Британдық генерал және саяхатшы Роберт Вильсонның өмірі мен қызметі
Robert Wilson (British Army officer, born 1777)
Генерал Роберт Уилсон: британдық саяхатшы, саяси қайраткер, Гибралтар губернаторы. Фландрия, Египет, Испания, Пруссиядағы әскери қызметі, саяси мансабы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық генерал және саясаткер генерал сэр Роберт Томас Уилсон (17 тамыз 1777 – 9 мамыр 1849) – Фландрия, Египет, Иберия түбегі және Пруссияда қызмет еткен британдық генерал және саясаткер. 1812 жылы ол Ресей императорлық армиясына тікелей жіберілді. 1818 жылдан 1831 жылға дейін Саутварк округінен Виг партиясының парламент мүшесі болды. 1842 жылдан өліміне дейін, 1849 жылға дейін Гибралтар губернаторы қызметін атқарды.
British general and politician
General Sir Robert Thomas Wilson (17 August 1777 – 9 May 1849) was a British general and politician who served in Flanders, Egypt, the Iberian Peninsula, Prussia, and was seconded to the Imperial Russian Army in 1812. He sat as the Whig Member of Parliament (MP) for Southwark from 1818 to 1831. He served as the Governor of Gibraltar from 1842 until his death in 1849.
Ерте мансап
Лондонда туған ол Лидстегі жүн саудагерінің немересі және суретші, портретші Бенджамин Уилсонның төртінші баласы еді. Он екі жасында ата-анасы қайтыс болған ол, ағасы және қамқоршысы Уильям Босвилл тәрбиесінде өсті, кейін Вестминстер мектебіне оқыды. Жиырма жасына келгенде полковник Уильям Белфордтың қызы Джемаймамен қашып кетті. Одан кейінгі 15 жылда олардың он үш баласы дүниеге келді.
Born in London, he was the grandson of a Leeds wool merchant, and the fourth child of painter and portraitist Benjamin Wilson. Orphaned at the age of twelve he was raised and educated by his uncle and guardian, William Bosville, later attending Westminster School. He eloped in his twenties with Jemima, the daughter of Colonel William Belford. They had thirteen children in the following 15 years.
Әскери өмір
Ол әскери және дипломатиялық қызметте көрнекті мансапқа ие болды. 1794 жылы 15-ші Жеңіл драгун полкіндегі прапорщик ретінде Уилсон Виллер-ан-Коши шайқасында көзге түсті, онда шамалы атты әскерлер көп санды француз әскерін жеңді. 1801 жылы ол бакалавр атағын алды. Сол жылы ол Мысырда генерал Аберкромбидің, кейін генерал Хели Хатчинсонның қол астында қызмет етті, француздарды Каир мен Александриядан ығыстырды. 1804 жылы 19-шы Жеңіл драгун полкінің подполковнигі болды. 1806 жылы Хатчинсон басқарған Пруссияға дипломатиялық миссияға қатысты, оның бұрын Мысырда бірге қызмет еткені бар еді. Уилсон Эйлау және Фридланд шайқастарында болды. Тильзит шарты жасалған кезде ол Тилзитте болды және өзеннің француз жағына казак киімімен, досы – сонымен қатар казак генералы болған адаммен бірге өткенін айтты. Шартына қол қойылғаннан кейін Санкт-Петербургке сапар шегіп, құпия шарттарды білмей, Ұлыбритания мен Ресей арасындағы достықты сақтау үшін белсенді түрде жұмыс істеді. Британ елшісі Ресейдің соғыс жариялауға дайын екенін білгенде, Уилсонды хабармен Ұлыбританияға жіберді. Ол өзінен бұрын жіберілген ресейлік курьерді қуып жете алады деп үміттенді және Стокгольмде осыны істеді. 8 қарашада Санкт-Петербургтен шығып, 30-ы күні Англияның Йоркшир графтығындағы Скарбороға келді. Пиреней соғысы кезінде ол португалдық сарбаздардан адал Лузитания легионын құрды. 1809 жылдың қаңтарында британдықтар Пиреней түбегінен шегінген кезде Уилсон шегінуге бағынбады, керісінше француз генералы Пьер Белон Лаписс басқарған 9 000 сарбаздық корпустың қарсы тұруды жөн көрді. Ол 1200 Лузитания легионының жартысын Альмейда бекінісіне орналастырды, ал қалғанын жұқа қорғанысқа жинақтады. Содан кейін ол қарсыластарын аяусыз күшпен қуғынға алып, Лаписс одан әлдеқайда көп күш қарсы тұрғанына сеніп, толығымен қорғанысқа көшті. 1809 жылдың жазында Уилсонның легионы ағылшын-португалдық алдыңғы бекеттер желісінің маңызды бөлігі болды және британ командирі Веллингтон Портоға шабуыл жасағанда, француз қозғалыстарын ерте анықтау үшін испан шекарасына орналастырылды. 1809 жылдың көктемінде Веллингтонның Талавераға шабуылында Уилсонның Лузитаниялық жасағы қайтадан құнды қанаттық жасақ болды. Олардың саны аз болғанына қарамастан, Алантарадағы көпірдің бір бөлігін жарып, маршал Виктордың Португалияға ілгерілеуін тоқтата алды. Талавера шайқасынан кейін француз генералы Виктор және оның корпусы Веллингтон күштерін оңтүстіктен кесіп тастауға әрекеттенгенде, Уилсонның 1500 сарбаздан тұратын шағын қанаттық колоннасы Виктордың 19 600 сарбазын солтүстіктен таң қалдырды. Осы түсініксіз қауіпке тап болған Виктор қорқып, Мадридке асығыс шегінді. 1809 жылдың 12 тамызында Уилсон 4000 сарбазымен, оның ішінде Легионның екі батальоны болды, Пуэрто-де-Баньос шайқасында маршал Мишель Ней басқарған француз күштерінен жеңілді. Француздардың үш есе көп болуына қарамастан, Уилсон тоғыз сағат бойы өз позициясын сақтап тұрды. Ол 400-ге жуық сарбазын жоғалтты, ал француз сарбаздарына 185 адамдық шығын келтірді. 1812 жылы Уилсон Ресейге байланыс офицері ретінде оралды, Кутузовтың Наполеонға қарсы жорығына қосылып, оны егжей-тегжейлі сипаттады, ол өткір бақылаушы, тәжірибелі генерал және Наполеонның Мәскеуден жеңіліске ұшыраған кездегі британ саясаткері екенін көрсетті. Сонымен қатар, ол 1815 жылдың қараша айында Бонапартист Лавалеттің Парижден қашуына көмектесті.
He had a distinguished career in the Army and the diplomatic service. In 1794, as an ensign in the 15th Light Dragoons, Wilson fought in the celebrated Battle of Villers en Cauchies where a handful of cavalry smashed a much larger French force. He was made a Knight Bachelor in 1801. That year also saw him serving in Egypt under General Abercromby and later General Hely Hutchinson as the French were driven out of Cairo and Alexandria. In 1804 he became a lieutenant colonel in the 19th Light Dragoons. In 1806 he joined a diplomatic mission to Prussia led by Hutchinson, with whom he had served in Egypt. Wilson was present at the battle of Eylau and Friedland. He was briefly at Tilsit at the signing of the Treaty of Tilsit and claimed to have crossed to the French side of the river while disguised as a Cossack in the company of a friend who was also a Cossack general. After the treaty was signed he travelled to St Petersburg and unaware of the secret clauses, campaigned vigorously for continued friendship between Britain and Russia. When the British ambassador discovered that Russia was about to declare war, Wilson was despatched to Britain with the news. It was hoped that he could overhaul a Russian courier who had been sent ahead of him, which he did in Stockholm. Having left St Peterburg on the eighth of November, he arrived in Scarborough Yorkshire, England on the thirtieth. During the Peninsular War he organized Portuguese soldiers into the Loyal Lusitanian Legion. During the British retreat from the Iberian peninsula in January 1809, Wilson refused to comply with the withdrawal and instead decided to oppose the incoming 9,000 man corps commanded by the French General Pierre Belon Lapisse. He installed half of his 1,200 Lusitanian Legion in the fortress of Almeida and arranged the rest in a thin screen. He then harried the opposition with such remorseless energy that Lapisse, convinced he was confronted by a far more numerous enemy, switched entirely to the defensive. In summer 1809, Wilson's Legion again formed an important part of the Anglo Portuguese network of advance posts and was placed on the Spanish frontier to provide early warning of French moves while the British commander Wellington advanced on Oporto. In Wellington's advance on Talavera in spring 1809, Wilson's Lusitanians again formed a valuable flank guard. Although heavily outnumbered, they managed to stop Marshal Victor's advance into Portugal by partially blowing up the bridge at Alcantara. In the aftermath of the Battle of Talavera, when the French General Victor and his corps threatened to cut Wellington's forces off from the south, Wilson's small flank column of 1,500 men surprised Victor's 19,600 men from the north. In the face of this unclear threat, Victor panicked and precipitously withdrew to Madrid. On 12August 1809, Wilson with 4,000 men, including two battalions of the Legion, was defeated by French forces under Marshal Michel Ney at the Battle of Puerto de Baños. Facing treble the number of French, Wilson nevertheless managed to maintain his position for nine hours. He lost nearly 400 men while inflicting 185 casualties on the French. Wilson returned to Russia in 1812 as a liaison officer joining and describing in detail Kutuzov's campaign against Napoleon, showing that he was a sharp observer, an experienced general but also a British politician during the events of Napoleon's disastrous retreat from Moscow. In addition he assisted in the November 1815 escape of the Bonapartist Lavalette from Paris.
Парламент
1817 жылы Ұлы ойынның бастапқы кезеңінде ол "Ресейдің әскери және саяси күшінің сипаттамасы" атты ресейге қарсы еңбегін жариялады. 1818 жылы Уилсон Саутварк округінен парламент депутаты болды. 1821 жылы, енді радикал болған ол, күйеуі Георг IV-тің қатыгездігінен халықтың сүйіктісіне айналған королева Каролинаның қосылу рәсіміне қатысты. Оның қолдаушылары тәртіпсіздік тудырды, солдатар көпшіліктің үстінен оқ атты. Уилсон араласып, былай деді: "Осылай оқ атуды жалғастыру ұятты, себебі адамдар қарусыз. Ватерлоо шайқасындағы ерлігіңізді есіңізде ұстаңыздар, сол кездегі құрметіңізден айырылмаңыздар. Басыңызға зеңбірек оғы тиген, енді бірнеше тас лақтырудың қажеті жоқ". Оқ атуды тоқтатқан офицер Уилсонды танып, әскерлер шегінді. Бірнеше аптадан кейін Йорк герцогы Уилсонды әскерден босатып жіберді.
In 1817, near the start of the Great Game, he published the anti Russian "A Sketch of the Military and Political Power of Russia". In 1818, Wilson became an MP for Southwark. In 1821 and by now a Radical, he attended the funeral of Queen Caroline whose treatment by her husband George IV had made her popular. Her supporters became unruly, and soldiers fired over the heads of the crowd. Wilson intervened, stating that "It is quite disgraceful to continue firing in this manner, for the people are unarmed. Remember you are soldiers of Waterloo; do not lose your honours gained on that occasion. You have had cannon shot at your head, never mind a few stones." The firing ceased as the officer in charge recognised Wilson, and the troops backed off. A few weeks later Wilson was dismissed from the Army by the Duke of York.
Кейінгі мансап
Уилсон 1830 жылы армияға қайта қабылданып, генерал-лейтенант шеніне көтерілді. 1841 жылы толық генерал шеніне жетті және 1842 жылы Гибралтар губернаторы болып тағайындалды. Ол тарих және саясат туралы көп жазды. Вестминстер аббаттығында.
Wilson was reinstated in the Army and promoted to lieutenant general in 1830. He reached the rank of full general in 1841 and was appointed Governor of Gibraltar in 1842. He wrote a great deal about history and politics. at Westminster Abbey.