Кіріспе
Таңертеңгі бесте (پنج عصر) – 2003 жылы ирандық сценарист-режиссер Самира Махмалбафтың түсірген фильмі. Фильм Талибан жеңілгеннен кейін Ауғанстанда білім алуға ұмтылған амбициялы жас әйелдің тағдырын баяндайды. Атауы Федерико Гарсия Лорканың өлеңінен алынған, бұл қиын жағдайға қарамастан гүлдену туралы әңгіме. Талибан құлағаннан кейін Ауғанстанда түсірілген алғашқы фильм. Фильм 2003 жылғы Канн кинофестивалінің негізгі бағдарламасына қатысып, қазылар алқасының және Экуменикалық қазылар алқасының жүлделерін жеңіп алды. Сонымен қатар, 34-ші Халықаралық үнді кинофестивалінде "Алтын тоғай" (Үздік фильм) сыйлығына ие болды.
At Five in the Afternoon (پنج عصر) is a 2003 film by Iranian writer director Samira Makhmalbaf. It tells the story of an ambitious young woman trying to gain an education in Afghanistan after the defeat of the Taliban. The title comes from a Federico García Lorca poem and is a tale of flourishing against the odds. It is the first film of Afghanistan since the fall of the Taliban. The film premiered In Competition at the 2003 Cannes Film Festival and was awarded the Jury Prize and the Prize of the Ecumenical Jury. It won Golden Peacock (Best Film) at the 34th International Film Festival of India.
Сюжет
Ногрех – соғыс зардап шеккен Кабулда әкесі, қалыңдығы және қалыңдығының баласымен бірге тұратын жас әйел. Ол консервативті әкесінің қарсылығына қарамастан, жасырын түрде тек қыздарға арналған мектепке барады. Ногрех – мектептегі бірнеше қыздардың ішінде бір күні президент болу арманы бар. Бір күні мектептен кейін су іздеп жүргенде ол Пәкістаннан қайтып келе жатқан босқындармен жүк көліктеріне кездеседі және оларға үй деп атаған қираған жерлерге орналасуға көмектеседі. Бірақ босқындардың саны олардың отбасы тұрып жатқан баспананы басып алады және оларды басқа бірнеше отбасы шығарып жібереді. Олар тастап кетілген ұшақта пана табады, бірақ ол да босқындармен толы болады. Ногрех қираған үйлердің арасында ақын болып шыққан босқынмен кездеседі. Ол одан Пәкістан президентінің еркек пе, әйел пе екенін сұрайды, бірақ ол, басқалар сияқты, білмейді. Алайда, Ногрехпен дос болып, оның президент болу ниетін білген соң, ол саяси сөздер табуға көмектеседі және онымен бірге фотографқа барып, сайлау науқанында пайдалана алатын суреттерін түсіреді. Ногрехтің әкесі босқындардың бірінен ұлының қаза тапқанын біледі. Ол келініне айтқысы келмейді, сондықтан отбасын шөлге көшіреді, онда немересі аштықтан және дұрыс тамақтанбаудан қайтыс болады. Шөлде олар азып-тозығып, шөлге шыдамай жатқан есегімен күтіп тұрған қарт кісіге кездеседі. Ол адам қалаға барып, Осама бен Ладеннің атынан сөйлеп, оны американдықтарға тапсырудың алдын алуға тырысқан. Ногрехтің әкесі оған тым кеш болғанын және американдықтардың басып кіргенін айтады. Ногрехтің әкесі немересін жерлегеннен кейін отбасы шөлге қарай жолға шығады.
Даму
"Түнгі бесте" НАТО-ның Кабулға басып кіргеннен кейін түсірілген алғашқы фильм болды. Бұл фильм ирандық "Махмалбаф Продакшнс" компаниясы мен француздық "Bac Films" және "Wild Bunch" компаниялары арасындағы халықаралық бірлескен туынды. Махмалбаф басты рөлді ойнауға келісетін актрисаны табуда қиындыққа тап болды. Оның алғашқы таңдауы камераға бейнесі түсірілуіне рұқсат бермеді. Самираның 14 жасар қарындасы Хана Махмалбаф фильмнің түсірілу процесі туралы "Ақылының қуанышы" (Lezate divanegi) деген деректі фильм жасады. Бұл фильмде Самираның Кабул тұрғындарын өзінің фильміне қатысуға көндіруге тырысқандағы сынақтары мен қиындықтары көрсетілген. Хана жасөспірім кезінде көптеген цифрлық бейнематериалдарды ешкім байқамай жасырын түрде жинап алған.
Қабылдау
Дебора Янг Variety басылымында фильмді "қазіргі Ауғанстанның ортасына жасалған поэзиялық саяхат" деп атады.