Америка Азамат Соғысы кезеңіндегі «жасыл долларлар» тарихы

Кіріспе

АҚШ қағаз ақшасының түрі – АҚШ үкіметі шығарған талап ноталары. Талап нотасы – АҚШ-тың қағаз ақшасының түрі, ол 1861 жылдың тамызынан 1862 жылдың сәуіріне дейін 5, 10 және 20 номиналдарында Америка Азамат соғысы кезінде шығарылған. Талап ноталары – АҚШ-тың кеңінен тараған қағаз ақшасының алғашқы шығарылымы. АҚШ үкіметі талап ноталарын Азамат соғысы кезінде жұмсалған шығындарды төлеу үшін, оның ішінде жұмысшылар мен әскери қызметшілердің жалақысын төлеуге пайдаланып, айналысқа шығарды. Олардың артқы жағындағы ерекше жасыл сияның болуы және сол кездегі штаттық банктер мен Конфедерация банкноттарының артқы жағы бос болғандықтан, талап ноталары "greenbacks" деп аталды, бұл атау кейіннен АҚШ ноталары мен Федералдық резерв ноталарына көшті. Талап ноталарының алдыңғы жағында аққабақ бүркіттің, Авраам Линкольн мен Александр Гамильтонның суреттері сияқты таныс элементтер бейнеленген, бірақ талап ноталарында қолданылған портреттер қазіргі АҚШ валютасындағы портреттерден өзгеше. Талап ноталары қолданудан тоқтатылған кезде, олардың ізбасарлары – АҚШ ноталары импорттық баждарды төлеуге қолданыла алмады, ол сол кездегі АҚШ федералдық салық базасының маңызды бөлігі болды, сондықтан талап ноталары басымдық алды. Нәтижесінде, көптеген талап ноталары сатып алынды, бірақ қалған аз ғана талап ноталары бүгінде АҚШ-тағы ең ескі жарамды валюта болып табылады.

Қазынашылық вексельдері және АҚШ-тың алғашқы қағаз ақшасы

АҚШ Конституциясы қабылдалғаннан бастап Азамат соғысына дейінгі аралықта АҚШ үкіметі бүгінгідей қағаз ақша шығармады. Соғыстар мен экономикалық төмендеу кезеңдерінде ол қысқа мерзімді қарыз – Қазынашылық вексельдерін шығарды, бірақ олар заңды төлем құралы емес еді. Сұрау ноталары осы Қазынашылық вексельдерін қазіргі қағаз ақшамен байланыстыратын көпірлік құрал болды. Олар ақша ретінде жұмыс істеуге арналған, бірақ Конгрестің қарыз алу өкілеттігі негізінде рұқсат етілді, себебі үкіметтің валюталық ноталарды шығаруға қатысты құқығы нақты болмады. Континенттік Конгресс 1775 және 1779 жылдар аралығында Америка революциясын қаржыландыруға көмектесу үшін Континенттік долларларын шығарды. Қағаз Континенттік долларлар номиналды түрде иеленушіге испан мил долларына тең сомада құқық берді, бірақ күміспен айырбасталған жоқ және 1790 жылға қарай, американдық жеңіске қарамастан, құнының 99% -ын жоғалтты. Континенттік долларлардың тағдырынан сабақ алған Құрылтайшы әкелер Конституцияға қағаз валюта енгізуге қатысты ешқандай ереже қоймады, ал Конституция штаттарға алтын мен күмістен басқасын заңды төлем құралы деп жариялауға тыйым салады. Осының салдарынан, Азамат соғысына дейінгі АҚШ-тағы банкнот айналымы жеке шығарылымдардан, соның ішінде АҚШ Бірінші және Екінші банктері сияқты жеке федералдық жарғымен құрылған банктердің шығарылымдарынан тұрды. Конституция қағаз валюта шығаруға тікелей құқық бермегенімен, қарыз алуға құқық берді. Қазынашылық вексельдері, қарыздың бір түрі ретінде, үкіметтің ұзақ мерзімді облигацияларды немесе несие "құжаттарын" жеткілікті мөлшерде сатуда қиындыққа тап болғанда, федералдық қаржыландырудағы олқылықтарды толтыруға көмектесетін жаңашылдық болды. Қазынашылық ноталары алғаш рет 1812 жылғы соғыс кезінде қолданылды және Азамат соғысына дейін мерзімімен шығарылды. Әдетте, олардың шығарылымы кең емес еді және Қазынашылық ноталарының ақша ретінде танылмауына қатысты «әдепті көрініс» сақталды, бірақ шындығында, шектеулі деңгейде олар ақша қызметін атқарды. Бұл ноталар көбінесе пайыз төлейтін, олардың құны нарықтық жағдайларға байланысты өзгеретін және олардың шығарылуымен байланысты дағдарыс аяқталғаннан кейін қаржы жүйесінен жылдам жоғалатын болды. Қазынашылық вексельдерінің көптеген шығарылымдарының ішінде 1815 жылғы «Кіші Қазынашылық ноталары» ерекше аталады, олар Сұрау ноталары сияқты пайызсыз болды және валюта ретінде айналымға шығарылуға арналған, сондықтан «алғашқы АҚШ қағаз ақшасы» деп аталуға лайық. Дегенмен, барлығы $3,392,994 ғана шығарылды және олар тез арада облигациялармен айырбасталды. Бұл ноталардың шектеулі айналымын көрсететін дерек – бүгінгі күні Кіші Қазынашылық ноталарының екі ғана шығарылған, жойылмаған мысалы белгілі, ал Сұрау ноталарының 1000-ге жуық мысалы сақталған.

Between the adoption of the United States Constitution and the Civil War, the United States government did not issue paper money as it is known today. During wars and recessions it issued short term debt called Treasury Notes, but these were not legal tender. The Demand Notes were a transitional issue connecting these Treasury Notes to modern paper money. They were intended to function as money but were authorized under Congress's borrowing power because the government's authority to issue currency notes was uncertain. The Continental Congress had issued Continental dollars between 1775 and 1779 to help finance the American Revolution. The paper Continental dollars nominally entitled the bearer to an equivalent amount of Spanish milled dollars but were never redeemed in silver and lost 99% of their value by 1790 despite the American victory. With the fate of the Continentals in mind, the Founding Fathers embedded in the constitution no provision for a paper currency, and the constitution explicitly prohibits states from making anything but gold or silver legal tender. As a result, the pre Civil War circulation of banknotes in the United States consisted of private issues, including issues by private federally chartered banks such as the First and the Second Bank of the United States. While the constitution did not explicitly grant the power to issue paper currency, it did grant the power to borrow money. Treasury Notes, as a form of debt, were an innovation to help bridge federal financing gaps when the government encountered difficulty selling a sufficient amount of long term bonds, or loan "stock". Treasury Notes were first employed during the War of 1812 and were issued irregularly up through the Civil War. Characteristically the issues were not extensive and the "polite fiction" was always maintained that Treasury Notes did not serve as money when, in fact, to a limited extent they did. These notes usually bore interest, their value varied with market conditions, and they rapidly disappeared from the financial system after the crisis associated with their issuance had ended. Among the several issues of Treasury Notes, of special note are the "Small Treasury Notes" of 1815 which, like the Demand Notes, did not bear interest and were intended to circulate as currency – and thus are also candidates for "the first U. S. paper money". However, only $3,392,994 were issued, and these were rapidly exchanged for bonds. An indication of the limited circulation achieved by these notes is that only two issued uncancelled examples of the Small Treasury Notes are known today, vs. almost 1000 examples of the Demand Notes.

Бастапқы шығарылым

Федералды қаржы 1857 жылғы дағдарыстан әлі толыққан тоқ емес еді, 1860 жылы президент Линкольн сайланғаннан кейін оңтүстік штаттардың бөліну қаупі мен болашақ соғыс мүмкіндігіне байланысты федералды үкіметке облигация нарығында қаржы жинау одан да қиын болды. Азамат соғысы басталғанда, одақ шығындарын жабу үшін қолдан-қолға қарыз алуға мұқтаж болды, ал 1861 жылдың сәуір айында Форт Самтердегі қақтығыс басталғаннан кейін соғысқа қаржы жұмсау және қызметкерлерге, оның ішінде майдандағы әскерлерге жалақы төлеу үлкен қиындық тудырды. Конгресс қабылдаған шаралардың бірі – 17 шілдеде 1861 жылы қабылданған заң, ол АҚШ кредиті бойынша қарыз алуға рұқсат берді. Бұл соманың бір бөлігі, 50 доллардан кем емес және 10 доллардан кем емес номиналдағы, талап бойынша төленетін пайызсыз қазыналық қағаздар ретінде бекітілді. Бұл қағаздар сол кездегі пайыздық қазыналық қағаздардан ерекшелену үшін «талап қағаздары» деп аталды. «Талап бойынша» төлеу міндеттемесі қазыналық қағаздар үшін жаңалық болды (жеке банкноттарда жиі кездеседі), бірақ қолма-қол ақша тапшылығын бастан өткеріп жатқан қазыналыққа тең сомадағы қарызды сатудың қажеттігін жойып, қарызға алған ақшаны тікелей кредиторларға төлеуге мүмкіндік берді. Бұл қағаздар Филадельфия, Бостон және Нью-Йорк қалаларындағы қазыналық кеңселер арқылы төленуге жарады. Оларды бірінші немесе екінші валюта бақылаушысы немесе қазыналық тіркеушісі қол қойды, сондай-ақ қазыналық хатшысы белгілеген басқа да қазыналық қызметкерлері қол қойған. Бұл қол қою шарттары кейін бірнеше рет өзгертілді. Бұл заңда 1862 жылдың 31 желтоқсанына дейін әрбір талап қағазын төлемге ұсынғаннан кейін қайта айналымға шығаруға болатыны да көрсетілген. Олар шығарылмас бұрын, 5 тамызда 1861 жылы қабылданған заң талап қағаздарын шығару тәртібіне бірнеше өзгеріс енгізді. Ол 5 доллардан кем емес номиналдағы талап қағаздарын шығаруға және оларды Сент-Луис қаласындағы қазыналықтың көмекші кеңсесі немесе Цинциннатидегі алтын-валюта қоймасы арқылы төлеуге мүмкіндік берді. Бұл заңда АҚШ қазынашысы және қазыналық тіркеушісі немесе қазыналық хатшысы тағайындаған кез келген қазыналық қызметкері қағаздарға қол қоюы керек екені де айтылды. Осы заң бойынша талап қағаздарына АҚШ қазынашылығының мөрі қою міндетті емес еді. Бұл заң сондай-ақ талап қағаздарына қазыналық қағаздардың дәстүрлі артықшылығын берді, яғни олар барлық мемлекеттік төлемдерді қабылдауға тиіс болды, бұл артықшылық олардың болашақ тағдырында маңызды рөл атқарды. Гравюра және баспа бюросы сол кезде болмағандықтан, Америкалық банкнот компаниясы мен Ұлттық банкнот компаниясы талап қағаздарын жасауға келісімшарт жасады. Екі компания да ел бойынша жеке және мемлекеттік банктер үшін банкноттарды басып шығарды. Көп болжам бойынша, Америкалық банкнот компаниясы 5 және 10 долларлық банкноттарды басып шығаруға арналған баспа формаларын жасады, ал Ұлттық банкнот компаниясы 20 долларлық банкноттарды басып шығаруға арналған баспа формаларын жасады. Барлық талап қағаздарын Америкалық банкнот компаниясы басып шығарды.

Federal finances had not yet recovered from the Panic of 1857 when the election of President Lincoln in 1860 made it even more difficult for the federal government to raise money in the bond market due to the increased threat of Southern secession and a possible war. At the outbreak of the Civil War the Union was depending upon hand to mouth borrowing to meet expenses and with the beginning of hostilities at Fort Sumter in April 1861 the burden of funding the war effort and paying employees, including soldiers in the field, offered no small challenge. One response from Congress was the Act of July 17, 1861, which allowed for to be borrowed on the credit of the United States. Of this sum, up to was authorized as non interest bearing Treasury Notes, payable upon demand, in denominations less than fifty dollars and not less than ten dollars. These were called Demand Notes to distinguish them from the interest bearing Treasury Notes in existence at the time. The promise to pay specie "on demand" was a new obligation for Treasury Notes (though common on private banknotes) but would spare the cash strapped treasury the intermediate step of selling an equivalent amount of debt by allowing it to use the notes as a currency to pay creditors directly. The notes were to be redeemable through the assistant treasurers' offices at Philadelphia, Boston, and New York. They were to be hand signed by the first or second comptroller of currency or the Register of the Treasury; they were also supposed to be counter signed by any other treasury officials designated by the secretary of the treasury. These signature provisions would later be altered several times. This act also stipulated that prior to December 31, 1862, an individual Demand Note could be re issued into circulation after it was presented for redemption. Just before they were to be released, the Act of August 5, 1861, stipulated several changes to the issuance of Demand Notes. It allowed for Demand Notes to be issued in denominations of not less than $5 and be redeemable through the assistant treasurer's office at St. Louis or the bullion depository in Cincinnati. This act also stated that the Treasurer of the United States and Register of the Treasury or any treasury official appointed by the secretary of the treasury should sign the notes. Under this act, Demand Notes did not need to carry the seal of the U. S. Treasury. This act also granted a traditional privilege of Treasury Notes to the Demand Notes in that they were to be receivable in payment of all public dues, a privilege which was to figure prominently in their eventual disposition. Because the Bureau of Engraving and Printing did not exist at the time, the American Bank Note Company and National Bank Note Company were contracted to create Demand Notes. Both companies were prominent printers of banknotes for private and state chartered banks throughout the country. Most likely, the American Bank Note Company engraved the printing plates for $5 and $10 notes while the National Bank Note Company engraved the printing plates for the $20 notes. All of the Demand Notes were printed by the American Bank Note Company.

Берілгеннен кейін

Қазынашылық хатшысы Чейс 1861 жылдың тамызында Одақтың міндеттемелерін орындау үшін банкноттарды таратуды бастады. Бастапқыда түрлі саудагерлер, банктер және әсіресе теміржол саласы банкноттарды жеңілдікпен қабылдады немесе оларды қабылдамады. Жаңа шығарылған банкноттарға деген халықтың сенімсіздігін азайту үшін хатшы Чейс өзінің жалақысын осы банкноттармен төлеуге келісіп, қол қойды. 1861 жылдың 3 қыркүйегінде Одақтың Бас штаб генералдарының бірі Уинфилд Скотт әскерлеріне жолдама шығарды, онда олардың жалақысының бір бөлігін үйлеріне жіберуге ниеттенгендер үшін банкноттардың ыңғайлылығын түсіндірді. Қыркүйек айының ортасында хатшы Чейс қазынашылықтың көмекшілеріне жаңа банкноттардың ақшалай мәртебесіне қатысты барлық күмәнді жою үшін келесі жолдама берді:

Бұл іс-әрекеттер банктердің банкноттарды монетаға айырбастауға дайындығын арттырды. Бұл талап бойынша банкноттарды алтын монеталардың құнымен және сатып алу қабілетімен теңестірді, және олар жеке операциялар үшін халық арасында кеңінен қолданылды.

Ақшалай төлемді тоқтату

1861 жылдың желтоқсан айында үкіметке талап-ноталарды қолма-қол ақшамен төлеу мүмкіндігіне қысым түсті. 10 желтоқсанда хатшы Чейс соғыс шығындарының күтілгеннен әлдеқайда көп екенін, ал федералдық кірістердің жетіспейтінін мәлімдеді. Содан кейін 16-сы күні Нью-Йоркке Трент дауына британдықтардың реакциясы туралы хабар жетті. Алтынды үкіметке жеткізіп, орнына жеті жылдық қазына векселі мен облигацияларын алған ірі банктер, олардың Одақ қағаздарына деген сұранысы күрт төмендегенін көрді. Айдың соңына қарай банктер өздерінің банкноталары бойынша қолма-қол ақша төлеуді тоқтатты. Содан кейін талап-ноталар көмекші қазынашылардың кеңселеріне көптеп түсе бастады, бірақ үкімет жеткілікті монета ала алмағандықтан, 1862 жылдың басында талап-ноталарды алтынмен төлеуді тоқтатуға мәжбүр болды. Бұл актінің нәтижесінде шығарылатын талап-ноталардың ең көп сомасы ,000 жетті (сәуір айына дейін барлық ,000 талап-нотасы шығарылды). Ақырында Конгресс 1862 жылдың 25 ақпанындағы заңмен заңды төлем құралы ретінде танылатын ноталарды бекітуге шешім қабылдады, олар АҚШ ноталары деп аталды. Бұл АҚШ валютасының жаңа шығарылымы болуы керек еді, оның бір бөлігі қолданыстағы талап-ноталарды олар төленген кезде алмастыруға тиіс болды. Бұл жаңа заң, сондай-ақ Бірінші заңды төлем құралы заңы ретінде белгілі болды, жаңа АҚШ ноталарына импорттық баждар мен АҚШ қарызы бойынша сыйақы төлеуден басқа барлық мақсаттар үшін заңды төлем құралы мәртебесін берді. Үкімет қарыз бойынша сыйақыны монетамен төлеуді жалғастыруға және кедендік баждарды төлеу үшін тек монетаны немесе талап-ноталарды қабылдауға уәде берді. 1862 және 1863 жылғы , , және заңды төлем құралы ноталарының беткі жағы тиісті талап-ноталарына өте ұқсас болды, ең басты өзгерістер АҚШ қазынасының мөрінің қосылуы және төлем уәдесінен «талап бойынша» деген сөздерді алып тастау болды. 1862 жылдың 17 наурызындағы заңға дейін талап-ноталарының мәртебесіне қатысты белгісіздіктер болды, ол олардың да заңды төлем құралы мәртебесіне ие екенін нақтылады. Осылайша, талап-ноталары заңды төлем құралы ноталарымен бірдей және олардан жоғары болды, себебі импорттық баждарды төлеу үшін тек оларды ғана қолдануға болады – Одақ үкіметінің маңызды кіріс көзі. Нәтижесінде, көмекші қазынашы Cisco болашақтағы 5% мерзімді талап-нота салымдарын жаңа заңды төлем құралы ноталарымен төлеу құқығын сақтайтынын мәлімдеді, ал спекулянттар талап-ноталарының құны жоғарылайтынын болжап, жаңа ноталар сәуір айында айналымға түскен кезде оларды айналымнан шығарды. Бұл әрекет хатшы Чейске екі маңызды мақсатқа жетуге мүмкіндік берді: жеті жылдық қарызды бөлу және талап-ноталарын зейнеткерлікке шығару. Бірақ бұл жаңа АҚШ ноталарының талап-ноталарына қарағанда құнсыздануын ресми мойындау болды. Жаздың ортасында алтын долларлар заңды төлем құралына қарағанда он бес пайыздық үстемемен сатылды, ал талап-ноталары сегіз пайыздық үстемемен сатылды, ал газеттер талап-ноталарының бағасын «Кеден үйі үшін АҚШ ноталары» немесе «Кеден үйі ноталары» деп сипаттап жариялады. Кедендік баждардың орташа мөлшері p=$ болғандықтан, қаржы бағанындағы талап-ноталарының ағылуы қадағаланды. Желтоқсан айында қорлар таусылатыны және импорттаушылар импорттық баждарды төлеу үшін алтыннан басқа амалдары қалмайтыны болжалды. Талап-ноталарының қоры толығымен таусылған кезде олар алтын доллармен тең немесе одан сәл арзан бағамен сатылды.

The ability of the government to redeem the Demand Notes in specie came under pressure in December 1861. On December 10 Secretary Chase indicated that war expenditures were far exceeding projections while Federal revenues were falling short. Then on the 16th, news of the British reaction to the Trent Affair reached New York and the major banks, which had been supplying gold to the government in exchange for seven thirties Treasury Notes and bonds which they had been in turn reselling, saw the demand for their offerings of Union securities drop precipitously. By the end of the month the banks had suspended specie payment on their own banknotes. The Demand Notes then began to appear at assistant treasurers' offices in great numbers for redemption, but since the government could not obtain adequate supplies of coin it was forced to follow suit and suspend redeeming the Demand Notes for gold in the first few days of 1862. This act brought the final possible amount of Demand Notes that could be issued to a sum of ,000 (by April the full ,000 in Demand Notes had been issued). Eventually Congress decided to authorize of Legal Tender Notes, also known as United States Notes, with the act of February 25, 1862. These were to be a new issue of U. S. currency, part of which were to replace the existing Demand Notes as those were redeemed. The new law, also known as the First Legal Tender Act, granted legal tender status to the new United States Notes except for the purposes of paying duties on imports and interest on U. S. debt. The government promised to continue paying the interest on its debt in coin, and it would accept only coin or Demand Notes in payment of customs duties. The obverse of 1862– and 1863 issue , , and Legal Tender Notes were very similar in design to the respective Demand Notes, the major changes being the addition of the U. S. Treasury seal and removal of the words "on demand" from the promise to pay. Some confusion existed over the status of the Demand Notes until the act of March 17, 1862, clarified that these were to enjoy legal tender status as well. Thus, Demand Notes were at least as good as Legal Tender Notes, and clearly superior because only the former could be used to pay duties on imports – a major source of revenue to the Union government. As a result, Assistant Treasurer Cisco announced that he reserved the right to redeem future 5% short term deposits of Demand Notes in the new Legal Tender Notes and speculators, foreseeing the higher value of Demand Notes, removed them from circulation as the new notes began to circulate during April. While this action allowed Secretary Chase to achieve two important goals, distributing the seven thirties debt and retiring Demand Notes, it amounted to an official acknowledgement that the new United States Notes had depreciated compared to the Demand Notes. By mid summer gold dollars were trading for a fifteen percent premium to legal tender while Demand Notes were available for an eight percent premium, and newspapers were reporting the price of Demand Notes under the description "United States Notes for Custom House Purposes" or "Custom House Notes". As customs duties averaged p=$ the slow drain of outstanding Demand Notes was tracked in the financial columns. By December it was estimated that the supply would soon be exhausted and that importers would have no option but gold for paying import duties. When the supply of Demand Notes had been nearly exhausted they commanded a price at parity with or at only a slight discount to gold dollars