Кіріспе
Калифорниядағы Мелонес бөгеті, Кубадағы Мелонес бөгеті – Калаверас және Туолумн округтерінің шекарасында, Калифорния штатының Джеймстаун қаласынан батысқа қарай шамамен 8 шақырым жерде орналасқан, жер және тас аралас бөгет. 190 метрлік бөгет су жинап, Калифорния штатындағы ең ірі төртінші су қоймасы – Нью-Мелонес көлін құрайды. Көл Сан-Хоакин аңғарының шығысындағы Сьерра-Невада тауларының етегінде жатыр. Бөгет негізінен суармалы егіс үшін сумен қамтамасыз етуге, сондай-ақ гидроэнергия өндіруге, су тасқынын бақылауға және демалыс орны ретінде пайдаланылады. Бөгет 1944 жылы, құнарлы Орталық аңғар аймағына су жеткізу мақсатындағы федералдық Орталық аңғар жобасының бір бөлігі ретінде мақұлданды. Құрылысын АҚШ Армиясының Инженерлік корпусы (Corps) жүргізіп, аяқталғаннан кейін АҚШ-тың Қайта құру бюросына (Reclamation) берілді. 1966 жылы екі суару ауданы бұрын салған, кішкентайрақ бөгеттің орнына жаңа, биік бөгеттің негізін қазу жұмыстары басталды. Негізгі бөгет құрылысы 1976 жылы басталып, 1978 жылдың соңында аяқталды. Нью-Мелонес көлін сумен толтыру 1978 жылы басталды, ал бөгеттің гидроэлектр станциясы 1979 жылдың ортасында алғашқы қуатын өндірді. Нью-Мелонес 1970-ші және 1980-ші жылдардың басындағы экологиялық күрестің орталығы болды. Сынаушылар АҚШ-тың батысындағы ең терең әк тас шатқалы арқылы көпіршікті ағыспен өтетін Станислаус өзенінің көркіне нұқсан келтіретін су басуына қарсылық көрсетті. Наразылар 1983 жылға дейін Нью-Мелонес көлін толтыруға кедергі келтіру үшін түрлі әдістерді, тіпті экстремалды шараларды қолданды. Соңында рекордтық су тасқыны су қоймасын толтырып, бөгеттің төтенше ағызу құбырының бұзылу қаупін тудырды. Нью-Мелонес төңірегіндегі күрес Калифорниядағы өзенді сақтау қозғалысын жандандырып, мемлекеттік және федералдық деңгейде су саясатына елеулі өзгерістер енгізді. Ол аяқталғаннан бері, оның сияқты үлкен және маңызды бөгеттер АҚШ-та салынған жоқ. Нью-Мелонес жобасы күткеннен кем су шығымы және шаруалардың мүддесіне қарсы федералдық экологиялық стандарттарды орындау үшін Нью-Мелонес суын пайдалану салдарынан әлі де дау тудырып келеді. Су қоймасы "артық бөлінген" деп есептеледі, яғни орташа жылда ол талаптардың бәрін қанағаттандыра алмайды. Су құқығы жөніндегі пікірталас бүгінге дейін жалғасуда, экологиялық қорғаушылар балықтардың көбеюі үшін су ағынын арттыруды талап етеді, ал Станислаус суару аудандары өзенге артықшылық құқықтарын жақтап сөйлейді.
the Melones Dam in Cuba
New Melones Dam is an earth and rock filled embankment dam on the Stanislaus River, about 5 mile (8 km) west of Jamestown, California, United States, on the border of Calaveras County and Tuolumne County. The water impounded by the 625 feet (190 m) dam forms New Melones Lake, California's fourth largest reservoir, in the foothills of the Sierra Nevada east of the San Joaquin Valley. The dam serves mainly for irrigation water supply, and also provides hydropower generation, flood control, and recreation benefits. The dam was authorized in 1944 as a unit of the federal Central Valley Project, a system designed to provide irrigation water to the fertile agricultural region of the Central Valley. It would be built by the U. S. Army Corps of Engineers (Corps), and transferred to the U. S. Bureau of Reclamation (Reclamation) upon completion. In 1966, work began to clear the foundations for a high dam that would replace an earlier, much smaller structure built by two irrigation districts. Construction of the main embankment began in 1976, and was topped out in late 1978. The filling of New Melones Lake began in 1978, and the dam's hydroelectric station produced its first power in mid 1979. New Melones was the focus of a long environmental battle during the 1970s and early 1980s; critics protested the flooding of a long scenic stretch of the Stanislaus River, which flowed over whitewater rapids through the deepest limestone canyon in the western United States. The protestors employed a variety of methods, some extreme, to prevent the filling of New Melones Lake until 1983, when record setting floods filled the reservoir and nearly breached the dam's emergency spillway. The fight over New Melones galvanized the river conservation movement in California and influenced major water policy changes on the state and federal levels; since its completion, no other dams of its size or importance have been built in the United States. The New Melones project has continued to generate controversy, due to the water yield from the project being lower than expected, and the use of New Melones water to meet federal environmental standards at the expense of farming. The reservoir is considered "over allocated"; in an average year, it is unable to meet all the demands placed on it. The debate over water rights continues today, with environmentalists seeking to further increase fishery flows, and the Stanislaus irrigation districts asserting their senior rights to the river.
Сипаттамалар
Жаңа Мелонес бөгеті мен оның су қоймасы Орталық аңғар жобасының тәуелсіз Жаңа Мелонес бөлігін құрайды. Бөгеттің негізгі мақсаты – су ағынын бақылау. Негізінен 625 фут (190 м) биіктікте және 1560 фут (475 м) ұзындықта салынған, құрамында материал бар Жаңа Мелонес, Оровиль бөгетінен кейін АҚШ-тағы екінші ең биік топырақтан жасалған бөгет және жалпы биіктігі бойынша алтыншы орында. Су тасқыны кезінде бөгет Станнислаус өзеніндегі ағынды белгілі деңгейден төмен ұстау үшін жұмыс істейді, бірақ бұл көрсеткіш Сан-Хоакин өзеніндегі су ағынына байланысты төмендетілуі мүмкін. Алайда, «Мантека бюллетені» 1997 жылғы су тасқыны кезінде бөгеттің салғырт басқарылғанын жазды – Станислаус және Сан-Хоакин өзендерінің қосылған жеріне жақын шамамен егістік жер суға батты, ал су қоймасы қауіпсіз деңгейде ұсталғанда тағы 80 миллион долларлық зиянды болдырмауға болар еді. 2001-2015 жылдар аралығында станция жылына орташа есеппен 418 миллион киловатт-сағат (кВт/сағ) электр энергиясын өндірді. Станислаус өзені бойындағы жердің шамамен бөлігі Жаңа Мелонес суымен суғарылады. Су ресурстарын басқару бюросының мәліметінше, Жаңа Мелонес бөгетінен су көлемінің артуы «аймақтың гүлденуіне әкеліп, Трейси және Мантека қалаларының өсуіне, сондай-ақ бадам, жаңғақ және жүзім сияқты құнды дақылдарды суаруға мүмкіндік берді». Сонымен қатар, Жаңа Мелонес көлі аймақтың маңызды туристік орталықтарының бірі болып табылады, қайықпен жүзу, балық аулау және жағалауда кемпинг жасау сияқты мүмкіндіктер ұсынады. Жыл сайын шамамен 800 000 адам көлге келеді; алайда, құрғақшылық су деңгейінің төмендеуіне байланысты көлдің инфрақұрылымы жабылуы мүмкін.
Өмірбаян
Станислаус өзенінің қазіргі заманғы дамуы 1909 жылы Райт заңы бойынша аймақтағы фермерлерге қызмет көрсету үшін құрылған Окдейл және Оңтүстік Сан-Хоакин суару округтерімен басталды. Станислаус өзені бойындағы ерте суару өзеннің табиғи ағысына тәуелді болды, ол жаздың соңы мен күзде егінді суару үшін жеткіліксіз еді. Бұл су қоймасы да оған қойылатын барлық талаптарға, әсіресе 1930 жылдардағы ұзақ құрғақшылық кезінде толыққанды жауап бере алмады. Бұл ертедегі су қоймаларының сақтау сыйымдылығы шектеулі болғандықтан, суару округтері Мелонес су қоймасының көлемін ұлғайтуға тырысты. 1944 жылғы су тасқынына қарсы күрестің федералдық заңы АҚШ Армиясының инженерлік корпусына 355 фут (108 м) биіктігіндегі аркалық бөгет салуға рұқсат берді. Қайта құру бюросы алғаш рет 1950 жылдары Мелонес бөгетін зерттеді және бастапқыда ұсынылған 1,1 миллион акр-фут көлемді су қоймасын қолдады, бірақ жақын арада жобаның көлемін екі есеге арттырды ("Жаңа Мелонес II" деп аталатын), Орталық аңғар жобасының бөлігі ретінде. 1944 жылғы жобаның нұсқасы тоқтатылғанымен, Бюро мен Корпус бөгетті кім салуы керек екеніне қатысты дауды жалғастырды. 1964 жылғы су тасқыны бастапқыда Жаңа Мелонеске қолдау көрсеткенімен, бөгетке қарсылық білдіргендер өзендегі демалыс индустриясы мен экологтардан пайда болды. Олар Станислаус өзенінің шатқалын су қоймасынан гөрі құндырақ деп санайтын. Өзен АҚШ-тағы ең терең әктас шатқалынан ағып өтеді, оның жартастары кейбір жерлерде судан 1000 фут (305 м) жоғары көтеріледі. Аймақтың басқа табиғи ерекшеліктеріне кең әктас үңгірлері және мелонес үңгіріндегі Банксула мелонес сияқты эндемикалық түрлер кіреді. Сонымен қатар, америкалықтардың қоныстануынан және алтын іздеу кезеңінен қалған жүзден астам археологиялық және тарихи орындардың барлығы су қоймасының су тасқыны аймағында орналасқан. "Өзеннің достары" (FOR) экологиялық тобы 1970 жылдардың басында штаттық деңгейдегі дауыс беру шарасын, 17-ші ұсынысты іске қосу үшін құрылды, ол Станислаус электр станциясы мен Парротс-Ферри арасындағы Станислаус өзенінің 9 милінің (14 км) ұлттық жабайы және көрікті өзен ретінде белгіленуіне және Жаңа Мелонес бөгетінің құрылысын тоқтатуға бағытталған. PG&E, Калифорния сауда палатасы және бөгетте жұмыс істейтін мердігерлер сияқты даму мүдделері 17-ші ұсынысқа қарсы лоббилеуге миллиондаған доллар жұмсады (суреттерді Станислаус өзенінің мұрағатында қараңыз). Олардың бір ұраны: "Жабайы өзен" аңызын тоқтатыңыз!" – бұл Станислаус өзенінің бұл бөлігі қол тигізбеген жабайы жер емес (өйткені 9 мильдік сегменттің жоғары және төменгі ағысында бөгеттер бар еді), сондықтан ол жабайы және көрікті деп танылуға жарамсыз. Бұл мәлімдеме адастыратын болды, өйткені Жабайы және көрікті өзендер туралы заңның тілі бөгеттері бар өзендерді жарамсыз деп танымайды – тек су қоймаларымен жабылған бөліктер ғана. Бөгеттің жақтастары сонымен қатар Станислаус өзенінің табиғи күйінде тек аз адамдар тобы үшін қол жетімді екенін; рафтинг компаниялары өзенде демалысқа "монополия" ие болды және су қоймасы аймақты басқаша қарағанда әлдеқайда көп туристерге ашады, бұл аймаққа экономикалық пайда әкеледі. 17-ші ұсыныс сайлаушылардың 53% дауысымен 47% қарсы дауыс беріп жеңілгеннен кейін жобаның қарсыластары – қазір "Өзеннің достары" және Сьерра клубы сияқты басқа экологиялық топтар да қосылған – бөгетті тоқтатуға тырысудың орнына су қоймасының сыйымдылығын шектеуге назар аударды. Осы уақытта бөгет құрылысы жалғасты. 1978 жылдың 1 сәуірінде бұрмалау туннелінің қақпалары жабылып, Жаңа Мелонес көлінің суға толуы басталды, көп ұзамай ескі Мелонес бөгетін су басты. Су қоймасы толғанда электр станциясы мен генераторлық қондырғылар бойынша жұмыстар алға жылжи бастады, олардың барлығы 1978 жылдың соңына дейін аяқталды. Бөгеттің негізгі беткейі 1978 жылдың 28 қазанында аяқталды. Корпус гидроэлектр турбиналарын сынауды су деңгейі одан әрі көтерілгенше аяқтамағандықтан, жобаны Қайта құру бюросына тапсыруды кейінге қалдырды. 29 мамырда губернатор Браун 2164 заң жобасын ветолады, бұл Жаңа Мелонес көлін толық сыйымдылыққа дейін толтыруға мүмкіндік беретін еді. Калифорнияның Балық және жабайы табиғат департаменті мен Қайта құру бюросының жүргізген зерттеулері Жаңа Мелонес көлін толығымен толтыру жобаның кейбір пайдасын жоятынын көрсетті. Мысалы, егер шаруашылықтарға қосымша су берілсе, онда жаңа суарудан ластанған қайта ағындыларды жуу үшін Станислаус өзеніне одан да көп су жіберу қажет болар еді. Үлкен су қоймасы сондай-ақ Станислаус өзенінің көктемгі су тасқынын тоқтатады, бұл бөгеттің пайдасы тиетін лосось популяцияларына зиян келтірер еді. Сондай-ақ, су қоймасының деңгейі жоғары болғандықтан, төтенше жағдайларда су тасқынына қарсы кеңістік азаяр еді. Штат су қоймасының оңтайлы көлемі екенін анықтады, бұл қолданыстағы құқықтарды және балық шаруашылығының ағынын қамтамасыз етеді, сонымен қатар құрғақшылыққа және су тасқынына қарсы сақтандырады; бірақ ол Парротс-Ферриден жоғары орналасқан өзеннің шамамен 3 км-ін су басады, FOR осы келісімге келісті. Нәтижесінде, Жаңа Мелонес көлінің толуына саяси маневрлер емес, табиғат себеп болды. 1982 жылдың қысы мен көктеміндегі жаңбырлы маусым 20 ғасырдың ең ылғалды маусымдарының бірі болды. Станислаус өзенінің деңгейі бөгеттің шығару құбырлары арқылы қауіпсіз түрде жіберуге болатын деңгейден асып кетті, ал су қоймасы уақытша шектің артығын тез арада басып өтті. 1983 жылдың қысы тіпті ылғалдырақ болды және су деңгейін төтенше су төгілу құбырының жиегіне дейін көтерді (бірақ одан асып түспеді), бұл деңгей содан бері басылмады. Көл толыққаннан кейін Калифорния штаты 1983 жылдың наурызында уақытша шектеуді алып тастады.
The Bureau of Reclamation first surveyed the Melones dam site in the 1950s, and initially supported the proposed 1.1 million acre foot reservoir but soon increased the size of the project (to be known as "New Melones II") twofold, as part of the Central Valley Project. Although the 1944 version of the project had been abandoned, the Bureau and the Corps continued to argue over who would construct the dam. Although the 1964 floods had initially generated support for New Melones, a spirited opposition to the dam arose from both the river recreation industry and environmentalists who saw the Stanislaus River canyon as having greater value than a reservoir. The river flowed through the deepest limestone canyon in the US, with cliffs rising 1000 feet (305 m) above the water in places. Other natural features of the area included extensive limestone caves, and endemic species such as Banksula melones, the Melones cave harvestman. In addition, more than one hundred archaeological and historical sites, left over from Native American inhabitation and the Gold Rush period, were all situated in the reservoir flood zone. The environmental group Friends of the River (FOR) was formed in the early 1970s to push a statewide ballot measure, Proposition 17, which would have designated 9 mile (14 km) of the Stanislaus River between Stanislaus Powerhouse and Parrott's Ferry as a National Wild and Scenic River and stopped the construction of New Melones Dam. Development related interests such as PG&E, the California Chamber of Commerce and the contractors working on the dam spent millions of dollars lobbying against Prop 17 (see images on the Stanislaus River Archive). One of their slogans, "Stop the 'Wild River' Hoax!" argued that this part of the Stanislaus River was not untouched wilderness (as dams already existed both upstream and downstream of the 9 mile segment) and therefore was ineligible for Wild and Scenic designation. This statement was misleading, since the language of the Wild and Scenic Rivers Act does not disqualify rivers with dams – only the portions already inundated by reservoirs. Dam supporters also argued that the Stanislaus River in its natural state was only accessible to a small group of people; that the rafting companies held a "monopoly" on river recreation and a reservoir would open up the area for far more tourists than would have visited otherwise, bringing more economic benefits to the area. After Prop 17 lost by a voter margin of 53–47, the project's opponents – which had grown to include other environmental groups, such as the Friends of the River and the Sierra Club – shifted their focus on limiting the amount of water the reservoir could hold, rather than trying to stop the dam altogether. In the meantime, construction on the dam continued to progress. On April 1, 1978 the gates of the diversion tunnel were closed, and New Melones Lake began to fill, soon inundating the old Melones Dam. As the reservoir filled, work moved ahead on the power plant and generating units, which were all completed by the end of 1978. The main embankment of the dam was topped out on October 28, 1978. The Corps was delayed in handing the project over to the Bureau of Reclamation, as testing could not be completed on the hydroelectric turbines until the water level increased further. On May 29, Governor Brown vetoed Assembly Bill 2164, which would have allowed filling New Melones Lake to its full capacity. Further studies by the California Department of Fish and Wildlife and the Bureau of Reclamation itself showed that completely filling New Melones Lake would, in fact, offset some of the benefits of the project. For example, if additional water were provided for farms, even more water would have to be released into the Stanislaus River to wash out polluted return flows from new irrigation. A larger reservoir would also halt the Stanislaus' spring flooding to such an extent that it would harm the salmon populations that the dam was intended to benefit. Also, a higher reservoir would allow for less flood control space in emergencies. The state determined that the optimal reservoir volume was , which would provide enough water to fulfill existing rights and fishery flows as well as provide a hedge against droughts and floods; although it would inundate about 2 mile (3 km) of the river above Parrott's Ferry, FOR agreed to this compromise. Ultimately, it was nature, not political maneuvering, that led to the filling of New Melones Lake. The winter and spring rainy season of 1982 was one of the wettest recorded in the 20th century. The Stanislaus River swelled to such high levels that it exceeded what could be safely released through the dam's outlets, and the reservoir rapidly surpassed the temporary limit. The winter of 1983 was even wetter and pushed water so high that it reached the lip of the emergency spillway (but did not flow over it), a level that has not been surpassed since. With the lake full, the state of California lifted the temporary limit in March, 1983.
Су құқығы бойынша даулар
Жаңа Мелонес бөгетінің Калифорниядағы басқа ірі су қоймаларымен салыстырғанда онымен сумен қамтамасыз ететін су алабына шаққанда өте үлкен сақтау сыйымдылығы бар. Мелонес жобасының күтілетін су көлемі, демек, су жеткізу шарты 1922 және 1978 жылдар аралығындағы өзен ағысының деректеріне сүйене отырып есептелді; алайда, бұл кезең ұзақ мерзімді орташа көрсеткіштен сәл ылғалды болуы мүмкін. Соған қарамастан, 1992 жылдың 1 қазанында су қоймасы сыйымдылығының 3,5%-ына дейін төмендеді. Керісінше, үлкен сақтау сыйымдылығы Жаңа Мелонес бөгетінің басқа ірі Калифорния су қоймаларына қарағанда су тасқынынан көбірек суды ұстап қалуына мүмкіндік береді, ал олар су тасқынының алдын алу үшін суды босатуға мәжбүр. Жаңа Мелонес бөгетінен бастапқы келісімшарт бойынша берілетін су көлемі - , оның ішінде Оукдейл және Оңтүстік Сан-Хоакин суару аудандарына (алғашқы Мелонес бөгетіне ие және ең ежелгі су құқығына ие); Станислаус өзенінің су сапасын және балық шаруашылығын сақтауға; және Стоктон Шығыс су ауданына бөлінген. Бастапқыда Reclamation сумен жабдықтауды басқа пайдаланушыларға кеңейтуді жоспарлаған, бірақ Melones жобасы бастапқыда осы мақсаттарға жеткеніне қиындықтар туды. Жаңа Мелонес бөгетінен су шығару аймақтық жер асты суларын толықтыру үшін маңызды, бұл құрғақшылық кезінде жер бетіндегі су көзі таусылғанда шаруалар үшін өте маңызды, сондай-ақ жаздың соңы мен күздегі құрғақшылық мезгілінде ластағыштарды араластыру арқылы Станислаус және Сан-Хоакин өзендеріндегі су сапасын сақтауға көмектеседі.
Балық аулау ағыны
1991 жылғы Орталық аңғар жобасын жетілдіру туралы заң мен 1995 жылғы Бэй-Дельта су сапасын бақылау жоспарынан кейін Станислаус және Сан-Хоакин өзендері мен Дельтадағы қажетті экологиялық ағындарды қамтамасыз ету үшін анағұрлым көп су талап етілді, бұл 1962 жылғы бөгетті бекіткен заңның бастапқы мәтінімен қайшы келеді, онда тек "артық су" ғана осы мақсаттар үшін қолданылуы мүмкін делінген. Осының салдарынан Мелонес жобасы қазіргі таңда орташадан жоғары су жылдарында ғана барлық шарттарын орындай алады. Жергілікті су пайдаланушылары саясаттың балықтарға, емес фермерлерге басымдық беруіне байланысты "жасыл бөгет" деген аяусыз атау берді. Тағы бір шектеу – күзде босатылатын судың анадромалық балықтардың тірі қалуы үшін жеткілікті суық болуы керек, сондықтан ол Жаңа Мелонес бөгетінің төменгі деңгейіндегі шығару арналарынан жіберілуі тиіс. Дегенмен, ескі Мелонес бөгеті жаңа бөгет салынып жатқанда бұзылмады (алғашқы бөгет су қоймасының бетінен әлдеқайда тереңде қалған, су деңгейі төмендегенде ғана сирек көрінеді). Ескі бөгет су қоймасының ең терең бөліктерінен суық судың қозғалысын тоқтатады, нәтижесінде жылы беттік сулар шығарылады. Осының салдарынан кейбір жылдары суаруға арналған су көлемі қыс айларында Жаңа Мелонес көлінің тереңдігін сақтау және суық су қорын сақтау үшін азайтылды. 2016 жылғы FishBio тәуелсіз экологиялық кеңес беру тобының зерттеуі көрсеткендей, Жаңа Мелонес бөгетінен жасалма көктемгі ағын Станислаус өзеніндегі лосось пен стальбастың миграциясын қолдау үшін тиімді емес. Балықтар жаңбырдың нәтижесінде су ағынының артуына байланысты өз белгілерін алады, бұл Станислаус өзенінде көптеген бөгеттер салынбастан бұрын табиғи түрде болған. 2016 жылдың көктемінде сәуір және мамыр айларында 12 500 жас лосось өзеннен теңізге көшті, бірақ импульстік ағын кезінде 1 пайыздан да аз көшті. Көктемде су жіберу жыл соңында салдарға әкеледі – көктемгі шаруашылық үшін жеткілікті суық су қалмайды, өйткені су деңгейі төмендеген. Сонымен қатар, суық су қорын сақтау үшін Жаңа Мелонес көлінің ең төменгі деңгейі әрқашан (29 пайыздық сыйымдылық) деңгейінде ұсталады. Бұл су қоймасындағы пайдалы сақтау көлемін суық су қоры мен су тасқынына қарсы қоры арасындағы сумен шектейді, бұл суды басқару мүмкіндігін одан әрі қиындатады. Бұған қоса, Сан-Хоакин өзеніндегі енгізілген жолақты балықтар сияқты басқа да маңызды мәселелер қарастырылмаған, олар теңізге жеткенге дейін жас лосось пен стальбастың көп бөлігін жейді.
Қайшылықтар мен келісімдер
2015 жылы конгрессмен Том Макклинток HR 1668 нөмірімен «Суымызды сақтау туралы» заң жобасын ұсынды, ол «1973 жылғы Қорқынышқа ұшыраған түрлер туралы заңға (ESA) түзету енгізеді. Бұл түзету кезеңді құрғақшылықтар кезінде федералды және штаттық агенттіктердің су сақтау нысандарынан су жіберуге қатысты ESA-ның қолданылуын тоқтатады, егер бұл су жіберу кеме жүретін өзен алабында болса». Макклинток 2015 жылдың көктемінде Жаңа Мелонез көлінен бірнеше апта бойы су жіберілгенін, сол кезде көл 1992 жылғы құрғақшылықтан берігі ең төменгі деңгейге жақындап қалғанын айтты. Сол жылы Станислав өзеніне өте аз балық шағылысу үшін оралды. MyMotherLode сайтындағы редакторлық мақаласында Марк Трупнер былай деп жазды: «Биологтар бұл шараның Станислав өзеніндегі шамамен 29 болат балықтың ұрпағына әсер ететінін болжайды – шамамен жүздей шабақ, олардың көп бөлігі мұхитқа жеткенге дейін жыртқыштар жеп қояды. Бұл олардың өздігінен мұхитқа қарай жүзе алмайды дегенді білдіреді – өйткені олар біздің көмегімізсіз ежелден бері осылай істеп келеді». Алайда заң жобасы қабылданбады. Бұрын, Су шаруашылығы басқармасы Станнислау суару аудандарынан суды төлемей алып келген. Негізінен, келісім судың ауыл шаруашылығына қайта пайдаланылуына мүмкіндік береді, сонымен қатар Станислав өзенінде балықтардың қажетті ағыны сақталады. Жаңа Мелонес бөгетіне қатысты дау сол кезде АҚШ-тағы ең қызу экологиялық даулардың бірі болды. Су шаруашылығы басқармасының өзі Жаңа Мелонесті «жобамен байланысты барлық нәрсенің қалай дұрыс болмайтынының зерттелу үлгісі» деп атады. Бөгетке қарсы болғандардың күші жетпесе де, бұл науқан Калифорнияда және АҚШ-тың қалған бөлігінде өзенді сақтау қозғалысының саяси күшін арттырды. Калифорнияда азаматтардың қарсылығына байланысты кейінірек бірнеше бөгет жобалары тоқтатылды, соның ішінде Жаңа Мелонес бөгеті аяқталғаннан кейін екі жылдан аз уақыт өткен соң тоқтатылған жақын маңдағы Туолумне өзеніндегі гидроэлектрлік жоба да бар. Уильям Р. Лоури «Бөгет саясаты: Америка өзендерін қайта жаңғырту» кітабында былай деп жазады: «Жаңа Мелонес пікірталасы 1980 жылдан бастап Ұлттық жабайы және көрікті өзендер жүйесі аясында Солтүстік Калифорнияның бірнеше өзендерін (Ил, Кламат және басқалар) қорғауға ықпал етті. Бұл Калифорния штатының су ресурстарын дамытуға қатысты көзқарасын айтарлықтай өзгертті, назарды ірі бөгет жобаларынан сақтауға және саясатты жақсартуға аударды. 1982 жылы, Жаңа Мелонес көлі толған жылдың өзінде, Су шаруашылығы реформасы туралы заң федералдық Су шаруашылығы жобаларын тексеру үшін қатаң стандарттар белгіледі, бұл федералдық саясатты «өткеннің «барлық жерде бөгеттер» тәсілінен» алшақтатты. Алайда, жаңа су қоймаларының жетіспеушілігі Калифорнияның су жүйесіне қатты күш түсірді, ол қазір 1979 жылы Жаңа Мелонес бөгеті аяқталған кездегіден 15 миллионға артық адамға қызмет етеді. 1994 жылы Су шаруашылығы басқармасының тарих бағдарламасының аясында жазылған бөгет тарихында Джо Симондс мынадай қорытындыға келді: «Жаңа Мелонес бөгеті Батыстағы өсім, қоршаған орта және суға байланысты қақтығыстардың ескерткіші болып тұр. Корпус оны ірі бөгеттер салу дәуірінің соңында салды. Жобаға байланысты экологиялық даулар болмаса да, пайдалану және су шығымы мәселелері болашақта да қиындықтар туғызады. Жаңа Мелонестің алдында тұрған мәселелердің ауқымы жобаның көп мақсатты нысан ретінде толық әлеуетін жүзеге асыруы екіталай. Шындығында, Жаңа Мелонес жобаның қалай дұрыс болмайтынының зерттелу үлгісі болуы мүмкін».
The New Melones debate influenced the eventual protection of a number of other northern California rivers (the Eel, Klamath and others) under the National Wild and Scenic Rivers System starting in 1980. It considerably changed the California state government's approach to water resources development, switching focus from massive dam projects to conservation and policy improvements. In 1982, the same year that New Melones Lake filled, the Reclamation Reform Act set more stringent standards for vetting federal Reclamation projects, essentially "distancing federal policy from the 'dams everywhere' approach of the past." However, the relative lack of new storage has severely strained California's water system, which now serves 15 million more people than it did when New Melones Dam was completed in 1979. In a history of the dam written in 1994 as part of the Bureau of Reclamation History Program, Joe Simonds came to this conclusion:The New Melones Dam stands as a reminder of the conflicts surrounding growth, the environment, and water in the West. The Corps built it at the end of the era of large dam construction. Even without the environmental controversy that surrounds the project, the operational and water yield problems will certainly cause continued difficulties well into the future. With the enormity of the problems facing New Melones, it seems unlikely that the project will ever realize its full potential as a multi use unit. Indeed, new Melones may become a case study of all that can go wrong with a project.