Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Солтүстік Ирландиядағы тарихи үй
жанындағы ауыл
Historic house in Northern Ireland
the adjacent village
Флоренс Корт – Солтүстік Ирландияның Ферманаф округіндегі Эннискиллен қаласының оңтүстік-батысына қарай 8 миль қашықтықта орналасқан кең 18-ғасырлық үй және оған қарасты жерлер. Ол Куилкаг тауының етегінде жатыр. Жақын орналасқан ауыл Флоренскорт деген бір сөзбен аталады. Оған Ұлттық Траст иелік етеді және басқарады, сондай-ақ жақын маңдағы Касл Куль үйімен байланысты. Ферманаф округіндегі Ұлттық Трастқа қарасты тағы бір мүлік – Кром иелігі.
Florence Court is a large 18th century house and estate located 8 miles south west of Enniskillen, County Fermanagh, Northern Ireland. It is set in the foothills of Cuilcagh Mountain. The nearby village is distinguished by the one word name Florencecourt. It is owned and managed by the National Trust and is the sister property of nearby Castle Coole. The other National Trust property in County Fermanagh is the Crom Estate.
Тарих
Флоренция сотының құрылысының тарихы болжамдарға негізделген және қазіргі үй кем дегенде екі, мүмкін үш кезеңде салынған. Бұл жердегі алғашқы үйді Джон Коул (1680–1726) салған және оны әйелі Флоренс Буркье Врей (1718 жылы қайтыс болған) құрметіне атаған. Ол Девон графтығының Таустоктан шыққан, 4-ші баронет сэр Буркье Врейдің (шамамен 1653–1696) қызы болды. 1718 жылы жазылған Фермананың анонимді тарихында Джон Коулдың үйі «өте қымбат және сәнді» деп сипатталған, бірақ 1739 жылы пастор Уильям Генри бұл ғимаратты «кішкентай, ол мырза Коул жобалаған, бірақ оны аяқтауға өмірі жетпеген үлкен ғимараттың сол қанаты» деп сипаттады. Қазіргі үйдің сәулетшілері белгісіз. Кітапханадағы және үйдің алдыңғы жағындағы кабинеттегі барокколық әшекейлеулер, үйдің батыс жағындағы асханадағы, қонақ бөлмесіндегі және баспалдақ залындағы бай рококо әшекейлеулерінен ертерек жасалған сияқты. Бұл екі бөлмедегі еден тақталарының ені үйдің қалған бөлігіндегілерден өзгеше. Орталық блок екі кезеңде аяқталған болуы мүмкін, ал үйдің артқы жағындағы бөлмелер мен Венециялық бөлме 1764 жылы Джон Коулдың ұлы, Маунт Флоренс лорды үйді қоныстандыру тойын өткізген кезде аяқталды. Шамамен 1778–80 жылдары мүліктің жай-күйі жақсартылды. Бұған Уильям Кингтің паркті абаттандыруы, жаңа жол салуы және Үлкен қақпаларды салуы кірді. Флоренция соты 1973 жылға дейін Эннискиллен графтарының резиденциясы болды. Эннискилленнің 5-ші графы 1953 жылы үйді және оны қоршаған он төрт акр жерді Ұлттық трастқа тапсырды. 1955 жылы өрт үйдің жоғарғы қабаттарын қиратты. Сэр Альберт Ричардсонға Ұлттық трасттың қалпына келтіру жұмыстарын басқару тапсырылды және содан бері Флоренция соты бұрынғы сұлулығының көп бөлігін қайта алды. Дегенмен, жоғарғы қабаттардағы кейбір бөлмелер әлі де жабық.
The history of the building of Florence Court is subject to conjecture and the current house was built in at least two, if not three, phases. The first house on the site was built by John Cole, Esq. (1680–1726) and named after his wife Florence Bourchier Wrey (died 1718). She was the daughter of Sir Bourchier Wrey, 4th Baronet (c. 1653–1696) of Tawstock, Devon. An anonymous history of Fermanagh written in 1718 describes John Cole's house as being 'very costly and sumptuous' but in 1739 Rev. William Henry described this building as being 'but small, being only the left wing of a grand building, designed by Mr Cole, which he did not live to execute'. The architects of the current house are unknown. The baroque plasterwork in the library and study at the front of the house appear to date from an earlier period to the rich rococo plasterwork in the dining room, drawing room and stair hall on the western side of the house, and the floorboards in these two rooms differ in width from those elsewhere in the house. It is conjectured that the central block may have been completed in two phases, with the rooms at the back of the house, along with the Venetian room, finished by 1764, when John Cole's son, Lord Mount Florence, held a famous housewarming party. Major improvements were made on the estate c. 1778–80. These included the landscaping of the park by William King and his laying out of the new drive, and the building of the Grand Gates. Florence Court was the seat of the Earls of Enniskillen until 1973. The 5th Earl of Enniskillen transferred the house and fourteen acres surrounding it to the National Trust in 1953. In 1955 a devastating fire destroyed the upper floors of the house. Sir Albert Richardson was entrusted with leading the National Trust's restoration and extensive efforts have since returned Florence Court to much of its former glory. Some rooms on the upper floors, however, remain closed.
Сипаттама
Үйде тамаша Рококо стиліндегі әшекейлер мен сапалы ирланд жиһаздары бар, олардың көп бөлігі Ұлттық қор сатып алған, ал қалғандары басқа ирланд үйлерінен уақытша алынған. Коул отбасы 1973 жылы Пертширге көшкен кезде бастапқы жиһаздың көп бөлігі алынып тасталды, бірақ Эннискиллен графинясының 1998 жылы қайтыс болғаннан кейін қалдырған өсиетімен көптеген жиһаз қайтарылды.
The house features exquisite Rococo decoration and fine Irish furniture, many pieces of which were acquired for the property by the National Trust and others loaned from other Irish houses. The majority of the original furnishings were removed when the Cole family moved to Perthshire in 1973 but many were returned at the bequest of the Dowager Countess of Enniskillen on her death in 1998.
Қуаныш бақшасы
Кең демалыс бағы 19-ғасырдың ортасында жасалған, және Бенафлин мен Куилкаг тауларының панорамалық көрінісін ұсынады. Онда Виктория дәуірінің ерекше ағаштары мен орта және жартылай тропикалық өсімдіктердің түрлері, бастысы рододендрондар өседі.
The expansive pleasure garden was landscaped in the mid 19th century, with panoramic views of Benaughlin and Cuilcagh mountains. It features Victorian specimen trees and displays of both temperate and semi tropical plants, principally rhododendrons.
Жазғы үй
"Қызылгүл үйі" деп те аталады. Қазіргі құрылыс 18 ғасырдағы сабаннан төселген жазғы үйдің қайта жаңартылуы. Ол көңілді бақтың ең биік жерінде, бақ пен Бенафлин тауына қараған көрнекті жерде орналасқан. Ұлттық сенім қоры 1980-ші жылдардың аяғында бұл нысанның 19 ғасырдағы суреттеріне сүйене отырып құрылысты қайта тұрғызды. 18 ғасырдағы құрылыстан негізі мен тас төселген едені ғана сақталған. 2015 жылы жазғы үй вандалдардың қолынан өртенді. 2016 жылы ол қайта салынды, ал жобаға қажетті қаржының көп бөлігі жергілікті тұрғындардан жиналды.
Also known as the heather house. The present structure is a reconstruction of an 18th century thatched summer house. It is located on a prominent spot at the top of the pleasure garden, with views of the garden and Benaughlin mountain. The structure was rebuilt by the National Trust in the late 1980s to designs based on 19th century photographs of the feature. The foundation and cobbled floor are the only parts of the 18th century structure that remain. In 2015 the summer house was burnt to the ground by vandals. It was rebuilt in 2016, with a significant proportion of the funding for the project raised from the local community.
Флоренция сотының егісі
Елді мекендегі ең танымал ағаш – Флоренция сотының шаған ағашы. Бұл дана 1767 жылы жергілікті шаруа Джордж Уиллис Куилках тауында тапқан екі түпнұсқа ирландиялық шағанның (Taxus baccata 'fastigiata') көшетінен сақталған жалғыз өкілі. Ирландиялық шағанды тек кесу арқылы көбейтуге болады, сондықтан бұл ағаш бүкіл әлемдегі барлық ирландиялық шағандардың бабасы болып саналады. Шаған ағашы Джон Коулдың 18 ғасырдың басындағы бақтарының аумағында, үйден оңтүстік-шығысқа қарай шамамен бір миль жерде орналасқан. Бұл бұрын кеңейген бақтардың көп бөлігі қазір жоғалып кеткен, тек 18 ғасырлық тас бақтың сақталған қалдықтары ғана қалды. Тас бақта бұрын тас үстелдер мен орындықтар болған, бірақ қазір ол өсімдіктермен жабылып кеткен.
The most notable tree on the estate is the Florence Court Yew. This specimen is survivor of the two original Irish Yew (Taxus baccata 'fastigiata') saplings discovered in 1767 by local farmer George Willis on Cuilcagh mountain. As the Irish Yew can be propagated only from cuttings, this tree is the progenitor of almost all Irish Yews worldwide. The yew is located within the site of the John Cole's early 18th century gardens, approximately one mile southeast of the house. These formerly extensive gardens are now largely lost with the exception of the surviving remains of the 18th century rock garden, located opposite the yew. The rock garden formerly contained stone tables and chairs but is currently overgrown.
Қабырғалы бақ
Төрт акрлық қабырғалы бақ 18-ғасырда жоспарланып, 1870 жылдары Эннискиллен графесі Шарлотта тарапынан кеңейтілген. Онда роза бағы, екі көл, ескі сортты жеміс ағаштарынан тұратын бау және жұмыс істейтін көкөніс бақшасы бар. Бақтың батыс жағындағы 1870 жылдарда салынған Роуз коттеджі бұрын бас бағбанның үйі болған. 1990 жылдары қираған күйінен толыққандай қалпына келтіріліп, қазірде демалыс шаңырағы ретінде жалға беріледі. 2017 жылдың қыркүйек айында Ұлттық қор бақты 1930 жылдардағы түріне келтіру жобасына Мұра лотерея қоры грант берді. Жобаға солтүстік қабырға бойымен созылған екі ұзын әйнек үйді қайта құру жоспарлары кіреді. Солтүстік қабырғаның артындағы теннис корты 1970 жылдары Орман шаруашылығы қызметі кеңселерімен ауыстырылды.
The four acre walled garden was laid out in the 18th century and extended in the 1870s by Charlotte, Countess of Enniskillen. It features a rose garden, two ponds, orchards of heirloom variety fruit trees and a working vegetable garden. The 1870s Rose Cottage on the western edge of the garden was formerly the head gardener's dwelling. It was restored from a derelict condition in the 1990s and is now let as a holiday cottage. In September 2017 a National Trust project to restore the garden to its 1930s condition was awarded a grant by the Heritage Lottery Fund. The project includes plans to rebuild two long glass houses that formerly ran along the length of the north wall. The tennis courts behind the north wall were replaced by Forestry Service offices in the 1970s.
Қамыс үйі
Бұрын үйдің батысында бамбуктан салынған 18 ғасырға жататын шағын үй болған. Ол шай ішуге арналған үй ретінде пайдаланылған, бірақ 20 ғасырдың екінші жартысында тозығы жетіп, 1970 жылдары бұзылыпты.
An 18th century cottage built from bamboo was formerly located west of the house. It served as a tea house but fell into disrepair during the second half of the 20th century and was demolished in the 1970s.
Қазақы ханым
"Леди Вул" – кең шалғының төменгі жағында, үйден шамамен үштен екі бөлігі миль шығысқа қарай орналасқан табиғи бұлақ.
The Lady Well is a natural spring well located approximately three quarters of a mile east of the house at the bottom of the Broad Meadow.
Бейнелеу
18 ғасырдағы ландшафтық саябақ Бенауглин және Куилкаг тауларымен шектеледі. Ол шамамен 1778–80 жылдары Уильям Кинг 1-ші граф үшін салынған. Кингтің жұмысына қазіргі көлбеу негізгі жол кірді, ол үйдің басты жағының ортасынан өткен бұрынғы түзу шығыс аллеясын ығыстырды. Алғашқы жолдың іздері әуе суретінде көрініп тұр. Larganess және Finglass өзендері меншік арқылы ағып өтеді, оның көп бөлігі жайылым және, негізінен, шаған орманшаларымен жабылған. Глен Вуд табиғат қорығы – Орман шаруашылығы қызметінің Деменнің оңтүстік-батыс жиегіндегі ескі бұғы паркіне жақын сақтап қалған жартылай табиғи еменді орманы.
The 18th century landscaped park is framed by Benauglin and Cuilcagh mountains. It was laid out c. 1778–80 by William King for the 1st Earl. King's work included the present undulating main drive, replacing the earlier straight east avenue which ran from the centre of the main front of the house. The path of the original drive remains visible on aerial photographs. The Larganess and Finglass rivers flow through the estate, most of which is occupied by pasture and forestry, principally Larch. The Glen Wood nature reserve is a semi natural oak woodland conserved by the Forestry Service near to the old deer park on the southwest edge of the demesne.
Қақпалар
Үлкен қақпалар шамамен 1778 жылға салынған. Олардың екі жағында жолға қарап тұрғызылған, арт жағында үшбұрышты шатырлары бар, симметриялы шығанақты үйлер орналасқан. Әрқайсысы бір бөлмеден тұрады. Қазіргі екі жақтаулы терезелер 1920 жылдары орнатылып, бастапқы шаршы георгиандық әйнектерді алмастырды. Бастапқыдағы түтін шығаратын қондырғылар бұзылып, үйлердің қабырғалары, бұрын сыланған болатын, қазір жабынмен жабылып, боялған. Көп жылдар бойы қақпалар қызыл түске боялған, бірақ қазір қара түсті. Оңтүстік үйі – 1870 жылдары бұрынғы үйдің орнына салынған, әдемі бір жарым қабатты коттедж. Коттедж үш бөліктен тұрады және алдында үшбұрышты шатыры бар, құмтаспен қаланған есік және терезе жиектерімен салынған. Веранда мен бүйірлік қабырғаларды төрт жапырақты безендірулер әшекейлейді. Бастапқы терезелер қарапайым, заманауи әйнектермен ауыстырылған. Солтүстік аллеяның соңындағы "Ескі қақпа" үйі шамамен 1800 жылы салынған. Бұл бастапқыда үш бөліктен тұратын бір қабатты коттедж болды, кейіннен қазіргі Т пішінге дейін кеңейтілді.
The Grand Gates date from c. 1778. They are flanked by a pair of symmetrical bay fronted lodges with hipped roofs facing the road and gables to the rear. Each comprises a single room. The current double sash windows were installed in the 1920s, replacing the original square Georgian glazing. The original chimney stacks have been demolished and the walls of the lodges, which were originally harled, are now rendered and painted. For many years the gates were painted red but are now black. The south lodge is a picturesque one and a half story cottage built to replace an earlier lodge in the 1870s. The cottage is three bays wide with a front gabled porch, built from coursed rubble with dressed sandstone door and window surrounds. Quatrefoil bargeboards decorate the porch and side gables. The original sash windows have been replaced by simple modern glazing. The Old Gate lodge at the end of the north avenue was built c. 1800. It was originally a single story three bay cottage, later extended to its present T plan.
Ағаш кесу машинасы
Айналасында сумен жұмыс істейтін ағаш кесу фабрикасы орналасқан. Онда ғимараттың тарихы, осы иеліктегі ағаш өнеркәсібі және 1980 жылдардың ортасында ғимарат пен жабдықтарды қалпына келтіру туралы көрме ұйымдастырылған. Су дөңгелегінің ортасында "Уильям Максвелл шамамен 1848 жыл" деген жазу бар, бірақ Максвелл кім болғаны белгісіз. Жабдықтардың ішінде 19 ғасырдың ортасында сумен жұмыс істейтін бастапқы ара және 20 ғасырдың басындағы екі электрлік ара бар. Фабриканың артында тоған және қайта салынған су жетегі орналасқан. Су жетегі Ларганесс өзенінен басталады және шамамен бір жарым мильге созылады. Ғимараттың негізгі бөлігі әктас үйінділерінен салынған және 18 ғасырға дейін салынған. Ол 1840 жылдары кеңейтіліп, ағаш кесу фабрикасына айналдырылды. Кейінірек, 19 ғасырда кеңсесі бар кірпіштен жасалған қосымша ғимарат салынды. Ғимараттың бастапқы мақсаты белгісіз, бірақ ғимараттың әр жағындағы бірнеше ұзын тік тесіктер пулемет тесіктеріне ұқсайды және ғимараттың бұрын әскери мақсатта, мүмкін казарма ретінде пайдаланылғандығын көрсетеді.
A working water powered sawmill stands on the edge of the pleasure garden. It includes an exhibition on the history of the building, the timber industry on the estate and the mid 1980s restoration of the building and machinery. The water wheel has the name 'William Maxwell circa 1848' at its centre although who Maxwell was is obscure. The machinery includes the original mid 19th century water powered saw and two early 20th century electrical saws. Behind the mill is the millpond and the rebuilt millrace. The headrace runs off the Larganess river and is approximately one and a half miles long. The main part of the building is built of limestone rubble and dates to the 18th century. It was extended and converted to a sawmill in the 1840s. A brick extension housing an office was added later in the 19th century. The building's original use is unknown although several long vertical apertures along each side of the building have the appearance of gun loops and may indicate the building had an earlier military function, possibly as a barracks.
Балташының шеберханасы мен үйі
Ағаш кесу зауытының жанында қайта жаңартылған ағаш шеберінің шеберханасы мен шағын үйі орналасқан. Мұнда дөңгелектер, жиһаз және табыттар, иелікке де, жергілікті жерге де жасалған.
In the vicinity of the sawmill are a restored carpenter's workshop and cottage. Items including wheels, furniture and coffins were made here for both the estate and the local area.
Гидравликалық рама
Ағаш кесу зауытының жанында жұмыс істейтін Виктория дәуіріндегі гидравликалық сорғы бар. Ол үйге суды жоғары көтеру үшін диірмен тоғанынан су қысымын пайдаланып, жеткілікті күш тудырады. 1950 жылдары үй орталық су құбырына қосылғаннан кейін гидравликалық сорғы үйдің сумен жабдықтау жүйесінен алынып, қазір диірмен арнасына су соғады.
Near to the sawmill is a working Victorian hydraulic ram. It uses water pressure from the millpond to generate enough force to pump water uphill to the house. The hydraulic ram was replaced as the house's water supply following connection to mains water in the 1950s and now pumps into the millrace.
Қаңқа үй көпір
Илдек үйі – Ларганнесс өзенін кесіп өтетін 18 ғасырдағы бір аркалы көпір, ол саябақтың оңтүстік-батыс бұрышында орналасқан. Көпір осы жерде өзеннің ағысын баяулататын екі кішкентай су өткізгіштің жанынан өтеді. Бұрын Ларганнесс өзенінде илек көп болған, сондықтан оны ұстау үшін өзенге тұзақтар қойылған, себебі бұл оны ұстауға өте қолайлы орын еді. Алынған илектер көпір аркасының сол жағындағы есікке кіретін бөлмеде сақталған.
The Eel house is a single arched 18th century bridge crossing the Larganess river, located at the southwest corner of the pleasure garden. The bridge passes close to two small fords which slow the river at this point. Eel was formerly abundant in the Larganess and traps were set across the river here as it was an optimal place to catch them. The resulting catch was stored in the room behind the opening to the left of the arch.
Қалқа
Мал ауласының артында сақталған XVIII ғасырға жататын ұстахана әлі де кейде көрсетулер үшін қолданылады.
Behind the cattle yard is a preserved 18th century forge still used occasionally for demonstrations.
Керамика
1850 жылдары 3-ші граф Арни өзені маңындағы бай саз кендерін пайдаланып, жергілікті тұрғындарды жұмыспен қамту мақсатында Флоренскорт кірпіш зауытын (кемірханасын) құрды. Зауыт егістіктің солтүстік-шығысына шамамен екі шақырым қашықтықта орналасқан және 20 ғасырдың басында кендер таусылғанға дейін жұмыс істеді. Негізгі өнімдер – кірпіш, су құбырлары, шатыр плиткалары және римдік гипокауст плиткаларына ұқсас қуыс, жылу оқшауланған еден плиткалары. Еден плиткалары көбінесе айналасындағы елді мекендердің асханаларында қолданылса, шатыр плиткалары көбінесе шаруашылық ғимараттарында пайдаланылған. Бұл материалдардың қолданылуы Ферманагтың оңтүстік-батыс аймағындағы жергілікті сәулеттің ерекше белгісі болып табылады, және бұл материалдар сол кезеңдегі ирландтық жергілікті сәулетте сирек кездесетін, тіпті бірегей болуы мүмкін.
In the 1850s the 3rd Earl set up Florencecourt Tilery to provide local employment, utilising rich clay deposits in the vicinity of the Arney River. The works were located approximately two miles northeast of the estate and remained open until the deposits were worked out in the early 20th century. The principal items manufactured were bricks, water pipes, roof tiles and hollow insulated floor tiles, similar to Roman hypocaust tiles. The floor tiles were commonly used in the kitchens of dwellings in surrounding areas, whilst the roof tiles appear to have been used only for outbuildings. The use of these materials is a distinctive feature of the vernacular architecture of southwest Fermanagh, otherwise rare and possibly unique in Irish vernacular architecture of the period.
Өрт
1955 жылдың 22 наурызында таңертең Флоренс-Корт үйінің бірінші қабатында, леди Эннискилленнің жатын бөлмесіне жақын жерде өрт шықты. Өрт сөндірушілер сағат 9-ға дейін өрттің басынан келгенмен, құрғақ ауа райы оттың қайта тұтануына себеп болды. Жалын ғимараттың шатырына жетіп, залға құлады, нәтижесінде кешке Флоренс-Корттың ішкі бөлігінің үштен екісі қирады. Леди Эннискиллен, Мэри Сисели Невилл (Хью Невиллдің қызы), күйеуінің сирек үйден кеткен кездерінде болған өртті байқады. Ол дереу қызметшілердің бөлмесіне төмен жүгіріп, дабыл қағып, жақын маңдағы Киллиманамли үйіне барып, Белфастағы Ольстер клубында болған Эннискилленнің 5-ші графына (1876–1963) телефон соғып, үйдің өртеніп жатқанын хабарлады. Ол: «Мен бұл жағдайда не істей аламын?» – деп сұрады. Флоренс-Корттың ішкі бөлігіне келтірілген зиянның көп бөлігі өртке құйылған судың көп мөлшерінен туындады. Асхананың тамаша гипстелген әшекейлері жергілікті шеберлер Берти Пирс пен Нед Вонның жедел әрекеттерінің арқасында сақталды. Олар Виола Гровенордың, кейін Вестминстер герцогинясының нұсқауымен төбедегі жалпақ бөлігіне алты тесік бұрғылады, бұл жоғары қабатта жиналған судың тез ағып кетуіне мүмкіндік берді, соның салдарынан төбе құламай қалды. Осы тесіктердің екеуі бүгінге дейін асханада көрініп тұр. Өрт 1950-ші және 60-шы жылдарда Флоренс-Кортта болған оқиғалардың бірі ғана болды, ол үй мен отбасы үшін бір дәуірдің аяқталуын білдірді. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін ауыл шаруашылығы бағаларының төмендеуі, жалақының өсуі, мұрагерлік салығы және деместің аумағының күрт қысқаруы Эннискилленнің 5-ші графы мен оның екінші әйелі Мэридің (Невилл) өмір салтын сақтауды күрделендірді. Үйдің болашағын қамтамасыз ету үшін Лорд Эннискиллен 1953 жылы Флоренс-Кортты Ұлттық Трастқа тапсырды. Ол келесі жылы көпшілікке ашылды. 1956 жылы 5-ші лорд Эннискилленнің жалғыз ұлы және мұрагері Майкл, Коул виконты, 36 жасында кенеттен қайтыс болды; ол үйленбеген еді. 1961 жылы үйді қалпына келтіру жұмыстары аяқталуға жақын болғанда, Дебби дауылы меншікке зор зиян келтірді. 1963 жылы 5-ші лорд Эннискиллен мен оның әйелі леди Эннискиллен үш айдың арасында қайтыс болды. 5-ші графтың өлімінен кейін 1963 жылы оның жүрегі жақын туысы, капитан Дэвид Лоури Коул, М.Б.Э. (1918–1989) оның орнын басты, ол Рт. Эннискилленнің 6-шы графы атанды. Дэвид Эннискиллен (халық арасында осылай танымал болған) өмірінің көп бөлігін Кения колониясында өткізді, ол тәуелсіздікке дейін, 1960 жылдардың басында Кенияның Заң шығарушы кеңесінің мүшесі болып сайланды. 1955 жылы ол өзінің бірінші әйелі Сониядан (Сайерс) ажырасты, ол оның інісі 5-ші графтың (1963 жылы әйелі, Сонияның анасымен бірге қайтыс болды) өгей қызы еді. Одан оның бір ұлы мен бір қызы болды. Дэвид Эннискиллен мен оның екінші әйелі Нэнси, Эннискиллен графинясы (туған есімі Нэнси МакЛеннан; бұрын АҚШ Сыртқы істер қызметінің дипломаты) Флоренс-Кортқа оралып, 1964 жылдан 1973 жылға дейін сонда тұрды. Сол жылы, «Соғыс» жылдарының басында, Эннискиллен графы мен графинясы Флоренс-Кортты тастап, Ұлыбританиядағы Пертширдің Кинлох қаласында орналасқан Кинлох үйіне көшіп барды. Осылайша Дэвид Эннискиллен Флоренс-Кортта тұрған соңғы Эннискиллен графы болды. 1989 жылы оның орнын жалғыз ұлы Эндрю Коул, Эннискилленнің 7-ші графы иеленді. Эндрю Эннискиллен әлі де Кениядағы үлкен меншікте тұрып жатыр.
Early on the morning of 22 March 1955, a fire broke out on the first floor landing at Florence Court, adjacent to Lady Enniskillen's bedroom. Whilst fire brigades almost had control of the fire by 9am, dry weather conditions helped re ignite the blaze. Flames reached the roof of the building which crashed down into the hall, so that by the evening around two thirds of the Florence Court interior lay in ruins. Lady Enniskillen, born Mary Cicely Nevill (daughter of Hugh Nevill), discovered the fire, which broke out during one of her husband's rare absences from home. After rushing downstairs to the servant's quarters to raise the alarm, she went to nearby Killymanamly House to telephone the elderly 5th Earl of Enniskillen (1876–1963), who was at the Ulster Club in Belfast, to tell him that the house was on fire. He is said to have cried "What the hell do you think I can do about it?". Much of the damage to the interior of Florence Court was caused by the gallons of water pumped onto the flames. The dining room, with its exquisite plasterwork decoration, was saved only by the prompt action of local builders Bertie Pierce and Ned Vaughan who, on the instructions of Viola Grosvenor, later the Duchess of Westminster, drilled six holes in the flat part of the ceiling to allow the water which had accumulated on the floor above to quickly drain away and thereby preventing ceiling collapse. Two of these holes are still evident in the dining room today. The fire was only one of a series of events in the 1950s and 60s at Florence Court which marked the end of an era for the house and family. Following World War II falling agricultural prices, rising wage costs, death duties and a drastic reduction of the size of the demesne, the lifestyle of the 5th Earl of Enniskillen and his second wife Mary (née Nevill), was increasingly difficult to sustain. To secure the long term future of the house, Lord Enniskillen gave Florence Court to the National Trust in 1953. It was opened to the public the following year. In 1956, the 5th Lord Enniskillen's only son and heir Michael, Viscount Cole, died suddenly aged 36; he was unmarried. In 1961, as the restoration of the house was nearing completion, Hurricane Debbie devastated the estate. In 1963, the 5th Lord Enniskillen and his wife, Lady Enniskillen, died within three months of each other. The 5th Earl, upon his death, was succeeded by his nephew, Captain David Lowry Cole, M. B. E. (1918–1989), in 1963, who became The Rt. Hon. The 6th Earl of Enniskillen. David Enniskillen (as he was popularly known) had spent much of his life in the Colony of Kenya, having been elected a member of the Legislative Council of Kenya in the early 1960s, just before independence. In 1955, he was divorced from his first wife Sonia (née Syers), stepdaughter of his uncle the 5th Earl (who died in 1963 with his wife, Sonia's mother). By her, he had issue: one son and one daughter. David Enniskillen and his second wife, Nancy, Countess of Enniskillen (née Nancy MacLennan; formerly a diplomat with the United States Foreign Service), moved back to Florence Court, living there from 1964 until 1973. In that year, in the early years of The Troubles, the Earl and Countess of Enniskillen left Florence Court, moving over to Kinloch House in Kinloch, Perthshire, in Britain. David Enniskillen thus became the last Earl of Enniskillen to actually live in Florence Court. He was succeeded by his only son Andrew Cole, 7th Earl of Enniskillen, in 1989. Andrew Enniskillen continues to live on a vast estate in Kenya.
Кино және теледидар
2012 жылдың көктемінде BBC Флоренс Корт сарайында "Блэндингс" комедиялық телесериалының бір бөлігін түсірді. Дегенмен, сериалдың басым бөлігі Кром сарайында түсірілді. Сериал алғаш рет 2013 жылдың қаңтар және ақпан айларында BBC 1 арнасында көрсетілді.
During the spring of 2012, the BBC filmed parts of Blandings, a television comedy, at Florence Court. Most of the series, however, was filmed at Crom Castle. The series was first broadcast on BBC 1 during January and February 2013.