У Тхонг стилі – Тайландтағы Будда мүсіндерінің ерекше стилі. 12-15 ғасырларға дейінгі дамуы, ерекше белгілері, тарихы туралы ақпарат. Будда иконографиясы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
У Тонг стилі – Будда бейнелерінің Таиландта (Сиам) оңтүстік астанасы Аюттаяда қалыптасқан ерекше стильдерінің бірі. Стильдің үш анық кезеңі бар: 12-13 ғасырлар, 13-14 ғасырлар және 13-15 ғасырлар, олардың арасында белгілі бір шатасу бар. Осы үш түрге тән ортақ белгілер: Шаш сызығы мен маңдай арасындағы тар жолақ Сол иықтан басталып, түзу сызықпен аяқталатын ұзын жалатымен жабынған киім Саусақтарының әртүрлі ұзындықта болуы Шашы кішкентай, сәл тік иілген локондардан тұрады Отырған позада, аяқтары бүгілген Жайпақ, ішкі қуыс негіз.
The U Thong Style is one of the definitive styles for Buddha icons which developed in Thailand (Siam) in the southern capital of Ayutthaya. There are three distinct periods for the style, 12th to 13th century, 13th to 14th century and 13th to the 15th century, with some obvious overlap. Features common to all three types include:
Small band between the hairline and forehead
Robe draped with a long flap from the left shoulder ending in a straight line
Fingers of unequal length
Hairstyle is small, somewhat spiky curls
Seated, with the legs folded
Simple concave base
Стильдің тарихы
Будданың өмірінде жасалған деген қате сенімдегі дәстүрдің түпкілікті прототипіне ең жақын болуы үшін, тай ғибадатханаларындағы Будда иконалары ең жоғары рухани күшті сақтауға тиіс болды. Тай патшаларының иконаларға «нағыз» канон орнатуға бағытталған үш маңызды күш-жігерінің ішінде Сухотай стилі бірінші болып келді, одан кейін У Тонг және арыстан үлгілері ілесуде болды. 1350 жыл шамасында Сухотайды басып алған Оңтүстік Таиланд халқы 14 ғасырда көбінесе мондар болды, ал стильдердің қосылуы одан да мықты, денелі және төртбұрышты У Тонг бейнесін тудырды. Нәтижедегі өзгерістер ең анық бас пішінінде көрінеді, енді ол сопақ емес, шаршы, сондай-ақ кеңірек, тыныш ерекшеліктерінде және дене салмағының артуында – енді ол салмақсыз емес, нық жерге отырған. Сухотай стилі сызықтық басымдықпен ерекшеленсе, У Тонг стилі қайтадан беріктік пен бейнелеуге назар аударады. Сонымен қатар, У Тонг иконалары өте жайсыз және Сухотай өнерінің сызықтық қызығушылығы мен бірегей тай мінезінен мүлдем құр қалған. У Тонг стилі, Сухотай стилі сияқты, Таиландта әлі де көшірілуде.
To retain the greatest spiritual potency, Buddha icons in Thai temples had to resemble as closely as possible an original prototype that tradition erroneously believed had been made during the lifetime of the Buddha. Of the three major efforts by Thai kings to establish an "authentic" canon for the icons, the Sukhothai style was the first, followed by the U Thong and the lion types. The populace of Southern Thailand, which captured Sukhothai in approximately 1350, was in the 14th century still largely Mon, and the fusion of styles resulted in the more solid, corporeal, and squared off U Thong image. Although the resulting changes may be seen most readily in the shape of the head, now more square than oval, and the broader, more sober features, there is also an increased heaviness of the body, no longer weightless but firmly seated on the ground. While the Sukhothai style is characterized by linear emphasis, the U Thong style again shows concern for solidity and modeling. At the same time, the U Thong images are rather stolid and lack the linear excitement and uniquely Thai character of Sukhothai art. U Thong style, like Sukhothai style, is still copied in Thailand.