Кіріспе

Вромопигада шайқасы 1770 жылы Османлы түріктері мен Мани аймағының маниоттары арасында болды. Шайқас Скутари және Парасирос қалалары арасындағы жазықта өтті. Шайқас гректердің жеңісімен аяқталды.

Кіріспе

Осман-Венеция соғысында (1714-1718) Венеция Осман империясына жеңілгеннен кейін Пелопоннес тағы да Осман қолына қайтарылды. Дегенмен, Пелопоннестің алғашқы Османдық оккупациясында Осман билігін мойындаудан бас тартқан тәуелсіз Мани, олар Осман үкіметін қабылдаудан қайтадан бас тартты. Маниоттар Ресейдегі өкілдері арқылы Екатерина II және граф Алексей Григорьевич Орловпен сөз байласты. 1770 жылы келісімге қол жеткізілді, орыс флоты Эгей теңізіне барып, Мани жеріне түсіп, жолында Чесма шайқасында Осман флотын талқандады. Алғашқы табысқа жеткенімен, Орлов көтерілісі сәтсіз аяқталды. Орыс басшысы Орлов пен маниот басшысы Иоанн Мауромихалис (Скилояннис) арасындағы келіспеушіліктер әскерлердің бөлінуіне әкеп соқты. Иоаннның әскері Мессениядағы Ризомилода Осман әскерінен ауыр жеңіліс көріп, тек Иоанн ғана аман қалды. Ал осы уақытта орыс әскері ұзақ мерзімді пайдаға жете алмай, шегінді. Осман империясы, сондай-ақ, Грекияға мұсылман албандарының (түрік албандары деп те аталады) жалдамалы әскерін жіберді. Олар Пелопоннесті тонап, грек азаматтарын қырғынға ұшыратты, бұл христиан күштерінің мұсылман азаматтарына жасаған зорлықтары мен мүліктеріне келтірген зиянға жауап ретінде жасалды. Олар Маниге бірнеше шабуыл жасады, бірақ барлығы да ауыр шығындармен тойтарыс берді. Бұл жеңілістер Пелопоннестегі Осман пашасы Хаци Османды ашуландырып, ол 16 мың сарбаздық әскер жинап, Маниге шабуыл жасады.

Шайқас

Осы уақытта 3000 ер адам мен 2000 әйелден тұратын маниоттар тобы Парасирос қаласының үстіндегі, Трикефали деп белгілі тауларда жиналып, бекініп алды. Ал Осман әскерімен Агио Пигадаға (Парасирос пен Скотари арасындағы жазыққа) жетіп, маниоттардың қарсы тұруын тоқтатып, елшілерді жіберіп, олардың бағынуын талап етті. Бірақ маниоттар елшілерді қайтаруға кедергі келтірді, себебі жауап жағымсыз болса, Осман елшілерді жазалайды деп қорқады. Содан үш қарт, екі дін қызметкері және бір қарапайым адам түрік лагеріне өз еркімен баруға бел буды. Оларды паша алдына алып келді де, иілмей, кедей бірақ бостандыққа құштар маниоттардан не қалайтынын сұрады. Паша маниоттардың [түріктердің] жауы – орыстармен одақтасып, сұлтанға қарсы шыққандықтары үшін барлық қаруларын, он капитанның балаларын кепіл ретіне беруді және жыл сайын жеке басына салық төлеуді талап етті. Маниоттардың елшілері қаруларын немесе балаларын берудің орнына өлуге дайын екендерін, ал елдерінің кедейлігіне байланысты салық төлей алмайтындарын айтты. Олардың жауабына ашуланған Осман оларды өлімге кесіп, дене мүшелерін тік қадап қойды. Маниоттар елшілерінің тағдырынан кейін Османдықтарды қалай жеңуге болатынын ойластырды. Түнде 1500 маниоттан тұратын жасақ Османдықтардың орналасқан жерін айналып өтіп, түріктердің арт жағынан жақындады. Ал негізгі маниот күштері Османдықтар ұйықтағанда шабуыл жасады. Түнгі шабуылға дайындықсыз келген Османдықтар қашқа бастады, бірақ маниоттар олардың жолын кесті. Қалған түрік әскері Мистрасқа шегінуге үлкерді.