Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Корольдік әуе күштерінің бұрынғы ұшақ эскадрильясы.
Defunct flying squadron of the Royal Air Force
No. 75 эскадрильясы Бірінші дүниежүзілік соғыста Корольдік ұшу корпусының және Корольдік әуе күштерінің, ал Екінші дүниежүзілік соғыста RAF-тің құрамында болған бөлімше. 1940–1945 жылдары ол негізінен Жаңа Зеландияда туған қызметкерлерден құралған бомбалаушы бөлімше болды. 1945 жылдың қазан айында эскадрильяның нөмірі – оның геральдикасы мен наградаларымен бірге – RAF-тен алынып, Жаңа Зеландия Корольдік әуе күштеріне берілді, ресми түрде No. 75 эскадрильясы аталды. Басқа ешқандай RAF эскадрильясы осылай басқа Ұлт Достастығының әуе күштеріне сыйға берілген емес.
No. 75 Squadron was a unit of the Royal Flying Corps and Royal Air Force in World War I and the RAF in World War II. In 1940–1945, it was a bomber unit comprised mainly of New Zealand born personnel. In October 1945, the squadron number – along with its heraldry and honours – was relinquished by the RAF and transferred to the Royal New Zealand Air Force, officially becoming No. 75 Squadron RNZAF. No other RAF squadron has been gifted in this way, to another Commonwealth air force.
Бірінші дүниежүзілік соғыс, Корольдік ұшу корпусы, Отандық қорғаныс эскадрильясы
Ішкі қорғаныс күштерінің Корольдік ұшу корпусы бөлімшесі ретінде құрылған, ол 1916 жылғы 1 қазанда Бедфордширдегі Голдингтонда B.E.2c және BE2e ұшақтарымен құрылды, ал 1917 жылы құрамын BE.12 ұшақтарымен толықтырды. Эскадрилья Йеллинг (Кембриджшир), Олд-Вестон (Хантингдоншир) және Терфилд (Гертфордшир) қалаларында бөлімшелерге ие болды. 1917 жылғы ақпан айында неміс зеппелиндерінен туындаған қауіп азайғандықтан және Батыс майданында түнгі бомбалау эскадрильяларын басқаруға білікті түнгі ұшқыштарына шұғыл қажеттілік туындағандықтан, 75 және 77 эскадрильяларын тарату мәселесі қарастырылды. Алайда, оның орнына бірнеше ішкі қорғаныс эскадрильяларынан пилоттар бөлініп, жаңа 100 эскадрильясын құрды. Эскадрилья операциялық тұрғанмен, 1917 жылғы 7 наурыздағы жағдайы бойынша жеткілікті күшінде болмады – әрқайсысы 18 ұшақтан тұруға тиіс болса, олардың тек 7 ұшағы мен төрт пилоты ғана болды. 1917 жылғы қыркүйекте ол Шығыс Англиядағы Элмсвеллге көшірілді, ал бөлімшелері Харлинг Роуд және Хэдлиде орналасты. Күндізгі және түнгі шабуылдарға қарсы жүргізілген операциялық ұшулар нәтижесіз болды және пилоттар жаумен қақтығысқа түспеді. 1917 жылдың соңында эскадрилья 50-ші Оңтүстік қанатының құрамына кірді. 1917 жылғы қыркүйектен 1918 жылғы тамызға дейін эскадрилья 16 рет ұшып өткені туралы деректер өте аз. 1918 жылғы мамыр айында эскадрилья түнгі күрес міндеттерін орындау үшін Солтүстік Велдке көшірілді және қазан айында Avro 504K және Sopwith Pups ұшақтарын алды. Соғыстан кейін Sopwith Camels (желтоқсан) және, ақырында, Sopwith Snipes (наурыз 1919) келді. Эскадрильяның ерте тарихы туралы көп мәлімет сақталмаған, алайда Джон Роулингтің «Корольдік әуе күштерінің ұрыс эскадрильялары» еңбегінде ол 1919 жылғы 13 маусымда Солтүстік Велдте таратылғанға дейін ешқандай әрекетке қатыспағаны расталады.
Established as a unit of the Royal Flying Corps for Home Defence, it was formed at Goldington, Bedfordshire on 1 October 1916 with B. E.2c and BE2e aircraft, supplementing these with BE.12s in 1917. The squadron had detachments at Yelling, Cambridgeshire, Old Weston, Huntingdonshire and Therfield, Hertfordshire. In February 1917, with the threat from German Zeppelin attacks considered to be contained, and an urgent need for night flying qualified pilots to man night bomber squadrons to operate over the Western Front, consideration was given to disbanding 75 and 77 Squadrons, but instead, pilots were detached from several home defence squadrons to form the new 100 Squadron. While the squadron remained operational, it was badly understrength on 7 March 1917, it had 7 aircraft, and four pilots, compared with an establishment strength of 18 of each. It moved to Elmswell in East Anglia in September 1917, with detachments at Harling Road and Hadleigh. Operational flying against day and night raids proved fruitless and the pilots did not engage the enemy. Late in 1917, the Squadron became part of 50 Southern Wing. Minimal records exist to show that the Squadron flew 16 interception sorties between September 1917 to August 1918. In May 1918 the squadron moved to North Weald tasked with night fighting, and it received Avro 504K and Sopwith Pups in October. After the war, Sopwith Camels arrived (December) and finally Sopwith Snipes (March 1919). Little information has survived about the squadron's early history, however, John Rawling's Fighter Squadrons of the Royal Air Force confirms that it saw no action before being disbanded, still at North Weald, on 13 June 1919.
1937 ж.: Бомбалаушы эскадрилья ретінде қайта құрылды
Эскадрилья қайта құрылып, 1937 жылдың 15 наурызында RAF-тің жоспарланған кеңейтуінің бір бөлігі ретінде No. 75 (бомбардировщик) эскадрильясы болып бекітілді. Ол No. 218 эскадрильясының B рейсін кадр ретінде пайдаланды және Йоркширдегі RAF Дриффилд әуежайында құрылды. Алғашқы алған ұшақтардың төртеуі Vickers Virginia түнгі бомбалаушылары және екеуі Avro Anson болды. Кейін No. 215 эскадрильясынан тағы Anson ұшақтары жеткізіліп, әр рейсте алты ұшақтан болды. Қыркүйек айында Handley Page Harrow ауыр бомбалаушылары Virginia ұшақтарын алмастырды, соның нәтижесінде эскадрилья ұшақ корпусында '75' коды боялған, әр рейсте алты ұшақтан және төрт резервтегі ұшақтан тұратын ұзақ қашықтыққа бомба тасушы бөлімге айналды. 1938 жылдың шілдесінде RAF Honington-ға көшіріліп, '75' кодының орнына 'FO' әуе кемесі коды берілді. 1939 жылдың наурызында 75-ші эскадрилья RAF Бомбардировкалау командованиесінің No. 3 тобының резервіне айналып, тиімді түрде Оперативтік оқу бөліміне (OTU) айналды, 1939 жылдың шілдесінде RAF Stradishall-ға көшіріліп, Vickers Wellington Mk1 ұшақтарымен қайта жабдықталды. 1940 жылдың 4 сәуірінде 75-ші эскадрилья No. 6 (оқу) тобына қосылып, таратылды. Қайта құрылған эскадрилья ресми RAF эскадрилья белгісін жасаған жоқ, қабылдаған жоқ және рұқсат алған жоқ.
The squadron reformed as No. 75 (Bomber) Squadron on 15 March 1937 as part of a planned expansion of the RAF. It used B Flight, No. 218 Squadron as cadre, forming at RAF Driffield in Yorkshire. Initial aircraft received were four Vickers Virginia night bombers and two Avro Ansons. Later more Ansons arrived from No. 215 Squadron to give six in each flight. By September Handley Page Harrow heavy bombers replaced the Virginias and the squadron became a long range bomber unit with six aircraft in each flight and four in reserve, with the squadron code of '75' painted on the fuselage. In July 1938 they moved to RAF Honington and were issued with the aircraft code of 'FO' to replace the '75'. By March 1939, 75 Sqn became the Pool for No. 3 Group, RAF Bomber Command, effectively becoming an Operational Training Unit (OTU), it moved to RAF Stradishall in July 1939 and re equipped with Vickers Wellington Mk1's. On 4 April 1940, 75 Sqn was absorbed into No.6 (Training) Group and ceased to exist. The reformed squadron did not create, adopt or have authorised an official RAF Squadron badge.
Жаңа Зеландия эскадрильясы
Жаңа Зеландия үкіметі 1938 жылы 30 "Викерс Веллингтон" Mk1C бомбалаушы ұшағын тапсырыс берді. RNZAF ұшақ экипаждары RAF Marham базасында орналасқан жаңа ұшақтарда оқу үшін Англияға жіберілді. Экипаждар ұшақтарды Жаңа Зеландияға алтыдан тобымен ұшырып әкелуге тиіс болды. RAF ресми тізілімдері осы әуешілер тобын "Жаңа Зеландия эскадрильясы" деп атады, ал Ұлыбританияның Германияға қарсы соғыс жариялауының нәтижесінде Жаңа Зеландия үкіметі әуешілер мен ұшақтарды жаңа соғысқа көмектесу үшін RAF-ке берді. 1940 жылдың 4 сәуірінде Ұлыбритания Әуе министрлігінің таратылған No. 75 эскадрильяның нөмірін беру туралы шешімі, "Жаңа Зеландия эскадрильясы" құрамының ядросы RAF-тің операциялық бөлімшесі ретінде бірігіп қалатындығын білдірді.
The New Zealand government ordered 30 Vickers Wellington Mk1C bombers in 1938. RNZAF aircrew were sent to England to train on the new aircraft based at RAF Marham. The crews were to fly the aircraft to New Zealand in batches of six. RAF official records name this group of airman as "The New Zealand Squadron", and as a result of Britain declaring war against Germany, the New Zealand Government made the airman and the aircraft available to the RAF to help with the new war effort. A decision by the British Air Ministry to give them the defunct No. 75 Squadron numberplate on 4 April 1940, meant that the nucleus of The New Zealand Squadron personnel remained together as an operational unit of the RAF.
Жаңа Зеландияның Корольдік әуе күштеріне ауысу
1946 жылдың қазан айында Ұлыбритания Жаңа Зеландия әуе экипажының атқарған жұмысына және көрсеткен құрбандықтарына алғыс айтып, эскадрилья нөмірін, таңбасын және түстерін Жаңа Зеландия Корольдік әуе күштеріне берді. №2 эскадрилья RNZAF сол кезде Охакеа базасында Ventura бомбалаушыларын таратуда болды, сол себепті таратылып, №75 эскадрилья RNZAF болып қайта нөмірленді. Ол истребитель-бомбалаушы бөлімшесі ретінде құрылды және Ұлыбританиядан әкелінген 50 бұрынғы RAF де Хавилленд Mosquito ұшақтарымен қайта жабдықталды. RAF тағы да ешқашан №75 эскадрильяға ие болған жоқ, және бұл Ұлыбританияның Ұлт Достастығы елдеріне берген жалғыз RAF эскадрильясы. Эскадрилья таңбасы да берілді, RAF форматын сақтап, бірақ Жаңа Зеландия Корольдік әуе күштері деген атаумен жаңартылды. Бұл да бірегей ерекшелік, барлық RNZAF Ұлт Достастығы форматтағы таңбаларының арасында RAF форматындағы жалғыз таңба болып табылады.
In October 1946, in gratitude for the work done and sacrifices made by its New Zealand aircrew, Britain transferred the squadron number, badge and colours to the Royal New Zealand Air Force. No. 2 Squadron RNZAF was disposing of its Ventura bombers at RNZAF Base Ohakea at the time, and so was disbanded and renumbered as No. 75 Squadron RNZAF. It formed up as a Fighter/Bomber unit and requiped with 50 ex RAF de Havilland Mosquitos, which they flew out from Britain. The RAF were to never again have a No. 75 Squadron, and it is the only RAF Squadron to be given to a Commonwealth country by Britain. The squadron badge was also transferred and maintained its RAF format but with the Royal New Zealand Air Force title. This is also a unique aspect, being the only RAF format badge among all the RNZAF Commonwealth format badges.
Жетістіктер
75 (NZ) эскадрильясы 1940 жылдан VE күніне дейін Германияға қарсы үздіксіз күресті. Бұл эскадрилья Бомбалау командасындағы кез келген басқа ауыр бомбалаушы эскадрильясынан көбірек сорттыларды орындады және Бомбалау командасының екінші көп ұшағын жоғалтты. Ұлтастық батырлықтың ең жоғары наградасы – Виктория кресі – сержант Дж. А. Уордқа Еуропа үстіндегі операция кезінде, ол екінші пилот болған «Веллингтон» ұшағының қанатына шығып, қозғалтқыштағы өртті сөндіруге тырысқандығы үшін берілді. Ұшақ жаудың истребительдерінен келген оқтарға қиындықтармен зақымданса да, базасына оралуға қол жеткізді. Жаңа Зеландияның Окленд қаласындағы Көлік және технология мұражайында қайта құрылған «Ланкастер» ұшағында 75 (NZ) эскадрильясының біріне тиесілі АА кодтары бар. Бұл ұшақ ешқашан активті қызметте болған жоқ, бірақ француз теңіз күштері Жаңа Зеландияда қалдырып, Жаңа Зеландия халқына сыйлады. 75 (NZ) эскадрильясының 100-ден астам операцияны орындаған жалғыз ұшағы – «Ланкастер» NE181 (JN M) болды. 1945 жылы бұл ұшақты Жаңа Зеландияға қайтаруға әрекеттер жасалды, бірақ Жаңа Зеландия үкіметі оны Жаңа Зеландияға әкелуге қаржы бөлмеді. 75 (NZ) эскадрильясының барлық сақталған ұшақтары 1947–1948 жылдары жойылды. Ұлттық мұрағатта 2-ші дүниежүзілік соғыста 75 (NZ) эскадрильясында қызмет еткен британдық радист Гордон Фордпен жасалған сұхбат жарияланған.
75 (NZ) Squadron was engaged constantly against Germany from 1940 to VE day. The squadron flew more sorties than any other heavy bomber squadron in Bomber Command and lost the second most aircraft of Bomber Command. The highest Commonwealth award for valour – the Victoria Cross – was awarded to Sgt J A Ward for climbing out onto the wing of a Wellington he was second pilot of, when on an operation over Europe, in an attempt to put out an engine fire. Although badly damaged by enemy fighters' canon shells, the aircraft managed to return to its base. A rebuilt Lancaster in the Museum of Transport and Technology at Auckland, New Zealand, has the AA codes of one of 75 (NZ) Squadron aircraft. This particular aircraft never saw active service, but was left in New Zealand by the French Navy, and gifted to the people of New Zealand. The only aircraft in 75 (NZ) Squadron to achieve more than 100 operations was Lancaster NE181 (JN M). Attempts were made to have this aircraft brought back to New Zealand in 1945 but the New Zealand Government would not pay for her to be brought to New Zealand. All of the surviving 75 (NZ) Squadron aircraft were scrapped in 1947–48. The National Archives features an interview with Gordon Ford, a British wireless operator who served with 75 (NZ) Squadron in World War II.