Кіріспе
Конфедерация конституциялық конвенцияға шабуыл жасады. 1866 жылғы 30 шілдеде Нью-Орлеан қазасы болды, онда көбінесе афроамерикалық бостандық иелерінің бейбіт демонстрациясына ақ бұзғындар тобы шабуыл жасады, олардың көпшілігі жақында жеңілген Америка Конфедеративтік Штаттарының әскері болды, бұл толыққанды қырғынға әкелді. Зорлық-зомбылық Луизиана Конституциялық конвенциясы қайтадан шақырылған Механика институтының алдында болды. Ресми мәліметтерге сәйкес, 38 адам қаза тауып, 146 адам жараланды, оның ішінде 34 афроамерикалық қаза тауып, 119 афроамерикалық жараланды. Көптеген дереккөздер бұл көрсеткіштерден де жоғары санды атады. Жиль Вандал 40-тан 50-ге дейін афроамерикалықтар қаза тауып, 150-ден астам афроамерикалықтар жарақат алғанын бағалады. Тағы да басқалар шамамен 200 адам қаза тапқанын мәлімдеді. Америка Азамат соғысының көп бөлігінде Нью-Орлеан одақтың әскерлерімен басылып алынып, әскери үкімшілік енгізілді. 1866 жылғы 12 мамырда Конфедерацияны жақтаған демократ Джон Т. Монро соғысқа дейін атқарған қызметіне қайта тағайындалды. Судья Р.К. Хауэлл конвенция төрағасы болып сайланды, мақсаты – афроамерикалықтарға қарсы заңдарды жоюға дауыс беретін сайлаушылардың қатысуын арттыру болды. Бұл қырғын Луизиананың әлеуметтік құрылымындағы терең қақтығыстарды көрсетті. Нью-Орлеан қазасы – құлдыққа байланысты соғыстың жалғасы болды (1859 жылы «Қанды Канзас» оқиғасымен басталған), ал 1861-1865 жылдардағы жағдайлар осы соғыстың ең ірі бөлігі болды. Ақтардың жартысынан астамы Конфедерация ардагерлері болды, ал афроамерикалықтардың шамамен жартысы одақ армиясының ардагерлері еді. 1866 жылғы Мемфис төңкерісіне және Нью-Орлеан қазасына болған ұлттық наразылық, радикалды республикашылдарға 1866 жылғы ара сайлауда Конгрестің екі палатасында да көпшілікті жеңуге көмектесті. Төңкерістер он төртінші түзетуге қолдау көрсетуге ықпал етті, ол азат етілгендерге сайлау құқығы мен толық азаматтық құқықтарды берді, сондай-ақ Оңтүстік аймақтарындағы жағдайды өзгерту үшін ұлттық үкіметтің бақылауына әскери округтер құруды көздейтін Реконструкция заңына қолдау көрсетті.
The New Orleans Massacre of 1866 occurred on July 30, when a peaceful demonstration of mostly Black Freedmen was set upon by a mob of white rioters, many of whom had been soldiers of the recently defeated Confederate States of America, leading to a full scale massacre. The violence erupted outside the Mechanics Institute, site of a reconvened Louisiana Constitutional Convention. According to the official report, a total of 38 were killed and 146 wounded, of whom 34 dead and 119 wounded were Black Freedmen. Unofficial estimates were higher. Gilles Vandal estimated 40 to 50 Black Americans were killed and more than 150 Black Americans wounded. Others have claimed nearly 200 were killed. During much of the American Civil War, New Orleans had been occupied and under martial law imposed by the Union. On May 12, 1866, Mayor John T. Monroe, a Democrat who had ardently supported the Confederacy, was reinstated as acting mayor, the position he held before the war. Judge R. K. Howell was elected as chairman of the convention, with the goal of increasing participation by voters likely to vote for removal of the Black Codes. The massacre expressed conflicts deeply rooted in the social structure of Louisiana. The New Orleans massacre was a continuation of a longer shooting war over slavery (beginning with Bleeding Kansas in 1859), of which the 1861–1865 hostilities were merely the largest part. More than half of the whites were Confederate veterans and nearly half of the Black Americans were veterans of the Union army. The national reaction of outrage at the earlier Memphis riots of 1866 and the New Orleans Massacre helped the Radical Republicans win a majority in both houses of Congress in the 1866 midterm elections. The riots catalyzed support for the Fourteenth Amendment, extending suffrage and full citizenship to freedmen, and the Reconstruction Act, to establish military districts for the national government to oversee areas of the South and work to change their social arrangements.
Кернеулі жағдай
1864 жылғы штаттық конституциялық конвенция Луизианадағы афроамерикалықтарға көбірек азаматтық бостандықтар берді, бірақ ешқандай түсті терілі адамға дауыс беру құқығын бермеді. Аралас нәсілді түсті терілі адамдар бір ғасырдан астам уақыттан бері Нью-Орлеанның маңызды бөлігі болды және 1803 жылы АҚШ-тың аумақты аннексиялауына дейін отарлық кезеңде жекелеген топ ретінде қалыптасты. Олардың көпшілігі білімді, мүліктің иесі болды және дауыс беруге ұмтылды. Республикашылардың мақсаты бостандыққа шыққандарға сайлау құқығын беру және заң шығарушы орган қабылдаған «Қара кодекстерді» жою болды. Олар конвенцияны қайта шақырды және осы мақсаттарды іске асыруға қол жеткізді. Ақ демократтар, көбінесе, қайта шақырылған конвенцияны заңсыз деп есептеді, себебі олардың пікірінше, сол кезде тек ақ нәсілділерге ғана шектелген сайлаушылар конституцияны қабылдаған. Ақ үстемдік олардың 1865 жылғы партиялық платформасының негізгі қағидасы болды: «Біз бұл үкіметті ақ адамдар жасаған және ақ нәсілдің саяси мүддесі үшін мәңгі сақталатын үкімет деп есептейміз. Сонымен қатар, АҚШ Жоғарғы Сотының үнемі берген шешімдеріне сәйкес, африкалық текті адамдар АҚШ азаматтары болып есептелмейді және ешқандай жағдайда ақ және басқа нәсілдер арасында теңдік болуы мүмкін емес». Олар сонымен қатар құқықтық техникалық мәселелерді де келтірді: сайланған төраға Хауэлл бастапқы конвенцияны аяқтамай-ақ тастап кеткендіктен, ол мүше болып есептелмейді, конституция халық тарапынан қабылданды және 1864 жылғы конвенцияға барлығы 25 ғана қатысқан радикалдар бастапқы конвенцияның көпшілігін құрамайды. 27 шілдеде конвенцияны қолдаған афроамерикалықтар, оның ішінде шамамен 200 соғыс ардагері Механика институтының алдында жиналды. Оларды жоюшылар қозғалысының белсенділері, әсіресе Энтони Пол Дости және Луизиананың бұрынғы губернаторы Майкл Ханның сөздері ынталандырды. Олар конвенция күні Механика институтына шеру ұйымдастырып, қолдау көрсетуді ұсынды.