Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Тенерифе тігісі немесе "roseta canaria" – Канар аралдарынан шыққан ине тігісі. Оның алғашқы аталуының себебі, аралдарда (Лансароте мен Тенерифе) жасалған тігіс сол аралдан экспортталған. Бұл тігістің шығу тегі нақты белгісіз, және осы техника қай аралда туғандығы да белгісіз.
Tenerife lace or "roseta canaria" is a needle lace from Canary Islands. The first name comes from the fact that the lace made on the islands (Lanzarote and Tenerife) was exported from that island. The origin of this lace is uncertain and it is not known on which island the technique was born.
Тарих
Тенерифе (немесе Тенерифе) тігісі – бұл ине тігісінің стилі, ол бұрынғы кесу тігісінен пайда болды. Онда матадағы медальондар мен дөңгелек мотивтер матадағы жіп топтарын кесіп, тігу арқылы жасалған. Мұндай кесудің ерекше мысалын Сара Тралдың 1644 жылғы үлгісінде көруге болады. Бұрышты сәулелермен жиі дөңгелек пішіндес құрылысының ерекшелігіне байланысты ол күнге ұқсап, «күн тігісі» деген атқа ие болды. Соңында матаның қаңқасы алынып тасталды және тігістердің тіреу құрылымымен тігістердің шеңбері тігіс үшін негіз ретінде пайдаланылды, ал инемен тігу техникасы суреттерді жасау үшін қолданылды. 17 ғасыр испандық «Соль тігісі» – тоқыма жіптердің қаңқасына орнатылған дөңгелек пішіндермен жасалған жіптерді кесу өнерінің бір түрі. Осы шеберлік Еуропалық отарлаумен бірге Оңтүстік Америкаға жеткен деп саналады. «Соль тігісі» атауы Боливия, Бразилия және Перуде сақталды. 19 ғасырда тігіс жасау әдісі өзгерді және Испаниядағы «Тенерифе» мен Парагвайдағы «Нандути» және Оңтүстік Американың басқа аймақтарында қолданылатын әдістердің арасында айырмашылықтар болды. Бұл стильде жасалған фрагменттер, жағалар, орамал үлгілерін бүгінгі күні мұражайларда кездестіруге болады. 20 ғасырдың басында әйелдер жіптердің құрылымын жасауға арналған түрлі құрылғыларды патенттеді, олар сондай-ақ қол тігісі деп те аталады. 1901 жылы Ада Сайкс Диксон тігіс үшін ине ұстағышына патент алды, ол «Уильям Бриггс & Co Ltd» компаниясына берілді. Аугуста Проктор 1903 жылы «Тігіс ұстағышы» деп сипатталған стильді жасады. Проктордың дөңгелек немесе шаршы стильдегі қатты жақтауларымен бірге нұсқаулық кітап та берілді. Бұл заттар қазір антиквариат болып саналады және кейде сатып алуға болады, мысалы, мыс Бриггстің жаздық үлгісі мен қарапайым үлгілер. Сол сияқты, Проктордың шаршы немесе дөңгелек үлгілерін де табуға болады. Әртүрлі «Тенерифе» мотивтерін жасауға және әртүрлі құрылғыларды қолдануға көмектесетін нұсқаулық кітаптар жарық көрді. «Пальма» стиліндегі құрылғыда инелердің қажеті жоқ екендігі жарнамаланды, ал қолмен ұсталатын модельде инемен жұмысты жеңілдету үшін ойықтар болды. 1930-1940 жылдары «Тенерифе» тігісі кейде «Полка Торлы Тігісі» деп аталды. 1950 жылдары «Коппо Жастық» стиліндегі тігіс жастығы ойлап табылды және сатылды. Бұл икемді және пайдалы жастық стилі бүгінгі күнге дейін қолданылуда және патенттік нұсқаулықтағы нұсқаулар мен сипаттамаларды пайдаланып қайта жасауға болады. 20 ғасырдың соңында «Тенерифе» тігісіне қызығушылықтың жаңаруы осы тігіс туралы тарихи мәліметтер мен үлгілермен бірнеше еңбектердің жариялануына әкелді.
Tenerife (or Teneriffe) lace is a style of needle lace that evolved from earlier styles of cutwork lace that generated medallions and rounded motifs in fabric by cutting and stitching groups of threads in existing fabric pieces. A characteristic example of this kind of cutwork can be seen in a sampler by Sarah Thral from 1644. Because of the nature of the frequently rounded structure with angular radiations, it was reminiscent of the sun and also acquired the name "sol lace". Eventually, the fabric skeleton was eliminated and a framework of threads established with a supporting structure of pins was used to create the foundation for the lace, and needle techniques were used to create the designs. 17th century Spanish Sol lace was a form of drawn thread work with circular patterns built up on a skeleton of woven threads. It is believed that this skill was transported to South America with European colonization. The name Sol lace was retained in Bolivia, Brazil, and Peru. By the 19th century the way the lace was made had changed and there were differences between the methods used for the lace known as Tenerife in Spain and Ñandutí in Paraguay and other parts of South America. Examples of fragments, collars, handkerchiefs made in this style can be found in museums today. In the early 20th century, women patented various devices to provide the framework for the structure of the threads, also referred to as hand looms. In 1901, Ada Sykes Dixon received a patent for her pin holder for lacework, which was assigned to William Briggs & Co Ltd. Augusta Proctor created one style described as a "Holder for Lacework" in 1903. An instruction book was also provided to accompany the Proctor wheel or square style rigid frames These items are now antique collectibles, and can sometimes be found available for purchase, such as these brass Briggs cushion version and plain examples. Similarly, Proctor square or circular samples can still be located. Competing instruction books were published to help guide the crafter in the creation of various Teneriffe motifs and using different devices. The "Palma" style device advertised that no pins were required, and the handheld model had grooves for making the needle actions easier. In the 1930s 1940s Tenerife lace was sometimes called Polka Spider Web Lace. In the 1950s, a Koppo Cushion style of lace pillow was devised and sold. This flexible and useful pillow style is still in use today, and can be recreated using instructions and descriptions in the patent guidelines. In the later 20th century, a revival of interest in the history and style of Teneriffe lace led to the publication of several works about this lace with historical details and patterns.
Оны қалай жасайды
Тенерифе тігісінде дөңгелек тәрізді мотивтер жеке-жеке жасалады. Жіп алдымен матамен қапталған дөңгелек картондардың, блоктардың немесе шетіне қадаған тігіштердің үстінен барып-қайта өтеді. Осы радиалды жіптер орналасқаннан кейін, өрнек инемен тоқылады. Дайын мотив тігіштерді алып тастау арқылы босатылады, ал мотивтер кейін тігіліп біріктіріледі. Машинамен жасалған химиялық тігіс үлгілерінің арасында Тенерифе тігісінің мотивтері де кездеседі. Сақталған үлгі, шығар, Шифли кесте машинасымен жасалған болуы мүмкін, және ол Ноттингемдегі Midland Lace Company құрастырған анықтамалық кітаптан алынған, бұл компания үлкен машиналарда Leavers (Nottingham) Lace және кестеленген тігістердің екеуін де жасаған. Анықтамалық кітап тігіс дизайнерлеріне шабыт көзі ретінде пайдаланылған және әртүрлі стильдер мен техникаларды қамтиды. Кестелеу құрбандыққа шалынған негізге жасалған, оны қолданылған материалға байланысты жылу, химиялық заттар немесе су арқылы жоюға болады.
In Tenerife lace, the wheel like motifs are made separately. The thread is first taken to and fro across the fabric covered circular cards, blocks, or cushions around pins stuck around the edge. Once these radial threads are in place the pattern is woven in with a needle. The finished motif is released by removing the pins and the motifs are later sewn together. Machine made chemical lace samples of popular lace styles also included Teneriffe lace motifs. An extant sample was probably made on a Schiffli embroidery machine, and comes from a reference book put together by The Midland Lace Company of Nottingham who made both Leavers (Nottingham) Lace and Embroidered Laces on huge machines. The reference book would have been used as inspiration for lace designers and contained a wide range of styles and techniques. The embroidery would have been worked on a sacrificial backing, which could have been removed either by the application of heat, chemicals or water depending on the material used.