Викерс Вижилант: Британдық танкқа қарсы ракета тарихы
Vickers Vigilant
Британдық Vickers Vigilant танкқа қарсы ракетасы: даму тарихы, сынақтар, US Marine Corps-қа лицензиялық өндіріс. Қорғаныс өнеркәсібінің кейбір қиындықтары.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Викерс Виджилент – британдық армияның 1960 жылдарғы MCLOS сыммен басқарылатын танкке қарсы зымыраны. Ол сондай-ақ АҚШ-та Clevite компаниясы АҚШ Теңіз корпусы үшін лицензия бойынша өндірілді және кейде осы жағдайда «Clevite раундтары» деп аталды. 1956 жылы «Викерс Армстронгс» компаниясында жеке жоба ретінде, компанияның «Вейбридж» басқарылатын зымыран бөліміне «Кызыл Дин» жобасы тоқтатылғаннан кейін жұмыс беру мақсатымен бастама көтерілді. 1960 жылға қарай ол әзірлемесін аяқтап, кең ауқымды сынақ бағдарламасын өткізді, бірақ Соғыс министрлігі қызығушылық танытпады, себебі олар «Вейбридж» бөлімін Британдық Ұшақ Корпорациясы құрылымының аясында таратуды қалады. Бірнеше рет Министрлік команданы қолдауды қаламайтынын, себебі бұл болашақта бөлімді жабуды қиындататынын ашық мәлімдеді. Бірнеше жылға созылған пікірталас нәтижесінде жоба алғашқы тапсырысқа ие болды, өйткені ол Ferret бронетранспортёрін қаруландыруға ең қолайлы дизайн болды. Осы кезде Соғыс министрлігі бұл рөлге арналған түпкілікті қару Swingfire болатынын шешкен, бірақ ол ең ертесінде 1966 жылға дейін қолжетімді болмайтын еді. 1961 жылдың соңында «Vigilant» зымыранынан бірнеше мың данаға тапсырыс берілді. Бұл тапсырыс Кувейт, Сауд Арабиясы, Ливия және Абу-Дабиден қосымша тапсырыстар алып келді, сондай-ақ БАӘ және Йеменге қаруланған Vigilant Ferret бронетранспортёрлері сатылды. Бұл тапсырыс АҚШ-тың Vigilant-ты жергілікті өндіріске лицензиялау туралы шешімін де бекітті. Swingfire 1969 жылға дейін жеткізілмеді, және осы уақытқа дейін орташа қашықтықтағы қолмен тасымалданатын нұсқасы тоқтатылды. Бұл Vigilant-ты жаяу әскер және әуе десант күштерінде 1970 жылдардың соңына дейін пайдалануға мүмкіндік берді. Барлығы шамамен 18 000 дана өндірілді.
The Vickers Vigilant was a British 1960s era MCLOS wire guided anti tank missile used by the British Army. It was also licence built in the United States by Clevite for the US Marine Corps, and sometimes known as Clevite rounds in this case. Development began at Vickers Armstrongs' in 1956 as a private project to give the company's Weybridge Guided Missile Department something to do after the cancellation of Red Dean. By 1960 it had completed development and an extensive testing program, but the War Office remained disinterested as they wished for the Weybridge department to be disbanded as part of the ongoing formation of British Aircraft Corporation. On several occasions the Office explicitly stated they did not want to provide any encouragement to the team as this might make it harder to close the division down in the future. After considerable debate spanning several years, the project eventually won an initial order as it was the only suitable design to arm the Ferret armoured car. By this time the War Office had already decided that their ultimate weapon for this role would be the Swingfire, but it would not be available until 1966 at the earliest. An order for several thousand Vigilant was placed late in 1961 as an "interim weapon". The order immediately resulted in several additional orders from Kuwait, Saudi Arabia, Libya and Abu Dhabi, along with Vigilant armed Ferret sales to the UAE and Yemen. The order also sealed the US decision to license Vigilant for local production. Swingfire did not arrive until 1969, and during that time the medium range man portable version had been dropped. This left the Vigilant in use with the infantry and airborne forces well into the 1970s. Approximately 18,000 were produced in total.
Бұрынғы әрекеттер
Викерс Армстронгс Ұлыбританиядағы басқарылатын зымырандар саласындағы зерттеулердің бастапқы кезеңдерінен бастап осы зымырандарды әзірлеумен айналысып, Суррейдегі Вейбридж (Бруклендс) қаласында Басқарылатын қарулар бөлімін құрды. 1950 жылдардың ортасына қарай төрт жобаға қатысты, бірақ олардың барлығы тоқтатылды. Соңғы жобасы – Red Dean/Red Hebe әуеден әуеге зымыраны тым кешіктіріліп, артық жобаланғандықтан компанияның Жабдықтау министрлігімен, әсіресе директор Джон Клемоупен жаман қарым-қатынасы туды. 1957 жылғы қорғаныс туралы ақ кітап жарияланғаннан кейін Red Hebe жобасы тоқтатылып, компанияның басқарылатын зымырандар бөлімінде ешқандай жоба қалмады. Зымыран саласын тастағысы келмей, Джордж Эдвардс компания қаражатымен жүзеге асырылатын жаңа жобаны табуға күш салды. Бұл оларды Джон Хаусего мен Жал Дабудың жеңілдетілген танкіге қарсы зымыран жасау идеяларына жеткізді. Олар британдық армияның жақында қолданысқа енгізген "Малькара" танкіге қарсы зымыранынан наразы екенін білді және осы орында мүмкіндік бар деп ойлады. 1956 жылы Эдвардс кеңеске алып, жаңа басқару жүйесін қолдана отырып, "Малькара" зымыранының орнын алмастыруды ұсынды.
Vickers Armstrongs had been developing guided missiles from the earliest stages of UK research in the field, setting up the Guided Weapons Department at Weybridge (Brooklands) in Surrey. By the mid 1950s had been involved in four projects, all of which were cancelled. The last, the Red Dean/Red Hebe air to air missile was so delayed and over designed that the company began to have a bad reputation with the Ministry of Supply, especially with John Clemow, the Director. When Red Hebe was cancelled in the aftermath of the 1957 Defence White Paper, the company's guided missile department had no remaining projects. Unwilling to give up on the missile field, George Edwards led an effort to find a new project that could be undertaken with company funds alone. This led them to the ideas of John Housego and Jal Daboo for a lightweight anti tank missile. They were already aware of the British Army's unhappiness with the recently deployed Malkara anti tank missile, and felt there was an opportunity here. In 1956, Edwards convinced the board to take up the development of a replacement for Malkara using a new guidance system developed in house.
Бұрынғы үлгілері
Малкара танкіге қарсы ең алғашқы зымырандардың бірі болды және бірнеше мәселелері болды. Олардың арасындағы ең бастысы – армияның сол дәуірдегі көптеген танкіге қарсы қаруларда қолданылатын кең таралған танкіге қарсы жарылғыш (HEAT) оқ-дәрілерінің орнына, үлкен жарылғыш күшті бас (HESH) оқ-дәрілерін пайдалануға деген ынтасы еді. Белгілі бір тегіс ену деңгейі үшін HESH-ке әлдеқайда көп жарылғыш зат қажет болды, ал Малкараның негізгі шайқас танкілерімен күресу қажеттілігі күшті жарылғыш бас талап етті. Бұл, қашықтыққа қол жеткізу қажеттігімен бірге, зымыранды адаммен тасымалдауға тым ауыр етті. Бағыттау жүйесі де толыққанды болған жоқ. Ол кішкентай джойстиктен тұрды, оператор зымыранның жарық жарқырауының көмегімен оның орнын нысанамен салыстыра отырып, зымыранды басқаратын. Мысалы, оператор таяқты оңға итергенде, басқару беттері іске қосылып, зымыран оңға бұрылатын. Проблема мынада еді: басқаруды босатқаннан кейін зымыран оңға қарай қозғала беруіне, содан кейін көріс сызығын кесіп, нысананың оң жағына шығып, одан кейін қозғалысты тоқтату үшін сол жаққа бұру қажет болатын. Бұл оператордың зымыранның траекториясын қайта-қайта түзетуіне алып келді, бұл үшін көп жаттығулар қажет болды. ENTAC, SS.10 және SS.11, Cobra сияқты көптеген қазіргі заманғы жобаларда, сондай-ақ АҚШ армиясының өндіріске енгізілмеген тәжірибелік Dart зымыранында да дәл осындай негізгі бағыттау жүйесі қолданылды. Бұл жобалардың тағы бір мәселесі – олардың үлкен өлшемдері еді. Олардың барлығының даму тарихы екінші дүниежүзілік соғыста немістердің танкіге қарсы қолданыс үшін жүргізген Ruhrstahl X 4 тәжірибелеріне тікелей байланысты болды. Бұл құрылғыларда бақылау үшін спойлерон қолданылды, бірақ басқару мүмкіндігі шектеулі болды. Зымыранды лайықты жылдамдықпен маневрлеу үшін өте үлкен қанаттар қажет болды. Бұл қолмен тасымалдауға қиын, көлемді конструкцияларға әкеп соқты.
Malkara was one of the earliest anti tank missiles, and had several problems. Primary among these was the Army's ongoing interest in the use of large high explosive squash head (HESH) warheads instead of the more common high explosive anti tank (HEAT) used by most anti tank weapons of the era. For any given level of penetration, HESH required much more explosive, and Malarka's need to deal with main battle tanks demanded a warhead. Combined with the long desired range, , the missile ended up being , far too heavy to make it man portable. The guidance system was also less than ideal. This consisted of a small joystick that the operator used to guide the missile while visually comparing its position with the target, aided by a bright flare on the missile. When the operator pushed the stick to the right, for instance, it operated the control surfaces to turn the missile to the right. The problem was that the missile would continue moving to the right after the control was released, eventually crossing the line of sight, continuing onto the right side of the target, and then requiring left input to stop this motion. This often led to the operator repeatedly overcorrecting the path of the missile, which required significant amounts of training to overcome. The same basic guidance system was used by most contemporary designs like the ENTAC, SS.10 and SS.11, and the Cobra, as well as the US Army's experimental Dart that was not put into production. Another problem with all of these designs was their size. They all traced their development history to WWII era German experiments with the Ruhrstahl X 4 in the anti tank role. These used spoilerons as controls, with limited control authority. In order to provide enough lift to manoeuvre the missile at reasonable speeds, very large wings were needed. This resulted in bulky designs that were large and impractical for carrying manually.
Даму басталады
Викерс, Малкараның орнын алмастыру туралы келісімшартқа қол қойылатынына сенімді болғандықтан, бұрынғы сыншысы Джон Клемоуды және Хауард Суртисті жаңа жобаны басқару үшін тағайындады. 1956 жылдың соңында 891 нөмірімен және Vigilant деген атпен дамыту жұмыстары басталды, бұл VI әдеттегі жеңіл танкіге қарсы инфрақызыл басқарылатын жеңіл жаяу әскер зымыраны болды. Зымыранның қашықтығын Малкарадан екі есе аз етіп белгілеу, қажетті ракета қозғалтқышының мөлшерін едәуір азайтты. Олар қажетті сипаттамалары бар жеңіл қозғалтқышты жасаған Imperial Chemical Industries (ICI) компаниясына жүгінді. Көрсетілген салмаққа жету үшін зымыранда жеңіл HEAT жарылыс бөлігін қолдану қажет болды. Royal Armaments Research and Development Establishment (RARDE) оның жетілдірілген үлгісін жасаған, бірақ ол өнеркәсіпке берілмегендіктен, швейцариялық Constructions Méchaniques de Leman (CML) фирмасының стандартты дизайны таңдалды. Бағыттау жүйесі екі бөліктен тұрды. Біріншісі – гироскоп, ол "жоғары" бағытын өлшеп, басқару шығыстарын өзгертетін, нәтижесінде фюзеляждың жерге қатысты бұрышына қарамастан, дұрыс басқару қанаттары жұмыс істейтін. Бұл зымыранның бойлық осі бойынша айналуына мүмкіндік берді, бұл ракетаның итермелеуіндегі кез келген асимметрияны теңестіріп, салыстырмалы түрде түзу сызықта ұшуын қамтамасыз етті. Екінші бөлігінде бірінші гироскоптың жер жазықтығына сәйкес азимут пен биіктік қозғалысын өлшейтін екі гироскоп қолданылды. Бұл жиынтық жақсартылған бағыттау жүйесінің кілті болды. Мысалы, оператор оңға түзету енгізсе, бұл қозғалыс көлденең өлшеу гироскопында байқалады. Басқаруды босатқанда, бағыттау жүйесі гироскоп қайтадан нөлге келгенше солға басқаруды енгізеді. Бұл зымыранның оператордан тікелей қарамаған бағыттағы ұшу жолына әрқашан оралуын қамтамасыз етті. Қаруды бағыттау үшін оператор оны солға немесе оңға бұрып, нысананы көзбен сәйкестендіріп, содан кейін басқаруды босатады. Зымыран нысанаға тигенше сол бағытта автоматты түрде ұша береді. Екінші гироскоп тік қозғалысты өлшейтін, зымыранды жерден жоғары тұрақты ұшып, ұшу кезінде тік түзетулер қажеттілігін азайтатын. Бұл жүйенің қосымша артықшылығы желдің әсерін немесе итермелеудегі қалған асимметрияны жою болды. Автопилоттың тегіс басқаруын қамтамасыз ету арқасында, бұрынғы зымырандардағы баяу әрекет ететін басқару қажеттілігі болдырмады. Оның орнына, жаңа конструкция зымыранды ұшу бағытынан 30 градусқа дейін бұруға мүмкіндік беретін үлкен стандартты элеронды қолданды. Мұндай бұрыштарда ракета қозғалтқышы өзі айтарлықтай басқару күшін тудырады, бұл қанаттардың мөлшерін азайтуға мүмкіндік берді. Олар ұзын, қысқа хордалы тіктөртбұрыштар түрінде жасалған, олар өте жоғары шабуыл бұрыштарында көтергіш күшті сақтайды. Бұл әлдеқайда ықшам дизайнға әкелді. Vigilant-тың тағы бір ерекшелігі – зымыранды ұшыру құрылғысы ұзын сым арқылы басқару жүйесіне қосылған. Бұл операторға көбірек қорғанышпен жабдықталған жерге көшуге мүмкіндік берді, ал ұшыру құрылғысын кез келген ашық жерге орнатуға болады. Ұшырылғаннан кейін оператор зымыранды көзқарасына келтіріп, содан кейін нысанаға бағыттайды. Зымыран түтін із қалдырса да, ол оператордан жеткілікті қашықтықта болды. Нысаналар ұшыру орнынан екі жаққа 40 градусқа дейін орналасуы мүмкін.
Sure that a contract for a Malkara replacement would be forthcoming, Vickers hired John Clemow, their critic, along with Howard Surtees, to head up the new effort. Development began in late 1956 under the model number 891 and given the name Vigilant, for VIsually Guided Infantry Light ANti Tank missile. Setting the range at , half that of Malkara, greatly reduced the size of the rocket motor required. They approached Imperial Chemical Industries (ICI) who developed a lightweight motor with the required performance. In order to reach their desired weight, the missile would have to use a light HEAT warhead. An advanced model had been designed by the Royal Armaments Research and Development Establishment (RARDE) but had not been released to industry, so an off the shelf design from the Swiss firm Constructions Méchaniques de Leman (CML) was chosen instead. The guidance system consisted of two parts. The first was a gyroscope that measured the "up" direction and changed the control outputs so that the correct control fins were actuated no matter what angle the fuselage was compared to the ground. This allowed the missile to spin along its long axis, which was used to even out any asymmetry in the rocket thrust and ensure it flew in a relatively straight line. The second part used two gyroscopes that measured the azimuth and altitude motion, referenced to the ground plane of the first gyro. This set was the key to the improved guidance system. If the user inputs a correction to the right, for instance, this motion would be seen in the horizontal measuring gryo. When the control was released, the guidance system would input left control until the gyro was zeroed out again. This resulted in the missile always returning to a line of flight pointed directly away from the operator. To guide the weapon, the operator controlled it left or right until it visually overlapped the target and then released the control. The missile would automatically continue along that line until it hit the target. The second gyro, measuring the vertical motion, kept the missile flying level above the ground and mostly eliminated the need for vertical corrections during flight. This system had the added advantage of eliminating the effects of wind or remaining asymmetry in thrust. With the autopilot providing smooth control, the need for slow acting controls seen on earlier missiles was eliminated. Instead, the new design used large conventional ailerons that could point the missile as much as 30 degrees away from the line of flight. At these sorts of angles, the rocket motor itself was producing significant control thrust, allowing the wings to be much smaller. These were in the form of long short chord rectangles that maintained lift at very high angles of attack. This led to a much more compact design. Another idea in Vigilant was that the missile launcher was connected by a long wire to the guidance control. This allowed the launcher to be set up in any open location while the operator moved to a location with more cover. After launch, the operator would guide the missile into his line of sight and then correct it onto the target. Although the missile left a smoke trail back to the launcher, that was far enough from the operator to offer protection. Targets could be up to 40 degrees to either side of the launch position.
Сынау
Бақыланбайтын сынақтар алғаш рет 1957 жылдың жазында жүргізілді. Бағыттауыш жүйенің алғашқы үлгілері 1958 жылдың қыркүйегінде сынақтан өтті. Осы кезде Texas Instruments компаниясының бастапқы германий транзисторлары кремнийлі нұсқалармен ауыстырылды, олар арзан әрі температураға онша сезімтал болмады. Сол жылы Philips компаниясының Ұлыбританиядағы еншілес фирмасы Mullard та осы транзисторларды өндіруге кірісті. Келесі жылы жасалған одан әрі жақсартулар температураның кез келген өзгеруін ескермеуге мүмкіндік берді, соның салдарынан бұл функцияны атқаратын Зенер диодтарының қажеттілігі жойылды. Сынақтар сонымен қатар бағыттау сымдарының жеткілікті мықты еместігін және олардың үзілуге бейім екенін көрсетті, бұл мәселені шешу үшін кең ауқымды тәжірибелерге әкелді. Ракетаның құйрық газдары сымға тиіп, оны ұшу барысында катушкадан шығарып жіберді, сондықтан катушканың орналасуы осыған жол бермеу үшін өзгертілді. Тағы бір өзгеріс басқару құрылғысының пішініне қатысты болды. Бастапқыда бұл құрылғы "Стен пистолетіне" ұқсас етіп жасалған, оны сынау кезеңінде тік тұрып, жамбастан атып қолдануға болады деп жоспарланған, бірақ өндіріс үлгісі үшін жатып қолдануға ыңғайлы болу үшін өзгертілді. Сынақтар көрсеткендей, операторлар тік бағыттау командасын шамамен 50% жағдайда дұрыс емес енгізіп, мысалы, төмен орнына жоғарыны таңдайтын. Бірқатар тәжірибелерден кейін жаңа дизайн жасалды, онда оператор бас бармағының алғы бөлігін арнайы ойыққа салып, қалған саусақтарымен тапанша тәрізді тұтқаны ұстайтын. Бұл нұсқада зымыранды төмен бағыттау үшін кәдімгі джойстиктегідей алға итерудің орнына, басқару құрылғысын төменге тарту қажет болды, нәтижесінде дұрыс емес бағыттау көрсеткіші бірден 5%-ға дейін төмендеді. 1959 жылдың наурыз айына қарай сынақтар барысында 35 зымыран атылды. Осы кезде АҚШ-тың SS.10 зымырандарын ауыстыруға деген қызығушылығы күшейді және АҚШ әскері 1959 жылдың басында шешім қабылдауға ниеттенді. Бұл талапты орындау үшін Vickers компаниясы 1959 жылдың 9-20 наурызы аралығында Вейбриджде жиырма рет ұшыру жоспарлады, содан кейін Форт-Беннингте тағы бес рет ұшыруды көздеді. Бірақ кейіннен Беннингтегі сынақ жабдықтарының бұл сынақтарға толыққанды жарамсыз екені анықталды, сондықтан Редстоун Арсеналында жиырма жеті сынақ сериясы жүргізілді. Редстоун Арсеналындағы сынақтар көрсеткендей, жарқын күнде алыс қашықтықтағы жарық шамы көру үшін тым қиын болды, сондықтан одан да қуатты модель әзірленді.
Uncontrolled tests were first carried out in the summer of 1957. The first examples of the guidance system were test fired in September 1958. By this time the original germanium transistors from Texas Instruments were replaced by silicon versions, which were both less expensive and much less sensitive to temperature. Mullard, the UK subsidiary of Philips, also took up production of the same transistors that year. Further improvements the next year allowed all temperature variation to be ignored, removing the need for Zener diodes that had provided this function. Testing also demonstrated that the guidance wires were not strong enough and tended to break, leading to extensive experiments to find a solution. The rocket exhaust impinging on the wire tended to pull the wire off the spool early in flight, so the spool arrangement was changed to avoid this. Another change was to the form of the controller. This was originally in the form of a "Sten gun" like arrangement that was designed to be fired from the hip during the testing phase, but modified for use while prone for the production version. In testing it was found that the operator would input the incorrect vertical guidance command about 50% of the time, up instead of down for instance. After some experimentation a new design was developed used that used a cup like arrangement that the operator inserted the front of their thumb into while their fingers held a pistol like grip. In this version, guiding the missile down was accomplished by pulling the controller down, as opposed to pushing forward as on a conventional joystick, and the problem of incorrect guidance immediately fell to only 5%. By March 1959, thirty five missiles had been fired in tests. By this time, US interest in replacing their SS.10 missiles was becoming serious, and the US Army intended to make a decision in early 1959. To meet the requirement, Vickers scheduled a series of twenty launches at Weybridge between 9 and 20 March 1959 that would be followed by another five at Fort Benning. It later became obvious that the test equipment at Benning was not really suitable for the tests, so a series of twenty seven tests was carried out at Redstone Arsenal instead. Testing at Redstone noted that the flare was too difficult to see at long range in bright sunlight, and a more powerful model was developed.
Ресми түрде қызығушылықсыз
АҚШ-тағы сынақтар ықтимал тапсырысқа жол ашты, бірақ британдық армия қызығушылық танытпағаннан гөрі, тіпті кейбір жағынан жаулық көрсетті. 1959 жылғы меморандумда «Компанияны басқарылатын қару жасау қабілетін сақтауға ынталандырмауға біздің негізгі себебіміз жоқ» делінген. Көптеген зерттеулер Vigilant туралы пікірталас тудырса да, ешқандай ресми жеңіл броняға қарсы қару сатып алу жоспары болған жоқ. Бұл наразылықтың себебі 1957 жылғы «Қорғаныс туралы ақ кітаптан» кейін өнеркәсіптегі өзгерістер болды. Дункан Сэндис болашақ қару-жарақ тапсырыстары тек ірі компанияларға берілетінін қатысты түрде айтты, бұл кішірек фирмаларды бірігуге мәжбүр етті. Олардың арасында English Electric пен Vickers компанияларының бірігуі болды, ол кейіннен Bristol Aeroplane Company және Hunting Aircraft компанияларын қосып, British Aircraft Corporation (BAC) ядросын құрады. EE және Bristol-дің өздерінің сәтті зымыран жобалау командалары болды, сондықтан үкімет үшінші команданың қажеті жоқ деп санды. Vickers компаниясын осы кезде қолдау көрсету, егер бұл команда кейіннен таратылып, басқа екеуіне қосылса, мәселе тудыратын болар еді. Жағдайды шешу үшін Vickers 29 қыркүйекте жүйеге демонстрация ұйымдастырды, оған 200 шенеунік шақырылды. 11 зымыран атылып, жеті соққы берді. Дәл осы кезде сымдардың үзілуіне байланысты проблемалар толық шешілгені анық болды, ал симулятор жүйесі мен оқу тәртібіне енгізілген өзгерістер нәтижесінде орташа қателік мақсаттан 1 фут (0 м) ғана болды. Демонстрация жобаны қолдау туралы ресми қарастыруды бастау үшін сәтті өтті. Бірнеше зымыран сатып алу туралы пікірталас болғаннан кейін, саны кейіннен екі ондыққа дейін ұлғайтылды, 11 қаңтар 1960 жылғы хатта бұл қолдау көрсетілді және Vigilant француздық SS.10, SS.11, ENTAC және неміс-швейцарлық Cobra зымырандарымен салыстырылды, Vigilant олардың барлығына да бәсекеге қабілетті еді. 22 сәуірдегі меморандум бастапқы алаңдаушылықты қайталады, бұл кері кетуді білдірді, ал 28 сәуірдегі меморандумда армия әскердің жүйені тиімді пайдалана алатынына әлі шешім қабылдамағанын айтты. Осы уақытқа дейін BAC құрылысы толыққанды жүріп жатты. 30 мамырда BAC басқарылатын зымыран бағдарламасының жаңа директоры Соғыс кеңсесіне хат жазып, компания Вейбридж кеңсесін ашық ұстайтынын мәлімдеді. Меморандумдар келіп-кетіп жатты, және 4 тамызда ғана Соғыс кеңсесі бұл мәселені мойындап, күш-жігерді жалғастыру үшін шағын келісімшарттар ұсынуға шешім қабылдады. Бұл жаңалық 26 тамызда жарияланды, газеттер компания дамуға 1 миллион фунт стерлинг жұмсағанын және жобаланған баға бірлігіне 500 фунт стерлингке жуық екенін атап өтті.
While testing in the US was leading to a possible order, the British Army proved not only uninterested, but in some ways, actively hostile. In a 1959 memo, it was stated that "We would not be justified in encouraging the Company to maintain their guided weapon design capacity" and while any number of studies included Vigilant in their discussions, there remained no official plan to buy a light anti armour weapon of any sort. This discouragement was due to the ongoing changes to the industry in the aftermath of the 1957 Defence White Paper. Duncan Sandys strongly suggested that future orders for weapons would only be given to larger companies, forcing the merger of smaller firms. Among these was the merger of English Electric and Vickers that would form the nucleus of British Aircraft Corporation (BAC), later adding Bristol Aeroplane Company and Hunting Aircraft. EE and Bristol already had their own successful missile design teams, and the government felt there would be no need for a third. Any encouragement to Vickers at this point was seen as a problem if that team would later be broken up and merged into the other two. To break the logjam, Vickers arranged a 29 September demonstration of the system with 200 officials invited to attend. Eleven missiles were fired for seven hits. It was only at this point that the lingering problems with the wires breaking were clearly on the way to being fully solved, and changes to the simulator system and training regimen were paying off with the average miss from the aim point of only 1 feet (0 m). The demonstration was a success in terms of starting some official consideration of supporting the project. After discussion of purchasing a dozen missiles, later enlarged to two dozen, an 11 January 1960 minute encourages this and compares Vigilant to the French SS.10, SS.11, ENTAC and German Swiss Cobra, with the Vigilant being highly competitive with all of these. A 22 April memo represents a setback, reiterating the original concerns, followed by a 28 April memo suggesting the Army had not yet decided whether a soldier could effectively operate the system. By this time, the formation of BAC was well underway. On 30 May, the new director of BAC's guided missile programs wrote the War Office and flatly stated that the company would be keeping the Weybridge office open. The memos continued to fly and it was not until 4 August that the War Office finally conceded the point and decided to offer small contracts to keep the effort going. The news was made public on 26 August, the newspapers noted the company has spent nearly £1 million on development and the projected price was only nearly £500 per unit.
Ішкі өндіріс
Әскерилер бұрыннан-ақ CML снарядының негізгі танктерге қарсы тиімділігіне қатысты алаңдаушылықтарын білдіріп келді, және әскерилер мен министрлік жүйеге теріс көзқараспен қарады. 1960 жылға қарай, "Свингфайр" бағдарламасы бастапқы сатысында болды және ол танкке қарсы қарудың ең жоғары деңгейі саналды. "Свингфайр" мақсаты – тиімділіктегі кез келген кемшілікті күштірек снарядпен жою болды. Жоспарланған болашақ дамудағы "орта қашықтықтағы Свингфайр" нұсқасы, "Vigilant" сияқты рөл атқаратын, көшіруге оңай нұсқа болуы тиіс еді. Шамамен сол уақытта Армия кеңесі Рейн армиясы және Таяу Шығыстағы күштер үшін жаңа танкке қарсы қарулардың қажеттігін атап өтті. Атап айтқанда, олар осы рөлдерді атқару үшін "Феррет" бронеавтомобилінің танкке қарсы қаруланған нұсқасының қажеттігін көрсетті. Орта қашықтықтағы "Свингфайр" бұл рөлді орындай алғанымен, бастапқы "Свингфайр" 1966 жылға дейін күтілмеді, ал орта қашықтықтағы нұсқасы одан кейін бір кезде күтілді. Олар "ENTAC" және "Vigilant" жүйелерін "Феррет" бронеавтомобилін қаруландыру үшін салыстырды және "Vigilant" жүйесінің басқару жүйесі "ENTAC" жүйесінен айқын артық екенін анықтады. 7 қарашада "Феррет" үшін "қатаң және шұғыл талапты" орындауға келісімшарт ұсынылды. Бұл 1961 жылдан бастап сынақтар үшін қосымша жетпіс зымыранға тапсырыс беруге әкелді. Көлемді сатып алу мәселесі ашық қалды және Әуе министрлігі өндірісті қаржыландыруға дайын екенін 1961 жылдың 24 қарашасында ғана хабарлады. "BAC" компаниясы дереу баспасөз хабарламасын жариялады, бұл бірден шетелдік қолданушылардан бірнеше қосымша тапсырыстарға әкелді. Осы кезде "Vickers" компаниясының "BAC" компаниясымен бірігуі басталды, ал 1962 жылдың басында Вейбридж дизайн бюросы жабылып, көптеген қызметкерлер Стивенге көшірілді.
The Army had long expressed its concerns about the capabilities of the CML warhead against main battle tanks and both the Army and Ministry continued to consider the system in a negative light. By 1960, the Swingfire program was in its initial stages, and was already considered the ultimate anti tank weapon. Swingfire aimed to address any shortfall in performance with a much more powerful warhead. The planned future development of a scaled down version, "medium range Swingfire", was intended to be a more portable version that would fill the same role as Vigilant. At almost the same time, the Army Council noted that there was a need for new anti tank weapons for use by the British Army of the Rhine and forces in the Middle East. In particular, they suggested there was an immediate need for an anti tank armed version of the Ferret armoured car to serve these roles. While medium range Swingfire could fill this role, the original Swingfire was not expected until 1966, and the medium range version sometime after that. They compared ENTAC and Vigilant to arm Ferret and concluded Vigilant was markedly superior to ENTAC due to its guidance system. On 7 November, a contract was offered to fill the "firm and urgent requirement" for the Ferret. This led to an order for seventy additional missiles for tests starting 1961. The matter of a wider purchase remained open and it was not until 24 November 1961 that clear signals from the Ministry of Aviation suggested they were going to fund production. BAC quickly issued a press release, which almost immediately led to several additional orders from foreign users. By this time the merger of Vickers into BAC was starting in earnest, and through the early part of 1962 the Weybridge design office closed with most members moving to Stevenage.
Жаңа оқ-дәрі
"Вижилент" әзірлемесі алға жылжуда және бұйрық жақын арада шығатын сияқты болғандықтан, 1962 жылдың мамыр айында армия РАРДЕ-де жаңа жарыққұрылымды әзірлеуді бастады, ол тесіп өту қабілетін едәуір жақсартты. Бұл негізінен, зымыран ұшырылғаннан кейін алға созылатын "зондты" пайдалану арқылы жүзеге асырылды, бұл жақсартылған металл сәулесінің қалыптасуы үшін қашықтықты арттырды. Осы сияқты принциптер бүгінгі күнге дейін көптеген танкке қарсы қаруларда қолданылады. Британдық үлгідегі жарыққұрылымның тесіп өту көрсеткіштері белгісіз, ол экспортқа шығарылмаған және тек CML нұсқалары ғана шетелге сатылды. Сынақтар кезінде British Aerospace CML жарыққұрылымының бір қабатты танк бронясын тесіп өте алатынын анықтады. Сонымен қатар, ол бір пластинадан, аралықтан және тағы бір пластинадан тұратын аралас броняны да тесіп өте алатындығын көрсетті. Мұндай броня қалыңдығы сол кездегі шайқас алаңындағы көптеген танктердің бронясынан әлдеқайда басым болды, тіпті он жылдан кейін пайда болған T-72 танктерінің мұнара алдыңғы бөлігіндегі максималды бронясы 280 мм-ді құрады. "Вижилент" жаяу әскерлерімен қатар, "Ferret" және "Land Rover" сияқты көліктерге де орнатылуы мүмкін. Әуе десанттық әскерлер үшін жеңіл полистиролдан жасалған контейнер де әзірленді.
As the Vigilant pushed through development and an order seemed forthcoming, in May 1962 the Army began development of a new warhead at RARDE that significantly improved penetration. This was effected primarily by moving the contact fuse to the end of a "probe" that extended forward from the front of the missile after launch, providing more stand off distance in which an improved metal jet could form. Similar concepts are used by a number of anti tank weapons to this day. Penetration figures for the British designed warhead are not known, it was never released for export and only the CML versions were sold abroad. In testing, British Aerospace found the CML warhead was able to penetrate of typical single layer tank armour. It also proved capable of penetrating spaced armor consisting of a plate, a gap, and another plate. These sorts of armor thicknesses were much in advance of most tanks on the battlefield, which at that time were generally much thinner; even the T 72 of a decade later had maximum armor in the turret front of 280 mm. As well as infantry use, Vigilant could be mounted on vehicles such as the Ferret and Land Rovers. For airborne troops, a lighter polystyrene foam container was developed as well.
Зымыран
Ракетаның өзі ұзын, шамамен бірдей ұзындықтағы екі бөлікке бөлінеді. Алдыңғы жартысында жарылыс басы және оның мұрындық сенсоры, ал гироскоп жарылыс басының тікелей артында орналасқан. Артқы жартысында ракета қозғалтқышы мен басқару жүйесі орналасқан. Жарылыс басының радиусы ракетаның артқы жартысынан сәл үлкен, бұл жүйеге RPG-7-ге ұқсас жалпы құрылым береді. Төрт тікбұрышты, тар хордалы қанаттар жарылыс басының артынан, ракетаның ең артқы бөлігіне дейін созылады. Әрбір шыны талшық қанатының артқы жиегінде басқару қанаты орналасқан. Қанаттармен анықталатын артқы бөліктің диаметрі жарылыс басы бөлігінен сәл үлкен. Бұл қанаттарға ракета қозғалтқышынан алынған ыстық газдармен қуат берілді. Басқару жүйесінің гироскоптары ракета қозғалтқышының алдында, жарылыс басының артында орналасқан. Транзисторлық электроника екі кішкентай "айырбас" ішіне жиналған, біреуі азимутты, екіншісі биіктікті басқару үшін. Бұл қанаттардан сәл ұзын және ракетаның артқы жағындағы сымдардан басқару сигналдарын басқару жүйесі мен гироскоптарға жеткізуде қосымша функция атқарады. Ракета қозғалтқышы қанаттардың алдыңғы бөлігіне жақын орналасқан, сондықтан отын жану кезінде ауырлық центрі көп өзгермейді. Ол "екі сатылы" жүйеден тұрады: 2,5 секундтық жылдам жану отыны артқы жағында жылдамдық беру үшін, ал алдында 10 секундтық баяу жану отыны ұстап тұру үшін. Ракетаның ең артқы бөлігінде, ортасында ракетаның шығу құбыры бар контейнер орналасқан, онда молибден соплосы және оның айналасында магний шамы бар. Орталық құбырдың ішіне тұтандырғыш енгізілді және ұшырылғанда екеуі де тұтандырылды. Басқару сымдары шамды қамтитын контейнерге оралған. Ракета 12,5 секундта максималды 1375 метрге жетеді. Сынақтар кезінде ракетаның қалыпты жарылыс басы 30-35 HRC қаттылығындағы 576 миллиметрлік броняны тесіп өтті. Vigilant үшін екі типтегі жарылыс басдары ұсынылды: британдықтар жасаған, ұшырылғанда кеңейтілетін мұрындық сенсоры бар, максималды тегілуге қол жеткізе алатын жарылыс басы, және швейцариялық CML фирмасы жасаған, дөңгелектелген мұрындығы және қатты сталь сақинасы бар жарылыс басы, көлденең соққанда броняға еніп, жарылыс басын жақсы тегілу үшін айналдырады.
The missile itself is long, divided into two roughly equal length parts. The front half contains the warhead and its nose probe trigger, and the gyroscope directly behind the warhead. The rear half holds the rocket motor and control system. The warhead is slightly wider in radius than the rear half of the missile, giving the system an overall layout similar to the RPG 7. Four rectangular narrow chord wings run from just behind the warhead area to just in front of the extreme rear. Each fibreglass wing carries a control fin at its rear edge. The diameter of the rear section defined by the wings is somewhat larger than the warhead section. The fins were powered by hot gas tapped from the rocket engine. The control system gyroscopes are placed in front of the rocket engine, just behind the warhead. The transistorized electronics are packaged into two small "fairings" placed between the wings, one for azimuth and one for altitude. These are slightly longer than the wings and serve double duty in connecting the control signals from the wires at the rear of the missile to the guidance system and gyroscopes. The rocket motor lies near the front of the wings, such that the center of gravity does not change much as the fuel burns off. It consists of a "two stage" system with 2.5 seconds of fast burning fuel at the rear to boost it to speed, and 10 seconds of slower burning fuel in front as a sustainer. At the extreme rear of the missile is a canister containing the outlet pipe for the rocket in the center, with a molybdenum nozzle, and a magnesium flare wrapped around it. An igniter was inserted into the center pipe and ignited both on launch. The control wires were wrapped around the can containing the flare. The missile reaches its maximum range of 1,375 meters in 12.5 seconds. In testing, the missile's shaped charge warhead penetrated 576 millimeters of armour of 30 to 35 HRC. Two type of warheads were provided for the Vigilant: a British developed warhead with a collapsible probe that extends on launch which can achieve maximum penetration, and one developed by Swiss firm CML with a blunter nose which has a hardened steel ring which, on oblique strikes, will dig into the armor and swing the shape charge warhead around for better penetration.
Жүйені орнату
Ракеталық жүйе бірнеше конфигурацияда қолданылуы мүмкін. Адам көтеріп жүретін конфигурацияға ұшырғыш (сонымен қатар тасымалдау контейнері ретінде де қолданылады), біріктірілген нысана алу және басқару құралы, батарея және 63 метрлік кабель кіреді. Қосымша зымыран таңдау құрылғысы бір нысана алу және басқару құралы арқылы 6 зымыранды басқаруға және оларды қашықтыққа орналастыруға мүмкіндік берді. Ұшырғыш қорабы күтілетін нысана бағытында жерге орналастырылады, ал қораптың алдыңғы және артқы жағындағы құлыптар ашылады. Алдыңғы қақпағы ілмекшеге айналдырылып төменге бұрылады, бұл зымыранның алғы бөлігін көтеріп, ұшырылғанда бастапқы жоғары жылдамдық беру арқылы жергілікті кедергілерден өтуіне мүмкіндік жасайды. Артқы қақпағы толығымен алынып тасталады, оның ішінде нысана алу жүйесіне немесе таңдау құрылғысына жалғанатын кабельді сақтайтын катушка орналасқан.
The missile system could be deployed in a number of configurations. The man portable configuration consists of a launcher which doubles up as a transport container, a combined sight and controller, a battery and a 63 meter long cable. An optional Missile Selector Box allowed up to 6 missiles to be controlled by, and widely separated from, a single sight controller. The launcher box is placed on the ground facing the direction of expected targets, and latches on the front and rear of the box are opened. The front cap is rotated downward on a hinge to form a footpad that raises the front of the missile into the air so that it has an initial upward velocity on launch, thereby clearing any local obstructions. The rear cap is removed entirely, it contains the spool holding the cable that attaches to the sighting system or selector box.
Бағыттау және бақылау
Көзді басқару құрылғысы екі тұтқалы тапанша тәрізді пішіндес. Алдыңғы тұтқада ұшыру түймесі, ал артқы тұтқада зымыранды басқаруға арналған бас бармақ джойстигі орналасқан. Төмен үлкейтулі (3.2x) монокуляр көріс құралын құрайды. Тұғырлы сызықтар стандартты танк нысанасының сызықтар арасында қалып келуіне негізделген қарапайым қашықтық өлшеуге мүмкіндік береді. Тікелей түймеге басқаннан кейін гироскоптар іске қосылатынша қысқа тоқтап тұрады, содан кейін зымыран көлденеңнен шамамен 20 градусқа бұрышта ұшырылады. Желдеткіш тоқтап қалғаннан кейін зымыран басқару қанаттарының тиімді жұмыс істеуіне жеткілікті жылдамдыққа жетеді, зымыран жерден бірнеше метр биіктікте тұрақтанып, басқарылатын кезеңге өтеді. Зымыран ұшу кезінде баяу айналады, алғашқы айналу сымның орамнан ажыратылу күшімен, кейін басқару беттерімен қамтамасыз етіледі. Дизайнның кілттік ерекшелігі – «жылдамдықпен басқару» бағыттау жүйесі болды. Гироскоптар зымыранды тегіс ұшыруды және ұшыру құрылғысынан тікелей алыс бағытта ұшуды қамтамасыз етеді. Басқару сигналдары зымыранды көрсетілген бағытта ұшыруға мәжбүрлейді, бірақ басқару босатылғанда автопилот кері басқаруды қолданады, осылайша зымыран қайтадан ұшыру құрылғысынан тікелей алысқа ұшады. Бұл оператордың зымыранды нысанамен беттесетінше реттеуі керек екенін білдіреді, содан кейін басқаруды босатып, зымыран тікелей нысанаға ұшады. Одан кейін дәлдік пен нысананың қозғалысын ескеру үшін шағын түзетулер қажет. Сонымен қатар, гироскоптар желдің әсерінен туындаған ауытқуларды автоматты түрде түзетеді. Vigilant басқарудың қарапайымдығымен және операторлардың минималды оқытылуымен жоғары сәттілікке қол жеткізгендігімен танымал болды.
The sight controller is a pistol grip design, with two grips. The front grip has the launch trigger, and the rear grip has a thumb joystick for steering the missile. A low magnification (3.2x) monocular forms the sight itself. Engraved stadia lines allow simple ranging, based on a typical tank target bridging the lines once in range. There is a short delay after pulling the trigger while the gyroscopes are spun up, and then the missile launches at an angle of about 20 degrees above horizontal. After the booster burns out the missile reaches a speed where the control fins become useful, and the missile levels out several meters above the ground and begins the guided stage. The missile performs a slow roll as it flies, the roll is first imparted by the force of the wire unwinding from the spool, and later maintained by the control surfaces. Key to the design was its "velocity control" guidance system. The gyroscopes kept the missile flying level and directly away from the launcher. Control inputs cause the missile to begin flying in the indicated direction, but when the control is released, the autopilot applies the opposite control so that the missile is once again flying directly away from the launcher. This means the operator simply has to adjust the missile until it is seen overlapping the target and then release the control input, at which point it will be flying directly at the target. After that, only minor adjustments are needed to account for accuracy and target motion. Additionally, the gyroscopes automatically correct for any wind buffeting. Vigilant gained a reputation for ease of control and high success with minimal operator training.