Кіріспе
Конституциялық, заңдық және жұмсақ өкілеттіктер АҚШ президентінің өкілеттіктеріне АҚШ Конституциясының II бабында нақты берілгендер, сондай-ақ Конгресс актілерімен, жасырын өкілеттіктермен берілгендер және президенттікке байланысты жұмсақ билік кіреді. АҚШ Конституциясының II бабында президент мынадайша нақты белгіленеді:
The powers of the president of the United States include those explicitly granted by Article II of the United States Constitution as well as those granted by Acts of Congress, implied powers, and also a great deal of soft power that is attached to the presidency. Article II of the U. S. Constitution expressly designates the president as:
U. S. ranks have their roots in British military traditions, with the president possessing ultimate authority, but no rank, maintaining a civilian status. Before 1947, the president was the only common superior of the Army (under the secretary of war) and the Navy and Marine Corps (under the secretary of the navy). The National Security Act of 1947, and the 1949 amendments to the same act, created the Department of Defense and the services (Army, Navy, Marine Corps and Air Force) became subject to the "authority, direction and control" of the secretary of defense. The present day operational command of the Armed Forces is delegated from the president to the Department of Defense and is normally exercised through its secretary. The chairman of the Joint Chiefs of Staff and the combatant commands assist with operations as outlined in the presidentially approved Unified Command Plan (UCP). The exact degree of authority that the Constitution grants to the president as commander in chief has been the subject of much debate throughout American history, with Congress at various times granting the president wide authority and at others attempting to restrict that authority. There is consensus that the framers of the Constitution intended Congress to declare war and the president to direct the war; Alexander Hamilton said that the president, although lacking the power to declare war, would have "the direction of war when authorized or begun", further explaining in Federalist No. 69 that "The President is to be commander in chief of the army and navy of the United States. It would amount to nothing more than the supreme command and direction of the military and naval forces while that of the British king extends to the DECLARING of war and to the RAISING and REGULATING of fleets and armies, all [of] which would appertain to the legislature". Pursuant to the War Powers Resolution of 1973, Congress must authorize any troop deployments longer than 60 days, although that process relies on triggering mechanisms that have never been employed, rendering it ineffectual. Additionally, Congress provides a check to presidential military power through its control over military spending and regulation. Presidents have historically initiated the process for going to war, but critics have charged that there have been several conflicts in which presidents did not get official declarations, including Theodore Roosevelt's military move into Panama in 1903, and Panama in 1989. The amount of military detail handled personally by the president in wartime has varied dramatically. George Washington, the first U. S. president, firmly established military subordination under civilian authority. In 1794, Washington used his constitutional powers to assemble 12,000 militiamen to quell the Whiskey Rebellion—a conflict in western Pennsylvania involving armed farmers and distillers who refused to pay excise tax on spirits. According to historian Joseph Ellis, this was the "first and only time a sitting American president led troops in the field", although James Madison briefly took control of artillery units in the defense of Washington D. C. during the War of 1812. President Abraham Lincoln was deeply involved in strategy development and day to day military operations during the American Civil War, 1861–1865; historians have given Lincoln high praise for his strategic sense and his ability to select and encourage commanders such as Ulysses S. Grant. On the other extreme, Woodrow Wilson paid very little attention to operational military details of World War I and had very little contact with the War Department or with General John J. Pershing, who had a high degree of autonomy as commander of the armies in France. As president during World War II, Franklin D. Roosevelt worked closely with his generals and admirals, and assigned Admiral William D. Leahy as "Chief of Staff to the Commander in Chief". Harry S. Truman believed in a high amount of civilian leadership of the military, making many tactical and policy decisions based on the recommendations of his advisors—including the decision to use atomic weapons on Japan, to commit American forces in the Korean War, and to terminate Douglas MacArthur from his command. Lyndon B. Johnson kept a very tight personal control of operations during the Vietnam War, which some historians have sharply criticized. The Iraqi invasion of Kuwait in 1990 and the ensuing Gulf War in 1991 saw George H. W. Bush assemble and lead one of the largest military coalitions of nations in modern times. Confronting a major constitutional issue of murky legislation that left the wars in Korea and Vietnam without official declarations of war, Congress quickly authorized sweeping war making powers for Bush. The leadership of George W. Bush during the War in Afghanistan and Iraq War achieved mixed results. In the aftermath of the September 11 attacks by al Qaeda, the subsequent War on Terror that followed, and the 2003 invasion of Iraq due to Iraq's alleged sponsorship of terrorism and possession of weapons of mass destruction, the speed at which the Taliban and Ba'ath Party governments in both Kabul and Baghdad were toppled by an overwhelming superiority of American and allied forces defied the predictions of many military experts. However, insufficient post war planning and strategy by Bush and his advisors to rebuild those nations were costly. During the 20th century, certain regional commanders came to be called "commander in chief". Before 2002, combatant commanders were referred to as commanders in chief on a daily basis (e. g. Commander in Chief of U. S. Central Command), even though the positions were in fact already statutorily designated as "combatant commander" (CCDR). On 24 October 2002, Defense Secretary Donald H. Rumsfeld announced his decision that the use of the commander in chief title would thereafter be reserved for the president only. As the purpose of a military is to combat foreign invaders and adversaries, U. S. troops cannot be deployed on U. S. soil. The only exception to this rule, is if the president invokes the Insurrection Act of 1807 to quell civil turmoils, rebellions and insurrections. The president can – with certain limitations – call into federal service all or individual units of the National Guards and naval militias of the states to either supplement regular forces, assist state governments in the case of rebellion or insurrection, or to enforce federal law when such enforcement is impracticable by normal means. Additionally, the president also maintains direct control over the District of Columbia National Guard. As opposed to military forces, militia units can operate on American soil. In times of war or national emergency, the Congress may grant the president broader powers to manage the national economy and protect the security of the United States, but these powers were not expressly granted by the Constitution.
АҚШ-тың шендері британдық әскери дәстүрлерге негізделген, президенттің жоғары билігі бар, бірақ шен жоқ, азаматтық мәртебесін сақтайды. 1947 жылға дейін президент Армияның (соғыс министрінің басшылығымен) және Әскери-теңіз күштері мен Теңіз жаяу әскерінің (әскери-теңіз күштері министрінің басшылығымен) жалғыз ортақ бастығы болды. 1947 жылғы Ұлттық қауіпсіздік туралы заң және сол заңға 1949 жылғы түзетулер Қорғаныс министрлігін құрды және қызметтер (Армия, Әскери-теңіз күштері, Теңіз жаяу әскері және Әскери-әуе күштері) қорғаныс министрінің «билігіне, басшылығына және бақылауына» бағынды. Қазіргі уақытта Қарулы күштердің операциялық басқаруы президенттен Қорғаныс министрлігіне жүктеледі және әдетте оның министрі арқылы жүзеге асырылады. Біріккен штабтар төрағасы және жауынгерлік командалар президент мақұлдаған Біріккен командалық жоспарында (ББЖ) көрсетілгендей операцияларға көмектеседі. Конституция президентке бас қолбасшы ретінде қандай билік береді деген мәселе бойынша американ тарихында көп пікірталастар болды, Конгресс әр түрлі уақытта президентке кең өкілеттіктер берді, ал кейбіреулері осы өкілеттіктерді шектеуге тырысты. Конституцияны жасағандар Конгрестің соғыс жариялауын және президенттің соғыс жүргізуін қадағалауын қалағандығы туралы консенсус бар; Александр Гамильтон президент соғыс жариялау билігіне ие болмаса да, «рұхсат немесе басталғанда соғыстың бағытын» анықтайды деп айтты, сондай-ақ «Федералист» №69-да былай түсіндірді: «Президент АҚШ армиясы мен теңіз күштерінің бас қолбасшысы болады. Бұл тек әскери және теңіз күштерінің жоғары басшылығы мен бағыт беруіне ғана келеді, ал британ королінің билігі соғыс жариялауға, флоттар мен әскерлерді құруға және реттеуге дейін жетеді, олардың барлығы заң шығарушы органға тиесілі болады». 1973 жылғы Соғыс өкілеттігі туралы резолюцияға сәйкес, Конгресс 60 күндік мерзімнен астам уақытқа әскерлерді орналастыруға рұқсат беруі керек, бірақ бұл процесте ешқашан қолданылмаған механизмдерді іске қосу қажет, бұл оны тиімсіз етеді. Сонымен қатар, Конгресс әскери шығындарды және реттеуді бақылау арқылы президенттік әскери билікке бақылау жасайды. Президенттер тарихи түрде соғысқа бару процесін бастады, бірақ сыншылар президенттер ресми жарияламаған бірнеше қақтығыстар болды деп айыптады, соның ішінде Теодор Рузвельттың 1903 жылы Панамаға жасаған әскери қимылы және 1989 жылы Панама. Соғыс кезінде президенттің жеке басқаратын әскери егжей-тегжейлердің көлемі айтарлықтай өзгерді. АҚШ-тың бірінші президенті Джордж Вашингтон әскери биліктің азаматтық билікке бағынуын нық бекітті. 1794 жылы Вашингтон өзінің конституциялық өкілеттігін пайдаланып, 12 000 әскери жасақты жинады, бұл Пенсильванияның батысындағы қарулы шаруалар мен спирт өндірушілердің арасындағы Виски көтерілісін басуға бағытталған, олар спиртке акциз төлеуден бас тартқан. Тарихшы Джозеф Эллистің айтуынша, бұл «американдық президенттің әскерлерді майданға жетектеген алғашқы және жалғыз реті» болды, бірақ Джеймс Мэдисон 1812 жылғы соғыс кезінде Вашингтонды қорғауда артиллерия бөлімдерін қысқа мерзімге басқарды. Президент Авраам Линкольн 1861-1865 жылдардағы Америка Азамат соғысы кезінде стратегияны әзірлеуге және күнделікті әскери операцияларға терең араласты, тарихшылар Линкольннің стратегиялық сезімі мен Улисс С. Грант сияқты қолбасшыларды таңдау және ынталандыру қабілеті үшін жоғары бағалады. Керісінше, Вудро Вильсон Бірінші дүниежүзілік соғыстың операциялық әскери егжей-тегжейлеріне аса көңіл бөлмеді және Франциядағы әскерлердің қолбасшысы ретінде жоғары дәрежеде автономияға ие болған генерал Джон Дж. Першингпен өте аз байланыста болды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде президент ретінде Франклин Д. Рузвельт өзінің генералдарымен және адмиралдарымен тығыз жұмыс істеді және адмирал Уильям Д. Лихиді «Бас қолбасшының штаб бастығы» етіп тағайындады. Гарри С. Трумэн әскерилердің көпшілік басшылығына сенді, өзінің кеңесшілерінің ұсыныстарына негізделген көптеген тактикалық және саяси шешімдер қабылдады, соның ішінде Жапонияға атом қаруын қолдану, Корей соғысына американдық күштерді тарту және Дуглас Макартурды оның қызметінен босату туралы шешім. Линдон Б. Джонсон Вьетнам соғысы кезінде операцияларды тығыз бақылады, бұл кейбір тарихшылардың өткір сынына ұшырады. 1990 жылы Ирактың Кувейтке басып кіруі және одан кейінгі 1991 жылғы Бірінші шығанақ соғысы кезінде Джордж Г.У. Буш заманауи дәуірдегі ең ірі әскери коалициялардың бірін құрып, басқарды. Корея және Вьетнам соғыстарында ресми соғыс жарияланбауының түсініксіз заңнамалық мәселесіне қарсы тұрып, Конгресс Бушқа кең соғыс жасау өкілеттіктерін жылдам берді. Джордж У. Буштің Ауғанстандағы және Ирактағы соғыстардағы басшылығы ара-жібір нәтижелерге әкелді. 11 қыркүйекке жасалған Аль-Каиданың шабуылынан кейін, одан кейінгі Террорға қарсы соғыс және Ирактың терроризмді демеушілігі және қару-жарақтардың болуына байланысты 2003 жылғы Иракқа басып кіру кезінде, Кабул мен Багдадтағы Талибан мен Баас партиясы үкіметтерінің американдық және одақтас күштердің басымдығымен тез құлатылуы көптеген әскери сарапшылардың болжамдарын жоққа шығарды. Алайда, Буш пен оның кеңесшілерінің осы елдерді қайта құру жоспары мен стратегиясы жеткіліксіз болды. 20 ғасырдың басында белгілі бір аймақтық қолбасшылар «бас қолбасшы» деп аталды. 2002 жылға дейін жауынгерлік қолбасшылар күнделікті негізде «бас қолбасшылар» деп аталды (мысалы, АҚШ Орталық қолбасшылығының бас қолбасшысы), бірақ шындығында олар «жауынгерлік қолбасшы» (ЖҚК) деп заңмен белгіленген. 2002 жылдың 24 қазанында Қорғаныс министрі Дональд Х. Румсфельд «бас қолбасшы» аталымын енді тек президентке ғана резервтеу туралы шешім қабылдады. Әскери мақсаты шетелдік басқыншылар мен қарсыластармен күресу болғандықтан, АҚШ әскерлері АҚШ аумағында орналастырыла алмайды. Бұл ереженің жалғыз ерекшелігі – президент 1807 жылғы Көтеріліс заңын қолданып, азаматтық тәртібсіздіктерді, көтерілістерді және бүліктерді басу үшін болса. Президент белгілі бір шектеулермен штаттардың Ұлттық гвардиясы мен теңіз милициясының барлық немесе жеке бөлімдерін тұрақты күштерді толықтыру, көтеріліс немесе бүлік жағдайында штат үкіметтеріне көмектесу немесе қалыпты тәсілдермен орындау мүмкін болмаған жағдайда федералдық заңды орындау үшін федералдық қызметке шақыруы мүмкін. Сонымен қатар, президент Колумбия округінің Ұлттық гвардиясын тікелей бақылайды. Әскери күштерге қарағанда, милиция бөлімдері американдық аумақта жұмыс істей алады. Соғыс немесе ұлттық төтенше жағдай кезінде Конгресс президентке ұлттық экономиканы басқару және АҚШ қауіпсіздігін қорғау үшін кеңірек өкілеттіктер беруі мүмкін, бірақ бұл өкілеттіктер Конституциямен нақты берілмеген.
The powers of the president of the United States include those explicitly granted by Article II of the United States Constitution as well as those granted by Acts of Congress, implied powers, and also a great deal of soft power that is attached to the presidency. Article II of the U. S. Constitution expressly designates the president as:
U. S. ranks have their roots in British military traditions, with the president possessing ultimate authority, but no rank, maintaining a civilian status. Before 1947, the president was the only common superior of the Army (under the secretary of war) and the Navy and Marine Corps (under the secretary of the navy). The National Security Act of 1947, and the 1949 amendments to the same act, created the Department of Defense and the services (Army, Navy, Marine Corps and Air Force) became subject to the "authority, direction and control" of the secretary of defense. The present day operational command of the Armed Forces is delegated from the president to the Department of Defense and is normally exercised through its secretary. The chairman of the Joint Chiefs of Staff and the combatant commands assist with operations as outlined in the presidentially approved Unified Command Plan (UCP). The exact degree of authority that the Constitution grants to the president as commander in chief has been the subject of much debate throughout American history, with Congress at various times granting the president wide authority and at others attempting to restrict that authority. There is consensus that the framers of the Constitution intended Congress to declare war and the president to direct the war; Alexander Hamilton said that the president, although lacking the power to declare war, would have "the direction of war when authorized or begun", further explaining in Federalist No. 69 that "The President is to be commander in chief of the army and navy of the United States. It would amount to nothing more than the supreme command and direction of the military and naval forces while that of the British king extends to the DECLARING of war and to the RAISING and REGULATING of fleets and armies, all [of] which would appertain to the legislature". Pursuant to the War Powers Resolution of 1973, Congress must authorize any troop deployments longer than 60 days, although that process relies on triggering mechanisms that have never been employed, rendering it ineffectual. Additionally, Congress provides a check to presidential military power through its control over military spending and regulation. Presidents have historically initiated the process for going to war, but critics have charged that there have been several conflicts in which presidents did not get official declarations, including Theodore Roosevelt's military move into Panama in 1903, and Panama in 1989. The amount of military detail handled personally by the president in wartime has varied dramatically. George Washington, the first U. S. president, firmly established military subordination under civilian authority. In 1794, Washington used his constitutional powers to assemble 12,000 militiamen to quell the Whiskey Rebellion—a conflict in western Pennsylvania involving armed farmers and distillers who refused to pay excise tax on spirits. According to historian Joseph Ellis, this was the "first and only time a sitting American president led troops in the field", although James Madison briefly took control of artillery units in the defense of Washington D. C. during the War of 1812. President Abraham Lincoln was deeply involved in strategy development and day to day military operations during the American Civil War, 1861–1865; historians have given Lincoln high praise for his strategic sense and his ability to select and encourage commanders such as Ulysses S. Grant. On the other extreme, Woodrow Wilson paid very little attention to operational military details of World War I and had very little contact with the War Department or with General John J. Pershing, who had a high degree of autonomy as commander of the armies in France. As president during World War II, Franklin D. Roosevelt worked closely with his generals and admirals, and assigned Admiral William D. Leahy as "Chief of Staff to the Commander in Chief". Harry S. Truman believed in a high amount of civilian leadership of the military, making many tactical and policy decisions based on the recommendations of his advisors—including the decision to use atomic weapons on Japan, to commit American forces in the Korean War, and to terminate Douglas MacArthur from his command. Lyndon B. Johnson kept a very tight personal control of operations during the Vietnam War, which some historians have sharply criticized. The Iraqi invasion of Kuwait in 1990 and the ensuing Gulf War in 1991 saw George H. W. Bush assemble and lead one of the largest military coalitions of nations in modern times. Confronting a major constitutional issue of murky legislation that left the wars in Korea and Vietnam without official declarations of war, Congress quickly authorized sweeping war making powers for Bush. The leadership of George W. Bush during the War in Afghanistan and Iraq War achieved mixed results. In the aftermath of the September 11 attacks by al Qaeda, the subsequent War on Terror that followed, and the 2003 invasion of Iraq due to Iraq's alleged sponsorship of terrorism and possession of weapons of mass destruction, the speed at which the Taliban and Ba'ath Party governments in both Kabul and Baghdad were toppled by an overwhelming superiority of American and allied forces defied the predictions of many military experts. However, insufficient post war planning and strategy by Bush and his advisors to rebuild those nations were costly. During the 20th century, certain regional commanders came to be called "commander in chief". Before 2002, combatant commanders were referred to as commanders in chief on a daily basis (e. g. Commander in Chief of U. S. Central Command), even though the positions were in fact already statutorily designated as "combatant commander" (CCDR). On 24 October 2002, Defense Secretary Donald H. Rumsfeld announced his decision that the use of the commander in chief title would thereafter be reserved for the president only. As the purpose of a military is to combat foreign invaders and adversaries, U. S. troops cannot be deployed on U. S. soil. The only exception to this rule, is if the president invokes the Insurrection Act of 1807 to quell civil turmoils, rebellions and insurrections. The president can – with certain limitations – call into federal service all or individual units of the National Guards and naval militias of the states to either supplement regular forces, assist state governments in the case of rebellion or insurrection, or to enforce federal law when such enforcement is impracticable by normal means. Additionally, the president also maintains direct control over the District of Columbia National Guard. As opposed to military forces, militia units can operate on American soil. In times of war or national emergency, the Congress may grant the president broader powers to manage the national economy and protect the security of the United States, but these powers were not expressly granted by the Constitution.
Атқарушы өкілеттіктер
Атқарушы биліктің өзінде президент ұлттық істерді және үкіметтің басымдықтарын басқаруға кең өкілеттіктерге ие. Президент біржақты түрде әртүрлі ережелерді, регламенттерді және нұсқауларды шығара алады, олардың әсері мен айқындығы әртүрлі болады. Еске салғыштар мен басқа да бейресми бұйрықтар жарияланбауы мүмкін. Ұлттық қауіпсіздік директивалары құпияға алынуы мүмкін. Мемлекеттік жарияламалар мен халықаралық келісімдер, сондай-ақ федералдық агенттіктерге заң күші бар, бірақ АҚШ Конгресінің мақұлдауын қажет етпейтін президенттік жарлықтар оңай бақыланады. Заң бойынша, Басқару және Бюджет бюросы президентке бюджетті дайындауда көмектесуге міндетті. Бұрынғы президенттер қаражатты өздері қалағандай тоқтатуға құқылы болды, алайда 1998 жылы АҚШ Жоғарғы Соты осы құқықты «Жіберу туралы шарт» бұзу ретінде жойды. Бұл өкілеттік барлық президенттерге қолжетімді болды және ол лауазымның негізгі өкілеттігі ретінде қарастырылды. 1974 жылғы Конгресс бюджеті және тоқтатуды бақылау туралы заң президент Никсонның кең ауқымды өкілеттіктерді пайдалануына жауап ретінде қабылданды. Заң сонымен қатар Басқару және Бюджет бюросына қарсы заңнамалық орган ретінде Конгресс бюджеттік кеңсесін құрды. Президенттік жарлықтар сот қарауына және түсіндіруге жатады. Дегенмен, тәуелсіз түрде әрекет ете отырып, президент елдің саяси күнтәртібіне елеулі әсер ете алады және оны қайта бағыттап, мемлекеттік саясатын қайта қалыптастыра алады. Бұл өзгеріс басқа өзгерістермен байланысты болуы мүмкін, атап айтқанда саяси партиялардың поляризациясы, Конгресс жұмысының бұзылуына бейімділік және заңнамалық қағидаларды іске асыру үшін атқарушы билікке өкілеттік беру. Заң жобасы қол қоюға ұсынылған кезде президент заң жобасының ережелерінің конституциялықтығы туралы пікірін білдіретін қол қою туралы мәлімдеме жасай алады. Президент оларды тіпті күшін жойған деп жариялауы мүмкін, бірақ Жоғарғы Сот әлі бұл мәселені қараған жоқ. Конгресс екі палатаның да үштен екісінің дауысымен ветоны жоя алады. Бұл процеске дәстүрлі түрде қол жеткізу қиын және сирек кездеседі. Президенттік вето қаупі Конгресске заң жобасын өзгертуге жеткілікті қысым жасап, президенттің оған қол қоюға дайын болуын қамтамасыз етеді. Конгресс қарастыратын заңдардың көп бөлігі атқарушы биліктің бастамасымен әзірленеді. Қазіргі уақытта «атқарушы хабарлама» заңнамалық ұсыныстардың өнімді көзіне айналды. Хабарлама әдетте президент кабинетінің мүшесі, тәуелсіз агенттіктің басшысы немесе президенттің өзінің өкілдер палатасының спикеріне және Сенат президентіне ұсынылған заң жобасын жіберген хат немесе хабарлама түрінде болады. Президент Конгреске жылдық және арнайы хабарламаларында, соның ішінде жылдық Одақтың жағдайы туралы үндеуінде және Конгрестің бірлескен отырыстарында заңнама ұсынуы мүмкін. Егер Конгресс ұсыныстарды қарастырмай тоқтаса, президент Конгрестің арнайы сессиясын шақыруы мүмкін. Бұл ресми өкілеттіктерден басқа, АҚШ президенті, өзінің саяси партиясының және АҚШ үкіметінің басшысы ретінде, қоғамдық пікірге зор ықпал етеді, осы арқылы заңнамаға әсер ете алады. Конгресспен жұмыс қарым-қатынасын жақсарту үшін президенттер соңғы жылдары Заңнамалық істер жөніндегі кеңсе құрды. Президенттік кеңесшілер барлық маңызды заңнамалық іс-шаралардан хабардар болып отырады.
Тағайындау өкілеттігі
Президент сайланғаннан кейін, ол және оның командасы 6000-нан астам федералдық лауазымға адамдарды тағайындауы керек. Бұл тағайындамалар АҚШ үкіметінің агенттіктердегі жоғары лауазымды шенеуніктерден бастап, Ақ үй қызметкерлеріне және АҚШ дипломатиялық корпусының мүшелеріне дейін жетеді. Бұл лауазымдардың көптеген, бірақ барлығы емес, жоғары деңгейлері АҚШ Сенатының кеңесі мен келісімімен президент тарапынан тағайындалады. Президент сондай-ақ федералды соттың бос орындарын толтыру үшін адамдарды ұсынады, оның ішінде федералды судьяларды, мысалы, АҚШ апелляциялық соттарының мүшелерін және АҚШ Жоғарғы сотын. Бұл ұсыныстар Сенаттың растауын қажет етеді, бұл федералды сот жүйесін белгілі бір идеологиялық бағытта қалыптастыруды қалайтын президенттер үшін елеулі кедергі болуы мүмкін. Атқарушы биліктің басшысы ретінде президент барлық дерлік федералды агенттіктердің жоғары лауазымды шенеуніктерін тағайындайды. Бұл лауазымдар "Плюм кітабында" тізімделген, онда үкіметтегі 7000-нан астам тағайындалатын лауазымдар сипатталған. Бұл тағайындаулардың көп бөлігін президент жасайды. Президент сондай-ақ он агенттіктің басшыларын ауыстыруға құқылы. Мысалы, ЦРУ директорының немесе НАСА әкімшісінің президент тарапынан ауыстырылуы жиі кездеседі. Федералды реттеумен айналысатын басқа агенттіктер, мысалы, Федералды резервтік кеңес немесе Бағалы қағаздар және биржалар комиссиясы, президенттік мерзімнен ұзаққа созылатын белгілі бір мерзімдерге ие. Мысалы, Федералды резервтің басқарушылары агенттіктің тәуелсіздігін қамтамасыз ету үшін он төрт жылға тағайындалады. Президент сондай-ақ мемлекеттік корпорациялардың директорлар кеңесіне мүшелерді тағайындайды, мысалы, Amtrak. Конгресс сессияда болмаған кезде, президент бос орынды толтыру үшін уақытша тағайындау жасай алады. Бұрын президенттер АҚШ мемлекеттік қызметкерлерін тағайындай алатын. Бұл "жұмыс орындары үшін сыйлық" жүйесі президенттерге саяси жақтастарды жұмысқа орналастыруға мүмкіндік берді. Президент Джеймс Гарфилдті Чарльз Дж. Гито атқаннан кейін, Конгресс лауазымдарға партиялық емес негізде тағайындау жүзеге асырылатын, еңбегіне негізделген мемлекеттік қызметті енгізді. Қазіргі уақытта Кадрларды басқару басқармасы федералды бюрократиядағы 2,8 миллион федералдық жұмыс орнының толықтырылуын қадағалайды. Президент сондай-ақ көмекшілер, кеңесшілер және жаңадан келгендерден тұратын өзінің штатын тағайындауы керек. Бұл тағайындамалар саяси сипатта болады және Сенаттың қарауына жатпайды. Штаттың барлық мүшелері "Президенттің қалауы бойынша" қызмет етеді. 1995 жылдан бері президент Конгреске жыл сайын Ақ үй кеңсесінің барлық қызметкерлерінің аты-жөні мен жалақысы туралы есеп беруге міндетті. 2011 жылғы есепте 454 қызметкер тізімделген.
Әкімшілік кешірім
АҚШ Конституциясының ІІ-бабы президентке кешірім жасау құқығын береді. Ең көп қолданылатын екі мейірімділік өкілеттігі – кешірім және жазаны жеңілдету. Кешірім – мойындалған қылмыс үшін ресми түрде кешіру. Кешірім берілгеннен кейін қылмыс үшін барлық жазалар алынып тасталады. Атқарушы биліктен кешірім, жазаны кейінге қалдыру, жазаны жеңілдету немесе айыппұлды өтеу арқылы мейірімділік іздеген адам ресми өтініш беруі керек. Өтініш АҚШ Президентіне жолданып, әскери қылмыстарға қатысты өтініштерді қоспағанда, Әділет министрлігінің Вашингтон, округ 20530 мекенжайындағы кешірім адвокатына тапсырылады. Алайда, ресми өтінішті орындау арқылы кешірімді қабылдаған адам қылмыстың орын алғанын мойындауы тиіс. Президент тек федералдық қылмыстар үшін ғана кешірім бере алады. Президент АҚШ Әділет министрлігінде кешірім туралы барлық өтініштерді қарау үшін Кешірім адвокатының кеңсесін ұстайды. Президент жазаны да жеңілдете алады, бұл жазаны өтеген мерзімге ауыстырады. Кінәлі адам қамаудан босатылса да немесе түрмеге отырмаса да, қалған барлық жазалар күшінде қалады. Көптеген кешірімдер сот саласын қадағалау ретінде беріледі, әсіресе Федералдық сот үкімдерінің тым қатаң екені саналатын жағдайларда. Бұл құқық қылмыстар үшін жазаны өзгерту арқылы заң шығару және сот салаларын тексеруге мүмкіндік береді. Президенттер бүкіл топтарға кешірім беру үшін жалпы кешірім жасай алады. Мысалы, Президент Джимми Картер Вьетнам соғысынан қашқан және Канадаға қашқан адамдарға рақымшылық жасады. Президенттер сондай-ақ қысқа мерзімге қудалауды немесе жазаны тоқтата тұруға құқылы, бұл жазаны кейінге жылдыру түрінде болады. Бұл құқық көбінесе федералдық өлім жазасын кейінге қалдыру үшін қолданылады. Кешірімдер саяси мотивацияланғандай көрінсе, дау тудыруы мүмкін. Президент Джордж Буш Ақ үй қызметкері Льюис "Скутер" Либбидің жазасын жеңілдетті, ал Президент Дональд Трамп Роджер Стоунның жазасын жеңілдетіп, кейіннен кешірім берді.
Сыртқы істер
Конституция бойынша президент – АҚШ-тың шетел мемлекеттермен қарым-қатынасына бірінші кезекте жауапты федералды лауазым иесі. Президент елшілерді, министрлерді және консулдарды (Сенат бекіткеннен кейін) тағайындайды және шетелдік елшілерді және басқа да мемлекеттік лауазымды тұлғаларды қабылдайды. Мемлекеттік хатшымен бірге президент барлық шетелдік үкіметтермен ресми байланыстарды басқарады. Кейде президент мемлекет басшылары тікелей кеңесу үшін жиналатын саммиттерге жеке қатыса алады. Мысалы, Президент Уилсон 1919 жылы Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін Париж бейбітшілік конференциясына американдық делегацияны жетектеді; Президент Франклин Д. Рузвельт Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде одақтас елдердің басшыларымен кездесті; және әрбір президент әлемдік көшбасшылармен экономикалық және саяси мәселелерді талқылап, келісімдерге жетеді. Мемлекеттік және Қорғаныс департаменттері арқылы президент шетелдегі американдықтарды және АҚШ-тағы шетел азаматтарын қорғауға жауапты. Президент жаңа мемлекеттер мен жаңа үкіметтерді мойындауға және басқа мемлекеттермен шарттар жасауға шешім қабылдайды, олар Сенаттың үштен екі бөлігінің мақұлдауынан кейін АҚШ үшін міндетті болады. Президент сондай-ақ Сенаттың бекітуін қажет етпейтін шетелдік мемлекеттермен атқарушылық келісімдер туралы келіссөздер жүргізе алады.
Төтенше жағдайлар бойынша өкілеттіктер
Конституция президентке ұлттық төтенше жағдай кезінде қосымша өкілеттіктер бермейді. Кейбір ғалымдар осы өкілеттіктерді Конституция құрылтайшылары осылай көздегенін санайды, себебі атқарушы биліктің құрылымы заң шығарушы биліктен тез әрекет етуге мүмкіндік береді. Конституция бұл мәселеде үндемегендіктен, соттар атқарушы билік оларды қолдануға тырысқанда осы өкілеттіктерді бере алмайды. Соттар тек Конгресс президентке осындай өкілеттік берген жағдайда ғана атқарушы биліктің төтенше жағдайларды қолдану құқығын мойындайды. Төтенше жағдай президенттік билік – жаңа идея емес. Дегенмен, оны жиырма бірінші ғасырда қолдану жаңа қиындықтар туғызады. 1861 жылы президент Авраам Линкольннің Конгресс мақұлдауысыз хабеас корпусты тоқтатуы төтенше жағдай туралы талапқа негіз болды. Линкольн бүлік төтенше жағдай туғызды, ол оған ерекше билік береді деп мәлімдеді. Бас судья Роджер Тэни судья ретінде отырған кезде Мэриленд федералды округінің соты Мерримен ісі бойынша бұл шешімді жоққа шығарды, бірақ Линкольн бұйрықты елемеді. Президент Франклин Делано Рузвельт екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Батыс жағалауда тұратын барлық жапондық америкалықтарды интернат лагерлеріне орналастыру туралы бұйрық шығарғанда да төтенше жағдайды пайдаланды. АҚШ Жоғарғы Соты Корематсу АҚШ-ға қарсы істе осы бұйрықты қолдады. Гарри Трумэн 1952 жылы жұмысшылар ереуі салдарынан болат өндіре алмаған жекеменшік болат зауыттарын мемлекеттендірген кезде төтенше жағдай жариялады. Корея соғысы кезінде Трумэн экономика әскерлерді қажетті жабдықтармен қамтамасыз ете алмаса, соғысты табысты жүргізе алмайтынын мәлімдеді. Алайда АҚШ Жоғарғы Соты Юнгстаун Шит & Тьюб Ко. қарсы Сойер ісінде бұл аргументті қабылдаудан бас тартты, 6:3 дауыспен президентке бас қолбасшы ретінде немесе төтенше жағдайға байланысты жекеменшікті біржақты түрде басып алуға құқық жоқ екенін шешті. Президент Никсон 1976 жылы ұлттық қауіпсіздікке қатысты үкіметтік әрекеттердің конституциялықлығын анықтау президенттің құзырында абсолютті және ерекше екенін мәлімдеді: «Президент шешім қабылдаса, ол заңсыз емес». Конгресс заңдары президентке штаттар мен штат губернаторларын, егер олар көтеріліспен айналысып жатыр деп санайтын болса, бағындыруға мүмкіндік береді. Нью-Йорк университетінің құқық мектебіндегі Бреннан орталығы жүргізген зерттеулерге сәйкес, Эйзенхауэрден бері үкіметтер құпия Президенттік төтенше жағдайларға қатысты іс-шаралар құжаттарын (ПЕАД) әзірлеп келеді, олардың біреуінде «керемет емес жағдайларға жауап ретіндегі керемет президенттік билік» деп сипатталады. Осы құпия өкілеттіктер Конгресс бақылауынан тыс сияқты көрінеді. ПЕАД-тар мерзімді түрде қайта қаралады, және олардың 2020 жылғы қазіргі мазмұны белгісіз болса да, бұрынғы ПЕАД-тарда «шетелдік жауларды» және басқа да «қауіпті адамдарды» ұстауға арналған төтенше өкілеттіктер, әскери жағдайдың түрлі формаларын енгізу, адамдар мен мүлікті іздеуге және ұстауға рұқсат беретін жалпы жарлық, Федералдық тіркелімнің жұмысын тоқтату және жаңалықтарды цензуралау сияқты шаралар болған. Бреннан орталығы 2018 жылы 56 ПЕАД қолданыста екенін анықтады.
Атқарушылық артықшылық
Атқарушылық артықшылық президентке ұлттық қауіпсіздік және дипломатиялық мәселелер бойынша ақпаратты жұртшылықтан, Конгрестен және соттардан жасыру мүмкіндігін береді. Джордж Вашингтон алғаш рет бұл артықшылықты Конгресс Ұлыбританиямен келісім келіссөздерінің нәтижесінде бас судья Джон Джейдің жазбаларын көрсетуді сұрағанда пайдаланды. Конституцияда нақты жазылмағанымен, Вашингтонның бұл әрекеті артықшылыққа қатысты үрдіс құрды. Ричард Никсон Уотергейт дауында арнайы прокурорға соттан талап етілген аудиожазбаларды тапсырмау үшін атқарушылық артықшылықты пайдалануға тырысқанда, Жоғарғы Сот «АҚШ против Никсон» ісінде артықшылықтың абсолютті емес екенін мәлімдеді. Соттың пікірінше, сот жүйесінің «қылмыстық әділеттің теңгерімді қамтамасыз етілуі» мүддесі президент Никсонның дәлелдерді құпия ұстау қажеттілігінен басым. Кейін президент Билл Клинтон Левински ісінде артықшылықты қолдануға тырысқанда федералды сотта жеңіліске ұшырады. Жоғарғы Сот бұл шешімді «Клинтон против Джонс» ісінде растады, онда азаматтық дауларда артықшылықты пайдаланудан бас тартты.
Президенттік биліктің шектеулері
Президенттің кең ауқымды рөлдері мен жауапкершіліктері, сондай-ақ ұлттық және халықаралық аренадағы айқын беделі саяси сарапшыларды президенттің билігіне ерекше мән беруге итермеледі. Кейбіреулері тіпті «императорлық президенттік» деген сөзді қолданады, бұл Франклин Д. Рузвельт өкіметтік өкілеттігі кезінде атқарған кеңейтілген рөлін көрсетеді. Президент Теодор Рузвельт президенттікті ұлттық деңгейде мәселелерді көтеруге мүмкіндік беретін «күшті трибуна» деп атады, өйткені президент мәселе көтергенде, ол сөзсіз қоғамдық талқылау нысанына айналады. Президенттің билігі мен ықпалының шектері болуы мүмкін, бірақ саяси жағынан президент Вашингтондағы ең маңызды тұлға және сонымен қатар барлық американдықтардың арасында ең танымал және ықпалдыларының бірі. Конгресс қабылдаған басқа да заңдармен шектелгенімен, президенттің атқарушы билігі сыртқы саясаттың көп бөлігін жүзеге асырады, ал бас қолбасшы ретінде әскерге бұйрық беру және басқару өкілеттігі өте маңызды (Конгресс рұқсатысыз президенттің әскери өкілеттігінің нақты шектері талқылауға ашық). Ұлттық құрылтайдың негізін қалаушылары биліктің бөлінуін негізінен көпшіліктің темір қауырсынмен билеуіне жол бермеу үшін жасады. Өз тәжірибелерінен сабақ алған заң шығарушылар жаңа үкіметтің ешбір тармағына тым көп билік беруден сақтанды. Биліктің бөлінуі «тексерулер мен тепе-теңдік» деп аталатын ортақ билік жүйесін қамтамасыз етеді. Мысалы, президент судьялар мен министрлерді тағайындайды, бірақ бұл тағайындаулар Сенаттың мақұлдауынан өтуі керек. Президент заң жобаларын бекітуге немесе вето (қабылдамауға) құқылы. Егер ол вето қойса, заң жобасы Конгреске қайтарылады, ол ветоны жоюға құқылы. Саяси ғалымдар біржақты биліктің қолданылуын және бақылауын сипаттау үшін теориялық тәсілдерді әзірлеуге тырысты, бірақ мұндай теориялар эмпирикалық деректермен толыққанды расталмады. Кейбір теориялық көзқарастар институционалдық шектеулер мен биліктің бөлінуінің маңыздылығын атап көрсетеді. Біржақты әрекет Конгресс билігін айналып өтудің стратегиялық тәсілі ретінде немесе көпшілік партияның жасырын келісімімен әрекет етудің жолы ретінде қарастырылуы мүмкін. Басқа теориялық тұжырымдар президенттің, басқа бюрократиялық тұлғалардың және қоғамның арасындағы өкілдік және қарым-қатынастарға назар аударады. Салыстырмалы зерттеулер партиялық қолдау, идеологиялық поляризация және үкіметтің бөлінуі сияқты факторлар біржақты саясат жасаумен тығыз байланысты болуы мүмкін екенін көрсетеді. Ешбір теориялық тәсіл барлық маңызды мәселелерді толыққанды қамтымайды. Сот қарауына қатысты, президенттер соттардан идеологиялық тұрғыдан өзгеше болған кезде бұйрықтар шығаруға бейім. Алайда, соттар мұндай директиваларды көбінесе қолдайды, 1942 және 1998 жылдар аралығында федералды сотта күдік тудырған атқарушы бұйрықтардың 83% -ын қолдады. Президенттің беделі мен біржақты директивалар саны арасындағы байланыс туралы болжамдар нақты емес. Президенттің беделі төмен болған жағдайда, ол көбірек директивалар шығарады деген теория бар, бірақ бұл мәселе бойынша нәтижелер әртүрлі.