Екінші дүниежүзілік соғыстағы «Алжерин» класты мина тазартқыштары
Algerine-class minesweeper
Алжирлік класс мина тазартқыштар: 2-дүниежүзілік соғыста Ұлыбритания мен Канада теңіз күштері үшін салынған, теңізді шолуға және эскорттық міндеттерге арналған кемелер.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Ұлыбритания және Канада теңіз күштері үшін салынған кемелер класы, басқа Алжир классындағы кемелер.
Class of ships built for the navies of Britain and Canada during World War II
other Algerine ship classes
Алжир классындағы мина сығу кемелері – Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Корольдік теңіз флоты (RN) және Корольдік Канада теңіз флоты (RCN) үшін салынған, мина сығу кемелерінің ірі тобы. 1942 және 1944 жылдар аралығында осы кластың 110 кемесі суға түсірілді.
The Algerine class minesweeper was a large group of minesweepers built for the Royal Navy (RN) and the Royal Canadian Navy (RCN) during the Second World War. 110 ships of the class were launched between 1942 and 1944.
Дизайн және сипаттама
1940 жылға қарай Корольдік теңіз флоты кемелердің магниттік миналарды тасымалдауға қажетті жабдықтарды орнату үшін тым кішкентай екенін түсінді. Үлкен кеме жобаланды, ирониялық түрде бұл кеме Корольдік теңіз флоты бұрын тым үлкен және жаппай өндіріс үшін қымбат деп таныған ескі кемелердің шамамен бірдей мөлшерде болды. Жаңа кеменің өлшемі оларды мұхиттық эскорт кемелері ретінде пайдалануға ыңғайлы етті және көптеген кемелер арнайы эскорттарды толықтыру үшін қолданылды. RCN үшін салынған кемелердің көпшілігі осы мақсатта ғана пайдаланылды және RN кемелеріне қарағанда көбірек суастына қарсы қару-жарақпен жабдықталды. Өндірісті барынша арттыру үшін бу турбиналары немесе поршеньді бу машиналары қолданылды. Бұл сауда кемелерін салуға көбірек дағдыланған кеме құрылысшылықтарында кемелерді салуға мүмкіндік берді, сондай-ақ басқа жаппай өндірілетін эскорт кемелері сияқты (мысалы, немесе ), сауда стиліндегі тік үш кеңейімді (VTE) поршеньді бу машиналарын пайдалануға болатын. Екі топтың да өлшемдері бірдей болды, бірақ VTE машинасымен жабдықталған кемелердің суыру сыйымдылығы және суға бату тереңдігі жоғары болды. Кеменің жалпы ұзындығы 69 метр (225 фут), ені 11 метр (35 фут) болды. Турбиналық топтың суға бату тереңдігі 3 метр (11 фут) болса, поршеньді машинасы бар кемелердің суға бату тереңдігі 1 метрге (0 фут) тереңірек болды. Турбинамен жабдықталған кемелер стандартты жүктемемен және толық жүктемемен, ал поршеньді машинасы бар кемелер стандартты жүктемемен және толық жүктемемен жүзеді. Кеменің экипажы 85 офицер мен сарбаздан тұрды. Алғашқы кемелер құрастырылып жатқанда соңғы пушкалар жетіспеді, сондықтан олар көбінесе бір ұялы орналымдарды алды. 1944 жылға қарай, бір ұялы 40 мм Bofors пушкалары 20 мм екі ұялы орналымдарды біріншісінен бастап алмастыра бастады. Барлық кемелерде төрт лақтырғыш және тереңдік бомбалары үшін екі рельс орнатылған. Көптеген канадтық кемелер 24 бомбалық "Ежекей" минометі мен 90-нан астам тереңдік бомбасын тасымалдау мүмкіндігі үшін сыпыру жабдықтарынан бас тартты. Канадада салынған кемелердің арасында "Торонто Кеме Құрылысы" (кейін "Редферн"), Порт-Артур және Коллингвуд компаниялары болды. Барлық канадтық кемелер VTE машинасымен жабдықталған. Осы кемелердің тек 12-сі ғана RCN қызметінде болды; тағы 17-сі RCN үшін салынды, бірақ RCN эскорт кемелеріне мұқтаж болғандықтан, тең сандағы кемелерге Корольдік теңіз флотына алмастырылды. АҚШ Әскери-теңіз күштері үшін 14 кеме салынды, бірақ олар қайтадан РН-ге ленд-лиз бағдарламасы бойынша берілді. 1943 жылғы бағдарлама бойынша 19 кеме тікелей Корольдік теңіз күштері үшін тапсырылды; тағы алты кеме тапсырылды, бірақ олар тоқтатылды.
By 1940 the Royal Navy had realized that the s were too small to carry the equipment needed to handle magnetic mines. A bigger ship was designed, ironically about the same size as the older that the Royal Navy had rejected earlier as too large and expensive for mass production. The size of the new ship made them suitable for use as ocean going escort ships and many were used to supplement specialist escorts. Most of the ships built for the RCN were solely employed as such and were fitted with more anti submarine weapons than the RN ships. To maximise production, alternate designs were made to use either steam turbines or reciprocating steam engines. This enabled ships to be built at yards more used to merchant ship design and as with other mass produced escort vessels (such as the s or the s, could use merchant style reciprocating vertical triple expansion (VTE) engines. Both groups of ships had the same dimensions, although the VTE powered ships had a greater displacement and a deeper draught. The hull measured 225 feet (69 m) long overall with a beam of 35 feet (11 m). The turbine group had a draught of 11 feet (3 m) while the reciprocating engined ships sat 1 feet (0 m) deeper in the water. The turbine powered ships displaced at standard load and at deep load while the reciprocating engined group displaced at standard load and at deep load. The ships' complement consisted of 85 officers and ratings. The latter guns were in short supply when the first ships were being completed and they often got a proportion of single mounts. By 1944, single barrel Bofors 40 mm mounts began replacing the twin 20 mm mounts on a one for one basis. All of the ships were fitted for four throwers and two rails for depth charges. Many Canadian ships omitted their sweeping gear in exchange for a 24 bomb Hedgehog spigot mortar and a stowage capacity for 90+ depth charges. Of the ships built in Canada, the companies involved were Toronto Shipbuilding (later Redfern), Port Arthur and Collingwood. All the Canadian built ships were VTE powered. Only 12 of these ships served with the RCN; a further 17 were built for the RCN but transferred to the Royal Navy in exchange for an equal number of s, as the RCN was in need of escort vessels. Fourteen ships were built for the United States Navy, but again were transferred to the RN on completion under Lend Lease. Nineteen ships were ordered directly by the RN under the 1943 programme; a further six ships were ordered, but cancelled.
Қызмет тарихы
Алжир класындағы кемелер Корольдік теңіз күштерінде негізінен мина тазалаушылар ретінде қолданылды, бірақ олар суастына қарсы күрес кемелері ретінде де жабдықталған және қажет болған жағдайда сүйемелдеу кемелері ретінде де қызмет ете алатын. Олардың ASDIC және тереңдік зарядтағыш жабдықтары S класындағы кемелермен, тіпті одан да жақсы деңгейде болды, бірақ олар Hedgehog сияқты алға бағытталған қарулармен жабдықталмаған. Бес "Алжир" кемесі шайқаста батып, ал тағы төртеуі зақымдалғаннан кейін толыққанды жарамсыз деп жарияланды. Ал, Корольдік Канада теңіз күштеріндегі "Алжир" кемелері сүйемелдеушілер ретінде қолданылды. Арктикада қызмет етуге бейімделгенімен, олар мина тазалау жабдығымен жабдықталмаған. "Алжир" кемелері негізінен Батыс жергілікті сүйемелдеу күштері мен Галифакс күшінің канадалық сүйемелдеу топтарындағы жетекші кемелер ретінде қызмет етті. Бұл кластағы Канада теңіз күштерінің ешбір кемесі жоғалған жоқ.
The Algerine class vessels in service with the Royal Navy were employed mainly as minesweepers, though they were equipped as anti submarine warfare vessels also, and could serve as escort ships as needed. Their ASDIC and depth charge equipment was equal to that of the s, or even s, though they were not equipped with forward firing weapons like Hedgehog. Five Algerines were sunk in action, and four others were declared constructive total losses after sustaining damage. The Algerines of the Royal Canadian Navy by contrast were employed as escorts. They were not fitted with mine sweeping gear, though they were optimized for service in the Arctic. The Algerines served principally as senior ships in Canadian escort groups of the Western Local Escort Force and the Halifax Force. No RCN vessels of the class were lost.
Соғыстан кейінгі қызмет
Соғыстан кейін бірнеше «Алжир» кемелері патрульдік қайықтар, зерттеу және оқу кемелері ретінде қызметін жалғастырды. 1959 жылдың 11 наурызында Дартмуттегі оқу кемелері HMS Acute және HMS Jewel, Девонның Старт-Пойнті жанында өртеніп жатқан неміс жағажайлық кемесі Vorman Rass-ты құтқарып қалды. Кем дегенде, HMS Pickle 1955 жылға дейін британ суларында миналарды жою жұмыстарында болды. RN және RCN қызметіндегі барлық «Алжир» кемелері 1950 жылдардың соңында немесе 1960 жылдардың басында қолдан шығарылды. Кейбіреулері басқа елдердің теңіз күштеріне немесе азаматтық флотка сатылды. Ленд-лиз бағдарламасы бойынша берілген он төрт кеме 1946 жылы АҚШ Әскери-теңіз күштеріне қайтарылды; олардың бесеуі кейін Грекия Әскери-теңіз күштеріне берілді. RN кемелерінің бесеуі Бельгия Әскери-теңіз күштеріне, екеуі Оңтүстік Африкаға, екеуі Цейлонға берілді; тағы бесеуі Бирма, Нигерия, Италия, Иран және Таиланд сатып алды. 1959 жылы Бельгияға екі RCN кемесі берілді, бұл екі бұрынғы RN кемесінің орнына алынды. Олардың бірі, HTMS Phosampton (ex ), 2012 жылға дейін Тайланд Корольдік Әскери-теңіз күштерінде қызмет етті.
After the war, a number of Algerines continued in service as patrol boats, survey ships, and training ships. On 11 March 1959, HMS Acute and HMS Jewel, training ships at Dartmouth, rescued the burning German coaster Vorman Rass, off Start Point, Devon. At least one, HMS Pickle, was still engaged in minesweeping duties in British waters as late as 1955. All Algerines in RN and RCN service were disposed of by the late 1950s or early 1960s. Some were sold to other navies or into merchant service. The fourteen ships under Lend Lease were returned to the USN in 1946; five of these later transferred to the Greek Navy. Of the RN ships, five were transferred to the Belgian Navy, two to South Africa and two to Ceylon; another five, one apiece, were acquired by Burma, Nigeria, Italy, Iran, and Thailand. Two RCN ships were transferred to Belgium in 1959 as replacements for two ex RN ships that were due for disposal. One, HTMS Phosampton (ex ), was in service until 2012 with the Royal Thai Navy.