Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Уотерфорд қаласы Ирландияның оңтүстік-шығысында Суир өзенінің бойында, өзеннің теңізге құятын жерінен шамамен 27 шақырым (17 миль) қашықтықта орналасқан. Қаланың дерлік барлығы өзеннің оңтүстік жағалауында салынған. Қазіргі бизнес орталығы болып табылатын "Ескі қала", өзеннің осы тұстағы жұмсақ иілісінен қалған төмен жатқан жер суында кең кемежайдың артында шоғырланған. Осы жерден жер шығысқа қарай тік көтеріледі, ал батысқа қарай қарсы беткей болып, арасында тегіс қалады. Шығыс беткейлерінің көп бөлігі жеке тұрғын үйлермен ғана салынған, ал батыс және оңтүстік-батыс биіктіктері жергілікті кеңестің тұрғын үй салу жобаларына берілген. Солтүстік жағалауда да шығысқа қарай Christendom және батысқа қарай Mount Misery-ге қарай сәйкес келетін биіктіктер бар. Қаланың негізін құрайтын тау жыныстарының барлығы Палеозой тобына жатады, негізінен құмтасқа төселген ордовик тақталары. Қаланың шығыс жағында тау жыныстарын солтүстік-шығыс/оңтүстік-батыс бағытында аллювиалды жағалау кесіп өтеді. Суир өзенінің жағалауындағы жартастарда, Райс көпірінің үстінде, өткір бұрылған ордовик тақталары мен құмтас конгломераттарының қабаттасуын анық көруге болады. Уотерфорд – Ирландияның ең көне қаласы, оның 9 ғасырда викингтер құрғаны айтылады. 12 ғасырда англо-нормандар басып алды және ортағасырлық Ирландиядағы ең маңызды Old English орталықтарының біріне айналды. Одан бері қала қоршауларға, шабуылдарға, ашаршылыққа және экономикалық өрлеу мен құлдырауларға куә болды. Қазір де ол Ирландияның оңтүстік-шығысындағы ең ірі қала болып табылады. Қаланың 914 жылдан бүгінгі күнге дейінгі билеушілерінің тізімін қарау үшін Уотерфорд билеушілеріне жүгініңіз.
Waterford city is situated in south eastern Ireland, on the river Suir [pronounced Shure] about 17 mile (27 km) from where the river enters the sea. Practically the entire city is built on the south bank of the river. The "Old town", now the business centre, clusters behind the broad quay front on a low lying strip of land left behind by a gentle loop of the river at this point. From this, the land rises sharply to the east and opposite to the west while remaining level in between. The eastern slopes are almost entirely occupied by private residential estates, while the western and southwestern prominences are largely given over to local council housing development. There are corresponding elevations on the north bank eastwards towards Christendom and westwards towards Mount Misery nothing. The rocks which form the base of the city all belong to the Palaeozoic Group – principally Ordovician shales underlying sandstone. On the East side of the city, the rock is crossed by an alluvial bank running N. E./S. W. At the cliffs alongside the banks of the River Suir, above Rice Bridge, inter stratification of sharply folded Ordovician Slates and Sandstone conglomerates may be clearly observed. Waterford is Ireland's oldest city and is thought to have been founded by Vikings in the 9th century. It was taken over by Anglo Norman invaders in the 12th century, and was one of the most important Old English centres in medieval Ireland. Since then it has seen sieges, invasions, famine and economic highs and lows. It remains the foremost city in Ireland's south east. See Rulers of Waterford for a list of the city's rulers from 914 to the present day.
Қор
Уотерфордтың негізі кейбір деректерде тарихи алды дәуірде қаланғаны айтылады. Басқа авторлар осы оқиғаны 2-ғасырдың ортасына жатқызады. Дегенмен, келтірілген дәлелдерге сүйенсек, екі теорияның да толыққанды қолдауы жоқ. 860, 892 және 914 жылдары Уотерфорд аймағында викингтердің болғаны туралы мәліметтер бар, ал Уотерфордтың негізі көбінесе 914 жылға датыланады. Уотерфордтың пайда болуы туралы кең таралған әңгімеде 853 жылы Ситрик есімді викинг басшысы қала құрғаны айтылады. Бұл мәлімет Джеральд Уэльскийдің жазбаларына негізделген, бірақ Клэр Даунс «Викинг дәуірі Уотерфордтың тарихи маңызы» атты мақаласында оған қарсылық білдіреді. Дания билігіне дейінгі кезеңде Ирландияның бұл бөлігін негізінен мал өсіруші және аң аулаумен айналысатын халықтар мекендеген. Монастырлардың маңындағы елді мекендерді қоспағанда, қалалар сирек кездесетін. Әсіресе, теңіз порттары Уотерфордтың негізі қаланғанға дейін дерлік беймәлім болды, ол порты бар қала ретінде тарихын бастады. Остмендер немесе, көбінесе даниялықтар деп аталатындар, өздерінің қатал климатынан шаршап, олжа іздеу үшін теңізге шықты. 9-ғасырдың бірінші жартысында оңтүстік-шығыс Ирландия жағалаулары Дания экспедицияларының қайта-қайта шабуылына ұшырады, Ардмор мен Лисмор көптеген шабуылдардың нысаны болды. Бастапқыда бұл шабуылдар тек жаз айларында ғана жүргізіліп, шабуылдаушылар қыс кірген кезде олжаларымен үйлеріне оралды, бірақ кейін викингтер тұрақты бекініс салған. Осы орынды таңдауға бірнеше фактор әсер етті. Бұл жер кемелерді тоқтатуға өте қолайлы болды. Өзен сол кездегі ең төменгі жерде өтілуге мүмкіндік берді. Ең бастысы, бұл орынды қорғау оңай болды. Оны үш жағынан су қорғайды: алдынан Суир, шығысынан және артқы жағынан Сент-Джонс өзені және оның бойындағы батпақтар. Сент-Джонс өзені сол кездегідей, түзу жағалар арасынан ағып жатқан жоқ. Оның қисық арнасы қазіргі Ломбард, Уильям, Пейплз, Кэтрин және Парнелл көшелерінің орнындағы жерлерді алып, бүкіл аймақты жабысқақ батпаққа айналдырды. Бұл батпақтар ескі қала орнының артында батысқа қарай да созылып жатты. Тек батыс жағында ғана мықты бекіністер қажет болды. Осылайша Уотерфорд – даниялықтардың бекінісі болды, оның сыртында ирландтардың үнемі шабуылдары болды, олар бірнеше рет шетелдік колонияны қирату үшін қамалды. Уотерфордтың ең белгілі патшаларының бірі – Уотерфордтық Ивар (1000 ж. қайтыс болған). 10-ғасырдың соңы мен 11-ғасырдың басында Брайан Боруның күшеюі Уотерфордты және басқа да көптеген викинг порттарын О'Брайен әулетінің бақылауына енгізді. Бұл викинг порттарын бақылау болашақ ирландиялық жоғары патшалар үшін маңызды болды, өйткені ол халықаралық саудаға және жұмыс күшіне қол жеткізуді жеңілдетті.
The foundation of Waterford is claimed in some quarters to have taken place late in prehistoric times. Other writers place the event about the middle of the 2nd century. However, it is difficult to go along any distance with either theory on the strength of the supporting evidence quoted. There are references to Vikings living in the Waterford area in the years 860, 892 and 914, and the foundation of Waterford is generally dated to 914. A popular story of Waterford's origins tells that it was established by a Viking chieftain named Sitric in 853. This account is based on an account by Gerald of Wales, and is challenged by Clare Downs in her article The historical importance of Viking Age Waterford. This part of Ireland, in pre Danish times, was inhabited primarily by pastoral shepherding peoples and those who made their living hunting. Towns were uncommon, excepting settlements surrounding monasteries. Seaports, in particular, were all but unheard of until the founding of Waterford, which began its history as a port town. The Ostmen or Danes as they are more commonly called, persuaded by the rigours of their own inhospitable clime, had taken to the high seas in search of plunder. During the first half of the 9th century the shores of south east Ireland were ravaged time after time by Danish expeditions, Ardmore and Lismore being the subjects of a number of raids. At the outset, these bellicose incursions took place only during the summer months, the raiders returning home with their spoils at the onset of winter, but later the Vikings built a permanent encampment. A number of factors influenced the choice of the site. The place provided a splendid anchorage. It was the lowest point at which the river could at that time be forded. Above all, the site could easily be defended. It was protected on three sides by water; in front by the Suir; on the east and at rear by St. John's River and the marshes flanking it. St. John's River did not then, as now, flow neatly between regular banks. Rather, its tortuous and uncontained stream meandered over much of the ground now occupied by Lombard Street, William Street, the People's Park, Catherine Street, and Parnell Street, turning this entire area into viscous marshland. These marshes also extended westwards round the back of the site of the old town. Only on the west itself were substantial fortifications necessary. This was Waterford in its infancy, a Danish stronghold, subject to constant harassment by the Irish outside the walls, who broke in on more than one occasion to lay waste the foreign colony. Among the most prominent Kings of Waterford was Ivar of Waterford (d. 1000). During the late 10th and early 11th centuries, the rise of Brian Bóruma saw Waterford and a number of other Viking ports being brought firmly under the control of the O'Brien dynasty. Control of these Viking ports was significant for would be Irish High Kings as it granted greater access to international trade and manpower.
Англо-нормандықтар басып кіруі және ортағасырлық Уотерфорд
Уотерфорд қаласының тарихындағы келесі кезең 1170 жылдың 25 тамызында, Стронгбоу бастаған нормандықтар қаланы басып алғанда басталды. Нормандықтар бұл бағытқа бұрыннан-ақ көз тіккен, бірақ МакМорроудың шақыруы оларға соғысқа себеп болды. 1137 жылы Лейнстер патшасы Диармуид МакМорроу Уотерфордты басып алуға тырысып, сәтсіз аяқтады. Ол Ирландияның жоғары патшасы болу талабын ілгерілету үшін маңызды орталықтарды бақылауға ұмтылды. 1170 жылы МакМорроу Пемброктың 2-графы Ричард де Клэрмен (Стронгбоумен) одақтасты; олар бірлесіп Уотерфордты қоршап алып, қаһармандық қорғаныстан кейін басып алды. Осы оқиғамен Англо-нормандар Ирландияға енді. 1171 жылы Англияның Генрих II үлкен флотпен Уотерфордқа қонды және Ирландия қаласына аяқ басқан алғашқы ағылшын патшасы болды; ол Ирландияның бәсекелес норман мемлекеті емес, ағылшын колониясы болуын қамтамасыз ету мақсатымен мұны жасады. Уотерфорд пен Дублин корольдік қалалар деп жарияланды және Стронгбоуға емес, корольге тиесілі болды; Дублин Ирландияның астанасы деп белгіленді. Келесі патшалық сапар 1185 жылы принц Джон жасады, ол 1205 жылы қаланың алғашқы Хартиясын (Жарғысын) сыйлады, осылайша Уотерфордта қалалық басқару құрылды. Ол 1211 жылы патша ретінде қалаға қайта келді. Ричард II де Уотерфордқа екі рет сапар шекті, алғаш рет 1394 жылы, екінші рет 1399 жылы. Орта ғасырлар бойы Уотерфорд Дублиннен кейін Ирландияның екінші ірі қаласы болды. Уотерфордтың үлкен пергамент кітабы (1361–1649) Ирландияда ағылшын тілінің ресми мақсаттарда қолданылуының ең ерте мысалы болып табылады. 1487 жылы қала Кильдар графының Ламберт Симнелді патша ретінде мойындау туралы бұйрығына бағынбады және он жылдан кейін екінші үміткер Перкин Уорбектің шабуылын тойтарды. Осының нәтижесінде король Генрих VII қалаға девизін (ұранын) сыйлады: Urbs Intacta Manet Waterfordia (Уотерфорд өзгеріссіз, алынбаған қала болып қалады). 1550 жылы Уотерфордқа баспа ісі енгізілді, ал бес жылдан кейін қалада алғашқы кітап жарық көрді. 1588 жылы сол кездегі жағалаудағы испандық шабуылдардан қорғану үшін Данканнон бекітілді.
The next phase in the life of Waterford began on 25 August 1170 when the city was taken by the Normans under Strongbow. The Normans had been casting eyes in this direction for some time prior, until MacMurrough's invitation gave them cause for coming. In 1137, Diarmuid MacMorrough, king of Leinster, failed in an attempt to take Waterford. He was trying to secure the large centres to advance his claim for high king of Ireland. In 1170 MacMorrough allied himself with Richard de Clare, 2nd Earl of Pembroke (Strongbow); together they besieged and took Waterford after a desperate defence. This was the introduction of the Anglo Normans into Ireland. In 1171, Henry II of England became the first English king to set foot in an Irish city, by landing with a large fleet at Waterford; he did so to ensure that Ireland became an English colony and not a rival Norman country. Waterford and Dublin were declared royal cities, and belonged to the king, not Strongbow; Dublin was declared capital of Ireland. The next royal visitor, in 1185, was prince John, who granted the city's first Charter in 1205 thus starting City Government in Waterford. He revisited the city as king in 1211. Richard II, too, visited Waterford twice, first in 1394 and again in 1399. Throughout the medieval period, Waterford was Ireland's second city after Dublin. Waterford's great parchment book (1361–1649) represents the earliest use of the English language in Ireland for official purposes. In 1487 the city refused to obey the direction of the Earl of Kildare to recognise Lambert Simnel as king and ten years later repulsed a second pretender, Perkin Warbeck. As a result, King Henry VII gave the city its motto: Urbs Intacta Manet Waterfordia (Waterford remains the untaken city). Printing was introduced into Waterford in 1550, the first book being printed in the city five years later. It was in 1588 that Duncannon was fortified as a precaution against Spanish attacks along the coast, which were being experienced at the time.
Діни соғыс және толқулар
Уотерфорд 1603 жылы Тоғыз жылдық соғыс (Ирландия) кезінде, Хью О’Нилл бастаған көтеріліс барысында, ирланд тәуелсіздігі мен католик діні үшін күресетін уақытта Маунтджоймен басылып алынды. Өздері католик болғанына қарамастан, қала тұрғындарының көп бөлігі ағылшын үкіметінің тарапына қосылды. Бірақ 1603 жылы Шотландия королі Джеймс VI Англия королі болғанда, қала тұрғындары Мюнстердің жағалау қалаларында болған сияқты көтеріліске қатысып, корольдің Ирландиядағы Лорд-депутаты Маунтджойдың кіруіне жол бермеді, ол Хью О’Ниллдің басылуын жаңа ғана қамтамасыз еткен еді. Уотерфордтың қарсылығының себебі – халықтың дін бостандығына деген талабы болды. Оларды католик дін қызметкерлері басқарды және қаладағы бірнеше шіркеулер қайта киеленді, сонымен қатар жаңа корольдың ұлттығы туралы да әңгімелер тарады. Келіссөздерден кейін Лорд Маунтджойға қалаға кіруге рұқсат берілді және азаматтар қайтадан адалдықтарын серт етті. Дегенмен, Уотерфордтың католик халқы келесі 40 жыл ішінде Ирландиядағы ағылшын протестант мемлекетінен мүлдем шеттеді. 1641 жылғы ирланд көтерілісінен кейін Уотерфорд Ирландияның Конфедеративтік католиктеріне қолдау көрсету орталығы болды – ирланд католик мүдделерін қорғау үшін Ирландия Конфедеративтік соғыстарында құрылған, де-факто тәуелсіз ирланд мемлекеті. Конфедерация ішінде Уотерфорд өзінің белсенді католик саясатымен белгілі болды – Конфедерация мен I Карл арасында жасалған одақты қабылдамады, бұл одақ ирланд әскерін Англиядағы азамат соғысында король үшін күресуге жіберуге тиіс еді. 1648 жылы Уотерфордқа Ирландиядағы Папалық нунций Джованни Баттиста Ринуччини келді. Ол, Папа Иннокентий X-ке жіберген «Ирландия істері жөніндегі есептемесінде» Уотерфордты «Киелі Таққа құрмет көрсетуде алдыңғы қатарда тұратын ирланд қалаларының тек екеуінің бірі» деп сипаттады. 1649 жылы Ирландияны Кромвель басып алғанда, қала Оливер Кромвельдің сәтті қоршауына тап болмады, бірақ келесі жылдың жазындағы ұзақ қоршаудан кейін оның орынбасары Генри Айретонға бас июге мәжбүр болды. 1690 жылғы Бойн шайқасынан кейін Джеймс II және Вильгельм Оранжский екеуі де Уотерфорд арқылы өтті, Джеймс Францияға, ал Вильгельм Англияға қайтып бара жатқанда. Осыдан кейін, шамамен 1700 жылы, Уотерфордқа ағылшын протестанттық үкіметінің демеуімен гугеноттар келді.
Waterford was occupied by Mountjoy in 1603 during the Nine Years War (Ireland) a rebellion led by Hugh O'Neill, ostensibly in the cause of Irish independence and the Catholic religion. Despite their own adherence to Catholicism, the townspeople largely sided with the English government forces. However, upon the coronation of James VI of Scotland as king of England in 1603, the citizens participated in an uprising that was common to the coastal cities of Munster and refused entry to Mountjoy, the king's Lord Deputy of Ireland, who had just secured the surrender of Hugh O'Neill. The motivation for Waterford's defiance lay in the people's demand for freedom of religion – they were led by Catholic priests and re consecrated several churches in the city – although there were also mutterings about the nationality of the new king. After negotiations, Lord Mountjoy was granted entry to the city and the citizens pledged their loyalty anew. However, Waterford's Roman Catholic population became deeply alienated from the English Protestant state in Ireland in the following 40 years. After the Irish Rebellion of 1641, Waterford was a centre of support for the Confederate Catholics of Ireland – a de facto independent Irish state formed to fight for Irish Catholic interests in the Irish Confederate Wars. Within the Confederation, Waterford was known for its militant Catholic politics – rejecting an alliance signed between the Confederates and Charles I that would have sent Irish troops to fight for the King in the English Civil War. Waterford was visited by the Papal Nuncio to Ireland, Giovanni Battista Rinuccini in 1648. The latter, in his "Report on the Affairs of Ireland" sent to Pope Innocent X, described Waterford as being "one of the only two Irish cities he would place in the front rank for reverence to the Holy See." In 1649 during the Cromwellian conquest of Ireland, the city was unsuccessfully besieged by Oliver Cromwell, but was forced to surrender to his Deputy, Henry Ireton, after a prolonged siege in the summer of the following year. After the Battle of the Boyne in 1690, both James II and William of Orange came by Waterford, James on his way to France and William returning to England. It was soon after this, about 1700, that the Huguenots came to Waterford, sponsored by the English Protestant regime.
18 ғасырдағы Уотерфорд
18 ғасыр Уотерфорд үшін зор гүлдену дәуірі болды. Қаланың ең көрнекті сәулет ескерткіштерінің көп бөлігі осы кезеңде бой көтерді. Ньюфаундлендпен сауда-саттық сол кездегі Ирландияның үшінші ірі портына мол байлық әкелді. 1783 жылы Джордж пен Уильям Пенроуз шыны фабрикасын құрды, ол қаланың ең танымал кәсіпорны – Уотерфорд кристалы болып дамыды. 1798 жылғы көтерілістің бір бөлігі ретінде аймақта қарулы көтеріліс болған жоқ, себебі көтерілісшілер Вексфордта жеңіліске ұшырады. Дегенмен, қала мен аймақта Біріккен Ирландиялықтардың қызметі белсенді болды, жасырын жұмылану қарқынды жүрді. Сол кездегі бүлік тудырушылық қызметтері үшін сотқа тартылғандардың арасында Суир өзені үстіндегі бес жылдық ағаш көпірдің жол төлемін қабылдаушы да болды. 18 ғасырдың соңында Кавалерия казармаларының құрылысы аяқталғаннан кейін қалада тұрақты әскери қатысу орнатылды.
The 18th century was a period of huge prosperity for Waterford. Most of the city's best architecture appeared during this time. Trading with Newfoundland brought much wealth into what was then the third largest port in Ireland. In 1783, George and William Penrose founded a glass factory, which would become Waterford Crystal, the most famous business in the city. There was no armed uprising in the area as part of the 1798 Rebellion, as a result of the rebel defeat at Wexford. There was, however, considerable United Irishmen activity in the city and district, where secret recruitment had been going on apace. Among those arraigned for seditious activity at the time was the toll collector of the then five year old wooden bridge over the Suir. A permanent military presence was established in the city with the completion of the Cavalry Barracks at the end of the 18th century.
Католиктердің азаттық жолы мен ашаршылық
1826 жылы Уотерфорд Генри Вильерс Стюартты лорд Джордж Бересфордтың қарсылығына қарамастан, Парламентке сайлап жіберді. Бересфорд бұл округтің бұрынғы үміткері және ықпалды жер иесі болған. Стюартты Дэниел О'Коннеллдің католик бірлестігі ұсынды, ал О'Коннелл оның сайлау кампаниясын жеке басқарып жүргізді. Стюарттың өзі католик болмаса да, ол либералды көзқарастарымен көзге түсті, ал оның сайлануы үш жылдан кейін іске асырылған католиктердің құқықтарын кеңейту жолындағы маңызды қадам болды. 1846-1848 жылдардағы Ұлы ашаршылықтың салдары қалаға да тиді, сол кезеңдегі қалалық кеңестің құжаттарында халықтың ахуалын жақсарту үшін берілген бірнеше қаржылық көмектер туралы жазылған. Уотерфордтағы күріштің көп қоры қаланы азық-түлік тапшылығының ең ауыр зардаптарынан сақтап қалды.
In 1826, Waterford returned Henry Villiers Stuart to Parliament against the opposition of Lord George Beresford, the outgoing candidate and powerful landowner in the district. Stuart was put forward by Daniel O'Connell's Catholic Association and O'Connell personally led his campaign here. Though not a Roman Catholic himself, Stuart was a man of liberal views and his election was an important step in the way to Catholic Emancipation which came three years later. The Great Famine of 1846–1848 made itself felt in the city and the Corporation records of the period refer to several money grants to relieve the distress of the people. The fact that there were large quantities of rice in Waterford saved the city from the worst effects of disastrous shortage in the normal food supply.
Уотерфорд 18501923 жыл
XIX ғасырда қалада шыны жасау және кеме жасау сияқты маңызды өнеркәсіптер гүлденді. Томас Фрэнсис Мегер (Қылыштың Мегері) ирланд ұлтшылы, алғашқы ирланд үш түсті туын жасады. Ол оны Франциядан әкеліп, алғаш рет Уотерфордтағы Mall ғимаратынан көтерілді. XX ғасырдың басында Джон Редмонд Уотерфордтан парламент депутаты болып сайланды және Ирландия үшін дерлік тәуелсіздік пен жаңа парламентке қол жеткізуге жақын болған Ирландия парламенттік партиясын жетекшілік етті.
In the 19th century, great industries such as glass making and ship building thrived in the city. Thomas Francis Meagher (Meagher of the sword), an Irish nationalist, made the first Irish tricolour. He brought it back from France and it was first flown from a building on the Mall in Waterford. In the early 20th century John Redmond was MP for Waterford and leader of the Irish Parliamentary Party, which almost achieved home rule and a new parliament for Ireland.
Ирландиялық азаматтық соғыс
Ирландияның Тәуелсіздік соғысының соңында британдық әскерлер (Девоншир полкі) Уотерфорд қаласынан эвакуацияланғаннан кейін, әскери және полиция казармаларын Дунгарвандық Джордж Леннон басқаратын Уотерфорд ұшу тобы басып алды. Бұл топ Дунгарвандық Пакс Уилан басқаратын біріктірілген (1921) Уотерфорд бригадасының құрамына кірді. Бұл адамдар 1922 жылғы ағылшын-ирланд келісіміне қарсы болды және сол себепті Ирландия азамат соғысы 1922 жылғы маусымның соңында Төрт сотқа атқылау жасалған кезде республикалық жақтан қолдау көрсетті. Республикашылар Уотерфордты «Мунстер Республикасының» шығыс бекінісі және «Лимерик-Уотерфорд желісінің» тірегі деп есептеді. Сондықтан 1922 жылғы шілде айының соңында генерал-майор Джон Т. Прут басқаратын Ұлттық армия әскерлері – 450 сарбаз, бір 18 фунттық артиллерия және 4 пулеметпен Килкенниден қаланы қайта басып алу үшін келді. Пруттің орынбасары – бұрынғы ИРА-ның Шығыс Уотерфордтағы командирі Патрик Пол болды. Еріксіз мемлекетті қолдағандығы үшін бұрынғы әріптестерімен тұтқындалған ол Килкеннидегі үкіметтік күштерге қосылу үшін монах кейпінде қашып кетті. Уотерфорд қаласы 1922 жылғы 20 шілдеде түсті, бұл Лимерик қаласының еркін мемлекет күштеріне түскеннен бір күн кейін болды.
After the evacuation of British troops (Devonshire Regiment) from Waterford city at the end of the Irish War of Independence, the military and police barracks were occupied by the Waterford Flying Column, under the leadership of George Lennon of Dungarvan, which was part of the combined (1921) Waterford Brigade under the command of Pax Whelan from Dungarvan. These men opposed the Anglo Irish Treaty of 1922 and therefore took the Republican side when the Irish Civil War commenced with the firing upon the Four Courts in late June 1922. Republicans considered Waterford to be the eastern stronghold of the "Munster Republic", and linchpin of the 'Limerick Waterford line'. In late July 1922, therefore, National Army troops under Major General John T. Prout, composed of 450 men, one 18 pounder artillery piece and 4 machine guns arrived from Kilkenny to re take the city as part of a national offensive. Prout's second in command was Patrick Paul, formerly commander of the IRA in East Waterford. Arrested by his former comrades for supporting the Free State, he escaped disguised as a nun, to join the government forces in Kilkenny. Waterford City fell on the 20th of July 1922, just a day after Limerick City had fallen to the Free State Forces
Республикашылар қаланы Суир өзенінің оңтүстік жағалауында қорғауды жоспарлады, әскери казармаларды, түрмені және пошта бөлімін басып алды. Прут өзінің артиллериясын олардың орналасқан жерлерін бақылайтын Мизери тауына орналастырып, республикашылар казарма мен түрмені тастағанға дейін бомбалады. Алайда, республикашылар пошта бөлімін тастағанға дейін артиллерияны Феррибанкке көшіріп, ашық нысанаға ату қажет болды. Содан кейін бірнеше көшедегі шайқастар болды, одан кейін бүлікшілер қаладан қашып, батысқа қарай Килмидандағы Конгрев тауына шегінді. Шайқаста екі еркін мемлекет сарбазы және бір республикалық жауынгер қаза тапты. Бес бейбіт тұрғын да қаза тапты.
The Republicans had chosen to defend the city along the southern bank of the river Suir, occupying the military barracks, the prison and the Post Office. Prout placed his artillery on Mount Misery overlooking their positions and bombarded the Republicans until they were forced to evacuate the barracks and prison. However, the gun had to be brought down to Ferrybank to fire over open sights before the Republicans abandoned the Post Office. Some street fighting followed before the Irregulars fled the city and retreated westward to Mount Congreve in Kilmeadan. Two Free State soldiers were killed in the fighting and one Republican fighter. Five civilians were also killed.