Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Антон Брукнердің симфониясы
Symphony by Anton Bruckner
Антон Брукнердің до мажордағы (C minor) сегізінші симфониясы, WAB 108, композитор аяқтаған соңғы симфониясы болып табылады. Ол 1887 және 1890 жылдардағы екі маңызды нұсқада сақталған. Алғаш рет 1892 жылы Венадағы Музикверенде дирижер Ханс Рихтер жетекшілігімен орындалды. Бұл симфония Австрия императоры Франц Иосиф I-ге арналған. Кейде бұл симфонияны «Апокалипсистік» деп атайды, бірақ бұл атты Брукнер өзі бермеген.
Anton Bruckner's Symphony No. 8 in C minor, WAB 108, is the last symphony the composer completed. It exists in two major versions of 1887 and 1890. It was premiered under conductor Hans Richter in 1892 at the Musikverein, Vienna. It is dedicated to the Emperor Franz Joseph I of Austria. This symphony is sometimes nicknamed The Apocalyptic, but this was not a name Bruckner gave to the work himself.
Құрастыру және жариялау
Брукнер 1884 жылдың шілдесінде Сегізінші симфонияны жазуға кірісті. Вена университеті мен Вена консерваториясындағы қызметінен жазғы демалыс уақытында негізгі жұмысын атқарып, композитор 1885 жылдың тамызына дейін төрт бөлімнің барлығын жоба түрінде аяқтады. Ол сонымен қатар Брукнердің мансабын қолдау үшін басқа да шаралар жасады, оның ішінде ақсүйектерден қаржылық көмек алып, Вена университетінен құрметті доктор дәрежесін алды. Мен Сегізінші симфонияны қазіргі түрінде орындау мүмкін емес деп санаймын. Мен оны өзімдікі етуге тырыссам да, сәтті бола алмаймын! Тақырыптары әдемі әрі түзу болғанымен, олардың дамытылуы маған күмәнді көрінеді, тіпті оркестрлеуді мүмкін емес деп есептеймін. Батылдығыңызды жоғалтпаңыз, жұмысыңызға қайта қараңыз, достарыңызбен, Шалкпен ақылдасыңыз, мүмкін, қайта жұмыс істеу нәтижелі болар. 1888 жылдың қаңтарына қарай Брукнер Левипен келісіп, симфонияны одан әрі жұмыс істеу қажет екенін мойындады. Бірінші бөлім мен Скерцода алғашқы түзету жұмыстары жүргізілді, олар партитурада қаламұшпен жазылған түсіндірмелер түрінде сақталған. «Орталық Адажио» немесе «1888 жылғы Адажио» деп аталатын Адажионың ерекше нұсқасы 2004 жылы Дермот Гольт пен Таканобу Кавасаки тарапынан табылып, өңделді. Содан кейін Брукнер Төртінші және Үшінші симфониялардың жаңа нұсқаларына назар аударды. Император Брукнердің өтінішін қабылдап, шығарманың басылуына қаржылай көмектесуге уағдаланды. Брукнер бұл шығармаға баспагер табуда қиындыққа тап болды, бірақ 1890 жылдың соңында Хаслингер, Шлезингер және Лиэнау компаниясы басылымды өз міндетіне алуға келісті. Брукнердің әріптестері Йозеф Шалк пен Макс фон Оберлейтнер басылу процесіне көмектесті: Шалк музыкалық мәтінді баспаға жіберуге дайындады, ал Оберлейтнер баспаға дайын үлгілерді түзетіп, қаржылық қолдау көрсетті. Симфония ақыры 1892 жылдың наурыз айында жарық көрді. Бұл Брукнердің симфонияларының алғашқы орындалуынан бұрын жарық көрген жалғыз шығармасы болды.
Bruckner began work on the Eighth Symphony in July 1884. Working mainly during the summer vacations from his duties at the University of Vienna and the Vienna Conservatory, the composer had all four movements completed in draft form by August 1885. He had also arranged for Bruckner's career to be supported in other ways, including financial assistance from the nobility, and an honorary doctorate from the University of Vienna. I find it impossible to perform the Eighth in its current form. I just can't make it my own! As much as the themes are magnificent and direct, their working out seems to me dubious; indeed, I consider the orchestration quite impossible Don't lose your courage, take another look at your work, talk it over with your friends, with Schalk, maybe a reworking can achieve something. By January 1888, Bruckner had come to agree with Levi that the symphony would benefit from further work. Early work of revision was carried out in the first movement and the Scherzo, expressed as pencil notations in their score. A distinct version of the Adagio – now called the "intermediate Adagio" or "Adagio of 1888" – was also retrieved and edited in 2004 by Dermot Gault and Takanobu Kawasaki. Thereafter, Bruckner concentrated on the new versions of the Fourth and Third. The emperor accepted Bruckner's request and also offered to help pay for the work's publication. Bruckner had some trouble finding a publisher for the work, but in late 1890 the Haslinger Schlesinger Lienau company agreed to undertake publication. Bruckner's associates Josef Schalk and Max von Oberleithner assisted with the publication process: Schalk prepared the musical text to be sent to the printer while Oberleithner corrected the proofs and also provided financial support. The symphony was eventually published in March 1892. It was the only one of Bruckner's symphonies to be published before its first performance.
Премьера және қабылдау
1890 жылы қайта қарау аяқталған кезде Леви енді Мюнхенде концерттер өткізбейтін болды. Сондықтан ол өзінің шәкірті Феликс Вайнгартнерге, Мангейм капельмейстеріне, симфонияның алғашқы орындалуына жетекшілік етуді ұсынды. Премьера 1891 жылы жас дирижердің басшылығымен екі рет жоспарланған, бірақ Вайнгартнер әр жолы соңғы сәтте басқа туындымен ауыстырды. Ақырында дирижер Брукнерге өнер көрсетуге мүмкін еместігін айтты, себебі ол Берлин операсында жаңа қызметке кіріседі. Дегенмен Вайнгартнер Левиге жолдаған хатында симфонияны орындай алмауының нақты себебі – шығарманың тым қиындығы және жеткілікті репетиция уақытының болмауы екенін мойындады: әсіресе, оның оркестріндегі Вагнер тубасының музыканттары өз партияларын орындау үшін жеткілікті тәжірибе жинақтамаған еді. Левидің Мюнхендегі қойылымы холераның таралу қаупінен тоқтатылғаннан кейін Брукнер симфонияның Венадағы премьерасын ұйымдастыруға күш салды. Соңында Вена филармониясының тұрақты дирижері Ханс Рихтер осы туындыны орындауға келісті. Алғашқы орындалу 18 желтоқсан 1892 жылы өтті. Көрермендердің консервативті бөлігі әр бөлімнен кейін шығып кеткенімен, Брукнердің көптеген жақтастары, оның ішінде Уго Вольф және Иоганн Штраус та қатысты. (Корстведт бұл Хансликтің Брукнердің алдыңғы симфонияларына берген бағаларына қарағанда кем жағымсыз екенін атап көрсетеді.) Брукнердің ізбасарларынан көптеген жағымды пікірлер түсті. Бір автор симфонияны «біздің заманымыздың музыкасының шырайлы туындысы» деп сипаттады. Хьюго Вольф досына жазған хатында симфонияны «ұлы шебердің туындысы» деп атап, «оның басқа симфонияларынан ой-қиялының кеңдігі, құдіреттілігі және ұлылығымен басып өтеді» деді. Симфония оркестр репертуарына енуіне көп уақыт кетті. Брукнердің өмірінде одан кейін тағы екі рет орындалды. Америкадағы премьерасы 1909 жылға дейін өтпеді.
By the time the 1890 revision was complete, Levi was no longer conducting concerts in Munich. As a result, he recommended that his protege Felix Weingartner, Kapellmeister of Mannheim, lead the first performance of the symphony. The premiere was twice scheduled to occur under the young conductor's direction during 1891, but each time Weingartner substituted another work at the last minute. Eventually the conductor told Bruckner that he was unable to undertake the performance because he was about to take up a new position at the Berlin Opera. However, Weingartner admitted, in a letter to Levi, that the real reason he was unable to perform the symphony was because the work was too difficult and he did not have enough rehearsal time: in particular, the Wagner tuba players in his orchestra did not have enough experience to cope with their parts. After a Munich performance by Levi was cancelled because of a feared outbreak of cholera, Bruckner focused his efforts on securing a Vienna premiere for the symphony. At last Hans Richter, subscription conductor of the Vienna Philharmonic, agreed to conduct the work. The first performance took place on 18 December 1892. Although some of the more conservative members of the audience left at the end of each movement, many of Bruckner's supporters were also present, including Hugo Wolf and Johann Strauss. (Korstvedt points out that this was less negative than Hanslick's reviews of Bruckner's earlier symphonies.) There were also many positive reviews from Bruckner's admirers. One anonymous writer described the symphony as "the crown of music in our time". Hugo Wolf wrote to a friend that the symphony was "the work of a giant" that "surpasses the other symphonies of the master in intellectual scope, awesomeness, and greatness". The symphony was slow to enter the orchestral repertoire. Only two further performances occurred during Bruckner's lifetime. The American premiere did not take place until 1909,
Сипаттама
Симфония төрт бөлімнен тұрады. Оның жалпы ұзақтығы орындалуға және қолданылған нота басылымына қарай өзгеріп отырады, бірақ көбінесе шамамен 80 минутқа жуық болады.
The symphony has four movements. The total duration varies by performance and the edition of the score used, but is typically around 80 minutes.
Бірінші қимыл
Симфония тоналды тұрғыдан анық емес түрде басталады, оның тақырыбы Бетховеннің ре минорындағы 9-шы симфониясының бірінші бөлімінің басты тақырыбын және 1862 жылғы ре минорындағы маршын еске түсіреді. Теориялық Генрих Шенкердің пікірінше, бұл бөлім "әлемнің басталуына" ұқсайды.
The symphony begins in a tonally ambiguous manner with a theme rhythmically reminiscent of the main theme of the first movement of Beethoven's Symphony No. 9 in D minor and of the March in D minor of 1862. According to theorist Heinrich Schenker this passage is "like the beginning of the world."
Нұсқалар
Симфонияның екі толық қолжазбасы бар, олар 1887 және 1890 жылдары жазылған. Брукнердің көптеген шығармаларына қарағанда, осы симфония бойынша жұмыстың барлық кезеңдерінен көбірек эскиздер сақталған. Мысалы, эскиздердің арқасында біз ашылу тақырыбының қалай дамығанын көре аламыз. Партитуралар симфонияның басындағы тоналдық беймаздылық Брукнердің бастапқыда негізгі тақырыпты қалай ойластырғанын көрсетеді: ырғақ C минорындағы арпеджио тәрізді үлгіге сәйкес болуы тиіс еді. Аяқталудағы ашылу әлдеқайда нашар анықталған және бірнеше тональностьтарды ұсынса да, көбінесе B-bemol мажор аймағында қозғалады.
Two complete autograph manuscripts of the symphony exist, dating from 1887 and 1890 respectively. More sketches exist from all phases of work on this symphony than for most of Bruckner's works. For example, thanks to the sketches, we can see the evolution of the opening theme. Part scores show that the tonal ambiguity of the symphony's opening was not how Bruckner originally envisaged the main theme: the rhythm was to fit an arpeggiated contour in C minor. The final opening is much less defined and hovers in more of a B flat major region, though it suggests several keys.
1887 жылғы нұсқа
Бұл Брукнердің симфониясының алғашқы нұсқасы болды, бірақ 1972 жылға дейін Леопольд Новак редакциялаған басылымда жарияланбады. Екі нұсқа арасында оркестрлеу, гармония, дауыс жүргізу және мотивтік өңдеуде зор айырмашылықтар бар. Кейбір бөлімдерде екі түрлі туынды туралы айтуға болады, емес, бір шығарманың екі нұсқасы емес. Кейбір маңызды айырмашылықтар, көбірек таныс кейінгі нұсқалардан, бірінші бөлімнің күшті аяқталуы және баяу бөлімнің биігі үшін басқа тоналдылықты қамтиды. Бұл нұсқа 1890 жылғы нұсқадан едәуір ұзын, және әртүрлі аспаптық құрамы бар (ең маңызды тұрақты айырмашылық – 1890 жылғы нұсқаның алғашқы үш бөліміндегі ағаш үрмелі аспаптардың үш есе көп болуы). 1887 жылғы нұсқаның екі есе ағаш үрмелі аспаптары шығарманың жалпы дыбысына сәл қатал мінез береді. Кейбір ғалымдар симфонияның осы нұсқасын қолдайды. Мысалы, Брайан Гиллиам кейінгі нұсқаның (1890 жылдан) қысқарақ және тегіс екенін, демек, сол кездегі Брамсқа құштар буржуазияға күмәнді мойынбұру екенін айтады. 1887 жылғы нұсқаны Ханс Хуберт Шёнцелер 1973 жылы BBC үшін тұсаукесер етті, содан кейін Денис Рассел Дэвис, Владимир Федосеев, Елиаху Инбал, Георг Тинтнер, Майкл Гилен, Кент Нагано, Симон Янг, Франц Велсер-Мёст және Фабио Луизи жазды. Тинтнердің Канаданың Ұлттық жастар оркестрімен 1887 жылғы нұсқасының Солтүстік Америкадағы тұсаукесерінің цифрлық нұсқасын, Кингстон, Онтарио (Канада), 1982 жылғы 31 тамыз (LP: Jubal 5003/4, 1982), және 2009 жылы Геннадий Рождественскийдің Большой оркестрімен жасаған тікелей эфирдегі орындалуын Джон Беркидің веб-сайтынан тыңдауға болады. Пол Хокшоудың жаңа басылымын Питер Онджиан Йель симфониялық оркестрімен 2017 жылғы 27 қазанда тұсаукесер етті.
This was Bruckner's first version of the symphony, but was not published until 1972 in an edition edited by Leopold Nowak. There are enormous variants in orchestration, harmony, voice leading and motivic treatment between the two versions. In some sections one can almost speak of two different pieces, rather than two versions of the same work. Some significant differences from the more familiar later versions include a loud ending to the first movement and a different tonality for the climax of the slow movement. It is also notably longer than the 1890 version, and has a different instrumentation (the most significant consistent difference being that the 1890 version has triple rather than double woodwind throughout the first three movements). The double woodwind of the 1887 version gives a somewhat more austere character to the overall sound of the work. Some scholars support this version of the symphony. Bryan Gilliam, for example, argues that the later version (from 1890) is shorter and smoother, and is hence a dubious concession to the Brahms loving bourgeoisie of the time. The 1887 version was premiered by Hans Hubert Schönzeler for the BBC in 1973, and has thereafter been recorded by Dennis Russell Davies, Vladimir Fedoseyev, Eliahu Inbal, Georg Tintner, Michael Gielen, Kent Nagano, Simone Young, Franz Welser Möst and Fabio Luisi. A digitalisation of the North American premiere of the 1887 version by Tintner with the National Youth Orchestra of Canada, Kingston, Ontario (Canada), 31 August 1982 (LP: Jubal 5003/4, 1982), and of a 2009 live performance by Gennadi Rozhdestvensky with the Bolshoi Orchestra can be heard on John Berky's website. The new edition by Paul Hawkshaw has been premiered by Peter Oundjian with the Yale Symphony Orchestra on 27 October 2017.
Аралық нұсқалар
Аустрия Ұлттық кітапханасында 1888 жылға шамамен жатқан Адажионың аралық нұсқасының көшірмесі сақталуда. Бұл Адажио, қазірдің өзінде үш еселенген ағаш-сырнайлар қажет етеді, Дермот Гольт пен Таканобу Кавасаки редакциялап, Акира Найто Токио Жаңа қалалық оркестрімен жаздырған. MIDI нұсқасы да қолжетімді. Басқа бөлімдердің аралық нұсқаларын Уильям Карраган редакциялап, Герд Шалер орындаған. <blockquote>Сегізінші симфония туралы бұл мәліметтер бір толық көшірмеден гөрі жеке, мүмкін, бір замандас емес қолжазбаларға негізделген. Сондықтан оны әрқашан тәжірибелік деп қарастыру керек, ол 1887 және 1890 жылдардағы нақты қолжазба нұсқаларымен және 1892 жылғы басылған нұсқасымен салыстырғанда, редакциялық деңгейде емес. Бірақ мұнда біз Брукнердің, мәңгілік өңдеушінің, жұмысының даму барысын, оның биік ойларын және әуендік шабытын ең көркем түрінде жеткізуге тырысқанын көреміз. Ал, Леопольд Новак 1890 жылғы қолжазбада Брукнердің өзінен басқа ешқандай қолжазбаның болмағанын көрсетті;</blockquote>
A copy of an intermediate version of the Adagio with an estimated date of 1888 exists in the Austrian National Library. This Adagio, which already requires triple woodwind, has been edited by Dermot Gault and Takanobu Kawasaki and recorded by Akira Naito with the Tokyo New City Orchestra. A MIDI version is also available. Intermediate versions of the other movements have been edited by William Carragan and performed by Gerd Schaller. <blockquote>This account of the Eighth was founded on individual, possibly non contemporaneous manuscripts rather than one complete copy. Thus it will always have to be regarded as experimental, not on the same editorial level as the firmly established manuscript versions of 1887 and 1890 and the printed version of 1892. But in it we have a fascinating view of the work in progress of Bruckner the eternal reviser, looking for the most expressive realization of his lofty thoughts and melodic inspiration. Against this, Leopold Nowak pointed out that there is no evidence of handwriting in the 1890 manuscript other than Bruckner's own;
Бірінші басылым (1892)
Бұл симфонияның тұңғыш жариялануы болды, сонымен қатар алғашқы орындалыста қолданылған нұсқа да осы еді. Онда 1890 жылғы қолжазбадан шамалы өзгерістер енгізілген, ең айқын өзгерістері – алты такт кесілуі және Финалда екі такт қайталанған бөлім. Бұл өзгерістерді Джозеф Шалк және Макс фон Оберлейтнер жасаған, Брукнердің тікелей қатысы болмаған, бірақ олар жарияланбастан бұрын композитордың бекітілуін алған болуы мүмкін. Корстведт: «1892 жылғы басылым «шынайы Брукнер» болмаса да – ол қандай болса да – Брукнер оған рұқсат берген сияқты көрінеді, сондықтан оны қастерлі тұту қажет» деп жазады. Бұл басылым Вильгельм Фуртвенглер, Ханс Кнапертсбуш, Йозеф Крипс, Уильям Штайнберг, Джордж Шелл, Бруно Вальтер және Такео Ногучидің толық жазбаларында бар. Серж Куссевицкий де 1947 жылғы өте қысқартылған эфирлік орындалысында осы басылымды қолданды; бұл орындалыс, дискіде сақталған, толығымен жаңа «басылымға» тең.
This was the first publication of the symphony, and was also the version used at the first performance. It contains some relatively minor changes from the 1890 manuscript, the most notable being a six bar cut and a two bar repeated passage in the Finale. The alterations were made by Joseph Schalk and Max von Oberleithner, almost certainly without Bruckner's direct involvement, but were probably approved by the composer before publication. Korstvedt writes that "while the 1892 edition may not be "pure Bruckner" – whatever that might be – to all appearances Bruckner authorized it, and for that reason it needs to be taken seriously." This edition is available in complete recordings by Wilhelm Furtwängler, Hans Knappertsbusch, Josef Krips, William Steinberg, George Szell, Bruno Walter and Takeo Noguchi. Serge Koussevitzky also used this edition in his severely cut broadcast performance of 1947; this performance, which has been preserved on disc, amounts to a wholly new "edition".
Хаас "аралас" басылымы
Роберт Хаас 1939 жылы Сегізінші симфониясын жариялады. Ол 1890 жылғы қолжазбаға негізделді, бірақ 1887 жылғы өзгертілген немесе алынып тасталған бөлімдерді де қосты. "Gesamtausgabe" оны "Mischform", яғни аралас форма деп сипаттайды. Дегенмен, ол бүгінгі күнге дейін сүйікті және, мүмкін, ең көп орындалатын және жазылған нұсқа болып табылады. Хаас Левидің пікірлері Брукнердің көркем сеніміне ауыр соққы болғанын, тіпті оны "өзіне қол жұмсау ойларына" жетелегенін айтты, бірақ бұған ешқандай дәлел таба алмады. Хаас мұның Брукнердің Сегізінші симфонияны және оның көптеген бұрынғы туындыларын қайта қарауға жұмсаған үш жылдық еңбегіне себеп болғанын мәлімдеді. Бұл ой Хаас редакциялық әдістерін қолдайды. Хаас Брукнердің әртүрлі нұсқаларынан өзіне ұнаған бөліктерді алып, оларды өз нұсқасына біріктірді. Ол Брукнердің 1890 жылғы қайта қарауының әртүрлі ерекшеліктерін тарихи негізде жобауға құқылы екенін айтты: олар өз ойларына сенбейтін Брукнердің идеялары, сондықтан Брукнерге тән емес. Брукнер жасаған ең маңызды өзгерістер (демек, Хаас қалпына келтіргендер) – туындының адажио және финалында. Сонымен қатар, Хаас финалына Креймсмюнстер аббаттығының кітапханасынан табылған эскизден (A KR C56 14e1) сегіз такттан тұратын көпір бөлімін қосты, Брукнердің өзінің редакциясынан бес тактты алып тастады. Корстведт бұл араласуларды "ғылыми жауапкершіліктің ақылға сыймас шегінен асып түсетін" деп сипаттады. Күмәнді ғылыми зерттеулеріне қарамастан, Хаас басылымы ұзақ уақыт бойы танымал болды: Герберт фон Караян, Бернард Хайтинк және Гюнтер Ванд сияқты дирижерлер Новак/1890 басылымы жарық көргеннен кейін де оны пайдалана берді, ал белгілі Брукнер дирижері Георг Тинтнер Хаас басылымын симфонияның "ең жақсы" нұсқасы деп атады және Хаасқа "ұлы" деп сипаттама берді. Екінші жағынан, Юген Йохум 1949 жылы Новак өзінің басылымын жариялағанға дейін Хаас басылымын қолданды, ал кейінгі жазбаларында Новак басылымын пайдаланды, ал Вильгельм Фуртвенглер Хаас партитурасының премьерасын өткізгеніне қарамастан, өмірінің соңғы жылдары 1892 жылғы басылымға қайта оралды. Хаас басылымына қатысты дау оның музыкалық мәтіні редактордың құрастырған нұсқасы болғандығында, оны Брукнер ешқашан мақұлдамағандығында. Атап айтқанда, Хаастан кейін Брукнердің толық шығармаларының бас редакторы болған Новак, Левидің жұмысты қабылдамауынан кейін Брукнердің психикалық күйзелісіне қатысты дәлелдердің жеткіліксіз екенін айтты. Брукнердің сол кездегі хаттары Левидің пікіріне наразы болғанын (Левиді "түсінуге қиналатын" деп есептегенін) және психологиялық тұрғыдан сау болғанын көрсетеді. Бұл көзқарас бойынша, Брукнердің түзетулері оның көркемдік жетілуге ұмтылуының нәтижесі. Сондықтан Новак Хаас тәсілін қабылдамай, Брукнердің қолжазбаларына жақын болды.
Robert Haas published his edition of the Eighth Symphony in 1939. He based it on the 1890 autograph but included passages from 1887 that had been changed or omitted. The Gesamtausgabe describes it as a "Mischform", or mixed form. Nevertheless, it remains a beloved and, perhaps, the most frequently played and recorded edition of the work. Haas argued that Levi's comments were a crippling blow to Bruckner's artistic confidence, even leading him to "entertain suicidal notions", although Haas had no evidence for this. This led, Haas maintained, to Bruckner's three year effort to revise the Eighth Symphony and many of his earlier works. This line of thought supports Haas' editorial methods. Haas took what he admired from Bruckner's different versions and rolled them into his own version. He justified the rejection of various features of Bruckner's 1890 revision on biographical grounds: they are the ideas of a Bruckner who mistrusted his own judgment, and therefore non Brucknerian. The most significant omissions that Bruckner made (and therefore of Haas's restorations) are in the Adagio and Finale of the work. In addition, Haas inserted into the finale a transitional passage of eight bars from a sketch found in the library of the Kremsmünster Abbey (A KR C56 14e1), discarding five bars of Bruckner's own revision. Korstvedt has described these interventions as "exceed[ing] reasonable limits of scholarly responsibility". Despite its dubious scholarship, Haas's edition has proved enduringly popular: conductors such as Herbert von Karajan, Bernard Haitink and Günter Wand continued to use it even after the Nowak/1890 edition was published, while noted Bruckner conductor Georg Tintner has written that the Haas edition is "the best" version of the symphony and referred to Haas himself as "brilliant". On the other hand, Eugen Jochum used Haas's edition for his first recording, made in 1949, before Nowak published his edition, and Nowak's for his subsequent recordings, while Wilhelm Furtwängler, despite having given the premiere of the Haas score, reverted to the 1892 edition in his final years. The controversy over the Haas edition centers on the fact that its musical text was a fabrication of the editor never approved by Bruckner himself. In particular, Nowak, who succeeded Haas as principal editor of the Bruckner complete works, argued that there is little evidence for the psychological breakdown that Haas claimed Bruckner suffered upon Levi's rejection of the work. Bruckner's letters at the time suggest that he was frustrated by Levi's judgment (dismissing Levi as having a "hard time grasping things") and psychologically healthy. Bruckner's revisions, according to this view, are the result of his artistic perfectionism. Nowak therefore rejected Haas's approach by sticking closely to Bruckner's autograph scores.
Жаңа басылым
Жоғарыда көрсетілгендей, нұсқаларды талқылау барысында Новак 1955 жылы 1890 жылғы нұсқасының басылымын, ал 1972 жылы 1887 жылғы нұсқасының басылымын қалдырып кеткен.
As noted above, under the discussion of versions, Nowak left in 1955 an edition of the 1890 version and in 1972 an edition of the 1887 version.
"Хокшоудың" жаңа басылымы
Екі нұсқа да жаңа жинақталған басылымда жарияланады. 1887 жылғы нұсқаның жаңа басылымы ескі басылымдағы жеткілікті қателерді түзетеді. Дегенмен, бұл әлі де сол көрсеткіш. Бірінші бөлімде керней мен мүйіздің өрнегі Todesverkündigung [өлім туралы хабарлау] [негізгі] тақырыбының ырғағына негізделген, ол біртіндеп күшейе түседі, соңында өте күшті естіледі. Соңында: мойндау. Шерцо: Негізгі тақырып – «Немец Микелі» деп аталады. Екінші бөлімде ол ұйықтағысы келеді, ал арман күйінде әуеніне жете алмайды: ақырында ол мұңды түрде кері қайтады. Финал: Олмюцте біздің император патшалардың келуін қабылдады; осылайша, скрипкалар: казактар; қола аспаптар: әскери музыка; кернейлер: салтанатты үрлеулер, Ұлылықтардың кездесуі кезінде. Сонымен, барлық тақырыптар бойынша неміс Микелі саяхаттан үйіне келгенде, бәрі кереметтей жарқырап тұр. Финалда өлім шеруі де бар, содан кейін (қола) бейне өзгерісі. Брукнердің әріптестері композитордың симфония туралы айтқан басқа да ойларын жеткізеді. Бірінші бөлімнің кодасы: «Адам өлім төсегінде жатқанда, ал қарсысында сағат ілінген, өмірі аяқталар тұста, тынымсыз соғып тұрады: тық, тық, тық, тық», ал баяу бөлімде: «Мен қыздың көзіне тым терең қарадым». 1892 жылғы алғашқы қойылымдағы қолтаңбасыз бағдарламалық жазбада Джозеф Шалк Брукнердің бағдарламасын толықтырып, грек мифологиясына сілтемелер (Эсхилдің Прометейі, Зевс немесе Кронос және т.б.) қосты, сондай-ақ Архангел Михаил сияқты бірнеше христиандық сілтемелерді де араластырды.
Both versions will be published in the new Collected Edition. The new edition of the 1887 version corrects enough mistakes in the older print. Nevertheless, it is still very much the same score. In the first movement, the trumpet and horn passage based on the rhythm of the [main] theme in the Todesverkündigung [the annunciation of death], which gradually grows stronger, and finally emerges very strongly. At the end: surrender. Scherzo: Main theme – named deutscher Michel. In the second part, the fellow wants to sleep, and in his dreamy state cannot find his tune: finally, he plaintively turns back. Finale: At the time our Emperor received the visit of the Czars at Olmütz; thus, strings: the Cossacks; brass: military music; trumpets: fanfares, as the Majesties meet. In closing, all themes thus as deutscher Michel arrives home from his journey, everything is already gloriously brilliant. In the Finale there is also the death march and then (brass) transfiguration. Bruckner's associates report other comments that the composer is said to have made about the symphony. The coda to the first movement is "how it is when one is on his deathbed, and opposite hangs a clock, which, while his life comes to an end, beats on ever steadily: tick, tock, tick, tock" while in the slow movement "I have gazed too deeply into a maiden's eyes". In an unsigned programme note at the 1892 first performance Joseph Schalk elaborated Bruckner's program, adding references to Greek mythology (Aeschylus's Prometheus, Zeus or Cronus, etc.) mixed with a few Christian references such as the Archangel Michael.
Дискография
Бұл симфонияның жазылған тарихында, темп таңдаулары мен ноталық мәтін таңдауларының ішінде, маңызды түрде әртүрлі тәсілдер қолданылды. Вильгельм Фуртвенглер 1944 жылы Вена филармониясымен тікелей орындалысында Хаас нұсқасының өңделгенін пайдаланды. 1944 жылдың 29 қыркүйегінде Герберт фон Караян басқаратын Берлин преуссалық мемлекеттік капелласы 8-ші симфонияның соңғы үш бөлімін, финалын эксперименталды стереофониялық дыбыста жазды. Караян өзінің түсіндіруінде қатаң метрді сақтады, ал "1940 жылдардағы жазбалар әдетте бұл бөлімді [финалдағы үшінші тақырып тобының қайталануын] 20 пайызға дейін жылдамдатып, содан кейін баяулатып, үлкен акселерандо-ралентандо ретінде көрсетеді", ал Караянның жазбасы "ерекше жағдай" болып табылады. Толық симфонияның алғашқы коммерциялық жазбасын 1949 жылы Евгений Йохум Гамбург мемлекеттік филармониялық оркестрімен Deutsche Grammophon үшін жасады. Йохум кейін 1964 жылы Берлин филармониясымен Deutsche Grammophon үшін, ал 1976 жылы Дрезден мемлекеттік капелласымен EMI үшін студияда жазды, екі жағдайда да Новак 1890 жылғы басылымын қолданды. Карл Бём 1976 жылы Вена филармониясымен Deutsche Grammophon үшін студиялық жазбасында Новак 1890 жылғы басылымын пайдаланды, бірақ финалда Хаас үзіндісін қосты. 20-шы ғасырдың соңғы екі онжылдығында жазбалар "негізгі темпті кеңейтуге, күрт темп өзгерістерінен – әсіресе үдеулерден – аулақ тұруға және дыбыстың толықтығына, ансамбльдің нақтылығына және текстураның айқындығына басымдық беруге бейімделді". Әдетте, бұл туынды шамамен 80 минутқа созылады, Герберт фон Караян және аталған Гюнтер Ванд Хаас гибридтік нұсқасын бірнеше рет жазды. Элияху Инбал 1887 жылғы нұсқаны алғаш жазғаннан кейін, басқа дирижерлер де одан әрі жазды. Такаси Асахина Хаас және Новак басылымдарынан үзінділерді салыстыратын диск жазды.
Over the recorded lifetime of this symphony, significantly different approaches have been taken, including tempo choices and the choice of score. Wilhelm Furtwängler, in a live performance with the Vienna Philharmonic in 1944 used a modified Haas edition. On 29 September 1944, the Preussische Staatskapelle Berlin, conducted by Herbert von Karajan, recorded the last three movements of the 8th Symphony with the finale in experimental stereophonic sound. In his interpretation Karajan kept strict metre whereas "recordings from the 1940s typically present this passage [the reprise of the third subject group in the finale] as a grand accelerando rallentando, with a tempo increase of as much as 20 percent," while Karajan's recording "is a notable exception." The first commercial recording of the complete symphony was made by Eugen Jochum with the Hamburg State Philharmonic Orchestra in 1949 for Deutsche Grammophon. Jochum later recorded it in studio with the Berlin Philharmonic in 1964 for Deutsche Grammophon, and in 1976 with the Dresden Staatskapelle for EMI using the Nowak 1890 edition both times. Karl Böhm, in a studio recording with the Vienna Philharmonic in 1976 for Deutsche Grammophon used the Nowak 1890 edition, but with one Haas passage in the finale. In the last two decades of the 20th century, recordings tended to "set a broader basic tempo, abstain from dramatic tempo fluctuations – especially increases – and place great store by fullness of tone, precise ensemble, and textural clarity." Typically, this work lasts about 80 minutes, Herbert von Karajan and the aforementioned Günter Wand each recorded the Haas hybrid version more than once. After Eliahu Inbal recorded the 1887 version for the first time, other conductors have followed. Takashi Asahina has recorded a disc comparing excerpts from the Haas and Nowak editions.
Хаас "аралас нұсқасы" (1939)
Жазулардың көп бөлігі осы нұсқаға негізделген. Вильгельм Фуртвенглер, Герберт фон Караян және Гюнтер Ванд сияқты кейбір дирижерлер оны бірнеше рет жаздырған.
The majority of recordings are based on this edition. Some conductors, as Wilhelm Furtwängler, Herbert von Karajan and Günter Wand have recorded it several times