Business School, London Business School, Сингапур менеджмент университеті сияқты әлемдегі жетекші кейс-басылым мектептерінен алынған материалдар бар. Оның мақсаты – оқытушылар мен студенттер арасында білім, дағдылар және тәжірибе алмасу арқылы кейс-әдісін кеңінен тарату. Осы мақсатта ол кейс-әдісі бойынша семинарлар өткізу, стипендиялар беру, журналдар шығару сияқты әртүрлі шаралармен айналысады. Бұл беделді марапаттар, кейс-әдісі қауымдастығының жылдық «Оскар» сыйлықтары ретінде немесе «бизнес біліміне арналған Оскар» ретінде танымал, кейс жазу және оқыту саласындағы әлемдік жетістіктерді марапаттайды.
The Case Centre (formerly the European Case Clearing House), headquartered in Cranfield University, Cranfield, Bedford, United Kingdom, and with its US office at Babson College, Wellesley, Massachusetts, is the independent home of the case method. It is a membership based organization with more than 500 members worldwide, not for profit organisation and registered charity founded in 1973. The Case Centre is the world’s largest and most diverse repository of case studies used in Management Education, with cases from the world’s top case publishing schools, including, Harvard Business School, ICFAI Business School Hyderabad, the Blavatnik School of Government, INSEAD, IMD, Ivey Business School, Darden School of Business, London Business School, Singapore Management University etc. Its stated aim is to promote the case method by sharing knowledge, skills, and expertise in this area among teachers and students, and for this it engages in various activities like conducting case method workshops, offering case scholarships, publishing a journal, These prestigious awards, popularly known as the case method community's annual 'Oscars', or the “business education Oscars, celebrate worldwide excellence in case writing and teaching.
Аңыз қателігі
Шешім қабылдауға итермелейтін жағдайдың баяндалуы міндетті түрде кейіпкердің қиын мәселеге тап болатын оқиға түрінде болады. Бұл "айқыздық қателігіне" алып келуі мүмкін, бұл қателік жағдайды оқытушылар мен жағдай материалдарын дайындаушылардың студенттерге ұсынылатын шешім үшін маңызды болса да, оқиғаны айтуды қиындататын ақпаратты назардан тыс қалдыруына себеп болады. Бұдан өзге, студенттер жағдайдың түйініне үңілудің орнына "жағдай материалдарын талдаумен" айналысады. Яғни, олар шешімді жағдай материалдарының әдеби құрылымы негізінде қабылдайды, ал нақты жағдайды ескермейді. Айқыздық қателігінен сақтану жолдары: жағдай материалдарының стандартты форматтарынан аулақ болу; троптар мен клишелерді тану; бастапқыда жағдайды оқыту мақсатында емес, басқа мақсаттар үшін жасалған материалдарды пайдалану; және қасақана түрде "шатастыратын" – жаңлыс, мағынасыз немесе жағдайдағы басқа ақпаратқа қайшы келетін ақпаратты қосу.
The presentation of a decision forcing case necessarily takes the form of a story in which the protagonist is faced with a difficult problem. This can lead to "the narrative fallacy", a mistake that leads both case teachers and the developers of case materials to ignore information that, while important to the decision that students will be asked to make, complicates the telling of the story. This, in turn, can create a situation in which, rather than engaging the problem at the heart of the case, students "parse the case materials." That is, they make decisions on the basis of the literary structure of the case materials rather than the underlying reality. Techniques for avoiding the narrative fallacy include the avoidance of standard formats for case materials; awareness of tropes and clichés; the use of case materials originally created for purposes other than case teaching; and the deliberate inclusion of "distractors" – information that is misleading, irrelevant, or at odds with other information presented in the case.
Істеу әдісінің мақсаты
Кейс әдісі студенттерге күрделі мәселені жылдам түсінуге, орынды шешімге жедел жетіп, сол шешімді басқаларға айқын және тиімді жеткізуге мүмкіндік береді. Осы процесте кейс әдісі тағы да бірнеше маңызды міндеттерді орындайды, олардың әрқайсысы өздігінен құнды. Студенттердің қызығушылығын ояту арқылы кейс әдісі кәсіби салаға деген қызығушылықты дамытады. Мұндай мәселелерді жанды контекстке енгізу арқылы кейс әдісі фактілерді, терминологияны, қағидаларды, техникаларды және процедураларды оқуды жеңілдетеді. Талқылауға арналған платформа мен нақты тақырыптар ұсыну арқылы кейс әдісі кәсіби диалогты ынталандырады. Шешім қабылдау саласындағы қиын жаттығулар арқылы кейс әдісі кәсіби шешім қабылдау қабілетін жетілдіреді. Күрделі сұрақтар қою арқылы кейс әдісі студенттерге өз мамандығының ерекше талаптарын ойластыруға көмектеседі. Гарвард бизнес мектебінің профессоры Чарльз И. Грагг өзінің "Кейс әдісі" ("Білімді айтуға болмайды") атты классикалық эссесінде «Дұрыс қолданылған жағдайлар жүйесі студенттерді тәуелсіз ойлау мен жауапты шешімдер қабылдауға баулиды» деп мәлімдеген.
The case method gives students the ability to quickly make sense of a complex problem, rapidly arrive at a reasonable solution, and communicate that solution to others in a succinct and effective manner. In the course of doing this, the case method also accomplishes a number of other things, each of which is valuable in its own right. By exciting the interest of students, the case method fosters interest in professional matters. By placing such things in a lively context, the case method facilitates the learning of facts, nomenclature, conventions, techniques, and procedures. By providing both a forum for discussion and concrete topics to discuss, the case method encourages professional dialogue. By providing challenging practice in the art of decision making, the case method refines professional judgement. By asking difficult questions, the case method empowers students to reflect upon the peculiar demands of their profession. In his classic essay on the case method ("Because Wisdom Can't Be Told"), Charles I. Gragg of the Harvard Business School argued that "the case system, properly used, initiates students into the ways of independent thought and responsible judgement."
Жауапкершіліктен бас тарту
Кейбір жағдайлық материалдарға мұғалімдер мен студенттерді дидактикалық, үгіт-насихаттық тәсілдерден және "ең жақсы тәжірибелер" қателігінен сақтандыратын ескертулер қосады. Мұндай ескертулердің мысалдары:
Case materials are often emblazoned with a disclaimer that warns both teachers and students to avoid the didactic, hortatory, and "best practices" fallacies. Here are some examples of such disclaimers:
Бұл жағдай жағдайды тиімді немесе тиімсіз басқаруды көрсету үшін емес, сыныпта талқылау үшін негіз ретінде пайдалануға арналған. Бұл шешімді қабылдауға мәжбүр ететін жағдай – эмпатияны, шығармашылықты, белсенділікке ұмтылысты және басқа да қажырлы қасиеттерді дамытуға бағытталған жаттығу. Сондықтан, ол қандай да бір әрекеттің, техниканың, процедураның немесе конвенцияның тиімділігін дәлелдемейді. Бұл жағдай жағдайды тиімді немесе тиімсіз басқаруды көрсету үшін емес, сыныпта талқылау үшін негіз ретінде пайдалануға арналған. Оның мақсаты – студентті шешім қабылдаушының орнына қойып, жағдайды және қабылданған шешімдерді толыққанды түсінуге көмектесу.
This case is intended to serve as the basis for class discussion rather than to illustrate either the effective or ineffective handling of a situation. This decision forcing case is an exercise designed to foster empathy, creativity, a bias for action, and other martial virtues. As such, it makes no argument for the effectiveness of any particular course of action, technique, procedure, or convention. This case is intended to serve as the basis for class discussion rather than to illustrate either the effective or ineffective handling of a situation. Its purpose is to put the student in the shoes of the decision maker in order to gain a fuller understanding of the situations and the decisions made.''