Бичкрафт Модель 18: Екі қозғалтқышты ұшақ тарихы

Кіріспе

Америкалық екі қозғалтқышты, жеңіл ұшақ 1937–1970 жылдары өндірілген.

Бичкрафт Модель 18 (немесе "Твин Бич" деп те белгілі) 6-дан 11 орындық.

Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде және одан кейін 4500-нен астам Бич 18 әскери қызметте қолданылды – жеңіл көлік, жеңіл бомбалаушы (Қытай үшін), ұшқыштарды даярлауға арналған ұшақ (бомбалау, навигация және пулеметтен оқ ату), әуедегі барлау және мақсатты ұшақтарды басқаруға арналған "аналық кеме" ретінде. Олардың ішінде АҚШ Әскери-әуе күштерінің (USAAF) C-45 Expeditor, AT-7 Navigator және AT-11 Kansan; сондай-ақ АҚШ Әскери-теңіз күштерінің (USN) UC-45J Navigator, SNB-1 Kansan және басқалары бар. Екінші дүниежүзілік соғыста АҚШ Әскери-әуе күштерінің 90%-дан астам бомбалаушылары мен навигаторлары осы ұшақтарда оқытылды. Соғыстан кейінгі алғашқы жылдары Бич 18 "бизнес-ұшақ" және "қосымша авиалиния" ұшағы болып ерекшеленді. Жолаушыларды тасымалдаудан басқа, оның азаматтық қолданылуына әуеден шашыру, құрғақ мұзбен бұлттар жасау, өрт сөндіру, әуе поштасын жеткізу, жедел жәрдем көрсету, көптеген фильмдерде түсу, парашют спорты, жүк тасымалдау, қару-жарақ және есірткі контрабандасы, қозғалтқыштарды сынау, аспанда жазу, баннерлерді тарту және каскадтық ұшақтар кіреді. Көптеген ұшақтар жеке меншікте, бүкіл әлемде таралған, ал 2017 жылдың тамыз айында АҚШ-та 240-ы FAA ұшақ тізілімінде тіркелген.

Жобалау және әзірлеу

1930 жылдардың аяғында Beechcraft басшылығы әскери мақсатта қолданылатын, Model 18 деп аталатын жаңа үлгіге сұраныс туатынын болжады және негізгі өндіріс қуатын арттырды. Үлгінің дизайны сол кездегі дәстүрлі болды, оған екі радиалды қозғалтқыш, толық металл жартылай монокок конструкциясы, матамен қапталған басқару беттері және құйрық тірегі кірді. Ерекшелігі – екі құйрық қанатының болуы. Model 18 сыртқы түрімен Lockheed Electra сериясындағы үлкен жолаушылар ұшақтарымен шатастырылуы мүмкін, олармен ұқсастығы жоғары. Алғашқы өндірілген ұшақтар 330 а.к. (250 кВт) Jacobs L 6 немесе 350 а.к. (260 кВт) Wright R 760E қозғалтқыштарымен жабдықталды. 450 а.к. (336 кВт) Pratt & Whitney R 985 соғыстан бұрынғы C18S үлгісінен бастап стандартты қозғалтқышқа айналды. Beech 18 прототипі алғаш рет 1937 жылдың 15 қаңтарында ұшты. Ұшақ әртүрлі қозғалтқыштармен жабдықталды және жалпы салмағы мен жылдамдығын арттыру мақсатында бірнеше рет модификацияланды. Кем дегенде бір ұшақ 600 а.к. (447 кВт) Pratt & Whitney R 1340 қозғалтқыштарымен жабдықталды. Бірақ, әрбір қозғалтқыштың салмағы шамамен 200 фунт (91 кг) болғандықтан, R 1340 қозғалтқыштарымен жабдықталған Model 18 концепциясы ұшақтың ең нашар құрылымдық бөлігі – қозғалтқыш тіректері болғандықтан қанағаттанарлықсыз деп танылды. Ұшақтың барлық құрамдас бөліктері өзгертілді. 1955 жылы E18S үлгісінің жеткізілімі басталды; E18S жолаушылар салонында көбірек орын үшін ұзындығы жоғары фюзеляжға ие болды. Барлық кейінгі Beech 18 ұшақтары (кейде Super 18 деп аталады) осы биік фюзеляжға ие болды, ал кейбір ертерек үлгілер (оның ішінде AT 11) осы үлкен фюзеляжға модификацияланды. 1963 жылы ұсынылған H18 үлгісінде опциялық үш дөңгелекті шасси болды. Ерекшелігі, шасси Volpar компаниясының STC бойынша ертерек үлгідегі ұшақтар үшін әзірленді және H18 ұшақтарына өндіріс кезінде орнатылды. Барлығы 109 H18 үш дөңгелекті шассимен жасалды, ал тағы 240 ертерек үлгідегі ұшақ осы шассимен жаңартылды. Beechcraft Model 18 құрылысы 1970 жылы аяқталды, соңғы H18 үлгісі Жапониядағы Миядзаки авиациялық колледжіне жіберілді. Осы жылдар ішінде негізгі үлгінің 32 нұсқасы ұшты, 200-ден астам жетілдіру жинағы жасалды және шамамен 8000 ұшақ өндірілді. Бір жағдайда ұшақ үш құйрықты, үш дөңгелекті, дөңгелек фюзеляж конфигурациясына модификацияланды және шағын Lockheed Constellation ұшағына ұқсас болды.

By the late 1930s, Beechcraft management speculated that a demand would exist for a new design dubbed the Model 18, which would have a military application, and increased the main production facilities. The design was mainly conventional for the time, including twin radial engines, all metal semimonocoque construction with fabric covered control surfaces, and tailwheel undercarriage. Less conventional was the twin tailfin configuration. The Model 18 can be mistaken for the larger Lockheed Electra series of airliners, which closely resemble it. Early production aircraft were powered either by two 330 hp (250 kW) Jacobs L 6s or 350 hp (260 kW) Wright R 760Es. The 450 hp (336 kW) Pratt & Whitney R 985 became the definitive engine from the prewar C18S onwards. The Beech 18 prototype first flew on January 15, 1937. The aircraft has used a variety of engines and has had a number of airframe modifications to increase gross weight and speed. At least one aircraft was modified to a 600 hp (447 kW) Pratt & Whitney R 1340 powerplant configuration. With the added weight of about 200 lb (91 kg) per engine, the concept of a Model 18 fitted with R 1340 engines was deemed unsatisfactory due to the weakest structural area of the aircraft being the engine mounts. Nearly every airframe component has been modified. In 1955, deliveries of the Model E18S commenced; the E18S featured a fuselage that was extended higher for more headroom in the passenger cabin. All later Beech 18s (sometimes called Super 18s) featured this taller fuselage, and some earlier models (including one AT 11) have been modified to this larger fuselage. The Model H18, introduced in 1963, featured optional tricycle undercarriage. Unusually, the undercarriage was developed for earlier model aircraft under an STC by Volpar, and installed in H18s at the factory during manufacture. A total of 109 H18s was built with tricycle undercarriage, and another 240 earlier model aircraft were modified with this. Construction of the Beechcraft Model 18 ended in 1970 with a final Model H18 going to Miyazaki Aviation College, Japan. Through the years, 32 variations of the basic design had flown, over 200 improvement modification kits were developed, and almost 8,000 aircraft were built. In one case, the aircraft was modified to a triple tail, trigear, humpbacked configuration and appeared similar to a miniature Lockheed Constellation.

Пайдалану тарихы

Ұлтшыл Қытай компанияға алты M18R жеңіл бомбалаушы үшін 750 000 АҚШ долларын төлеген кезде өндіріс алға жылжи бастады, бірақ АҚШ-тың Екінші дүниежүзілік соғысқа кірген кезінде барлығы 39 Model 18 сатылды, оның 29-ы азаматтық тұтынушыларға. Кейіннен Әскери-теңіз күштері 18 үлгісінен JRB 3 (C 45B), JRB 4 (UC 45F), SNB 1 Kansan (AT 11), SNB 2 (AT 7) және SNB 2C (AT 7C) алды. Бұрынғы әскери-теңіз Twin Beeches ұшақтары кейіннен SNB 2H жедел жәрдем машинасы, SNB 2P барлау жаттығу ұшағы және SNB 3Q электрондық қарсы шаралар жаттығу ұшағы болып өзгертілді. АҚШ Жағалау күзеті 1943 және 1947 жылдар аралығында теңіз күштерінен жеті JRB 4 және JRB 5 ұшағын алды. Олар негізінен қосымша көлік ретінде пайдаланылды, кейінірек бір ұшақ әуе суретін жасауға, ал екіншісі ұшу шеберлігін жетілдіруге қолданылды. Соғыстан кейін USAAF АҚШ Әуе күштеріне (USAF) айналды, ал USAF Стратегиялық Әуе командасында 18 модельінің түрлері болды (AT 11 Kansans, C 45 Expeditors, F 2 Expeditors және UC 45 Expeditors) 1946 жылдан 1951 жылға дейін. 1950 жылы Әскери-теңіз күштерінде әлі де 1200-ге жуық JRB және SNB ұшағы қызметте болды. 1951 жылдан 1955 жылға дейін Әуе күштері көптеген ұшақтарын жаңа фюзеляждармен, қанаттың орталық бөліктерімен және шассилерін қайта жасады, соның арқасында Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін азаматтық модельдердегі жақсартулардан пайдаланды. Нәтижесінде 900 ұшақ сол кездегі D18S үлгісіне ұқсас етіп қайта жасалды және жаңа атаулар, конструкторлық нөмірлер мен Әуе күштерінің сериялық нөмірлері берілді. Әскери-теңіз күштері де көптеген сақталған ұшақтарын қайта жасады, нәтижесінде JRB 6, SNB 5 және SNB 5P пайда болды. Жағалау күзеті өздерінің JRB ұшақтарын 1956 жылы қызметтен шығарды және 1959 жылы олардың көп бөлігін артық заттар ретінде сатты, бірақ біреуін АҚШ Жағалау күзеті кем дегенде 1972 жылға дейін сақтап қалды. Beech 18 ұшақтары Вьетнам соғысы кезінде Air America компаниясымен кеңінен қолданылды; бастапқыда стандартты немесе әскери C 45 үлгілері пайдаланылды, бірақ кейін әуе компаниясы 1963 және 1964 жылдары Conrad Conversions компаниясымен өзгертілген 12 ұшаққа ие болды. Модификацияланған ұшақтар Conrad Ten Twos деп аталды, себебі ең жоғары ұшу салмағы (MTOW) артты. Бұл арттыру бірнеше ұшақ корпусының модификациясы арқылы жүзеге асты, оның ішінде көлденең тұрақтандырғыштың шағылысу бұрышының ұлғаюы, шасси есіктерінің қайта жасақталуы және аэродинамикалық жағынан жақсартылған қанат ұштары. Содан кейін Air America компаниясы Volpar компаниясына 14 ұшақты турбовинттіге айналдыруды тапсырды, олар Garrett AiResearch TPE 331 қозғалтқыштарымен жабдықталды; модификацияланған ұшақтар Volpar Turbo Beeches деп аталды, сонымен қатар MTOW да артты.

Production got an early boost when Nationalist China paid the company US$750,000 for six M18R light bombers, but by the time of the U. S. entry into World War II, only 39 Model 18s had been sold, of which 29 were for civilian customers. The Navy subsequently obtained more Model 18s as the JRB 3 (C 45B), JRB 4 (UC 45F), SNB 1 Kansan (AT 11), SNB 2 (AT 7), and SNB 2C (AT 7C). Existing naval Twin Beeches were subsequently modified into the SNB 2H air ambulance, SNB 2P reconnaissance trainer, and SNB 3Q electronic countermeasures trainer. The United States Coast Guard acquired seven JRB 4 and JRB 5 aircraft from the Navy between 1943 and 1947; they were primarily used as utility transports, with one aircraft later converted for aerial mapping, and another used for proficiency flying. After the war, the USAAF became the United States Air Force (USAF), and the USAF Strategic Air Command had Model 18 variants (AT 11 Kansans, C 45 Expeditors, F 2 Expeditors, and UC 45 Expeditors) from 1946 until 1951. In 1950, the Navy still had around 1,200 JRB and SNB aircraft in inventory. From 1951 to 1955, the USAF had many of its aircraft remanufactured with new fuselages, wing center sections, and undercarriages to take advantage of the improvements to the civil models since the end of World War II. Eventually, 900 aircraft were remanufactured to be similar to the then current Model D18S and given new designations, constructor's numbers, and Air Force serial numbers. The USN had many of its surviving aircraft remanufactured as well, resulting in the JRB 6, the SNB 5, and SNB 5P. The Coast Guard retired its JRBs in 1956 and sold most of them as surplus in 1959, but one was retained by the United States Coast Guard Reserve until at least 1972. Beech 18s were used extensively by Air America during the Vietnam War; initially more or less standard ex military C 45 examples were used, but then the airline had 12 aircraft modified by Conrad Conversions in 1963 and 1964 to increase performance and load carrying capacity. The modified aircraft were known as Conrad Ten Twos, as the maximum takeoff weight (MTOW) was increased to The increase was achieved by several airframe modifications, including increased horizontal stabilizer angle of incidence, redesigned undercarriage doors, and aerodynamically improved wingtips. Air America then had Volpar convert 14 aircraft to turboprop power, fitted with Garrett AiResearch TPE 331 engines; modified aircraft were called Volpar Turbo Beeches, and also had a further increase in MTOW to .

Қалдық проблемалары

Model 18 ұшағының қанатының тіректері болат түтіктерді дәнекерлеу арқылы жасалған. Түтіктердің құрылымы және кейбір ұшақтарға жасалған STC модификацияларынан ашылған тесіктердің болуы, оларды пайдалану кезінде коррозияға және жарықтардың пайда болуына сезімтал етті. Бұл FAA-ны 1975 жылы кейбір Model 18 ұшақтарына тіректі бекіту белбеуін орнатуды міндеттейтін, ұшуға жарамдылық туралы директива шығаруға мәжбүр етті. Бұл өз кезегінде көптеген STC модификацияланған Model 18 ұшақтарының қызметтен шығарылуына әкелді, себебі иелері ұшақтың құны модификациялардың бағасынан арзан екенін анықтады. Модификацияланбаған тіректегі коррозия мәселе болған жоқ; ол STC тесіктерін ашу процесінен туындаған, қосымша ашық беткейдің көбеюінен пайда болды. FAA және басқа да ұлттық ұшуға жарамдылық органдары қосымша талаптар қойды, оның ішінде тіректі белбеуді жүйелі түрде алып тастау, оның жарықтар мен коррозияға ұшырауын тексеру және тіректі рентген сәулесімен қарау. Австралияда әуе кемесінің қызмет ету мерзіміне шектеу қойылды, одан асып кеткен ұшақтарға ұшуға рұқсат берілмейді.

Аргентина

АТ 11А 3495 – Буэнос-Айрестегі Аргентинаның Ұлттық аэронавтика мұражайында. C 45H 5621 – Буэнос-Айрестегі Аргентинаның Ұлттық аэронавтика мұражайында. C 45H AF 555 – Буэнос-Айрестегі Аргентинаның Ұлттық аэронавтика мұражайында. H18S c/no. BA 752 (бұрынғы LV JFH) – Буэнос-Айрестегі Аргентинаның Ұлттық аэронавтика мұражайында.

Австралия

E18S c/no. BA 81 (бұрынғы N3781B) Квинсленд штатының Кэлондра қаласындағы Квинсленд әуе музейінде орналасқан.

Бельгия

3NM гидросамолеті, сериялық нөмірі CA 191 (бұрынғы C FGNR) – Pairi Daiza-да.

Бразилия

АТ 11 4615 Бразилияның Рио-де-Жанейро қаласындағы Ғарыш-авиация мұражайында. C 45F 2856 Бразилияның Рио-де-Жанейро қаласындағы Ғарыш-авиация мұражайында.

Канада

C 45H 459 – Саулт-Сте. Мари, Онтариодағы Канаддық Бушплэйн мұра орталығында. Құйрық коды CF MJY.
3TM 8034 – Саулт-Сте. Мари, Онтариодағы Канаддық Бушплэйн мұра орталығында.
D18S c/no. A 141 (бұрынғы CF MPH) – Саскачеванның Регина қаласындағы RCMP академиясының Депо бөлімінде.
D18S c/no. A 142 (бұрынғы CF MPI) – Альбертаның Нэнтон қаласындағы Бомбардировщик командасы мұражайында.
D18S c/no. A 156 – Онтарионың Гамильтон қаласындағы Канада соғыс ұшақтары мұражайында.
3N c/no. A 652 (бұрынғы RCAF 1477) – Манитоба штатының Виннипег қаласындағы Батыс Канада Корольдік авиация мұражайында.
3NMT c/no. A 700 – Онтарионың Маркхэм қаласындағы Торонто/Маркхэм әуежайындағы Канада әуе-жер-теңіз мұражайында.
3NMT c/no. A 782 (бұрынғы CF CKT) – Британдық Колумбияның Лэнгли қаласындағы Канада ұшу мұражайында.
3NMT c/no. A 872 – Онтарионың Игнасе қаласындағы Трансканада тас жолында.
3NM c/no. A 895 – Альбертаның Эдмонтон қаласындағы Альберта авиация мұражайында.
3NM c/no. 92 074 – Альбертаның Калгари қаласындағы Хангар ұшу мұражайында.

Чили

D18S c/no. А 1024 (бұрынғы FACh 465) – Чилидің Сантьяго қаласындағы Museo Aeronautico y del Espacio мұражайында орналасқан.

Үндістан

D18S VT CNY Майурбхандж махараджасының бұрынғы ұшағы, кейін Орисса штатының Бхубанешвар қаласындағы Мейфэр Лагуна қонақ үйінде Coal India Limited компаниясына сатылды.

Италия

C 45F 6668 – Олбия, Сардиниядағы Олбия Коста Смеральда әуежайының жолаушылар терминалы ішінде орналасқан.

Жапония

H18 "JA5174" – соңғы шығарылған Beech 18 (c/n BA 765), 1970 жылдың қаңтарында Жапонияның Миядзаки авиациялық колледжіне тапсырылды. 1988 жылға дейін пайдаланылды, қазір Миядзаки әуежайындағы колледжде сақтаулы.

Мексика

UC 45J Expeditor "ETL 1320" (S/N): 18 Әуе күштерінің әскери-тарихи мұражайында.

Нидерланды

C 45G 51 11665 – Нидерландының Лелистад қаласындағы Aviodrome-да.

Жаңа Зеландия

АТ 11 3691 Окленд қаласындағы Көлік және технология мұражайында, Жаңа Зеландияда.

Португалия

АТ 11 2504 Португалияның Синтра қаласындағы Museu do Ar мұражайында.

Түркия

АТ 11 Кансан 6390/9 930 – Стамбул авиация мұражайында.

Ұлыбритания

E18S G ASUG c/no. BA 111 – Шотландияның Шығыс Лотиан аймағындағы Ұшу ұлттық мұражайында.

Америка Құрама Штаттары

АТ 11 41-27561 – Огайо штатының Дейтон қаласындағы АҚШ Әуе күштері Ұлттық мұражайында немесе 42 37493.
АТ 11 42 36887 – Луизиана штатының Боссиер қаласындағы Барксдейл Global Power мұражайында.
АТ 11 42 37240 – Техас штатының Галвестон қаласындағы "Жалғыз жұлдыз" ұшқыштық мұражайында.
UC 45 42 37496 – Колорадо штатының Денвер қаласында орналасқан "Wings Over the Rockies Air and Space Museum" әуе және ғарыш мұражайында. Бұл ұшақ бастапқыда AT 11 болып, кейін қайта өңделген.
UC 45F 44 47342 – Алясканың Анкоридж қаласындағы Аляска авиациялық мұралар мұражайында.
C 45G 51 11467 – Флорида штатының Маратон қаласындағы Флорида Кілз Маратон әуежайындағы EAA 1241 бөліміндегі әуе мұражайында.
TC 45H 51 11529 – Огайо штатының Батавия қаласындағы Три-штаттық соғыс құстары мұражайында.
C 45H 51 11696 – Вашингтон штатының Сиэтл қаласындағы Ұшу мұражайында.
C 45G 51 11795 – Делавэр штатының Довер қаласындағы Әуе қозғалысы командалық мұражайында.
C 45G 51 11897 – Калифорния штатының Атвотер қаласындағы Castle Air мұражайында.
C 45H 52 10539 – Нью-Йорк штатының Geneseo қаласындағы 1941 жылғы тарихи әуе кемелері тобының мұражайында.
C 45H 52 10865 – Калифорния штатындағы Трэвис әуе базасының мұралық орталығында.
C 45H 52 10893 – Огайо штатының Дейтон қаласындағы АҚШ Әуе күштері Ұлттық мұражайында.
UC 45J 09771 – Флорида штатының Пенсакола қаласындағы Ұлттық теңіз авиация мұражайында. Бұл ұшақ Екінші дүниежүзілік соғысқа дейін салынған соңғы азаматтық "Бич-18" ұшағынан жасалған.
UC 45J 23774 – Техас штатының Дель-Рио қаласындағы Лафлин әуе базасында.
UC 45J 51242 – Техастың Сан-Маркос қаласындағы CAF Орталық Техас қанатында.
UC 45J 51291 – Калифорнияның Сакраменто қаласындағы Калифорнияның аэроғарыш мұражайында.
UC 45J 51338 – Миннесотаның Сент-Поль қаласындағы Миннесота Ұлттық әуе күзет мұражайында.
S18D c/no. 178 – Теннесси штатының Туллахома қаласындағы Бичкрафт мұралық мұражайында.
D18S c/no. 935 – Теннесси штатының Туллахома аймақтық әуежайындағы Бичкрафт мұралық мұражайында.