Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Француз клавесині, органшы және композитор
French harpsichordist, organist and composer
Франсуа д’Агинкур (сондай-ақ d’Agincour, Dagincourt, Dagincour) (1684 – 30 сәуір 1758) – француз клавесині, органшы және композиторы. Өмірінің көп бөлігін туған қаласы Руанда өткізді, онда Руан соборында және үш кіші шіркеуде органшы болып жұмыс істеді. Өмірінде жоғары бағаланған д’Агинкур патшалық капелланың органшыларының бірі болды. Оның клавесин музыкасының сақталған жалғыз кітабында Франсуа Купереннің ықпалымен жазылған шеберлік туындылары бар; сонымен қатар қолжазба түрінде сақталған 40-қа жуық орган шығармалары да бар.
François d'Agincourt (also d'Agincour, Dagincourt, Dagincour) (1684 – 30 April 1758) was a French harpsichordist, organist, and composer. He spent most of his life in Rouen, his native city, where he worked as organist of the Rouen Cathedral and of three smaller churches. Highly regarded during his lifetime, d'Agincourt was one of the organists of the royal chapel. The single surviving book of harpsichord music by him contains masterful pieces inspired by François Couperin; also extant are some 40 organ works that survive in manuscript copies.
Өмірбаян
Д'Агинкур Руан қаласында дүниеге келді және алғашқы музыкалық білімін сол жерде алды. Көп ұзамай ол Парижге кетіп, шамасы Николя Лебегтің шәкірті болды. 1701 және 1706 жылдар аралығында Париждегі Сент-Мадлен-ан-ла-Сите шіркеуінде органшы болып жұмыс істеді, ал 1706 жылы Руанға оралып, Жак Буавеннің орнын басып, Руан соборының органшысы болды. Ол бұл қызметте 52 жылдай уақыт өткен соң қайтыс болды. Кейін ол Сент-Гербланд, Сент-Уэн аббаттығында (олар екеуін де өмірінің соңына дейін сақтап қалды) және Сент-Жанда, барлығы Руанда жұмыс істеді. 1714 жылға қарай ол жеткілікті деңгейде танымал және құрметті болғандықтан, патшалық капелланың төрт органшысының бірі болып тағайындалды. Жак Дюфли шамамен 1730-31 жылдары Д'Агинкурдан сабақ алды, бірақ оның сақталған шығармалары ұстазының стиліне айтарлықтай әсер тигенін көрсетпейді. Д'Агинкур өзінің музыкасының тек бір жинағын жариялады – «1er livre de clavecin» (Париж, 1733). Онда Франсуа Купереннің ықпалымен жазылған 43 клавесин пьесасы бар: пьесалар «ордерлерге» бөлінген, әшекейлеуді тиімді пайдаланады, ал көптегендары жанрлық сахналар, портреттер (кейде жұп портреттер) сияқты кейіпкерлік пьесалар болып табылады. Д'Агинкурдың орган музыкасы француз дін қызметкері және ғалымы Александр Ги Пингре жасаған қолжазба көшірмесі арқылы сақталған. Қазір Франция Ұлттық кітапханасында сақталатын қолжазба 46 пьесадан тұрады, олар діни қызметтерде қолдануға арналған. Олар Купереннің орган шығармаларына қарағанда прогрессивтірек, «галант стилінің» элементтері жиі қолданылады. Пьесалар француз орган музыкасындағы дәстүрге сәйкес режим бойынша ұйымдастырылған, бірақ белгісіз себептермен Д'Агинкур үшінші режимді мүлдем жіберді. Бірінші үш режимдегі (яғни 1, 2 және 4) сюиталар қалғандарына қарағанда нашар дамыған. Клавиатуралық шығармалардан басқа, 1713 және 1716 жылдары «Recueil d'airs sérieux et à boire» антологиясында жарияланған солист және бассо континуоға арналған үш ән ғана белгілі. Бартелеми Жан-Клод Пюпильдің портреті жиі Д'Агинкурдың портреті деп жаңылыс жатады.
D'Agincourt was born in Rouen and received his early musical training there. He soon left for Paris where he probably studied under Nicolas Lebègue. Between 1701 and 1706 he worked as organist of Sainte Madeleine en la Cité in Paris, and in 1706 he went back to Rouen and became organist of the Rouen Cathedral, succeeding Jacques Boyvin. He kept the post until his death some 52 years later. Later he also took jobs at St. Herbland, the Abbey of Saint Ouen (he would hold both of these until his death as well), and at St. Jean, all in Rouen. By 1714 he was sufficiently well known and respected to be appointed one of the four organists of the royal chapel. Jacques Duphly studied with d'Agincourt about 1730–31, but his surviving works do not show any considerable influence of his teacher's style. D'Agincourt only published a single collection of his music, 1er livre de clavecin (Paris, 1733). It contains 43 pieces for harpsichord, clearly influenced by François Couperin: the pieces are organized into ordres, make good use of ornamentation, and many are character pieces: genre scenes, portraits (sometimes double portraits), etc. D'Agincourt's organ music, which survives in a manuscript copy made by the renegade French priest and scientist Alexandre Guy Pingré. The manuscript, now conserved in the Bibliothèque nationale de France, consists of 46 pieces for liturgical use. They are more progressive than Couperin's organ works, with frequent use of elements of the style galant. The pieces are organized according to mode, as is usual in French organ music, but for unknown reasons d'Agincourt omits the third mode altogether. Suites in the first three modes (i. e., 1, 2, and 4) are less developed than the remaining ones. Apart from keyboard pieces, only three songs for soloist and basso continuo are known, published in the anthology Recueil d'airs sérieux et à boire in 1713 and 1716. A portrait of one Barthélemy Jean Claude Pupil is frequently misidentified as a portrait of d'Agincourt.