1982 ж. «Каньянға қарай» фильмі: Калифорниядағы балық аулау өнеркәсібінің құлдырауы, теңсіздердің өмірі мен теңіз биологының зерттеулері. Фильм туралы толық ақпарат!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Дэвид С. Уордтың 1982 жылғы фильмі
1982 film by David S. Ward
Сюжет
Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде балық қорларының азаюы Калифорния штатының Монтерей қаласында балық аулау және консервілеу өнеркәсібінің тоқтауына әкелді. Қаланың маргиналды аудандарында тұратын қаңғыбастар мен жыныстар теңіз жағасындағы жылы ортада түрлі-түсті және оқиғаға толы өмір сүреді. Эдди "Док" Дэниелс, тәуелсіз теңіз биологы, кемежайдағы қоймада тұрып, сегізаяқтарды зерттейді. Сузи ДеСото, жергілікті бордельдегі қыз, ол жерде тек қажеттіліктен жұмыс істейді. Өзара байланысты шағын очерктер жинағы Cannery Row-дегі өмірді бейнелейді. Бұл аймақ кедейлікке толы, сәтсіздікке ұшыраған, бірақ өзінің орнын тапқан және ерекше жақындық сезіммен байланысқан адамдардың әртүрлі тобының мекені. Док пен Сюзи толыққанды үйлеспесе де, қабылданады. Мак пен жігіттер бақаларды жинап, Докқа күтпеген той жасау үшін сатады, бірақ бұл төбелесге ұласып, Доктың сегізаяқтар коллекциясы сақталған аквариумын қиратады. Кешірім сұрау үшін оған микроскоп сыйлауға шешім қабылдайды, бірақ қателікпен телескоп сатып алады. Док Cannery Row-да неліктен тұрғанына қатысты тағы бір құпия бар. Сюзи Док бұрын кәсіби бейсбол ойыншысы болғанын, бірақ одан бас тартқанын біледі. Тағы бір кейіпкер, жергілікті тұрғындар "Көреген" деп атаған Макси Бейкер күндерін жағажайда труба ойнап өткізеді. Ол тағайындалғандай, табиғи түрде пайда болатын сыйлықтарға – азық-түлікке тәуелді. Сюзи ақырында Көрегеннің Докпен бас соққысынан жарақат алған бұрынғы бейсболшы екенін біледі; Док оның күтімін қарап келеді. Док пен Сюзи соңында махаббатты табады.
During World War II, declining fish stocks lead to the shutdown of the fishing and canning industry in Monterey, California. The bums and prostitutes living on the city's skid row lead colorful and adventurous lives in a balmy seaside setting. Eddie "Doc" Daniels, a self employed marine biologist, lives in a dockside warehouse and researches octopuses. Suzy DeSoto, a girl from the local bordello, is working there only out of necessity. A collection of linked vignettes describes life on Cannery Row. It is depicted as an impoverished area inhabited by a motley band of people who have experienced failures, but somehow have found their niche and a community of strangely kindred souls. Doc and Suzy do not quite fit in, but are accepted. Mack and the boys gather frogs and sell them to give a surprise party for Doc, which turns into a brawl and breaks the tank housing Doc's octopus collection. To make amends, they decide to make him a present of a microscope, but mistakenly purchase a telescope instead. A deeper mystery revolves around why Doc stays in Cannery Row. Suzy discovers that Doc was once a professional baseball pitcher but quit. Another character, Maxie Baker known locally as "The Seer" spends his days playing his trumpet on the beach. He depends on the gifts that mysteriously appear, such as groceries. Suzy eventually learns that the Seer is a former baseball player whom Doc injured with a pitch to the head; Doc has been looking after him. Doc and Suzy ultimately find love.
Өндіріс
Ракель Уэлч бастапқыда Сузи рөліне бекітілген, бірақ өндірістің алғашқы күндерінен кейін жұмыстан босатылып, оның орнына 15 жас кіші актриса Дебра Уингер келді. Уэлч фильм жасаушыларды келісімшартты бұзғаны үшін сотқа шақырды. Сотта MGM Уэлчті "қатыгез мінезді актриса" деп сипаттап, оның салдарынан фильмнің бюджеті артып кеткенін мәлімдеді. Ол шашын және макияжын үйде жасауды талап етіп, режиссермен немесе продюсермен ынтымақтастыққа бармауға дайын болды, егер оның талаптары орындалмаса, осылайша 250 000 долларлық жалақысы немесе рөлді ойнау шартынан өзі бас тартты. Уэлч сотты жеңіп, 1986 жылы 10,8 миллион доллар өндіріс алды. 1990 жылы апелляциялық сотта шешім күшінде қалды, бірақ бұл оқиға Уэлчтің Голливудтағы беделін түсірді. Сотқа шағымданғаннан кейін Уэлчке тағы да ең басты рөл ұсынылмады. Екінші топтың түсірілімі Сан-Диегода, Калифорния штатында өтті.
Raquel Welch was originally cast as Suzy but was fired after the first few days of production and replaced by actress Debra Winger, who was 15 years her junior. Welch sued the filmmakers for breach of contract. In the case, MGM claimed Welch was fired for being a "temperamental actress" whose behaviour caused the film to go overbudget. She insisted on doing her hair and make up at home, and would refuse to co operate with the director or producers unless she got her own way, thus breaching her $250,000 pay or play contract herself. Welch won the case, and was awarded a reported settlement of $10.8 million in court in 1986. The judgement was upheld at an appeal in 1990, but the whole affair tarnished Welch's reputation in Hollywood. After launching her lawsuit, Welch was never offered another starring role in a major motion picture again. Second unit filming took place in San Diego, California.
Сыни қабылдау
Chicago Sun Times газетінің кино сыншысы Роджер Эберт екі жарым жұлдыздық шолуда фильм туралы былай деп жазды: "Ричард Макдональдтың декорациялары (ол екі үлкен дыбыс жазу студиясын біріктірді) және Свен Никвисттің түсіруінің арқасында фильмге көз тарту оңай. Нолт пен Вингердің қарым-қатынасы дамуы мүмкін еді, егер ол ескі кантри әндері мен жалғыз жандардың хаттарынан алынған сценарий сияқты сезілмегенде. Мұндай фильмді жартылай циникалық 1980-ші жылдары жасау қиын (шындығында циникалық 1970-ші жылдары мүлдем мүмкін емес еді). Менің ойымша, біз енді қарапайым адамның батырлығына және кішкентай сәттілікпен кез келген адам табысқа жете алады дегенге сенбейміз." The New York Times газетінің журналисі Винсент Канби фильмді "қымбатты әуесқойлық" деп атады және оны Стейнбектің нашар бейімделуі деп санайды. Variety журналы Нолт пен Вингердің актерлік шеберлігін жоғары бағалады, бірақ материал олардың деңгейінде емес екенін айтты. Cannery Row Rotten Tomatoes сайтындағы кино сыншыларының 7 пікіріне сүйене отырып, 71% рейтингке ие.
In his two and a half star review, Chicago Sun Times film critic Roger Ebert wrote of the film: "The movie is almost always good to look at, thanks to Richard MacDonald's sets (he linked together two giant sound stages) and Sven Nykvist's photography. And Nolte and Winger are almost able to make their relationship work, if only it didn't seem scripted out of old country songs and lonely hearts columns. It's tough to pull off a movie like this, in the semi cynical 1980s (it would have been impossible in the truly cynical seventies). I guess we no longer believe in the essential heroism of the little guy, and in the proposition that anyone can succeed with a little luck." Vincent Canby of The New York Times dubbed the film 'precious nonsense' and felt it was a poor adaptation of Steinbeck. Variety praised Nolte and Winger's performance, but felt the material wasn't up to them. Cannery Row holds a 71% rating on Rotten Tomatoes film review aggregator based on 7 reviews by critics.
МГМ реакциясы
MGM өндіріс жетекшісі Дэвид Бегельман кейін фильмге рұқсат бермеуі керек екенін айтты, сценарийдегі керемет құндылықтарды режиссердің іске асыру мүмкіндігінен асып түскенін мәлімдеді.
MGM head of production David Begelman later said he should not have greenlit the film, saying it "was beyond the reach of the filmmaker to realise the wonderful, wonderful values he had in a brilliant script."