Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
17 ғасырдағы ағылшын актерлік труппасы
17th century English acting troupe
Queen Anne's Men – Якобин дәуіріндегі Лондон қаласындағы актерлер труппасы. Өз замандарында олар патшайымның актерлері деп белгілі болды – Елизавета патшайымының актерлері мен Генриетта патшайымының актерлері сияқты.
Queen Anne's Men was a playing company, or troupe of actors, in Jacobean era London. In their own era they were known colloquially as the Queen's Men — as were Queen Elizabeth's Men and Queen Henrietta's Men, in theirs.
Құрылу
Топ 1603 жылы Джеймс I таққа отырған кезде құрылды және оның демеушісі, Джеймстің әйелі Даниялық Аннаның есімімен аталады. Бұл бұрынғы екі труппаның – Оксфорд труппасы мен Ворчестер труппасының бірігуінен пайда болды. Компанияның ең маңызды мүшелерінің қатарында оның директоры Кристофер Бистон және көптеген пьесаларын жазған актер-драматург Томас Хейвуд болды, оның ішінде «Лукрецияның зорлануы» (1608 жылы жарияланған) және «Алтын ғасыр» (1611 жылы жарияланған) пьесалары бар. Уильям Кемп өзінің актерлік карьерасын осы труппада аяқтады, бірақ шамамен 1603 жылы қайтыс болды.
The group was formed on the accession of James I in 1603, and named after its patron, James's wife Anne of Denmark. It was a combination of two previously existing companies, Oxford's Men and Worcester's Men. Among the company's most important members were Christopher Beeston, its manager, and Thomas Heywood, the actor dramatist who wrote many of its plays, including The Rape of Lucrece (printed 1608) and The Golden Age (printed 1611). William Kempe finished his career with this company, though he died c. 1603.
Қызметкерлер
1604 жылы жаңа құрылған компанияның он мүшесіне 15 наурыздағы тәж кигізу рәсімі үшін қызыл мата сатып алуға әрқайсысына төрт жарым фунттан берілді. Ол он адам – Бистон, Хейвуд, Ричард Перкинс, Томас Грин, Джон Дьюк, Джеймс Холт, Роберт Бистон, Роберт Ли, Роберт Паллант және Томас Суинертон. Сол он адам 1609 жылы компанияға берілген лицензияда тізілген (бірақ Паллант «Ричард» деп жаңылыс жазылған). Ричард Перкинс компанияның жетекші актеріне айналып, көрнекті трагедияшы ретінде танылды. Джон Дьюк 1602 жылы Кристофер Бистонмен бірге Лорд Чемберленнің труппасынан Ворчестерге келді. Роберт Бистон туралы көп мәлімет жоқ, бірақ ортақ есімнен оның Кристофердің туысы болғаны көрінеді. (Бұл дәуірде актерлік труппаларда туыстардың жұптары жиі кездесетін: 1580 жылдары Оксфордтың труппасы мен Елизаветаның труппасындағы Джон мен Лоренс Даттон ағайындылары; 17 ғасырдың басында Адмиралдың/Принц Генридің труппасындағы Энтони мен Хамфри Джеффс. Роберт Паллант, Анна патшайымының күйеуінің ұлы, шамамен 1620 жылы Корольдің труппасында әйел рөлдерін ойнады.) Томас Грин компанияның басты комедия актері болды; ол бір кезде сахнада бабион рөлін сомдаған деп есептеледі. Грин 1611 жылғы қойылымдағы Bubble рөлімен осылай байланысты болғандықтан, пьеса мәңгілікке Гриннің «Tu Quoque» деп аталды. Компанияның құрамында көптеген басқа актерлер де болды. Мысалы, Ричард Бакстер мен Уильям Роббинс.
In 1604, ten members of the new formed company were granted the sum of four and a half pounds each, to buy red cloth for their livery for 15 March coronation procession. The ten were Beeston, Heywood, Richard Perkins, Thomas Greene, John Duke, James Holt, Robert Beeston, Robert Lee, Robert Pallant, and Thomas Swinerton. The same ten men are listed in a license granted to the company in 1609 (though Pallant is misnamed "Richard"). Richard Perkins would develop into the company's leading actor, and acquire a reputation as a major tragedian. John Duke had come to Worcester's from the Lord Chamberlain's Men, along with Christopher Beeston, in 1602. Little is known of Robert Beeston, though the common name suggests he was a relative of Christopher. (Pairs of relatives were not uncommon in acting troupes in this era: the brothers John and Laurence Dutton in Oxford's Men and Queen Elizabeth's Men in the 1580s; Anthony and Humphrey Jeffes in the Admiral's/Prince Henry's Men in the early 17th century. Robert Pallant, the son of the man in Queen Anne's, would play female roles for the King's Men c. 1620.) Thomas Greene was the company's major comedian; he was reputed to have once portrayed a baboon onstage. Greene was so closely identified with his role as Bubble in a 1611 play that the play became indelibly renamed Greene's Tu Quoque. A host of other actors were in the company over its tenure. See Richard Baxter and William Robbins for examples.
Театрлар мен қойылымдар
Queen Anne's Men бастапқыда Перде театрында өнер көрсетті. Олар 1607 жылы Уильям Роули, Джон Дей және Джордж Уилкинстің "Үш ағылшын бауырларының саяхаттары" атты пьесасын сонда қойды; бірақ сол жылы Клеркенвеллдегі Red Bull театрында да сол пьесаны қойды, соның арқасында онда өнер көрсететін алғашқы труппа атанды. Джон Вебстердің "Ақ шайтан" трагедиясы 1612 жылы күлімсіреген қыс күнінде Red Bull театрында сәтсіз премьера болды. Патшайым Аннаның қолдауына қарамастан, труппа алғашқы он жылдығында сарайда сирек өнер көрсеткен – орташа есеппен жылына бір реттен де аз. 1612 жылдың 12 және 13 қаңтарында труппа Корольдің адамымен бірлесіп, Корольдің театрының екі пьесасын – "Күміс ғасыр" және "Лукрецияға жасалған зорлық" – сарайда қойды. Queen Anne's Men 1613–14 жылдары қыста тағы екі рет, келесі қыста үш рет және 1615–16 жылдары төрт рет сарайда өнер көрсетті. Олар осы кезеңде әр жазда аудан-ауданға гастрольдік сапарлар жасады.
Queen Anne's Men originally performed at the Curtain Theatre — they acted The Travels of the Three English Brothers, by William Rowley, John Day, and George Wilkins, there in 1607; but they also acted the same play at the Red Bull Theatre in Clerkenwell that same year, becoming the first company to play there. John Webster's tragedy The White Devil received a disastrous premiere at the Red Bull on an overcast winter day in 1612. Despite their royal patronage, Queen Anne's Men appear to have performed only sporadically at Court in their first decade – something less than once a year on average. On 12 and 13 January 1612, the company joined with the King's Men for Court performances of two Queen's company's plays, The Silver Age and The Rape of Lucrece. Queen Anne's Men played twice more at Court in the winter of 1613–14, three times in the following winter, and four times in 1615–16. They toured widely every summer throughout this period.
Кейінгі жылдар
1617 жылы компания көбейіп бара жатқан Дрюри Лейндегі Кокпит театрына көшірілді. Бұл соңғы көшіру, кіру билеттерінің бағасын едәуір арттырды, көрермендердің наразылығын тудырды: Кокпит 4 наурыздағы Масленица күні болған көтеріліс кезінде өртеліп, қайта жаңартылуы керек болды. Корольдік труппа Кокпитте салыстырмалы түрде аз ғана уақыт болған сияқты; бірнеше жылдың ішінде олар Red Bull-ға қайта оралды. Актерлер 1619 жылы Анна патшайымның қайтысынан кейін олардың қамқоршысынан айырылды; олар "Көңіл көтерушілер компаниясы" ретінде жұмысын жалғастырды, көбінесе театрларының атымен "Қызыл бұқа компаниясы" деп аталды. Олардың соңғы жылдары маңызды сот дауымен белгіленді: Томас Гриннің жесірі, Сьюзан Баскервилл ретінде қайтадан тұрмысқа шыққан, қайтыс болған күйеуінің труппадағы үлесі және жылдар бойы берген қарыздары арқылы оған тиесілі ақшаны талап етіп сотқа жүгінді. "Баскервилл" немесе "Уорт/Баскервилл" деп аталған сот ісінің нәтижесінде актерлер жеңіліп, компания 1623 жылы таратылды. Кейбір мүшелер басқа труппаларға өтті; мысалы, Ричард Перкинс 1625 жылдан 1642 жылға дейін Королева Генриеттаның труппасында ойнап, өзінің буынындағы ең көрнекті трагедиялық актер ретінде танылды. Кристофер Бистон 1620 және 1630 жылдары театрдың маңызды директоры және импресариосы ретінде көзге түсті.
In 1617 the company moved to the Cockpit Theatre, in the increasingly fashionable Drury Lane. This final move, which brought significantly higher admission prices, engendered indignation among their audience: the Cockpit was set on fire during a Shrove Tuesday riot on 4 March 1617 and had to be rebuilt. The Queen's troupe seems to have remained at the Cockpit for only a relatively brief time; within a couple of years they were back at the Red Bull. The actors lost their patron at the death of Queen Anne in 1619; they continued on as the Company of the Revels, often known simply as the Red Bull Company after their theatre. Their final years were marked by a major legal dispute: Thomas Greene's widow, remarried as Susan Baskervile, sued for moneys owed her through her late husband's share in the troupe and loans she had extended over the years. The outcome of the so called Baskerville or Worth/Baskerville suit was that the actors lost and the company was forced to dissolve in 1623. Some members moved on to other troupes; Richard Perkins, for example, would acquire a reputation as perhaps the major tragedian of his generation while acting with Queen Henrietta's Men from 1625 to 1642. Christopher Beeston would attain prominence as the dominant theatre manager and impresario of the 1620s and 1630s.