The Incredible String Band дебюттік альбомы – 1966 ж. Elektra лейблымен шығарылған. Clive Palmer, Robin Williamson, Mike Heron триосының жалғыз альбомы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
The Incredible String Band – 1966 жылғы қазан айында Ұлыбританияда Elektra лейблі арқылы шыққан, осы аттас топтың дебюттік альбомы. Бұл Клайв Палмер, Робин Уильямсон және Майк Херонның бастапқы құрамындағы топтың жалғыз альбомы болып табылады.
The Incredible String Band is the debut album by the band of the same name, released in the United Kingdom in October 1966 by record label Elektra. It is the only one of the band's albums to feature the original trio line up with Clive Palmer, Robin Williamson and Mike Heron.
Жазу
Үштік Глазгода ойнағанын көрген Джо Бойд оларды Elektra Records лейблімен келісімшартқа отырғызды. Олар 1966 жылдың мамыр айында Лондонның Челси қаласындағы Sound Techniques студиясында бір күннің ішінде альбомды жазды, продюсерлікке Бойд жауапты болды. Бойд топтың өздері жазған материалдарына назар аударуды қалады, дәстүрлі әндер мен күйлерді емес, олар бұрын орындаған әндерді емес, және әр орындаушының өзінің материалдарын орындауын талап етті. Бұл Палмердің рөлін азайтуға әкелді, оның тек бір әні альбомға енді және ол барлығы бес әнде ғана ойнады. Альбомның жартысынан азы ұжымдық орындаудан тұрды. Альбомдағы он алты әннің тоғызы жеке орындалған (бесін Уильямсон, үшеуін Херон және біреуін Палмер орындады). Қалған жеті әннің төртеуі дуэт болса, тек үшеуінде ғана үш музыкант бірге орындады. Альбом трионың түрлі аспаптардағы шеберлігін көрсетті, бірақ аспаптар жиынтығы топтың кейінгі жұмыстарымен салыстырғанда дәстүрлірек болды. Үш мүше де гитарада ойнап, ән шырқады, Палмер банджо мен казуда да ойнады, ал Уильямсон мандолина, банджо, қалайы сыбызғы және скрипкада орындады. Топтың кейіннен танымал болатын психоделикалық бейнелері бұл альбомда одан кейінгі альбомдарға қарағанда аз кездеседі, бірақ Херонның альбомға қосымша жазған мәтінінде топтың сиқырлы қара құспен кездесуі туралы түс көру сияқты әңгіме бар. Дегенмен, альбомда бұрын естімеген күйлер мен ән орындау стилі де кездеседі.
The trio had been signed to Elektra Records by Joe Boyd, who had seen them play in Glasgow. They recorded the album at the Sound Techniques studio in Chelsea, London in one afternoon in May 1966, with Boyd as producer. Boyd insisted on focusing on the group's own self written material, rather than the traditional songs and tunes which they had also been performing, and with each performer singing his own material. This had the effect of marginalising Palmer, who had only one of his own songs featured on the record and only played on five songs in total. Less than half of the album featured collective performance. Nine of the album's sixteen songs were solo performances (five by Williamson, three by Heron and one by Palmer). Of the remaining seven songs, four were duets and only three featured all three musicians together. The album showcased the trio's abilities on a variety of instruments, although the instrumentation is relatively orthodox compared to the band's later work. All three members played guitar and sang, with Palmer also playing banjo and kazoo and Williamson playing mandolin, banjo, tin whistle and fiddle/violin. The psychedelic imagery for which the band would become known is less prevalent on this album than on their later albums, although the liner notes, by Heron, include a surreal tale of the band's encounter with a magic blackbird. However, the album does contain unconventional tunes and singing styles.
Шығару
Альбом 1966 жылдың қазанында Ұлыбританияда, ал 1967 жылдың сәуірінде АҚШ-та Elektra лейблы арқылы жарық көрді (бұл туралы Billboard журналының 1967 жылғы 9-15 сәуірдегі нөміріндегі жаңа альбомдар туралы хабарламада айтылған). Ұлыбританиядағы түпнұсқалық альбомдық қаптамасында Лондон музыка дүкенінде ерекше музыкалық аспаптарды ұстап тұрған топтың суреті бейнеленген. АҚШ нұсқасы үшін басқа фотосурет қолданылды, онда үш музыкант тотыққан автобустың үстінде поза берген. The Incredible String Band альбомы шыққан кезде чарттарға енбеді, бірақ Ұлыбританияда The Hangman's Beautiful Daughter альбомының топ 5-тің қатарына ілескеннен кейін 1968 жылдың жазында үш апта бойы 34-орынға көтерілді. Альбомды жазудан кейін трио бірден тарады, бірақ Херон мен Уильямсон бірнеше айдан соң қайта бірігіп, дуэт ретінде топтың атын жалғастырды, кейін оларға басқа музыканттар қосылды.
The album was released in the United Kingdom in October 1966, and in the USA on Elektra in April 1967 (as attested in Billboard magazine's new album releases in the 9–15 April 1967 issue). The original LP sleeve used in the UK featured a photograph of the band holding up obscure musical instruments in a London music shop. For the US issue, a different photo was used, showing the three musicians posed on what appears to be a rusting bus. The Incredible String Band did not chart when released, but in the UK following the Top 5 success of The Hangman's Beautiful Daughter it went to number 34 during a three week run in the summer of 1968. The trio broke up immediately after recording the album, but Heron and Williamson reunited after a few months to continue the band's name as a duo, later augmented by other musicians.
Сыни қабылдау
1968 жылы "Sing Out!" журналына берген сұхбатында Боб Дилан Уильямсонның "Қазан айының әнін" сол кезеңдегі өзінің сүйікті әндерінің бірі деп бағалаған. Кейін Херон бұл альбомды топтың шығарғандарының ішіндегі өзінің ең сүйіктісі деп атады. AllMusic-тен Линдсей Планнер ретроспективті шолуында альбомды "топтың ең қарапайым альбомы" деп атап, мақтады. Осы минимализм топтың (көбінесе) түпнұсқа материалдарының табиғи жарқырауын таза түрінде көрсете білді, сондай-ақ олардың болашақ жұмыстарында болатын кейбір күрделі алаңдатушылықтар мен музыкалық қиылыстарсыз.
In a 1968 Sing Out! magazine interview Bob Dylan praised Williamson's "October Song" as one of his favorite songs of that period. Heron would later describe this album as his own favourite of the band's releases. In their retrospective review, Lindsay Planer of AllMusic praised the album, calling it "their most simple [album]. It is this minimalism that allowed the natural radiance of the band's (mostly) original material to be evident in the purist sense, and likewise without many of the somewhat intricate distractions and musical tangents that their future work would incorporate".