Эмилиано Фигероа Ларраин: Чили Президентінің өмірбаяны
Emiliano Figueroa
Эмилиано Фигероа Ларраин – Чили президенті (1925-1927). Өмірбаяны, саяси мансабы, білімі және 1910 жылы атқарушы президент міндетін атқарғаны туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Чили президенті (1925–1927)
President of Chile (1925 to 1927)
Эмилиано Фигероа Ларраин (12 шілде 1866 – 16 мамыр 1931) 1925 жылғы 23 желтоқсаннан 1927 жылғы 10 мамырда отставкаға кеткенге дейін Чили президенті болды. Ол сондай-ақ 1910 жылы бірнеше ай президент міндетін атқарушы ретінде қызмет етті.
Emiliano Figueroa Larraín (; 12 July 1866 – 16 May 1931) was President of Chile from December 23, 1925, until his resignation on May 10, 1927. He also served as acting president for a few months in 1910.
Өмірбаян
Фигероа 1866 жылдың 12 шілдесінде Сантьяго қаласында Франсиско де Паула Фигероа Арауз бен Розалия Ларраин Эчеверрияның ұлы болып дүниеге келді. Ол Сан-Игнасио мектебінде оқыды, содан кейін мемлекеттік университете заңды оқыды. 1889 жылы бітіріп, сол жылы Сантьяго интендантының хатшысы болып тағайындалды. Фигероа саяси мансапқа қадам басуды шешті және күшті атқару билігін қолдаған Либералды-демократиялық партияға қосылды. Ол 1900 жылы Виктория және Мелипилла округтерінен депутат болып сайланды және 1903 жылы қайта сайланды. 1907 жылы, өкілеттігі аяқталғаннан кейін, сол жылдың шілдесінде қайтыс болған Рере және Пучакай округтерінің депутаты Хуан Хосе Валенсуэланың орнына сайланды. 1909 жылы Фигероа тағы да Депутаттар палатасына сайланды, бұл жолы Итата округінен. 1907 жылдың 25 қазанында президент Педро Монт Фигероаны Әділет министрі етіп тағайындады, ол 1909 жылдың 15 қыркүйегіне дейін осы лауазымда қызмет етті. Президент Монт 1910 жылдың 16 тамызында қайтыс болды және оның орнына Ішкі істер министрі Элиас Фернандес Альбано президент міндетін атқарушы болды. Фернандес Фигероаны Ішкі істер министрі етіп тағайындады, бірақ сол жылдың 6 қыркүйегінде қайтыс болды. Содан кейін Фигероа Фернандес орнына президент міндетін атқарушы болып тағайындалды және 23 желтоқсанға дейін осы лауазымда болды, содан кейін Рамон Баррос Луко президент болып сайланды. Баррос 1911 жылы Фигероаны Испаниядағы елші етіп тағайындады, ал 1914 жылы Аргентинадағы елші болып тағайындады. Фигероа зиянсыз саясаткер саналды және Чилидің үш ірі саяси партиясы – консерваторлар, либералдар және радикалдар оны 1925 жылғы Чили президенттік сайлауына консенсус үміткері ретінде таңдады. Бір үміткерді ұсыну мақсаты – елдің саяси жағдайының тұрақсыздығында саяси науқандардан аулақ болу еді. Дегенмен, солшыл Хосе Сантос Салас үш партияның келісіміне құрмет көрсетпей, өзінің үміткерлігін жариялады, оған Социал-республикалық жұмысшылар одағы қолдау көрсетті. Фигероа Саласты жеңіске ұшыратып, 1925 жылдың 23 желтоқсанында президент болды. Фигероа беделді генерал Карлос Ибанесті Соғыс министрі қызметінде қалдырды, кейін оны Ішкі істер министрі етіп тағайындады. 1927 жылы Ибанез Жоғарғы сот төрағасы Хавьер Анхельді, Фигероаның бауырларын тұтқындауға бұйрық берді. Саяси қысымға төтеп бере алмай, Фигероа отставкаға кетіп, Ибанез президент міндетін атқарушы болды. Сол жылы президенттік сайлауда 98% дауыспен жеңіске жеткеннен кейін Ибанез президент болып, диктаторлық билік жүргізді. Ибанез 1928 жылы Фигероаны Перудегі елші етіп тағайындады. 1929 жылы отанына оралғаннан кейін Фигероа Чили Орталық банкінің президенті болды. 1931 жылдың 16 мамырында автокөлік апатында қаза тапты.
Figueroa was born on July 12, 1866, in Santiago, son of Francisco de Paula Figueroa Araoz and of Rosalía Larraín Echeverría. He studied in the San Ignacio School and then went on to study law at the State University. He graduated in 1889 and that same year was named secretary to the Intendant of Santiago. Figueroa decided to embark on a political career and joined the Liberal Democratic Party, which supported a stronger executive. He was elected deputy for Victoria and Melipilla in 1900 and reelected in 1903. In 1907, once his term had ended, he was selected to replace Juan José Valenzuela, deputy for Rere and Puchacay, who had died in July that year. In 1909, Figueroa was once again elected to the Chamber of Deputies, this time representing Itata. On October 25, 1907, President Pedro Montt named Figueroa Minister of Justice, a position which he kept until September 15, 1909. President Montt died on August 16, 1910, and was replaced by his Minister of Interior, Elías Fernández Albano, who became acting president. Fernández named Figueroa Minister of Interior but died on September 6 that very year. Figueroa then replaced Fernández as acting president and stayed in that position until December 23, when Ramón Barros Luco was inaugurated as president. Barros named Figueroa to the post of ambassador to Spain in 1911, and in 1914 became ambassador to Argentina. Figueroa was considered a harmless politician and the three major political parties in Chile, Conservative, Liberal, and Radical, chose him as a consensus candidate for the 1925 Chilean presidential election. The purpose of having a single candidate was to avoid political campaigning in the volatile political situation the country was in. Nevertheless, leftist José Santos Salas ignored the three parties' agreement and declared his candidacy, backed by the Social Republican Worker's Union. Figueroa easily defeated Salas and became president on 23 December 1925. Figueroa kept the ambitious General Carlos Ibáñez as Minister of War, and later named him Minister of the Interior. In 1927, Ibáñez ordered the arrest of Figueroa's brother Javier Ángel, President of the Supreme Court. Unable to withstand the political pressure, Figueroa resigned and Ibáñez became acting president. After winning the presidential election that year with 98% of the vote, Ibáñez became president and wielded dictatorial powers. Ibáñez named Figueroa ambassador to Peru in 1928. Upon his return in 1929, Figueroa became president of the Central Bank of Chile. He died in a car accident on May 16, 1931.