Орегон штаты мен Смит ісі: Дін еркіндігі және жалпы қолданылатын заңдар
Employment Division v. Smith
Орегон жұмыс орындары ісі (1990) АҚШ Жоғарғы Сотының діни ритуалдарға қарамастан, штаттың заңын бұзғандарға жәрдемақы төлемеу туралы шешімі. Діни бостандық шектеулері.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Орегон штатының Адам ресурстары департаментінің Жұмыспен қамту бөлімі Смитке қарсы, 494 АҚШ 872 (1990) – АҚШ Жоғарғы Сотының қарауына алынған іс. Бұл істе мемлекет, егер адам діни ғұрыптың бөлігі болған пейотаны қолдануға қатысты штаттық тыйымды бұзғаны үшін жұмыстан босатылса, оған жұмыссыздыққа байланысты төленетін жәрдемақыны төлемеуге құқылы екендігі белгіленді. Штаттар діни сенімдерді іске асыру мақсатында жасалған басқаша заңға қайшы келетін әрекеттерге бейімделе алады, бірақ олар мұндай іс атқаруға міндетті емес.
Employment Division, Department of Human Resources of Oregon v. Smith, 494 U. S. 872 (1990), is a United States Supreme Court case that held that the state could deny unemployment benefits to a person fired for violating a state prohibition on the use of peyote even though the use of the drug was part of a religious ritual. Although states have the power to accommodate otherwise illegal acts performed in pursuit of religious beliefs, they are not required to do so.
Көпшілік пікір
Антонин Скалия судьясы көпшілік пікірін жеткізді. Бірінші түзету үкіметке діннің "еркін танылуына" тыйым салуға тыйым салады. Бұл үкімет наным-сенімдерді мәжбүрлеу немесе тыйым салу арқылы наным-сенімдерді реттей алмайды дегенді білдіреді. Діни сенім көбінесе физикалық әрекеттерді орындауды қамтиды - құлшылыққа жиналу, нан мен шарапты тұтыну, белгілі бір тағамдардан немесе мінез-құлықтан бас тарту. Үкімет діни себептермен осы физикалық әрекеттерді орындауға тыйым сала алмайды, сондай-ақ осы әрекеттерді бастапқыда мәжбүрлейтін діни сенімдерге тыйым сала алмайды. "Мысалы, құлшылық үшін пайдаланылатын мүсіндерді құюға тыйым салу немесе алтын бұзауға иіліп сәжде жасауға тыйым салу, әрине, конституцияға қайшы болар еді". Бірақ Орегонның пейот иеленуіне тыйым салуы - бұл діни себеппен жасалатын физикалық әрекетке бағытталған нақты заң емес. Керісінше, ол пейот иеленгісі келетін кез келген адамға қатысты заң - "бетарап, жалпы қолданылатын заң". Скалия қызметкерлердің аргументін Орегонның бетарап, жалпыға бірдей қолданылатын пейот иеленуіне тыйым салуынан тыс қалу үшін олардың діни мотивациясын пайдалану әрекеті ретінде сипаттады. Сот Бірінші түзетуде "діннің еркін танылуына" қорғау қарастырылғанын, бірақ адамның діни мотивацияны осындай жалпы қолданылатын заңдарға бағынбау себебі ретінде пайдалануға рұқсат берілмейді деп шешті. Рейнольдс АҚШ-қа қарсы (1878) ісіне сілтеме жасап, Скалия былай деп жазды: "Оған рұқсат беру - бұл діни сенімнің доктриналарын елдің заңынан жоғары қою және әрбір азаматқа өзіне-өзі заң болуға мүмкіндік беру болар еді". Осылайша, сот діни сенімнің адамдарды көп әйелділік, бала еңбегі, жексенбі күндері жұмыс істемеу, азаматтарды әскери қызметке тіркеу немесе әлеуметтік сақтандыру салығын төлеуді талап ететін заңдарды орындаудан босатпайды деген шешімге келді. Алайда, сот діни мотивацияны жалпы қолданылатын заңнан босатуға рұқсат берген жағдайларда, еркін танылу құқығы басқа құқықпен бірге қолданылды. Сондықтан, егер үкімет қандай да бір баспагерді діни емес деп санаса, онда ол лицензия алуды талап ететін заңнан босатылады. Үкімет діни уәкілдерге салық салмайды. Әміш ата-аналары, барлық ата-аналар сияқты, өз балаларының біліміне басшылық етуге құқылы. Смит пен Блэк гибридтік құқықты талап етпегендіктен, олар Орегонның пейотқа тыйым салуынан Бірінші түзету бойынша діни бостандыққа сүйене алмайды. Смит пен Блэк соттан Орегонның пейотты діни мақсатта қолдануға тыйым салуға мүдделі болса ғана, Орегонның пейотты тыйым салуын қолдауын талап етті. Сот осы стандарт бойынша жұмыссыздық бойынша өтемақыны шектеудің тағы үш түрін жарамсыз деп таныған. Бірақ бұл шектеулердің өзінде жеке жағдайларды қарастыру қажет болды, мысалы, діни себептермен сенбіде жұмыс істей алмайтын адамға жұмыссыздық өтемақысын беруден бас тарту. Егер мемлекет жеке қарастыру жүйесін енгізсе, конституция мемлекеттің осы жүйені дінге қатысты қиындықтарға байланысты жағдайларға қолданудан бас тартуына рұқсат бермейді. Соттың басқа жұмыссыздық істері мен осы істің арасындағы айырмашылық Орегонның пейотқа тыйым салуы барлық адамдарға бірдей қатысты - басқаша айтқанда, ол адамның пейотты пайдалану себептерін жеке қарастыруға мүмкіндік бермеді. "Үкіметтің қызығушылығын күшейту" талабы жақсы көрінеді, өйткені ол басқа салаларда танымал. Бірақ оны үкіметтің нәсілге байланысты әртүрлі қарым-қатынас жасауына мүмкіндік беру стандарты ретінде пайдалану, мысалы, Палмор Сидотиге қарсы, немесе үкіметтің сөз мазмұнын реттеуіне мүмкіндік беру, мысалы, Калифорнияның Сэбл Коммуникациясы FCC-ге қарсы, осы жерде мәлімделген мақсат үшін пайдаланумен салыстыруға болмайды. Бұл басқа салаларда теңдікті қамтамасыз етуді және даулы сөздердің шектеусіз ағынын конституциялық нормалар деп санайды; бұл жерде жалпы қолданылатын заңдарды елемеу жеке құқықтың конституциялық аномалиясы болып табылады. Респонденттер қолдаған ереже конституциялық талап етілген діни бостандықтарды ашып, азаматтық міндеттерді орындау мүмкіндігін береді. Бұл міндетті әскери қызметтен бастап, салық төлеуге дейін денсаулық сақтау және қауіпсіздікті реттеуге дейін, мысалы, адам өлтіру және балаларды қараусыз қалдыру заңдары, міндетті вакцинация заңдары, есірткі заңдары және жол қозғалысы заңдары; әлеуметтік қамқорлық заңдарына дейін, мысалы, ең төменгі жалақы заңдары, бала еңбегі заңдары, жануарларға қатысты қатыгездік заңдары, қоршаған ортаны қорғау заңдары және нәсілдерге тең мүмкіндіктерді қамтамасыз ету заңдары. Смит пен Блэк соттан талап еткен босатуды талап ету үшін Бірінші түзеткеніне емес, сот оларға заң шығарушы органдардан өтемақы алуға кеңес берді. Ол Аризона, Колорадо және Нью-Мексиконың пейотқа қатысты жалпы қолданылатын тыйымдарынан діни мақсаттағы қолдануды босататынын атап өтті. "Егер қоғам баспасөзді қорғайтын Бірінші түзетуге кепілдік берсе, ол басылған сөзді таратуға ынталандыратын заңдарды қабылдауы мүмкін, солайша діни сенімді қорғайтын қоғам да осы құндылығын заңнамасында ескереді". Дінге қатысты босату туралы талаптарды заң шығару процесі арқылы тексеру аз танымал діндерге қатысты кемшіліктерге әкелуі мүмкін, бірақ сот бұл жағдай "әрбір сана заңға айналатын жүйеге" қарағанда жақсы екенін мәлімдеді.
The majority opinion was delivered by Justice Antonin Scalia. The First Amendment forbids government from prohibiting the "free exercise" of religion. This means that government may not regulate beliefs as such, either by compelling certain beliefs or forbidding them. Religious belief frequently entails the performance of physical acts—assembling for worship, consumption of bread and wine, abstaining from certain foods or behaviors. Government could no more ban the performance of these physical acts when engaged in for religious reasons than it could ban the religious beliefs that compel those actions in the first place. "It would doubtless be unconstitutional, for example, to ban the casting of statues that are to be used for worship purposes or to prohibit bowing down before a golden calf." But Oregon's ban on the possession of peyote is not a law specifically aimed at a physical act engaged in for a religious reason. Rather, it is a law that applies to everyone who might possess peyote, for whatever reason—a "neutral law of general applicability". Scalia characterized the employees' argument as an attempt to use their religious motivation to use peyote in order to place themselves beyond the reach of Oregon's neutral, generally applicable ban on possession of peyote. The Court held that the First Amendment's protection of the "free exercise" of religion does not allow a person to use a religious motivation as a reason not to obey such generally applicable laws. Citing Reynolds v. United States (1878), Scalia wrote, "To permit this would be to make the professed doctrines of religious belief superior to the law of the land, and in effect to permit every citizen to become a law unto himself." Thus, the Court had held that religious beliefs did not excuse people from complying with laws forbidding polygamy, child labor laws, Sunday closing laws, laws requiring citizens to register for Selective Service, or laws requiring the payment of Social Security taxes. By contrast, the cases in which the Court had allowed a religious motivation to exempt a person from a neutral, generally applicable law involved the assertion of both the right of free exercise along with some other right. Thus, religious publishers are exempt from a law requiring them to obtain a license if that license may be denied to any publisher the government deems nonreligious. The government may not tax religious solicitors. The government may not require the Amish to send their children to school because their religion demands otherwise, and Amish parents, like all parents, have the right to direct the education of their children. Because Smith and Black were not asserting a hybrid right, they could not claim a religious exemption under the First Amendment from Oregon's ban on peyote. Smith and Black had argued that, at the very least, the Court should uphold Oregon's ban on peyote as applied to them only if Oregon had a compelling interest in prohibiting their religious use of peyote. The Court had invalidated three other unemployment compensation restrictions under this standard. But those other restrictions themselves required consideration of individualized circumstances, such as when unemployment compensation was denied to a person who could not, for religious reasons, work on Saturdays. If a state has in place a system of individualized consideration, the constitution does not allow the state to refuse to extend that system to cases of religious hardship without a compelling reason. The difference between the other unemployment cases the Court had decided and this case was that Oregon's ban on peyote applied to everyone equally—in other words, it made no room for individualized consideration of the reasons a person might want to use peyote. The "compelling government interest" requirement seems benign, because it is familiar from other fields. But using it as the standard that must be met before the government may accord different treatment on the basis of race, see, e. g., Palmore v. Sidoti, or before the government may regulate the content of speech, see, e. g., Sable Communications of California v. FCC, is not remotely comparable to using it for the purpose asserted here. What it produces in those other fields equality of treatment, and an unrestricted flow of contending speech are constitutional norms; what it would produce here a private right to ignore generally applicable laws is a constitutional anomaly. The rule respondents favor would open the prospect of constitutionally required religious exemptions from civic obligations of almost every conceivable kind ranging from compulsory military service to the payment of taxes to health and safety regulation such as manslaughter and child neglect laws, compulsory vaccination laws, drug laws, and traffic laws; to social welfare legislation such as minimum wage laws, child labor laws, animal cruelty laws, environmental protection laws, and laws providing for equality of opportunity for the races. Rather than interpret the First Amendment to require the exemption that Smith and Black sought, the Court encouraged them to seek redress from the legislature. It observed that Arizona, Colorado, and New Mexico already specifically exempted religious uses from their otherwise generally applicable peyote bans. "Just as a society that believes in the negative protection accorded to the press by the First Amendment is likely to enact laws that affirmatively foster the dissemination of the printed word, so also a society that believes in the negative protection afforded to religious belief can be expected to be solicitous of that value in its legislation as well." Requiring claims for religious exemptions to be vetted by the legislative process might put less popular religions at a disadvantage, but the Court held that this situation was preferable to the relative anarchy that would result from "a system in which each conscience is a law unto itself."
Біркелкі пікір
Сот судьясы Сандра Дей О’Коннор көпшіліктің талдаулық негіздерімен келіспей, Орегон штатының пейотқа қатысты тыйымын қарастыру үшін дәстүрлі маңызды мүдделерді тексеруді қолдануды ұсынды. Ол соттың діни сенімдері де, діни көзқарастары да еркін дін тану құқығының қолданыс аясына кіретіні туралы бастапқы пікірімен келісті, бірақ жалпыға бірдей қолданылатын, көріне нейтралды заңның да адамның дін тануын жүзеге асыруына кедергі келтіруі мүмкін екенін атап өтті, егер ол заң адамға діни көзқарастарға сәйкес әрекеттер жасаудан тыйым салса немесе дініне қайшы әрекеттер жасауға мәжбүр етсе. Бірінші түзету діни көзқарастарды тікелей атаған заңдарға да, жалпыға бірдей қолданылатын заңдарға да қолданылуы керек; әйтпесе, заң дін танудың конституциялық қорғалуын «Теңдік туралы ережеде көзделген ең төменгі деңгейдегі тексеруге» дейін төмендетіп тастайды. Бірақ Бірінші түзетудегі құқықтар абсолютті емес. Заң дін тану құқығына кедергі келтіретін жағдайларға жол береді, егер ол кедергілер маңызды мемлекеттік мүдделерге қызмет етсе және осы мүдделерге қатысты нақты шектеулерге ие болса. «Маңызды мүдделерді тексеру Бірінші түзетудегі діни бостандық – тәуелсіз құқық екенін, оған басымдық берілетінін және сот бұл бостандыққа тікелей немесе жанама түрде қол сұғуға жол бермейді, егер оны жоғары деңгейдегі анық және маңызды мемлекеттік мүдделер талап етпесе, рұқсат етпейді» деп мәлімдеді. Осылайша, осы істегі маңызды мәселе – жауапкерлерді штаттың жалпы қылмыстық тыйымынан босату «мемлекеттік мүдденің орындалуына қанағаттандырмас кедергі келтірмейтінін» анықтау болып табылады, - деп жазды О’Коннор. «Сұраққа жауап беру қиын болғанымен, мен Орегон штатының қылмыстық тыйымын біркелкі қолдану «жетілу үшін маңызды» деген қорытындыға келдім, оның басты мүддесі – I тізіміндегі бақыланатын заттарды қолданудан туындайтын денсаулыққа зиян келтірмеу». Бірінші кезекте О’Коннор Смит пен Блэктің мүдделерін қарастырды. Орегон штатының пейотқа қатысты тыйымын күштен шығару Смит пен Блэк үшін сылтау болмағаны анық болды. Бұл олардың діни сенімдерін жүзеге асырумен тікелей байланысты болды, және сот олардың ниетіне күмән келтірмеді және келтіруі керек емес. Пейот – американдықтардың діни бірлестіктеріндегі қасиетті рәсім; сондықтан мүшелері «діни рәсімдерді орындау мен қылмыстық қудалаудан қашудың арасында таңдау жасауы керек. Бұл таңдау Бірінші түзетуді тексеру үшін жеткілікті». Осы таңдауға қарамастан, «Орегон штатының қылмыстық тыйымы бақыланатын заттарды, тіпті бір адамның иелігінде болса да, табиғи түрде зиянды және қауіпті деп санайды», - деп жазды О’Коннор. «Бақыланатын заттарды қолданудың салдары пайдаланушының ниетіне қарамастан туындайды, сондықтан оларды тіпті діни мақсаттарда қолдану оларды тыйым салатын заңдардың мақсатына қайшы келеді». Сонымен қатар, бақыланатын заттардың таратпауын қамтамасыз етуге қоғамның мүддесі Орегон штатының пейотқа қатысты тыйымын күшпен жүзеге асыру үшін де маңызды болды. О’Коннор сонымен қатар Смит пен Блэктің сотқа емес, штаттық заң шығарушы органдарға жүгінуін ұсынды, өйткені басқа штаттар пейотты діни мақсатта қолдануға рұқсат бергені Орегонды солай істеуге міндеттемейді. Шын мәнінде, тіпті Смит пен Блэк те Орегон штатының пейотты заңсыз етудегі мүддесінің маңызды екеніне күмән келтірген жоқ.
Justice Sandra Day O'Connor disagreed with the majority's analytical framework, preferring to apply the traditional compelling interest test to Oregon's ban on peyote. She agreed with the Court's initial premise that the Free Exercise Clause applied to religiously motivated conduct as well as religious beliefs, but pointed out that even a so called neutral law of general applicability imposes a burden on a person's exercise of religion if that law prevents a person from engaging in religiously motivated conduct or requires them to engage in conduct forbidden by their religion. The First Amendment has to reach both laws that expressly target religion as well as generally applicable laws; otherwise, the law would relegate the constitutional protection of the free exercise of religion to "the barest level of minimum scrutiny that the Equal Protection Clause already provides". But First Amendment rights are not absolute. The law tolerates burdens on the free exercise of religion that serve a compelling governmental interest and are narrowly tailored to meet that interest. "The compelling interest test effectuates the First Amendment's command that religious liberty is an independent liberty, that it occupies a preferred position, and that the Court will not permit encroachment upon this liberty, whether direct or indirect, unless required by clear and compelling governmental interests of the highest order." Thus the critical question in this case is whether exempting respondents from the State's general criminal prohibition "will unduly interfere with fulfillment of the governmental interest," O'Connor wrote. "Although the question is close, I would conclude that uniform application of Oregon's criminal prohibition is 'essential to accomplish,' its overriding interest in preventing the physical harm caused by the use of a Schedule I controlled substance." First, O'Connor considered the interest of Smith and Black. There was no doubt that the exemption from Oregon's ban on peyote was not a pretext for Smith and Black. It was directly linked to the exercise of their religious beliefs, the sincerity of which the Court does not and should not question. Peyote is a sacrament in the Native American Church; thus, members must "choose between carrying out the ritual embodying their religious beliefs and avoidance of criminal prosecution. That choice is more than sufficient to trigger First Amendment scrutiny." Despite this choice, "Oregon's criminal prohibition represents that state's judgment that the possession and use of controlled substances, even by only one person, is inherently harmful and dangerous," O'Connor wrote. "Because the health effects caused by the use of controlled substances exist regardless of the motivation of the user, the use of such substances, even for religious purposes, violates the very purpose of the laws that prohibit them." Furthermore, society's interest in preventing trafficking in controlled substances was similarly central to effectuating Oregon's ban on peyote. O'Connor likewise suggested that Smith and Black seek redress in the state legislature and not the courts, for the fact that other states allow religious use of peyote does not compel Oregon to follow suit. Indeed, not even Smith and Black disputed that Oregon's interest in outlawing peyote was compelling.
Келіспеушілік
Сотталушы Гарри Блэкмун О’Коннормен келісіп, Орегон штатының пейотты тыйым салуына қатысты міндетті мүдделілік тестісі қолданылуы керек екенін айтты, бірақ тыйым салудың тар мақұлданған міндетті мүдделілікпен қамтамасыз етілгенімен келіспеді. Блэкмун «мемлекеттік мүддені нақты айқындай отырып» бастады. Ол мемлекеттің «есірткіге қарсы күрес» сияқты кең ауқымды мәселелерге деген қызығушылығына қарағанда, пейотты қолдануға қатысты жалпыға бірдей қолданылатын тыйым салудан діни мақсаттағы пайдалануды босатудағы мүддесіне ғана назар аударды. Блэкмун мәселені осылай қарастырды, себебі «бәсекелес мүдделерді бірдей деңгейге келтірмеу мемлекеттің пайдасына салмақтау процесін бұрмалауы мүмкін». Ол Орегонның діни мақсатта пейотты қолданушыларға қарсы қылмыстық тыйым салуды қаншалықты жүзеге асырғанын күмәнданды, Смит пен Блэк іс жүзінде қудаланбағанын атап өтті. Орегон штаты пейотты діни мақсатта қолданғандарды қудаламағандықтан, оның «мүддесі тек қана шектеусіз тыйым салуды сақтап қалудың символдық мәнін білдіреді. Бірақ мемлекеттік символизмге, тіпті заңсыз есірткілерді жою сияқты құнды мақсатқа деген қызығушылық, адамдардың конституциялық құқықтарын жоюға жеткіліксіз». Орегон сонымен қатар өз азаматтарының денсаулығы мен қауіпсіздігін заңсыз есірткілерді қолданудың қауптерінен қорғауға мүдделі екенін мәлімдеді, бірақ пейотты діни мақсатта қолдану ешкімге зиян келтіргеніне ешқандай дәлел жоқ. Пейоттың I тізімдегі есірткі болып табылуы Блэкмунға әсер етпеді. Федералды үкімет пейотты I тізімге енгізгенімен, федералды үкімет пейотты діни мақсатта қолдануға да жол берді. Сонымен қатар, басқа да I тізімдегі есірткілердің (мысалы, марихуананың) заңды қолданылуы бар. Діни қолдану – демалыс үшін қолдану емес; Американың жергілікті шіркеуінің пейотты тұтыну рәсімдері қатаң бақыланады, бұл Орегонның денсаулық пен қауіпсіздікке қатысты алаңдаушылықтарын азайтады. Діни қолдану мемлекет тарапынан белгіленген жалпы тыйым салумен үйлесімді жағдайда жүзеге асырылады. Американың жергілікті шіркеуі пейотты діни емес мақсатта қолдануға тыйым салады және отбасылық келісімді, өзін-өзі қамтамасыз етуді және алкогольден бас тартуды қолдайды. Зерттеулер көрсеткендей, пейотты діни мақсатта қолдану «жергілікті американдықтар арасында алкоголизмнің трагедиялық салдарына» қарсы күресуге көмектеседі. Ал есірткі саудасын жоюға мемлекеттің мүдделілігі туралы Блэкмун «пейоттың заңсыз саудасы дерлік жоқ» деп атап өтті. Соңында Блэкмун «бір мемлекеттің азшылық діннің жақтастарына қатысты шектеулерінің ауыр әсеріне» алаңдаушылық білдірді. Пейотты жеу – «ғибадат ету және қарым-қатынас құрудың бір түрі», «Ұлы Рухпен байланысу құралы». Егер Орегон америкалықтардың дінін ұстануға қолайсыз орта болса, онда оның жақтастары «басқа, көбірек төзімді аймаққа көшіп кетуге» мәжбүр болуы мүмкін. Блэкмун «ортодоксальды емес» діни тәжірибені осылайша қорлаудың Бірінші түзету құндылықтарына қайшы келетінін анықтады.
Justice Harry Blackmun agreed with O'Connor that the compelling interest test should apply to Oregon's ban on peyote, but disagreed with her that the ban was supported by a compelling interest that was narrowly tailored. Blackmun began by "articulat[ing] in precise terms the state interest involved" in the ban. He focused narrowly on the state's interest in not exempting religious use from its otherwise generally applicable ban on peyote rather than the state's broader interest in "fighting the critical 'war on drugs.'" Blackmun framed the issue as he did because "failure to reduce the competing interests to the same plane of generality tends to distort the weighing process in the state's favor." He questioned whether Oregon actually enforced its criminal prohibition on peyote against religious users, noting that it had not actually prosecuted Smith or Black. Because Oregon had not prosecuted any religious users of peyote, its "asserted interest thus amounts only to the symbolic preservation of an unfettered prohibition. But a government interest in symbolism, even symbolism for so worthy a cause as the abolition of unlawful drugs, cannot suffice to abrogate the constitutional rights of individuals." Oregon also claimed an interest in protecting the health and safety of its citizens from the dangers of illegal drug use, but there was no evidence that religious use of peyote actually harmed anyone. That peyote was a Schedule I drug did not persuade Blackmun. The federal government may have placed peyote on Schedule I, but the federal government also tolerated the religious use of peyote. In addition, other Schedule I drugs (such as cannabis) have lawful uses. Religious use was not recreational use; the Native American Church ritual in which peyote is consumed is heavily supervised, thus mitigating Oregon's health and safety concerns. The religious use occurs in a context that harmonizes with the state's general ban. The Native American Church discourages nonreligious use of peyote, and promotes family harmony, self reliance, and abstinence from alcohol. Research suggests that religious use of peyote can help curb "the tragic effects of alcoholism on the Native American population." And as for the state's interest in abolishing drug trafficking, Blackmun pointed out that there is "practically no illegal traffic in peyote." Finally, Blackmun expressed concern for "the severe impact of a state's restrictions on the adherents of a minority religion." Eating peyote is "an act of worship and communion," a "means for communicating with the Great Spirit." If Oregon is a hostile environment in which to practice the Native American religion, its adherents might be forced to "migrate to some other and more tolerant region." Blackmun found it inconsistent with First Amendment values to denigrate an "unorthodox" religious practice in this way.
Салдары
Смит "дінге қатысты белгілі бір амалдарға әсер ететін заңдар бейтарап, барлыққа бірдей қолданылатын және дінге деген ниеті жоқ болса, дін тану бостандығы құқығын бұзбайды" деген үрдіс орнатты. Басқаша айтқанда: "Егер үкіметтің "барлыққа бірдей қолданылатын" заңы немесе ережесі болса және ол заңды бейтарап түрде қолданса, үкіметтің әрекеті, тіпті ол діни топқа немесе адамға "қосымша" кері әсер тигізсе де, заңды деп есептеледі". Фултон ісінде Филадельфия қаласы (2021) Жоғарғы Сот кейбір қызметтердің, мысалы, асырап алуды растаудың, Смит ісіндегі кемсітуге қарсы принциптерге бағынбайтын, қоғамдық қызметтер санатына кірмейтінін және осы қызметтерге қатысты кемсітушілік саясатқа қатаң тексеру жүргізілуі мүмкін екенін шешті. Фултон ісінде Жоғарғы Сот Филадельфияның, бір жынысты жұптарға қарсы саясаты бар діни негіздегі асырап алу агенттігімен келісімшарт жасаудан бас тартуы, дін тану бостандығы құқығын бұзғанын анықтады. 77 беттік қатар пікірде судья Сэмюэл Алито, судьялар Кларенс Томас және Нил Горсучпен бірге, Смит ісін күштен шығаруға дауыс беретінін жазды.
Smith set the precedent "that laws affecting certain religious practices do not violate the right to free exercise of religion as long as the laws are neutral, generally applicable, and not motivated by animus to religion." In other words: When "the government has a 'generally applicable' law or regulation and enforces the law neutrally, the government's action is presumptively legitimate, even if it has some 'incidental' adverse impact on a religious group or person." In Fulton v. City of Philadelphia (2021), the Supreme Court ruled that certain services like foster care certification fell outside of public accommodations covered by the anti discriminatory nature of Smith, and as a result, discriminatory policies related to these services could be reviewed through strict scrutiny; in the specific case of Fulton, the Supreme Court ruled that Philadelphia's policy not to contract a religious based foster care agency because of its anti same sex couple policy violated its freedom of religious exercise rights. In a 77 page concurrence, Justice Samuel Alito, joined by Justices Clarence Thomas and Neil Gorsuch, wrote that he would have overruled Smith.