Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Чарльз Терренс Мерфи (19 қазан 1926 – 12 шілде 2008) – канадтық заңгер, саясаткер және судья. Басқа да осы атты жеке адамдар бар.
Canadian politician
other people named
Charles Terrence Murphy (19 October 1926 – 12 July 2008) was a Canadian lawyer, politician and judge.
Ерте өмір және білім
Саульт-Сте. Мари, Онтариода дүниеге келген Мерфи, Чарли мен Моника Мерфитің үлкен ұлы болды. Ол Қасиетті періштелер католик мектебінде және Саульт колледжінде (1943 жылғы түлек) оқыды, содан кейін Лондон, Онтариодағы Әулие Петр семинариясына қабылданды. Бірақ бір жыл өткен соң, ол Батыс Онтарио университетінің Ассампшн колледжіне ауысты, одан 19 жасында философия пәнінен бакалавр (құрметті дипломмен) алды. Одан кейін Осгуд Холл заң мектебіне түсті. Торонтода оқып жүрген кезінде Мерфи, сол кезде Торонто университетінде ағылшын тілінің профессоры болған Маршалл Маклюэннің үйіне сыра ішуге және әңгімелесуге жиі баратын.
Born in Sault Ste. Marie, Ontario, Murphy was the eldest son of Charlie and Monica Murphy. He attended Holy Angels Catholic School and Sault Collegiate Institute (Class of 1943), and entered St. Peter's Seminary in London, Ontario. However, a year later he transferred to Assumption College at the University of Western Ontario, from which he graduated at the age of 19 with a BA (Hon) in philosophy. From there he went to Osgoode Hall Law School. During his time in Toronto, Murphy used to attend the home of Marshall McLuhan, who was then an English professor at the University of Toronto, for beer and conversation.
Мансап
1949 жылы 22 жасында Мерфи Онтарио провинциясында адвокаттыққа қабылданған ең жас адам болды. Ол Саулт-Сте. Мари қаласына оралып, Джордж Мажикпен жеті жыл серіктестікте жұмыс істегеннен кейін жеке практикасын ашты. Мерфи 1965 жылы Саулт-Сте. Мари қаласының әкімшісі болып қызмет етті. 1968 жылы ол Саулт-Сте. Мари сайлау округінен Либералдық партиядан парламент депутаты болып сайланды және Фицджеральд, Келлехер және Куриско фирмасына қосылды. Парламент мүшесі ретінде Мерфи парламенттік әділет комитетінде жұмыс істеді. 1970 жылы ол НАТО-ны бақылайтын сайланған өкілдерден құралған Солтүстік Атлантика Ассамблеясындағы Канада делегациясын жетекшілік етті. 1971 жылы Мерфи Солтүстік Атлантика Ассамблеясының президенті болып тағайындалды және НАТО саясаты мен ұйымын қарау үшін құрылған, «Тоғыз дана» деп аталған топтың отырыстарына қатысты. Топқа НАТО елдерінің әрқайсынан бір өкіл кірді, олардың ішінде Канаданың бұрынғы премьер-министрі Лестер Б. Пирсон және кейіннен Батыс Германияның канцлері Хельмут Шмидт болды. 1970 жылдың қазан айында Либералдық партияның премьер-министрі Пьер Трюдо Квебек сепаратистерінің британдық сауда комиссары Джеймс Кросты ұрлағандығына жауап ретінде Соғыс шаралары заңына сәйкес «көтеріліс қаупі» жағдайын жариялады. Заңға сәйкес, айып таққансыз тұтқындауға және ұстауға рұқсат берілді, сондай-ақ адам ұрлаушылардың ұйымы – Квебек Азаттық фронты (FLQ) тыйым салынды. Мерфи азаматтық бостандықтарды негіссіз шектеу деп есептеген нәрсеге қарсылық білдірді және үкіметке қарсы дауыс беруді жоспарлады. Трюдо онымен кездесіп, егер ол үкіметке қарсы дауыс берсе, Либералдық партиядан шығарылатынын, партиядан қайтадан үміткерлікке түсуге құқығы болмайтынын және оның сайлау округі үкіметтен мерзімі ішінде ешқандай бағдарламалар мен жеңілдіктер алмайтынын мәлімдеді. Мерфи үкіметті қолдаудан бас тартты, бірақ сайлаушыларының зардап шегуін қаламады, сондықтан маңызды дауыс беру кезінде парламенттен қашып шықты. Мерфи 1972 жылғы сайлауда Жаңа демократиялық партияның үміткері Сирил Саймске жеңілгеннен кейін заңгерлік практикаға оралды. 1979 жылы ол Саймске қарсы қайтадан сайлауға түсті, бірақ тағы да жеңілді. 1980 жылы ол Садбери/Мантулин округінің судьясы болып тағайындалды, ал провинцияның жоғары соттары реформаланған кезде Жоғары соттың судьясы болды. 2000 жылы ол судьялық қызметтен зейнетке шықты. Бес жылдан кейін Адвокаттар қоғамы Мерфиді «Learned Friends» кітабында 1950 жылдан 2000 жылға дейін Онтариодағы 50 ең жақсы адвокаттың бірі деп атады.
In 1949, aged 22, Murphy became the youngest person in Ontario to be called to the Bar. He returned to Sault Ste. Marie and spent seven years in partnership with George Majic, before establishing his own practice. Murphy served a term as Alderman for the City of Sault Ste. Marie in 1965. He was elected in 1968 as a Liberal member of parliament representing the Sault Ste. Marie electoral district, at which time he joined the firm of Fitzgerald, Kelleher and Kurisko. While a member of parliament, Murphy served on the parliamentary justice committee. In 1970 he became the leader of the Canadian delegation in the North Atlantic Assembly, the body of elected representatives overseeing NATO. He was named president of the North Atlantic Assembly in 1971, and also attended meetings of a group nicknamed "the Nine Wise Men", which had been formed to review NATO policy and organization. The group consisted of one representative from each of the NATO countries, including former Canadian Prime Minister Lester B. Pearson, and later West German Chancellor Helmut Schmidt. In October 1970, Liberal Prime Minister Pierre Trudeau proclaimed a state of "apprehended insurrection" under the War Measures Act in response to the kidnapping of British Trade Commissioner James Cross by Quebec separatists. Regulations under the act permitted arrest and detention without charge and banned the kidnappers' organization, the Front de libération du Québec (FLQ). Murphy objected to what he considered to be an unjustifiable suppression of civil liberties and planned to vote against the government. Trudeau met with him and told him that, if he voted against the government, he would be ejected from the Liberal caucus and barred from running for the party again, and his constituency would not receive any programmes or benefits from the government during his tenure in office. Murphy refused to support the government, but did not want his constituents to suffer as a result, so he absented himself from the House during the key vote. Murphy returned to legal practice with the firm after his defeat in the 1972 election by New Democratic Party candidate Cyril Symes. He ran against Symes again in the 1979 election, but was again defeated. In 1980 he was appointed Judge for the District of Sudbury/Manitoulin, becoming a judge of the Superior Court of Justice when the superior courts of the province were re structured. He retired from the bench in 2000. Five years later, the Advocates' Society listed Murphy as one of the 50 best advocates practising in Ontario from 1950 to 2000, in the book Learned Friends.