Кіріспе

Калифорниядағы Пасифик Гроувтағы 19 ғасырдағы маяк – Пойнт Пинос маяғы. 1855 жылдың 1 ақпанында ол Калифорнияның Тынық мұхиты жағалауындағы кемелерді бағыттау үшін жарыққа қойылды. Бұл – АҚШ-тың батыс жағалауындағы үздіксіз жұмыс істеп келе жатқан ең көне маяк, тіпті линзасы да түпнұсқа. Алкатраз аралындағы маяқ Пойнт Пиностан сегіз ай бұрын іске қосылған, бірақ 1909 жылы кеңейтілген әскери түрмемен ауыстырылды. Пойнт Пинос маяғы әлі де АҚШ Жағалау күзетінің навигациялық құралы ретінде қызмет етеді. Калифорния штатының Монтерей округіне қарасты Пасифик Гроув қаласы маякқа арналған мұражай экспонаттарын және басқа да функцияларды басқарады. Маяк Pacific Grove қалалық гольф клубымен қоршалған.

Сипаттама

Қазіргі жарық көзі теңіз деңгейінен 89 фут (27 м) биіктікте орналасқан, 1 киловаттты шам, ол қолайлы жағдайда 27 шақырымға дейін көрінетін 50,000 кандела шамы шығарады. Бұрын жарық күн батқанға дейін бір сағат бұрын жанып, күн шыққаннан кейін бір сағаттан соң сөндірілетін қатаң кестеге ие болған. 1975 жылы автоматтандыру аяқталғаннан кейін, мұнараның сыртында кішкентай, батареямен жұмыс істейтін қосалқы строб жарығы орнатылды және негізгі жарық тұрақты түрде қосылды. Қазіргі сигналдың қарапайым 4 секундтық циклі бар: 3 секунд жанып, 1 секунд сөнеді. Навигацияны жеңілдету үшін, үздіксіз жұмыс істейтін D классындағы радио маяк қолданылды, оның радиусы 20 мильге дейін (30 км) жетеді. Сонымен қатар, жағалауға жақын, маяк төменгі жағында тұман сигналды құрылғысы орналасқан, оны көріну нашар болған кезде Жағалау күзетінің қызметкерлері қолмен қосатын. 1993 жылы спутниктік навигацияның енгізілуімен радио маяк және тұман сигналды құрылғысы тоқтатылды.

Тарих

Бұл жарық – үшінші реттік Френель линзасы, 1853 жылы Францияда жасалған линзалар, призмалар және механизмдерден тұрады. Бастапқыда екінші реттік, үлкен жарық орнатылуы жоспарланған, бірақ жеткізілімнің кешігуі салдарынан бұл жарық, Сан-Францискодағы Форт-Пойнт маяғына арналған болатын, орнатылды. Алғашқы жарық көзі – линзаның ішіне орнатылған кит майынан жасалған шам, оның май багын толтыру үшін шамшырақтың өзі түнде бірнеше рет мұнараға көтерілуі керек еді. Кит майының қымбат болуына байланысты, ол көп ұзамай сұйытылған шошқа майымен алмастырылды, ал 1880 жылы керосин қолданыла бастады. Ғасырдың басында қыздырылатын газ шамдары пайдаланылды, содан кейін 1919 жылы электр шамдары орнатылды. 1912 жылдан 1940 жылға дейін, түсетін салмақ механизмі жарықтың айналасында металл жапқышты айналдырып, 30 секундтың 10-ын теңізге қарай жарықтың сәулесін тоқтатып тұрды. Кейіннен, уақытты бақылап жарық беретін құрылғы "қосу/өшіру" сипатын қамтамасыз етті. 1874 жылы, Пойнт Пинос маяғының атымен аталатын Лайтхаус даңғылы, Монтерей портынан маяққа жабдықтар мен құрылыс материалдарын тасымалдау үшін салынды. Бұл жер 1833 жылы Хосе Мария Арментаға берілген Ранчо Пунта-де-Пинос жерінің бір бөлігі болды, ал 1844 жылы Хосе Абрегоға қайта берілді. 1850 жылы, Мексика-Америка соғысынан және Альта-Калифорнияның Америкаға қосылуынан кейін, Конгресс Батыс жағалауында маяктар салуға қаражат бөлді. 1852 жылы Қаржы министрі Калифорния жағалауында жеті маяк салуды бұйырды, олардың бірі Монтерей шығанағының қауіпті оңтүстік кіреберісіндегі Пойнт Пиносқа орналастырылуы керек еді. Үкімет осы мақсат үшін Ранчо Пунта-де-лос-Пинос жерін сатып алды, содан кейін қосымша жер сатып алынды. Құрылыс 1853 жылы басталды, бірақ Франциядан линзалар мен призмаларды жеткізудегі қиындықтар маяқтың ашылуын 1855 жылға дейін кешіктірді. Алғашқы шамшырақты Чарльз Лейтон болды, ол жылына 1000 доллар жалақымен тағайындалды. Ол 1855 жылы шерифтің жасағының мүшесі ретінде, әйгілі заңнан тыс Анастасио Гарсияны қуғанда қаза тапты. Оның орнын әйелі Шарлотта басты, ол 1860 жылға дейін, көмекші шамшырақты Джордж Харриске үйленгенге дейін қызмет етті. Роберт Луис Стивенсон 1879 жылы Монтерейден орман арқылы ұзақ серуендегеннен кейін шамшырақшы Аллен Люске барғандағы әсерін жазды, Люстің қонақжайлылығын, фортепианода ойнауын, кеме үлгілерін және майлы суреттерін жоғары бағалады. Ол жарық туралы "Шотландиядан Сильверадоға" кітабында айтқан. Ең танымал шамшырақшы Эмили Фиш айым болды, ол 1893 жылдан 1914 жылға дейін қызмет етті. Ол маяқта қонақтарды тойтастыруды ұнатқаны үшін "әлеуметтік шамшырақшы" деп аталды.

Бүгін

Пойнт Пинос маяғы тарихи орындардың ұлттық тізіліміне енген. Ол сенбі және жексенбі күндері саяхалаушыларға ашық.