Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Вромопигада шайқасы 1770 жылы Османлы түріктері мен Мани аймағының маниоттары арасында болды. Шайқас Скутари және Парасирос қалалары арасындағы жазықта өтті. Шайқас гректердің жеңісімен аяқталды.
The Battle of Vromopigada was fought between the Ottoman Turks and the Maniots of Mani in 1770. The location of the battle was in a plain between the two towns of Skoutari and Parasyros. The battle ended in a Greek victory.
Кіріспе
Осман-Венеция соғысында (1714-1718) Венеция Осман империясына жеңілгеннен кейін Пелопоннес тағы да Осман қолына қайтарылды. Дегенмен, Пелопоннестің алғашқы Османдық оккупациясында Осман билігін мойындаудан бас тартқан тәуелсіз Мани, олар Осман үкіметін қабылдаудан қайтадан бас тартты. Маниоттар Ресейдегі өкілдері арқылы Екатерина II және граф Алексей Григорьевич Орловпен сөз байласты. 1770 жылы келісімге қол жеткізілді, орыс флоты Эгей теңізіне барып, Мани жеріне түсіп, жолында Чесма шайқасында Осман флотын талқандады. Алғашқы табысқа жеткенімен, Орлов көтерілісі сәтсіз аяқталды. Орыс басшысы Орлов пен маниот басшысы Иоанн Мауромихалис (Скилояннис) арасындағы келіспеушіліктер әскерлердің бөлінуіне әкеп соқты. Иоаннның әскері Мессениядағы Ризомилода Осман әскерінен ауыр жеңіліс көріп, тек Иоанн ғана аман қалды. Ал осы уақытта орыс әскері ұзақ мерзімді пайдаға жете алмай, шегінді. Осман империясы, сондай-ақ, Грекияға мұсылман албандарының (түрік албандары деп те аталады) жалдамалы әскерін жіберді. Олар Пелопоннесті тонап, грек азаматтарын қырғынға ұшыратты, бұл христиан күштерінің мұсылман азаматтарына жасаған зорлықтары мен мүліктеріне келтірген зиянға жауап ретінде жасалды. Олар Маниге бірнеше шабуыл жасады, бірақ барлығы да ауыр шығындармен тойтарыс берді. Бұл жеңілістер Пелопоннестегі Осман пашасы Хаци Османды ашуландырып, ол 16 мың сарбаздық әскер жинап, Маниге шабуыл жасады.
Following the Venetian defeat to the Ottoman Empire in the Ottoman–Venetian War (1714–1718), the Peloponnese once again returned to Ottoman hands. However, the autonomous Mani, who had refused to accept Ottoman sovereignty in the first Ottoman occupation of the Peloponnese once again refused to accept Ottoman rule. The Maniots through an agent they had in Russia began conspiring with Catherine the Great and Count Alexei Grigoryevich Orlov. In 1770, terms were agreed and a Russian fleet sailed into the Aegean Sea and landing in Mani en route destroying an Ottoman fleet at the Battle of Chesma. After initial success, the Orlov Revolt ended in failure. Arguments between Orlov, the Russian leader, and Ιωάννης Μαυρομιχάλης (Σκυλογιάννης), the Maniot leader led to the separation of the armies. John's army suffered a devastating defeat at Rizomilo in Messenia against the Ottoman army with only John surviving. Meanwhile, the Russian army having made no long term gains retreated. The Ottomans had, meanwhile, unleashed mercenaries of Muslim Albanians (also known as Turkoalbanians) on Greece. They pillaged their way through the Peloponnese where they massacred Greek civilians in revenge for massacres and destruction of properties that Christian forces committed against Muslim civilians. They launched several incursions into Mani but they were all beaten back with heavy casualties. This string of defeat aggravated the Ottoman Pasha in the Peloponnese, Hatzi Osman and he mustered an army of 16,000 men and invaded Mani.
Шайқас
Осы уақытта 3000 ер адам мен 2000 әйелден тұратын маниоттар тобы Парасирос қаласының үстіндегі, Трикефали деп белгілі тауларда жиналып, бекініп алды. Ал Осман әскерімен Агио Пигадаға (Парасирос пен Скотари арасындағы жазыққа) жетіп, маниоттардың қарсы тұруын тоқтатып, елшілерді жіберіп, олардың бағынуын талап етті. Бірақ маниоттар елшілерді қайтаруға кедергі келтірді, себебі жауап жағымсыз болса, Осман елшілерді жазалайды деп қорқады. Содан үш қарт, екі дін қызметкері және бір қарапайым адам түрік лагеріне өз еркімен баруға бел буды. Оларды паша алдына алып келді де, иілмей, кедей бірақ бостандыққа құштар маниоттардан не қалайтынын сұрады. Паша маниоттардың [түріктердің] жауы – орыстармен одақтасып, сұлтанға қарсы шыққандықтары үшін барлық қаруларын, он капитанның балаларын кепіл ретіне беруді және жыл сайын жеке басына салық төлеуді талап етті. Маниоттардың елшілері қаруларын немесе балаларын берудің орнына өлуге дайын екендерін, ал елдерінің кедейлігіне байланысты салық төлей алмайтындарын айтты. Олардың жауабына ашуланған Осман оларды өлімге кесіп, дене мүшелерін тік қадап қойды. Маниоттар елшілерінің тағдырынан кейін Османдықтарды қалай жеңуге болатынын ойластырды. Түнде 1500 маниоттан тұратын жасақ Османдықтардың орналасқан жерін айналып өтіп, түріктердің арт жағынан жақындады. Ал негізгі маниот күштері Османдықтар ұйықтағанда шабуыл жасады. Түнгі шабуылға дайындықсыз келген Османдықтар қашқа бастады, бірақ маниоттар олардың жолын кесті. Қалған түрік әскері Мистрасқа шегінуге үлкерді.
Meanwhile, a Maniot force consisting of 3,000 men and 2,000 women had mustered in the hills above the town of Parasyros, which were known as Trikefali, and had fortified themselves. Osman, meanwhile, had advanced with his army to Agio Pigada (a plain that lay between Parasyros and Skoutari) and from there sent envoys demanding the surrender of the Maniots. However, the Maniots were hesitant in sending envoys back because if the answer was negative, Osman would have the envoys executed. Three old men, two priests and a layman volunteered to go to the Turkish camp. They were brought to the pasha and, without bowing, asked him what he wanted from the poor but freedom loving Maniots. The pasha demanded that the Maniots give, because they had made an alliance with the enemies [of the Turks] the Russians and revolted against the Sultan, all their guns, ten captains' children as hostages, and pay every year the capitation. The Maniot envoys replied that the Maniots preferred to die than give their guns or children, and couldn't pay taxes because of the poverty of their land. Osman, infuriated by their answer, had them executed and mutilated before planting their limbs on stakes. When the Maniots saw the fate of their envoys they decided how to defeat the Ottomans. During the night, a force of 1,500 Maniots outflanked the Ottoman positions and approached from the Turkish rear. Meanwhile, the main Maniot force attacked the Ottomans as they slept. The Ottomans, surprised by this night attack started to flee but were cut off by the Maniots at their rear. The remaining Turks managed to retreat to Mystras.