17 ғасырдағы француз суретшілері Ле Нэн ағалары

Кіріспе

Француз суретшілері (шамамен 1600–1677)

Ле Найн ағалары – 17 ғасырдағы Франция суретшілері: Антуан Ле Найн (шамамен 1600–1648), Луи Ле Найн (шамамен 1603–1648) және Матье Ле Найн (1607–1677). Олар жанрлық картиналар, портреттер және портрет миниатюраларын жасады.

Өмір сүру және жұмыс

Ағалар солтүстік Францияда, Пикардияда, Лаон қаласында немесе оның жанында дүниеге келген. Матье 1607 жылы туған; Антуан мен Луи бастапқыда 1588 және 1593 жылдары туған деп есептелген, бірақ қазір олар кейінірек туған деп саналады; Ұлттық галерея олардың туған күндерін «шамамен 1600 ж. және шамамен 1603 ж.» деп көрсетеді. 1630 жылға қарай үшеуі де Парижде тұрды, онда олар Антуан құрған студияны бөлісті. Антуан Париж суретшілер гильдиясына қабылданды, бұл оның екі бауырына ақы төлемей оның жетекшілігінде оқуға мүмкіндік берді. Бірнеше жылдың ішінде олар маңызды тапсырыстар ала бастады, Антуан 1632 жылы Париж әкімдерінің топтық портретін салды. Ле Нендердің алғашқы суреттері діни мазмұндағы туындылар болды және ағайындылар Филипп де Шампань, Лоран де Ла Ир және Жак Бланшар сияқты француз замандастарының ықпалына түскен қысқа мерзімдерден өткендіктен, стильдері әртүрлі болды. 1630-жылдардағы суреттеріне, мысалы «Киелі отбасы» (шамамен 1635–1640 жж.), итальян суретшісі Орацио Джентилескидің туындылары одан да ұзақ уақыт бойы әсер етті, ол 1620 жылдары Парижде жұмыс істеген. 1648 жылы үш бауыр Академияның құрылған жылы Академияға қабылданды. Сурет салу стильдерінің ұқсастығы және әр бауырдың туындыларын ажыратудың қиындығы (олар суреттеріне тек тегін қойған және көптегені ынтымақтастық болуы мүмкін) оларды әдетте бір тұлға ретінде – Ле Нен деп атайды. Луиге әдетте олардың ең танымал суреттері, шаруалар өмірін бейнелейтін көріністер сериясы жатқызылады; ол Италияға сапар шеккен және Римде тұратын, бірақ 1620 жылдардың ортасында Франция арқылы өткен голланд суретшісі Питер ван Лаердің ықпалына түскен болуы мүмкін. Бұл жанрлық суреттер өте нақты және сонымен бірге мейірімді болуымен ерекшеленеді; кейіпкерлер ешқашан қатыгез немесе қорланған болып көрінбейді. Дегенмен, кейбір «шаруалардың» шынымен де ауылдық таптан шыққан-шықпағаны туралы сұрақтар туындайды – көбінесе олар жай ғана елде демалып жүрген буржуазия болып көрінеді. Олардың ақылға қонымды орындалуы және түс таңдауы испан мектебінің ерекшеліктерін еске түсіреді. Олардың тақырып таңдауы сол кездегі әдеттен тыс болды: Париж әлемі мифологиялық аллегориялармен және патшаның «батырлық істерімен» айналысты, ал үш Ле Нен негізінен қарапайым өмірдің тақырыптарына, мысалы «Шаруалардың тамақтануы» (1642), «Карта ойнайтын балалар» немесе «Төңіректегі ұста» (бұл үш картина қазір Луврде сақталуда) арнады. Олардың Лондондағы «Қойшыларға табынуы» (Ұлттық галерея) ерекше жағдай, ал көптеген басқа азаматтық және шіркеу туындылары Француз революциясында жоғалған болуы мүмкін. Наксостағы Ариана да ерекше болып көрінеді, өйткені ол грек құдайы Бахус пен оның сүйіктісі Ариаднаны бейнелейді. Бауырластар сондай-ақ миниатюралар (негізінен Антуанға жатқызылады) және портреттер (Матьеге жатқызылады) жасады. Матье 1633 жылы Париждің ресми суретшісі (Peintre Ordinaire) атанды, ал кейінірек ол шайх болды. Оның портреттеріне Мария де Медичи мен кардинал Мазарин де кірді, бірақ бұл туындылар жоғалған сияқты. Антуан мен Луи 1648 жылы қайтыс болды. Матье 1677 жылға дейін өмір сүрді және 1650 жылдардың ортасына дейін сурет салған көрінеді, бірақ 1648 жылдан кейін ешқандай туындыға қол қойылған жоқ. 1662 жылы ол суретші үшін ерекше құрмет – Санкт-Михаил орденін алды, бірақ бір жылдан кейін орденнен шығарылды және 1662 жылы оған құқығы болмаған кезде орденнің жағасын таққандығы үшін түрмеге қамалды. Ле Неннің суреттері 1840 жылдары қайта жанданды және Шамфлюридің күш-жігерінің арқасында 1848 жылы Лувр қабырғаларында пайда болды. Шамфлери Реалист суретшісі Густав Курбенің досы, Реализм теориясының авторы және француз халық өнері туралы жазушы болды. Бұл туындылардың «жайлық» сапасы, олардың статикалық поздары, «қақырық» композициялары және шаруалар тақырыбы ерекше бағаланды және XIX ғасырдың көптеген суретшілеріне, әсіресе Курбеге белгілі бір әсер еткен болуы мүмкін. Олар ХХ ғасырда да танымал болды.

The brothers were born in or near Laon, in Picardy, in northern France. Mathieu was born in 1607; Antoine and Louis were originally believed to have been born in 1588 and 1593, respectively, but are now thought to have been born later; the National Gallery gives them birth dates of "c. 1600? and c. 1603?". By 1630, all three lived in Paris, where they shared the studio founded by Antoine, who was admitted to the Paris painters' guild, enabling his two brothers to train under him without paying fees. Within a few years they were receiving important commissions, Antoine painting a group portrait of the aldermen of Paris in 1632. The early paintings of the Le Nains were religious, and varied in style as the brothers passed through brief periods in which they were influenced by French contemporaries such as Philippe de Champaigne, Laurent de La Hyre, and Jacques Blanchard. A more enduring influence on their paintings of the 1630s, such as The Holy Family (ca. 1635–1640), was the work of the Italian artist Orazio Gentileschi, who had worked in Paris during the 1620s. In 1648 the three brothers were received into the Académie de peinture et de sculpture on the year of its founding. Because of the similarity of their styles of painting and the difficulty of distinguishing works by each brother (they signed their paintings only with their surname, and many may have been collaborations), they are commonly referred to as a single entity, Le Nain. Louis is usually credited with the best known of their paintings, a series of scenes depicting peasant life; he may have visited Italy, and been influenced by the Dutch artist Pieter van Laer, who was based in Rome but also passed through France in the mid 1620s. These genre paintings are often noted for being remarkably literal, yet sympathetic; the subjects are never grotesque or seem ridiculed. There remains some question, however, as to whether some of the assumed "peasants" were truly from the rural class—many seem to be simply the bourgeois at leisure in the country. Their sober execution and choice of colour recall characteristics of the Spanish school. Their choice of subject was unusual for the time: the world of Paris was busy with mythological allegories, and the "heroic deeds" of the king, while the three Le Nain devoted themselves chiefly to these subjects of humble life such as Peasant Meal (1642), Boys Playing Cards, or A Farrier in His Forge, three pictures now in the Louvre. Their Adoration of the Shepherds in London (National Gallery) is an exception, and many other civic and church works may have been lost in the French Revolution. Ariane in Naxos also appears to be an exception, as it depicts the Greek deity Bacchus and his lover Ariadne. The brothers also produced miniatures (mainly attributed to Antoine) and portraits (attributed to Mathieu). Mathieu became the official painter (Peintre Ordinaire) of Paris in 1633, and much later was made a chevalier. Among his sitters for portraits were Marie de' Medici and Cardinal Mazarin, but these works seem to have disappeared. Antoine and Louis died in 1648. Mathieu lived until 1677, and appears to have painted until the mid 1650s, although no works are signed after 1648. In 1662 he received the unusual honour for a painter of the Order of Saint Michael, but was expelled a year later, and imprisoned in 1662 for wearing the collar of the order when he was not entitled to it. The Le Nain paintings had a revival in the 1840s and, thanks to the exertions of Champfleury, made their appearance on the walls of the Louvre in 1848. Champfleury was a friend of the Realist painter Gustave Courbet, and a theorist of Realism and writer on French popular arts. The "naive" quality of these works, with their static poses, "awkward" compositions and peasant subjects were admired and may well have exercised some influence on many nineteenth century artists, notably Courbet himself. They have remained popular through the 20th century.