Кіріспе
Эксперименталды көлік
эксперименталды пойыз жиынтығы
the experimental trainset
Aérotrain – 1965-1977 жылдары Францияда Жан Бертиннің (1917–1975) инженерлік басшылығымен әзірленген эксперименталды желiлiк әуе жастығы (TACV) немесе желiлiк пойыз. Ол француздық темір жол желісін құрлықтағы қоғамдық көліктердің алдыңғы қатарлы түріне жеткізуге арналған. Маглев дизайнына ұқсас, ол пойыз вагонын күрделі электромагниттік жол үстінде аэродинамикалық кедергіден басқа барлық кедергілерді жою арқылы levitates, Aérotrain – сонымен қатар "дөңгелегі жоқ пойыз". Ақырғы прототип, Aérotrain I80, 1974 жылы жер үсті ауалық төсегі бар көліктер үшін жылдамдық бойынша әлемдік рекорд орнатты, жылдамдығы жетіп, ең жоғары жылдамдығына жетті. Ақырында жеті қанатты дулыға арқылы қос турбиналы қозғалтқыштарды қолданған прототиптер жылдамдық пен тез тоқтау мүмкіндігін көрсетті, бұл тығыз арақашықтықтағы аялдамалар арасында тиімді қызмет көрсетуге мүмкіндік беретін үлкен артықшылықты ұсынды. Прототиптерде газ турбиналары және үлкен винттер қолданылды, бұл пойыз вагонының ішінде де, сыртында да қатты шу шығарды, сондықтан қалаларда жылдамдықты төмендету қажет болды. SNCF компаниясы осы төмен жылдамдықпен жүретін пойыздары бар деп есептеді. Жақтаушылар электрлік сызықтық индукциялық қозғалтқыштар TACV-ді үндемейтін етіп жасауға болатынын атап өтті. Ақырында SNCF жобаға қарсы шығып, көптеген алаңдаушылықтарды келтірді және SNCF ресми түрде TGV-ге қолдау білдірді, оны жоғары жылдамдықты жер үсті көлігі шешімі деп таныды. Айта кетерлігі, Д'Эстеннің әйелі халықаралық синдикат болып табылатын Шнайдер тобының негізін қалаушы Эжен Шнайдердің немересі болды. Белгілі бельгиялық журналист Карел Верейкен: "Шнайдер әулеті француз темір жолы мен болат өнеркәсібінің тарихында тірек болды және әлі де болып табылады. Сондықтан, Aérotrain инновациясы (ұшақ өнеркәсібімен жасалатын) оларды қысқа мерзімде байыта алмады және дөңгелексіз пойыз феодалдық дөңгелек өндірушілерден ынталы мақұлдау алмайтынын елестетуге болады". Рор 1975 жылы бұл технологияны тастап кетті.
(TACV), or hovertrain, developed in France from 1965 to 1977 under the engineering leadership of Jean Bertin (1917–1975) – and intended to bring the French rail network to the cutting edge of land based public transportation. Though similar to a maglev design, which levitates a train car over a complex electromagnetic track to eliminate all resistance other than aerodynamic drag, the Aérotrain – also a "train without wheels" The final prototype, the Aérotrain I80, set a world speed record in 1974 for overland air cushion vehicles, reaching a speed of and a peak speed of The prototypes, which ultimately used twin turbine engines through a ducted propeller with seven blades, demonstrated they could accelerate and decelerate quickly, which offered a huge advantage of enabling effective service between tightly spaced stops. Prototypes used gas turbines with giant propellers, which created tremendous noise both inside and outside the train car itself – and thus required reduced speeds in urban areas. SNCF felt they already had trains that could run at those reduced speeds. Proponents pointed out electric linear induction motors could make the TACV silent. Eventually SNCF simply opposed the project, citing a broad litany of concerns. and SNCF formally shifted support to the TGV as its high speed ground transportation solution. Notably, D'Estaing's wife was the granddaughter of Eugène Schneider, founder of what became an international syndicate, Schneider Group. Noted Belgian journalist Karel Vereycken pointed out: "the Schneider dynasty have been and are still a pillar of the history of the French railroad and steel industry. Hence, the innovation of the Aérotrain (to be built by the aircraft industry) would not, in the short run, have made them more wealthy and one can easily imagine that a train without wheels does not get much enthusiastic approval of the feudal wheel producers." Rohr abandoned the technology in 1975.
Сынақ жолдар
Аэротройннің жолдарының көпшілігі монорельстің кері "Т" пішінін қамтамасыз ету үшін темірбетоннан жасалды, ал жолдар тек тәжірибелік мақсаттарда ғана қолданылды. Бірінші сынақ жолы ұзын болды және 1966 жылдың ақпанында Францияның Гомец-ле-Шатель қаласында Аэротрайн 01 және 02 үшін салынды, бұл кезде пайдаланылмаған теміржол учаскесі қолданылды. Жолдың көп бөлігі қираған, ал қаланың кеңеюіне байланысты ішінара бұзылған жол бүгінге дейін сақталған. Гомецтегі айналма жолдың бір бөлігі мемориал ретінде сақталды және қалпына келтірілді. 1969 жылы Гомец-ле-Шательде Аэротрайн S44 прототипі үшін алюминий мен асфальттан жасалған екінші жол салынды. Сынақтардан кейін алюминийден жасалған бағыттағыш теміржол алынып тасталды, ал асфальт жолдың қалған бөлігі сақталып, 2008 және 2009 жылдары жаяу жүргіншілерге арналған жолға айналдырылды. 1969 жылы Aérotrain I80 прототипін сынау үшін үшінші, 18 км ұзындықтағы сынақ жолы салынды. Бұл сынақ жолы Францияның Лоирет аймағында, Орлеан қаласынан солтүстікке қарай, Саран мен Руан арасында орналасқан, бұл болашақ Париж-Орлеан теміржол желісінде пайдалануға мүмкіндік беретін жер еді. Жол жерден 5 метр биіктікте орналасқан, тіреулермен бекітілген және белгілі бір жылдамдыққа мүмкіндік берді. Пойызды кері бұру үшін желінің екі шетінде платформалар орналасқан, ал Шевильдегі орталық платформадағы ангарда сынақ көлігі орналастырылған. Бұл жол қолданыстан шығарылғанмен, Aérotrain бағдарламасы аяқталғаннан кейін оның сыртқы түріне байланысты дау тудырған танымал орынға айналды және бүгінге дейін RN20 және Париж-Орлеан теміржолының шығысында көрінеді. 1974 жылға дейін төртінші сынақ жолы АҚШ-тың Колорадо штатындағы Пуэбло қаласына жақын орналасқан жоғары жылдамдықты сынақ орталығында болды. Бұл сынақ жолы UTACV прототипі үшін салынған. Ұзындығына байланысты ол тек 233 км/сағ (145 миль/сағ) жылдамдыққа ғана жарамды болды.
Уақыт шкаласы
1963 — Жан Бертин мемлекеттік органдарға және SNCF-ке 1,4 метрлік 1/12 масштабтағы модельді ұсынады. 1965 жылдың 15 сәуірінде «Аэропоездді зерттеу компаниясы» құрылды. 1965 жылдың 16 желтоқсаны — Аэротройн 01 прототипінің құрылысы аяқталды. 1966 жылдың 21 ақпаны — Сена-э-Уаз (қазір Эссон) аймағында Гомель-ле-Шатель мен Лимур арасындағы Аэротройн 01 үшін 6,7 км сынақ жолының ресми ашылуы (Париж-Шартр жолының Гальярдон арқылы тасталған учаскесінде). Сол күні баспасөз алдында Аэротройн 01 сағатына 100 км жылдамдыққа жетті. Бірнеше күннен кейін ол сағатына 200 км-ге жетті. 1966 жылдың 23 желтоқсаны — Қосымша ракетасымен Аэротройн 01 сағатына 303 км жылдамдыққа жетті. 1967 жылдың 1 қарашасы — Реактивті қозғалтқышпен жабдықталған Аэротройн 01 сағатына 345 км жылдамдыққа жетті. 1967 — Аэротройн 02 құрылысы басталды. Салынған төрт прототиптің соңғы екеуі Францияның Версаль қаласында сақтаулы. Жан Бертиннің компаниясы, қазіргі таңда аэроғарыш, қорғаныс және көлік салаларына бағытталған қызметін жалғастыруда. Орлеаннан тыс жерде, тасталған және ішінара бұзылған бетондық сынақ жолының қалдықтары әлі күнге дейін тұр және оны SNCF Париж-Орлеан теміржолынан оңай көруге болады.