Кіріспе
1992 жылы жазылған Роберт А. Хайнлайнның көркем емес саяхатнамасы. «Tramp Royale» – ғылыми фантастика жазушысы Роберт А. Хайнлайнның көркем емес саяхатнамасы. Онда ол және оның әйелі Джинни 1953 және 1954 жылдар аралығында кеме мен ұшақпен әлемді аралап шығуын баяндайды. Кітап 1992 жылы, автордың қайтыс болғаннан кейін жарық көрді және кейіннен басылымнан шығарылды. Кітаптың көп бөлігі әлеуметтік және саяси пікірлерге, бақылауларға арналған, соның ішінде Маккарти тыңдауларына екі ұзақ, бірақ жартылай ықылассыз қорғау бар. Хайнлайндар сапарлаған елдерде олар осы тыңдаулар бойынша бірнеше рет тексерілді. Хайнлайн либертариандық қозғалыстың символы ретінде қабылдануға қарамастан, саяси пікірлері Хайнлайнның ешқандай нақты саяси идеологияның қатал жақтасы болмағанын көрсетеді. Мысалы, ол Жаңа Зеландияның әлеуметтік әл-ауқатын Уругваймен салыстырып, біреуінің екіншісінен неге осыншалықты табысты болғанын түсіндіре алмайтынын айтады. Хайнлайн бүкіл бір тарауын (іс жүзінде) жер бетіндегі ең шалғайдағы адамдар мекендейтін орын – Тристан-да-Куньяға сапарына арнады. Ол аралдарды адамзат өркениетінен соншалықты алыс деп сипаттады, сондықтан ең жақын адамдар мекендейтін орын – Сент-Елена "[Наполеон Бонапарт Эльбадан қашып шыққаннан кейін] оның қауіпсіз түрмесі ретінде таңдалған, өйткені ол өте шалғай орналасқан". Тристан-да-Кунья Сент-Еленадан алыс жатыр. Бұл сапар, сондай-ақ Хайнлайнның теңіз офицері ретіндегі тәжірибесі, оның кейбір ғылыми фантастикалық романдарының негізгі материалдарын құраған сияқты, мысалы, «Марстың Подкайн» (ғарышта) және «Жұмыс: Әділет комедиясы» (мұхиттарда) романдарының жолаушылар кемелері. Кітаптағы әзілдің көп бөлігі Джиннидің жарысқан, ал Роберттің оңайсыздау мінезді екені туралы ойларға негізделген. Мысалы, кемедегі бір оқиғада капитанның үстелінде Роберт Джинни бастаған тамақ соғысы кезінде салатқа малшынғаннан кейін десертін жеуін жалғастырады.
Tramp Royale is a nonfiction travelogue by science fiction writer Robert A. Heinlein, describing how he and his wife, Ginny, went around the world by ship and plane between 1953 and 1954. It was published posthumously in 1992, and subsequently went out of print. Much of the book is devoted to social and political commentary and observation, including two lengthy but half hearted defenses of the McCarthy hearings, about which the Heinleins were interrogated repeatedly in the countries they visited. Although Heinlein has been adopted as somewhat of a posterboy by the libertarian movement, the political commentary reveals that Heinlein was far from being a doctrinaire adherent of any particular political philosophy. For example, he compares the social welfare state of New Zealand unfavorably to that of Uruguay and says that he cannot explain why the one was so much more successful than the other. Heinlein devoted an entire chapter to his (almost) visit to Tristan da Cunha, arguably the most remote human settlement on Earth. He described the islands as being so far from the rest of human civilization that the next closest human settlement, St. Helena, "[is] itself so remote that it was picked as a safe prison for Napoleon Bonaparte after he crushed his way out of Elba". Tristan da Cunha is from St. Helena. This trip, along with Heinlein's experiences as a naval officer, appears to have provided a great deal of the background material for some of Heinlein's science fiction novels, such as passenger liners used in Podkayne of Mars (in space) and in Job: A Comedy of Justice (on the oceans). Much of the humor in the book consists of riffs on the idea that Ginny is the hothead, while Robert is the easygoing one. For example, in a shipboard incident at the captain's table, Robert continues eating his dessert after being doused in salad during a food fight started by Ginny.