Алeнсон тігісі – Францияда пайда болған ең әдемі тігіс түрлерінің бірі. 16 ғ-да дамып, Louis XIV тұсында кеңейді. Еуропалық стильдегі тігіс өндірісі тарихы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Аленсон тоқымасы (/UK/'/æ//l//ən//s//ɒ//n/, /æ/'/l//ɒ̃//s//ɒ̃/, /US//ə/'/l//ɛ//n//s//ɒ//n/, // //s//ən/) немесе Аленсон нүктесі (pwɛ̃ dalɑ̃sɔ̃) – Францияның Аленсон қаласында туған инемен тоқылған тоқыма. Оны кейде "Тоқыма патшайымы" деп атайды. Аленсон қаласында тоқыма жасау 16 ғасырда басталды, ал жергілікті өнеркәсіп Людовик XIV тұсында Жан Батист Колбердің арқасында қарқынды дамыды. Колбер 1665 жылы қалада венециялық стильде тоқыма өндіру үшін Корольдік шеберхананы құрды. Бұл шеберхананы құрудың мақсаты – француз сарайының қымбат шетелдік тауарларға тәуелділігін азайту еді. Марте Ла Перриер венециялық техниканы өзгертіп, Колбердің монополиясы аяқталғаннан кейін шамамен 1675 жылы Аленсон тоқымасы ерекше стиль ретінде қалыптасты. Тоқымада торлы негіз, тығыз тігілген түймешектің көтеріңкі контурымен жасалған өрнектер, пішінделген жиектері және әсем безендірілген ашық бөліктері бар.
Alençon lace (/UK/'/æ//l//ən//s//ɒ//n//, //æ/'/l//ɒ̃//s//ɒ̃/, /US//ə/'/l//ɛ//n//s//ɒ//n//, // //s//ən/) or point d'Alençon (pwɛ̃ dalɑ̃sɔ̃) is a needle lace that originated in Alençon, France. It is sometimes called the "Queen of lace." Lace making began in Alençon during the 16th century and the local industry was rapidly expanded during the reign of Louis XIV by Jean Baptiste Colbert, who established a Royal Workshop in the town to produce lace in the Venetian style in 1665. The purpose of establishing this workshop was to reduce the French court's dependence on expensive foreign imports. Marthe La Perrière had modified the Venetian technique and Alençon emerged as a unique style around 1675 after Colbert's monopoly ended. The lace employs a mesh ground and incorporates pattern motifs with a raised outline of closely packed buttonhole stitches, an outer edge decorated with picots, and open areas with decorative fillings.
Тарих
Француз төңкерісінен кейін кружевоға деген сұраныс күрт төмендегенімен, Екінші француз империясы кезінде оның танымалдылығы біршама қалпына келді. Лизиедегі Әулие Терезаның анасы, Мария Азелия Герин Мартин, Аленсон қаласында белгілі кружевщица болды. Махараджа Дулип Сингхтің әйелі Бамба Мюллер 1864 жылы Египеттің Александрия қаласында өткен тойында Аленсонмен әшекейленген көйлек киген. Аленсон кружевосын жасау 19-шы ғасырдың соңында сәндік үлгілердің өзгеруімен және арзан, машинамен жасалған кружевоның дамуымен тоқтатылды. Қолмен жасалған кружево жасау кішкентай көлемде сақталып қалды және бұл өнерді Аленсон қаласындағы кармелиттік монахтар сақтап қалды. 1976 жылы қалада Ұлттық Кружево Шеберханасы ашылып, осы кружево жасау техникасының сақталуын қамтамасыз етті. Қала орталығында, Шеберханамен іргелес орналасқан, Музей де Бё-Артс э де ла Дентэльде кружевоның тұрақты көрмесі және оның қалай жасалатынын көрсететін демонстрациялық экспозиция бар. Шеберханалар жыл бойында белгілі бір күндері ғана жұмыс істейді. ЮНЕСКО осы кружевоның ерекше шеберлігін мойындап, 2010 жылдың қараша айында оны Адамзаттың материалдық емес мәдени мұрасының тізіміне қосты.
Though the demand for lace went into sharp decline following the French Revolution, it recovered some of its popularity during the Second French Empire. St. Marie Azélie Guérin Martin, the mother of St. Therese of Lisieux was a famous lace maker at Alençon. Bamba Müller, the wife of the Maharaja Duleep Singh, wore an Alençon trimmed gown on the occasion of her wedding in Alexandria, Egypt in 1864. The manufacture of Alençon lace entered terminal decline at the end of the 19th century with changes in fashion and the development of cheaper, machine made lace. Hand made lace making survived on a small scale and the technique was preserved by Carmelite nuns in Alençon. In 1976 a National Lace Workshop was established in the town to ensure that this lace making technique survives. There is a permanent exhibition of lace and a display showing how it is made in the Musée des Beaux Arts et de la Dentelle, located in the town centre and adjoining the Workshop. The workshops themselves are open to the public only on certain days of the year. UNESCO recognised the unusual craftsmanship of this lace and added it to its Representative List of the Intangible Cultural Heritage of Humanity in November 2010.