Қытайдың саяси тәуелсіздігі мен аумақтық тұтастығына төнгel және Таяқ Шығыстағы бейбітшілік, Кеңес Одағының 1945 жылғы 14 тамыздағы Қытай-Кеңес Достық және Одақтастық шартын бұзуынан туындаған мәселелер
United Nations General Assembly Resolution 505
БҰҰ қарары 505: Қытайдың тәуелсіздігіне және территориялық тұтастығына қауіп, Кеңес Одағының бұзушылықтары, Маңжурия мәселесі. Тарихы мен маңызы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Біріккен Ұлттар Ұйымы Бас Ассамблеясының 505 қарары "Қытайдың саяси тәуелсіздігі мен аумақтық тұтастығына, сондай-ақ Қиыр Шығыстың бейбітшілігіне төнетін қауіптер – 1945 жылғы 14 тамыздағы Қытай-Кеңес достық және одақтастық шартының Кеңес Одағы тарапынан бұзылуы және Біріккен Ұлттар Ұйымы Жарғысын бұзу салдарынан" деп аталады. БҰҰ Бас Ассамблеясы осы қаулыны 1952 жылғы 1 ақпанда, өзінің алтыншы сессиясында, Қытай Республикасы Кеңес Одағына қарсы Біріккен Ұлттар Ұйымына шағым түсіргеннен кейін қабылдады.
The United Nations General Assembly Resolution 505 is titled Threats to the political independence and territorial integrity of China and to the peace of the Far East, resulting from Soviet violations of the Sino Soviet Treaty of Friendship and Alliance of August 14, 1945 and from Soviet violations of the Charter of the United Nations. The UN General Assembly adopted this resolution on 1 February 1952 during its sixth session after the Republic of China complained to the United Nations against the Soviet Union.
Тарихи негіздер
Жапон империясы 1931 жылы Маньчжурияға (Солтүстік-шығыс Қытай) басып кірді және 1932 жылы Маньчжуко мемлекетін құрды. Ұлттық үкімет жапондық шабуылға наразылық білдірді және Ұлттар Лигасы 42 дауысқа 1 (тек Жапония қарсы дауыс берді) дауыс беріп, Литон есебін қабылдады, ол Маньчжурияның Қытайға қайтарылуын талап етті. Бірақ Жапония бұл талапты орындаудан бас тартты және Ұлттар Лигасынан шықты. Қытай Республикасы Маньчжуконы мойындамады және Маньчжурияны қайтарып ала алмады. Екінші дүниежүзілік соғыста Жапонияға қарсы соғыс жариялаудың кеңестік тарапынан бірінші шарты – АҚШ-тың Монғолияның Қытайдан тәуелсіздігін мойындауы және Маньчжурия теміржолдары мен Порт-Артурдағы кеңестік мүдделерді мойындауы болды. Бұл мәселелер Қытайдың қатысуы немесе келісімі жоқ жағдайда келісілді. Кеңес Одағының Ішкі Моңғолияның бір бөлігін басып алу қаупі Қытайды Сыртқы Моңғолияның тәуелсіздігін тануға мәжбүр етті, бірақ бұл референдум өткізілген жағдайда ғана мүмкін болатын. Референдум 1945 жылғы 20 қазанда өтті, және (ресми деректер бойынша) сайлаушылардың 100% тәуелсіздікке дауыс берді. Ялта конференциясының қорытынды мәлімдемесіне сәйкес және Жапония жеңілгеннен кейін Сахалиннің оңтүстік бөлігі мен Курил аралдарын алу мақсатында, Кеңес Одағы Жапонияға қарсы соғысқа қатысты. Кейіннен КСРО және Қытай Республикасы 1945 жылғы 14 тамызда Достық және өзара көмек шарттарына қол қойды. Алайда, Қытай Республикасының Ұлттық үкіметі Кеңес Одағы шартты бұзды деп санайтын, себебі ол Маньчжурияда Қытай Республикасының билігін қайта орнатуға жасалған әрекеттерге кедергі келтірді және Жапон императорлық армиясынан алынған қару-жарақтарды Қытай Коммунистік партиясына берді. Сонымен қатар, Кеңес Одағы сол аймақтағы аумақтық бақылауды Қытай Коммунистік партиясына берді. 1945 жылдан кейін Қытай Азамат соғысының басында АҚШ теңіз жауынгерлерінің көмегімен Солтүстік-шығыс Қытайда Ұлттық үкімет орнатылды және әскери күштер жөнелтілді. 1949 жылы Қытай Коммунистік партиясы Қытай Азамат соғысын жеңіп, 1 қазан күні Қытай Халық Республикасын құрды. Қытай Республикасының Гоминьдан үкіметі 1945 жылы Жапониядан қайтарылып алынған Тайваньға (Пескадорлармен бірге) шегінуге мәжбүр болды, онда ол өзін бүкіл Қытайдың жалғыз заңды үкіметі деп жариялады және коммунистік үкіметтің заңсыздығын мәлімдеді. Батыс блогының қолдауымен Қытай Республикасы, коммунистерге көп аумақ жоғалтқанына қарамастан, Біріккен Ұлттар Ұйымындағы Қытай орынын сақтап қалды. Моңғолия да, жаңадан құрылған ҚХР да 1949 жылғы 6 қазанда өзара тануларын растады.
The Empire of Japan invaded Manchuria (Northeast China) in 1931 and established Manchukuo in 1932. The Nationalist government protested the Japanese invasion and the League of Nations voted 42 1 (only Japan voted against) to pass the Lytton Report to demand Manchuria be returned to China, but Japan refused to comply and left the League of Nations. The Republic of China neither recognized Manchukuo nor was able to recover Manchuria. In World War II, one Soviet precondition for a declaration of war against Japan was an American recognition of Mongolian independence from China, and a recognition of Soviet interests in the Manchurian railways and Port Arthur; these were agreed without Chinese representation or consent. The Soviet threat of seizing parts of Inner Mongolia induced China to recognize Outer Mongolia's independence, provided that a referendum be held. The referendum took place on 20 October 1945, with (according to official numbers) 100% of the electorate voting for independence. In line with the concluding statement of the Yalta Conference and to receive the southern part of Sakhalin and the Kuril Islands after the defeat of Japan, Soviet Union immediately fought against Japan. Later, the USSR and the Republic of China signed the Treaty of Friendship and Alliance with the Republic of China on 14 August 1945. However, the National Government of the Republic of China believed the Soviet Union violated the treaty because it obstructed the efforts of the Republic of China to re establish national authority in Manchuria and aided the Chinese Communist Party by giving it weapons surrendered by the Japanese Imperial Army. Additionally, the Soviet Union handed territorial control to the Chinese Communist Party in that area against United States Marines aided military dispatchment and installation of Nationalist Government in North East China during the early period of Chinese Civil War after 1945. In 1949, the Chinese Communist Party won the Chinese Civil War, resulting in the establishment of the People's Republic of China on 1 October 1949. The Kuomintang government of the Republic of China was forced to retreat to Taiwan, recovered from Japan in 1945 along with the Pescadores, where it continued to maintain itself as the sole legitimate government of all China and declared the Communist government to be illegitimate. With the support of the Western bloc amid the Cold War, the Republic of China was able to retain the seat of China in the United Nations despite having lost so much territory to the Communists. Both Mongolia and the nascent PRC confirmed their mutual recognition on 6 October 1949.
Дауыс беру
1952 жылдың 1 ақпанында Қытай Республикасы Біріккен Ұлттар Ұйымына Кеңес Одағына қарсы шағым түсірді, оның Азамат соғысында коммунистерге көмектесуіне наразылық білдірді. БҰҰ Бас Ассамблеясы Кеңес Одағын айыптау үшін 505 қарар қабылдады, оны 25 ел қолдады, тоғыз қарсы дауыс берді, 24 ел қалыс қалды, ал екеуі дауыс беруге қатыспады.
On 1 February 1952, the Republic of China filed a complaint to the United Nations against the Soviet Union, which it resented for aiding the Communists in the Civil War. The UN General Assembly adopted Resolution 505 to condemn the Soviet Union, with 25 countries supporting the resolution, nine opposing, 24 abstaining, and two not voting.
Кейінгі дамуы
1953 жылғы 24 ақпанда Қытай Республикасының Заң шығарушы Юаны Қытай-Кеңес достық және одақтастық шартын жойды және Моңғол Халық Республикасының тәуелсіздігін мойындаудан бас тартты. Қытай Республикасы 505 қаулыны дипломатиялық жеңіс деп есептеді, тіпті Қытай мен Моңғолияны қайтару үміті уақыт өте келе әлсіреп бара жатқанына қарамастан. Қытай Республикасы 1955 жылы Моңғолияның БҰҰ-ға мүшелікке түсуіне вето қойды, бірақ Кеңес блогының, Үшінші әлем елдерінің және бейтарап елдердің қысымы Қытай Республикасын Моңғолияны тоқтатуға мәжбүр етті, нәтижесінде Моңғолия 1961 жылы БҰҰ-ға қосылды. 2012 жылғы 21 мамырда Материктік істер жөніндегі кеңес сыртқы Моңғолия Қытай Республикасының құрамына кірмейтіні туралы баспасөз хабарламасын жариялады, ал Қытай Республикасының Конституциялық соты (Қытай Республикасы Конституциясын түсіндіру мәселесінде) Моңғолия мәселесінде бейтараптығын сақтады. Тайвань Сыртқы істер министрлігі 2002 жылы Моңғолияда өкілдік офисін ашты, ал 2003 жылы Моңғолия Тайваньда өкілдік офисін ашты. Қытай Республикасының Моңғолия және Тибет істері жөніндегі комиссиясы да 2017 жылы ресми түрде таратылды.
On 24 February 1953, the Legislative Yuan of the Republic of China abolished the Sino Soviet Treaty of Friendship and Alliance and refused to recognize the independence of the Mongolian People's Republic. The Republic of China considered Resolution 505 a diplomatic victory, even though the hope of recovering mainland China and Mongolia grew increasingly dimmer as time went by. The Republic of China vetoed the Mongolian bid for UN membership in 1955, but pressure from the Soviet bloc, Third World states and non aligned states eventually forced the Republic of China to stop blocking Mongolia, so Mongolia joined the UN in 1961 in exchange for the Republic of China's seat to be retained by votes in the General Assembly in the same year at that time. On 21 May 2012, the Mainland Affairs Council released a press release saying that Outer Mongolia is not a part of the Republic of China, whilst the Constitutional Court of the Republic of China (regarding interpretation of the Republic of China constitution) remained neutral on the Mongolian issue. Taiwan's Ministry of Foreign Affairs opened a representative office in Mongolia in 2002 with reciprocity from Mongolia in Taiwan in 2003. The Republic of China's Mongolian and Tibetan Affairs Commission was also formally repealed in 2017.