Кіріспе
Шындықтың табиғаты - Серджио Тронкосоның 2003 жылы алғаш рет Northwestern University Press баспасында жарық көрген романы. Ол туралық пен жамандық, Йель университеті мен Холокост тақырыптарын зерттейді. 2014 жылы Arte Público Press Тронкосоның романының қайта өңделген және жаңартылған қағаздық басылымын шығарды.
Сюжеттің қысқаша мазмұны
Гельмут Санчес - жас зерттеуші, ол Йель университетінің атақты профессоры Вернер Хопфгартнердің қызметкері. Кездейсоқ, Хельмут онжылдықтар бұрын өзінің бастығы жазған хатты табады. Ол Холокост туралы кінәсін мазақ етеді. Шындықты білген Хельмут ғалымның өмірін зерттейді. Ол Австрия мен Италияға барып, Хопфгартнердің жеккөрушіл өткенінің дәлелін табады. Сонымен қатар, Хопфгартнердің әріптесі және бәсекелесі Регина Нойман профессордың зейнетке шығуынан бұрын оның әлсіз студенттермен жыныстық қатынасы туралы шындықты ашуды қалайды. Нейман Сара Гудманды, Йельде өз орнын табуға тырысатын, өзін қауіпсіз сезінбеген аспирант студентті, Хопфгартнерге қарсы жыныстық асырау туралы ресми айыптауды бастауға мәжбүр етеді. Көп ұзамай Хелмуттың шындықты іздеу жолы әділет пен қанды саяхатқа айналады, оның салдары күтпегендей болады.
Негізгі тақырыптар
Тронкосоның романы мексика-неміс мұрасынан туған адамның күрделі моральдық әлемді қалай бағдарлайтынын, ал оның тәжірибесі ақиқатты іздеудегі туралық пен жамандық арасындағы айырмашылықтар мен байланыстарды қалай көрсететінін зерттейді. 2015 жылы Prime Number Journal журналына берген сұхбатында Тронкосо: «Мен Йель университетінде аспирант кезімде Хайдеггерді оқыдым, және "Болу және уақыт" маған қызығушылық тудырды, әсіресе "Өлімге қарай болу" тұжырымдамасы. Мен көптеген Ivy League семинарларында байқаған интеллектуалдық зорлық-зомбылықтан әрдайым қорқып жүрдім, адамдар "Ақиқатты" іздеуде бір-бірін сөздермен қалай жоққа шығаратынын, сондай-ақ олар осы пікірталастарда қаншалықты жиі адасып кететінін көрдім. Менің ойымша, олар адамгершілігін жоғалтатын. Мен философ ретінде, өз мұранымды және адамгершілігімді жоғалтқым келмеді. Мен моральдық және жеке бастың мәселелерімен күресіп, өзінің жолын және кім екенін өзі таңдайтын адам туралы роман жазғым келді, "Ақиқатты" іздеуге беріліп, қатты қателесіп, кейін достарының көмегімен өзін табатын адам туралы жазғым келді».
Әдеби мәні және сын
Prime Number Journal журналының сыншысы былай деп жазды: "Серджио Тронкосоның алғашқы романы – жақында Arte Publico Press басылымы қайта қараған, кеңейткен және қайта шығарған – Тронкосоның жеке эсселерінен батыл айырмашылық. Шындықтың табиғаты – пульпалық көркем әдебиеттей триллер емес; керісінше, Тронкосоның Шындықтың табиғаты Ричард Райттың "Туған ұлы" романындай триллер. Бұл Филип Роттың "Адамдық дақ" романы сияқты оқырманды ойландыратын туынды. Тронкосоның шығармалары оқырманды күмәннің қылышымен ойнатады, сонымен бірге оқырманға шындықтың табиғатын зерттеуге және оған сұрақ қоюға шақырады – бұл шындық нәсілдік тұрғыдан анықталған болса да, зияткерлік тұрғыдан құрылған болса да, немесе дұрыс пен бұрыс туралы ежелгі идеалдардан туған билік болса да. Тронкосоның "Шындықтың табиғаты" оның піскен туындыларын – "Бұл зұлым шаңнан" және "Шекараларды кесіп өту: Жеке эсселер" – анықтайды, олар шекаралардың идеяларын, олардың өтімділігін және олардың нақты және қиялдың екіұшты табиғатын зерттейді. Менің ойымша, "Шындықтың табиғатында" шындыққа қатысты зияткерлік сұрақтар қойылмаса, оның піскен туындылары мүмкін болмас еді. Тронкосо, негізінен АҚШ-тың Мексика шекарасы бойынша еңбектерімен танымал, "Шындықтың табиғаты" көрсеткендей, қазіргі шекаралық жазушылар мен ойшылдардың ең ақылдысы және қабілеттісі. Тронкосоның трансұлттық диаспорадағы өскен кезінде ол шындықтың табиғаты тек өзіміздің, отбасымыздың, қоғамның және шындықты қалай түсінеміз дегеннің шегінде ғана болатынын түсінді. Континентальдық философия, әдебиет және феноменологиялық психология журналының Janus Head журналының бір сарапшысы былай деп жазды: "Осы үштікпен [Хелмут Санчес, Ариан Сассолини және детектив Джек Росселли] автор көркем әдебиетші де, моральдық эпистемолог та ретінде өзгеше көзге түседі. Хельмут жақсылық пен жамандықтың шегінен өте қалғанда, Тронкосо оқырманын тастап кетпейді. Бұл тек азаттық әлемі ғана емес, Тронкосо айтуынша, ол қорқынышты әлем де, тіпті ең жақсы ниетті тұрғындарының өзінде психоздың ең жаман белгілерін тудырады. Бұл туралы айта келе, Тронкосоның кейіпкерлерді сипаттау және бейнелеу қабілеті оның талдау қабілетімен тең: "Оның қолындағы пышақ айдың жарығында жарқырады. Ол қолының майлы тінін кесіп алды. Ол өте ауырсынуды сезінді. Қаны, ыстық қан, қолынан ағып шықты. Хельмут жұдырығын қысып, қызыл ағын толырақ, жылырақ, жылдамдады". Ариан Сассолинимен Troncoso бізге романның ішкі мәтінінде ойналатын оқиғаның батырын сыйлайды. Хельмут сияқты қызығушылықты ғалым Ариан Хельмут тастап кеткен шындықты жүзеге асырады: дәстүрлі табулар, әдеттегідей болса да, үлкен этикалық мақсатқа қызмет етеді. Оның дағдарысы келгенде, ол өмірін өзгертетін шешім қабылдауы керек, ал оның Хельмутқа көрсеткен жанашырлығы мен кешірімі оның жақынынан әлдеқайда жоғары моральдық күшін көрсетеді. Ал Росселлиде мұндай үлкен мейірімділікке қажетті қиял жоқ. Ол криминологияның деректеріне тым көп кіріп кеткендіктен, қылмыскерді толықтай түсіне алмайды. Нағыз қылмыскерді анықтай алмаған Росселли кекшілдік емес, идеализмға сүйеніп, кінәсіз Атвотердің қылмыскерлердің қолынан зардап шегуіне жол береді. Осыдан-ақ "Шындықтың табиғаты" – бұл әңгіме емес екені анық. Үш кейіпкердің де философиялық идеяларды бейнелейтін рөлі бар. Бірақ олардың әрқайсысының санасында жұмыс істейтін эпистемиялық тәжірибелер жиынтығы, Troncoso шеберлікпен қарама-қайшылық жасайды. Санчестің ницшеандық құндылықтары, Сассолинидің христиандық прагматизмі және Росселлидің соқыр индуктивизмі қатар келгенде, олар баяндауға толыққанды толықтыратын тұрақты, зияткерлік шиеленісті тудырады. Егер Тронкосо кейде ойын ашып, Хельмуттың "Әдеп деген не?" деген сұрағына жауап берсе, немесе көшедегі ақылды Росселли нәсілдік бөлінудің академиялық дыбысталған теориясын ұсынса да, автор кейіпкерлерінің "ақиқаттары" арасындағы қайшылықты тым айқын етуге тырыспайды. Тронкосо осы қарама-қайшылықтарды бейнелеудегі нәзіктігі мен әділдігі романның ең жоғары зияткерлік жетістігі болып табылады, оның қатар тұрған көркемдік жетістігі – кісі өлтіру және кінәлілік туралы сенімді әңгіме. "Форвард" газетінің бір сыншысы былай деп жазды: "Ақиқаттың табиғаты" – фанатизм мен фанатизмді жеңіп шыққан махаббат туралы сезімтал әңгіме, оның философиялық авторы жүрегін жеңінен ашып, қиялға салынған сары жұлдыздың қасында жүректерін кие алады. Йельде оқыған және дәріс берген Тронкосо университет кампусын қаланың бұзылуына немқұрайлылық танытатын зияткерлік оазис ретінде бейнелейді. Нью-Хейвен мен Йельдің шиеленісті қарым-қатынасы туралы ол былай деп жазады: "Бірі арықта, екіншісі бұлтта". "Шындықтың табиғаты" – өтіріктің өмірімізді қалай бұрмалайтынының зерттелуі. Романның соңындағы кеште, Джонатан Атвотер – нацистердің шабуылына ұшыраған еврей сияқты, гомофобтардың шабуылына ұшыраған гея кітапханашы – өркениеттің құлдырауы туралы өз теориясын ұсынады. "Менің ойымша, екі маңызды нәрсе жоғалып кетті, – дейді ол, – және олар бір-біріне қатты әсер етті деп санаймын. Отбасы және шындық". Атвотердің айтуынша, шындық, оған мағына беретін тірі қоғамдардан бөлінгенде, мәнсіз абстракцияға айналған. "Шындықтың табиғаты" Чиканоның Жаңа Мексикасындағы la familia құшағында аяқталады. Бірақ Тронкосо шындық қоғамда жатқанын мойындайды, бірақ басқа қоғамдардың жарамдылығын мойындамау өлімге алып келетін өтіріктің түбінде жатыр". "Шындықтың табиғаты" ForeWord Reviews журналынан көпмәдениеттік көркем әдебиет саласында қола жүлдесін жеңіп алды. Бұл роман сонымен қатар TheLatinoAuthor.com сайтының 2014 жылғы ең жақсы он көркем әдебиет кітабының тізіміне енді.
Troncoso's The Nature of Truth informs his mature works—From This Wicked Patch of Dust and Crossing Borders: Personal Essays—as they examine the ideas of borders, their permeability, and their dualistic nature of the real and the imagined. Without the intellectual questioning of truth in The Nature of Truth, his mature works, I believe, would not have been possible. Troncoso, primarily known for his US Mexican Border works, is, as The Nature of Truth suggests, the brightest and most able of the modern Border writers and thinkers. And somewhere in Troncoso's raising within the Border's transnational diaspora, he found that the nature of truth can only be located in the confines of the self, the family, the community, and our own definition of the truth." A reviewer from Janus Head, a journal of Continental Philosophy, Literature, and Phenomenological Psychology, wrote: "It is with this trio [Helmut Sanchez, Ariane Sassolini, and Detective Jack Rosselli] that the author excels as both fictionist and moral epistemologist. When Helmut ventures beyond good and evil, Troncoso refuses to leave his reader behind. It is more than a liberating world, Troncoso suggests. It's also nightmarish one, inducing the worst symptoms of psychosis even in its most well meaning inhabitants. In conveying this, Troncoso's powers of characterization and description are equal to his analytic ones: "The blade in his hand glimmered in the moonlight. He sliced into the fatty tissue of his forearm. He felt exquisite pain. Blood, hot blood, ran out of his arm. Helmut clenched his fist, and the red stream became fuller, warmer, quicker." With Ariane Sassolini, Troncoso gives us a hero for the story playing out in the novel's subtext. A scholar every bit as inquisitive as Helmut, Ariane yet comes to embody the truth that Helmut has forsaken: that conventional taboos, though conventional, serve a grand ethical purpose. When her crisis arrives, again in the form of knowledge, she must make a life altering decision, and her one of compassion and forgiveness for Helmut betrays a moral fortitude far exceeding that of her beloved. Rosselli, on the other hand, lacks the imagination required for compassion that large. He's too mired in the data of criminology to ever truly understand the criminal. Unable to identify the real killer, motivated not by vengeance but by idealism, Rosselli allows an innocent man, Atwater, to suffer at the hands of thugs. Clearly, then, The Nature of Truth is no allegory. All three of the characters come to embody more than a philosophic agenda. But operating within the minds of each is a set of epistemic practices that Troncoso deftly contrasts. When juxtaposed, the Nietzschean valor of Sanchez, the Christian pragmatism of Sassolini and the blind inductivism of Rosselli make for a sustained, intellectual tension that perfectly complements the narrative one. If Troncoso occasionally tips his hand, as he does when Helmut self consciously asks "What was morality anyway? ", or when the street wise Rosselli puts forth a rather academic sounding theory of racial division, the author is careful never to make the conflict between his characters' "truths" too explicit. The subtlety, and fairness, with which Troncoso presents these conflicting frameworks stand as the novel's crowning intellectual achievement, side by side with the artistic one: a convincing tale of murder and ruminating guilt." A reviewer from The Forward wrote: "A sentimental tale of love triumphant over bigotry and zealotry, The Nature of Truth enables its philosemitic author to wear his heart on his sleeve, right beside an imaginary yellow star. Troncoso, who has studied and taught at Yale, portrays the campus as an intellectual enclave that tries to remain oblivious to the ambient urban blight. About the strained relationship between New Haven and Yale, he writes: "One was in the gutter, the other was in the clouds." The Nature of Truth is an exploration of the ways in which lies can skew our lives. Over dinner at the end of the novel, Jonathan Atwater—a gay librarian who, like a Jew victimized by Nazi storm troopers, was assaulted by homophobic thugs—presents his theory about the decline of civilization. "Two important things have gone by the wayside, in my opinion," he says, "and I believe they've affected each other in a miserable manner. Family and truth." According to Atwater, truth, disembodied from the living communities that give it meaning, has become a vapid abstraction. The Nature of Truth concludes within the embrace of la familia, in Chicano New Mexico. But Troncoso recognizes that, though truth lies within the community, a failure to acknowledge the validity of other communities is the root of lethal lies." The Nature of Truth won the Bronze Award for Multicultural Fiction from ForeWord Reviews. The novel was also chosen as one of the Top Ten Best Fiction Books for 2014 by TheLatinoAuthor. com.