Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Италиялық анархист (1846–1892)
Italian anarchist (1846–1892)
Карло Кафиеро – Халықаралық жұмысшылар қауымдастығының (IWA) итальян бөлімін басқарған итальян анархисі. Италиядағы марксистік және анархистік коммунистік қозғалыстардың ерте көшбасшысы, ол екі ағымның дамуына маңызды үлес қосты. Апулиядағы ақсүйек отбасында дүниеге келген ол, католик шіркеуі мен монархия институтына наразылық білдіргендіктен, республикашылдық пен революциялық социализмге ұмтылды. Лондонға көшкеннен кейін Карл Маркс пен Фридрих Энгельс оның рухани жетекшісіне айналып, Италияға оралған соң олардың агенті ретінде жұмыс істеді. Неапольде ол негізінен анархистерден құралған жергілікті интернационалистік қозғалыстың жетекшісі болды. Бұл, анархизмді марксизмге қауіп-қатер деп қараған Энгельспен араздасуға әкеп соқты. Маркс пен Энгельс IWA-ға бақылауды нығайтқан кезде, Кафиеро анархизмге жақындады, бұл Михаил Бакунинмен болған кездесуімен толыққанды. Одан кейін ол IWA-ның итальян бөлімін Бакуниннің Антиавторитарлық Интернационалымен біріктірді және оны анархистік принциптер бойынша қайта ұйымдастырды. Италиялық анархистік қозғалыстың маңызды тұлғасы ретінде Кафиеро 1874 жылғы Болонья көтерілісін жоспарлады және 1877 жылғы Беневенто көтерілісін басқарды, осы үшін ол түрмеге қамалды. Кейін Кафиеро жазуға бет бұрды. Ол «Капитал» I томның тұжырымдамасын, анархистік коммунизмнің теориялық синтезін және әлеуметтік революция туралы бірқатар мақалалар жазды. Белсенді көтерілісшіл анархист болғандықтан, Кафиеро реформатор Андреа Костамен олардың тактикалық көзқарастары бойынша келіспеді. Бірақ өте қатал, оқшауланған және психикалық денсаулығының нашарлауынан кейін, Кафиеро өзі әлеуметтік демократияға бет бұрып, 1882 жылғы Италиядағы жалпы сайлауда Костаның кандидатурасын қолдады. Сайлаудан кейінгі айларда Кафиеро психикалық ауруына ұшырап, психиатриялық ауруханаға жатқызылды. Ұзақ күрес нәтижесінде ол асқазан-ішек туберкулезінен ауруханада қайтыс болды. Кафиеро итальяндық анархистік және социалистік қозғалыстардың қалыптасуына зор үлес қосты. Оның тұлғасы итальяндық белсенділер мен суретшілердің келер ұрпақтарына шабыт берді, ал оның еңбектері 21-ғасырда да зерттелуде.
Carlo Cafiero was an Italian anarchist that led the Italian section of the International Workingmen's Association (IWA). An early leader of the Marxist and anarchist communist movements in Italy, he was a key influence in the development of both currents. Born into a noble family in Apulia, he came to dislike the institutions of the Catholic Church and the monarchy, which drew him towards republicanism and revolutionary socialism. After moving to London, he fell under the influence of Karl Marx and Friedrich Engels, for whom he acted as an agent after returning to Italy. In Naples, he became a leader of the local internationalist movement, which consisted largely of anarchists. This caused friction between him and Engels, who saw anarchism as a threat to Marxism. As Marx and Engels consolidated control over the IWA, Cafiero gravitated closer to anarchism, culminated with his meeting with Mikhail Bakunin. He then presided over the affiliation of the IWA's Italian section with Bakunin's Anti Authoritarian International and its reorganization along anarchist lines. As a central figure in the Italian anarchist movement, Cafiero plotted the 1874 Bologna insurrection and led the 1877 Benevento insurrection, for which he was imprisoned. Cafiero then turned his attentions to writing. He penned a summary of Das Kapital, Volume I, a theoretical synthesis of anarchist communism and a series of articles about social revolution. A committed insurrectionary anarchist, Cafiero clashed with the reformist Andrea Costa over their respective tactical outlooks. But following a period of extreme intransigence, isolation and mental decline, Cafiero himself moved towards social democracy and endorsed Costa's candidacy in the 1882 Italian general election. In the months after the election, Cafiero succombed to his mental illness and was committed to a mental asylum. After a long battle with his condition, he died in an asylum from gastrointestinal tuberculosis. Cafiero left a large legacy as an influential figure in the formation of the Italian anarchist and socialist movements. His figure was a source of inspiration for future generations of Italian activists and artists, and his works are still being studied into the 21st century.
Ерте өмір және белсенділік
Карло Кафиеро 1846 жылдың 1 қыркүйегінде Барлетта қаласында Апулиялық жер иелері отбасында дүниеге келді. Ол ерте жасынан дінге қызығушылық танытты. Оның отбасы оны діни қызметкер болу үшін Мольфеттадағы семинарияға жіберді, бірақ ол католик шіркеуінің қаталдықтарына қарсы шығып, жек көре бастады. Кафиеро сондай-ақ шаруашылықпен және туған жерімен айналысуды ұнатпады, сондықтан 18 жасында Неаполь университетінде заңгерлік білім алу үшін кетіп қалды. Бітіргеннен кейін Италияның Флоренция қаласында дипломат болып жұмыс істеді. Бірақ ол жұмыстан тез жалықты және ислам мен шығыс тану саласындағы зияткерлік қызығушылықтарын дамыту үшін қызметтен кетті. Ол Телемако Синьорини басқаратын радикалдық топқа қосылды, оның Италия Корольдігінің құрылуын сынауы Кафиероның революциялық социализмге ұмтылуының негізін қалады. 1870 жылы ол Италиядан Парижге кетіп, Екінші француз империясының құлауын көрді. Париж коммунасының оқиғалары оны революционер болуға шабыттандырды. Содан кейін ол Лондонға көшіп, басқа итальяндық республикашыл эмигранттарға қосылды. Англия астанасында ол секулярист Чарльз Брэдлоудың лекцияларын тыңдады және өнеркәсіп жұмысшыларының жиналыстарына қатысты, онда ағылшын кәсіподақ жетекшісі Джордж Одгердің сөйлеген сөзі оны социализмге көндірді. Ол көп ұзамай Халықаралық жұмысшылар қауымдастығына (IWA) қосылды және Карл Маркс пен Фридрих Энгельс үлкен ықпал етті. Италияда марксистердің әлі қалыптасқан емес еді, солшыл саясаттың көп бөлігі Михаил Бакунин мен Джузеппе Маццинидің ықпалында болғандықтан, Маркс пен Энгельс Кафиероны туған еліне қайтарды. 1871 жылдың мамыр айында Кафиеро Флоренцияға оралды, онда ол IWA мен жергілікті жұмысшылар ұйымдары арасында байланыс орнатты. Содан кейін ол Неапольге көшіп, Марксистік Бас кеңестің өкілі ретінде жұмыс істеді.
Carlo Cafiero was born in Barletta on 1 September 1846, into a family of Apulian landowners. From an early age, he developed a fascination with religion. His family sent him to a seminary in Molfetta to train as a priest, but he instead came to hate the Catholic Church for its repressive practices. Cafiero also disliked farming and his native region, and at the age of 18, he left to study law at the University of Naples. After graduating, he began a career as a diplomat in the Italian capital of Florence. But he quickly grew bored with the job and quit, in order to pursue his intellectual interests in Islamic and Oriental studies. He joined the radical circle led by Telemaco Signorini, whose criticisms of the nascent Kingdom of Italy laid the foundations for Cafiero's turn towards revolutionary socialism. In 1870, he left Italy for Paris, where he witnessed the end of the Second French Empire. The events of the Paris Commune inspired him to become a revolutionary. He then moved to London, where he joined other Italian republican exiles. In the English capital, he attended lectures by the secularist Charles Bradlaugh and the meetings of industrial workers, where a speech by English trade unionist George Odger first convinced him of socialism. He soon joined the International Workingmen's Association (IWA) and quickly fell under the influence of Karl Marx and Friedrich Engels. As there was not yet any established Marxists in Italy, where left wing politics were largely influenced by Mikhail Bakunin and Giuseppe Mazzini, Marx and Engels dispatched Cafiero back to his home country. In May 1871, Cafiero returned to Florence, where he established ties between the IWA and local workers' groups. He then moved onto Naples, where he dedicated himself to his work as an agent for the Marxist General Council.
Марксистік қызмет
Кафиеро Карло Гамбуцциге Энгельстің жазған хаты арқылы неаполитандық интернационалистермен таныстырылды. Ол Бас кеңестің өкілі болғандықтан, бастапқыда Михаил Бакуниннің ізбасарларынан құралған IWA-ның жергілікті бөлімшесінің күмәнмен қарауына түсті. Бірақ олардың қозғалысына берілгендігі оны тез арада неаполитандық бөлімнің жетекшісіне айналдырды, және ол Эррико Малатестамен жақын дос болып кетті. Малатеста мен Кафиеро соңғысының өліміне дейін бір-бірінің ең жақын досы және серігі болды. 1871 жылдың ортасына қарай интернационалистер Джованни Ланца үкіметі тарапынан ауыр қысымға ұшырады. Гамбуцци, Малатеста және Палладиномен бірге Кафиеро неаполитандық бөлімді қайта ұйымдастыруға қол жеткізді, үкімет оны таратуға тырысқанына қарамастан. Кафиеро бүлік шығаруға қатысқандығы айыбымен тұтқындалды, бірақ сотқа берілмеді және бірнеше күннен кейін айыппұл төлеп босатылды. Ол тұтқындалуының IWA-ға деген халықтың қолдауын күшейткенін байқады; жергілікті бөлім тез арада қайта құрылды және қала интернационалистік қозғалыстың орталығына айналды. Бұл оқиға оның беделін арттырып, көп ұзамай Италиядағы IWA-ның жетекші тұлғасына айналды. Кафиеро Энгельске жазған алғашқы хаттарында Оңтүстік Италиядағы кедейлік пен зұлымдықтардың кең ауқымын сипаттап, аймақта әлеуметтік революцияның болатынын болжады. Ол басқа революциялық ағымдарды сынап, Маццинидің ұлтшылдық және антисоциалистік идеологиясына ерекше назар бөлді; бұл Энгельсті алаңдатты, ол Бакуниннің анархизмінен үлкен қауіп көріп отырды. Кафиеро Бакуниннің ізбасарларын марксистерге секталық қауіп ретінде қарамайтынын және екі топтың көп ортақ нәрселері бар екенін айтты, сонымен қатар олардың арасындағы келіспеушіліктің орнын толтыруға үміттенді. Энгельс Кафиероны жақсы бағаласа да, оны «табиғи делдал, сондықтан ол табиғи түрде әлсіз» деп сипаттады. Энгельс оған сенімсіздікпен қарады және ол жақын арада Бакуниннің жағына өтуі мүмкін деп болжады. Энгельс Кафиероның неаполитандық анархистермен байланысын үзуін талап етті, өйткені ол Бакуниннің фракциясын IWA бірлігіне зиян келтіретін деп есептеді. Кафиеро Энгельске жазған жауабында Бакунистерге қатысты айыптауларға жауап бермеді. Оның орнына ол Италия мемлекетінің солшылдарға қарсы репрессиясы туралы хабарлады, оңтүстік шаруаларының материалдық жағдайлары IWA ұйымдастырушыларына және әлеуметтік революция мүмкіндігіне қолайлы жағдай жасағанын түсіндірді. Кейінгі хаттарында Кафиеро Бакунинді оған тағылған айыптардан қорғады және оның неаполитандық жұмысшылар арасындағы зор танымалдығын хабарлады. Кафиеро жіберген келесі хаттар Энгельстен жауап алмады. Екі фракция арасындағы келіспеушілікті шеше алмағандықтан, ол бірін немесе екіншісін таңдауға мәжбүр болды.
Cafiero was introduced to the Neapolitan internationalists with a letter from Engels to Carlo Gambuzzi. As he was an agent of the general council, he was initially distrusted by the IWA's local section, which was largely made up of followers of Mikhail Bakunin. But his commitment to their activism quickly brought him into the leadership of the Neapolitan section, and he became fast friends with Errico Malatesta and it. Malatesta and Cafiero would be each other's closest friend and collaborator until the latter's death. By mid 1871, the internationalists were already facing heavy repression from the government of Giovanni Lanza. Together with Gambuzzi, Malatesta and Palladino, Cafiero managed to reorganise the Neapolitan section, despite attempts by the government to dissolve it. Cafiero was arrested on charges of subversion, but he was never tried and was let off with a fine a few days later. He discovered that his arrest had only strengthened public support for the IWA; the local section quickly reconstituted and the city became a center for the internationalist movement. The affair also enhanced his own reputation and he soon became the leading figure of the IWA in Italy. In Cafiero's first letters to Engels, he described at length the extent of the poverty and oppression throughout Southern Italy and predicted that it made social revolution in the region inevitable. He focused much of his criticism of other revolutionary currents on Mazzini's nationalist and anti socialist ideology; this worried Engels, who saw a greater danger in Bakunin's anarchism. Cafiero responded that he didn't see Bakunin's followers as a sectarian threat to the Marxists and thought the two factions shared a lot in common, hoping that he could bridge the divide between them. Although Engels thought well of Cafiero, he also described him as a "natural mediator, and as such he is naturally weak". Engels began to distrust him and predicted that he may soon switch allegiances to Bakunin's faction. Engels insisted that Cafiero cut ties with the Neapolitan anarchists, as he considered Bakunin's faction to be actively harmful to the unity of the IWA. When Cafiero wrote back to Engels, he initially didn't respond to the complaints regarding the Bakuninists. He instead reported the Italian state's repression against the left wing, explaining that the material conditions of the Southern peasantry had provided fertile ground for the IWA's organisers and for the possibility of a social revolution. In later letters to Engels, Cafiero defended Bakunin from the charges against him and reported the great popularity he had with Neapolitan workers. Further letters sent by Cafiero were met with silence from Engels. Having failed to heal the divide between the two factions, he was forced to choose between one or the other.
Анархизмге көшу
Кафиеро марксизмнен және Бакуниннің анархизм тұжырымына қарай бұрыла бастады, соңғысы Оңтүстік Италияның материалдық жағдайларына көбірек сай деп есептеді. Маццини 1871 жылдың қараша айында Римде жұмысшылар съезін шақырғанда, Кафиеро Бакуниннің Мацциниді айыптаған памфлетін аударып, таратып берді. Кафиеро конгресс делегаттарына памфлет таратып, съезге кедергі келтірді; аталған съез Маццинизмді қайта жандандыруда сәтсіз аяқтады, ал Маццини өзі кейін бірнеше айдан кейін қайтыс болды. Энгельс оны мақтағанда, Кафиеро бүкіл оқиғаның авторы ретінде Бакуниннің есімін атады. Сол айда Бас кеңес саяси партия құруға шақыратын резолюция қабылдады; IWA-ның итальян бөлімі бұл ұсынысты саяси үміттер үшін жұмысшыларды "сату" деп қарастырды. Энгельстің керісінше уәделеріне қарамастан, бас тартушылдықты бағалаған Кафиеро бұл резолюция итальян жұмысшылары арасында Бас кеңестің беделіне өтелмейтін зиян келтірді деп сенді. Италия бөлімі мен Бас кеңес арасындағы шиеленіс Енгельс Бакунинге қарсы шабуыл жасағаннан кейін одан әрі күшейді, оған Кафиеро қатаң сын бағыттады. "Сонвилье" айналымы жауап ретінде жарияланғанда, Кафиеро фракциялық қақтығыста бейтарапты сақтады. Бөлініс күшейе бергенде, ол Энгельспен хат алмасуын тоқтатып, Бакунинге баруды шешті. Неапольдік анархист Джузеппе Фанеллимен бірге 1872 жылдың мамырында Кафиеро Швейцарияға сапарлады. Локарнода ол, соңғысының харизматикалық тұлғасы мен революциялық өмірі Кафиероға бірден әсер еткен Бакунинмен кездесті. Бакунинмен Швейцарияда бір ай өткізгеннен кейін Кафиеро Италияға анархист нанымында оралды. Ол Энгельске соңғы хат жазып, Бакунинмен кездесуі туралы хабарлады және бұрынғы ұстазының "Коммунистік манифестін" "реакциялық абсурдтылығы" және авторитарлық сипаты үшін сынады. Кафиеро Бас кеңестің IWA-ны орталықтандыру және оны саяси партияға айналдыру әрекеттерін қабылдамағанын, өйткені ол енді автономияның антиавторитарлық принципін қолдады деп жазды. Хаттың соңында ол: "Италия Бас кеңестің өлімін қуанышпен қарсы алады" деді. Осы хатқа Энгельс ақыры жауап беріп, Кафиероны Бакуниннің Юра федерациясына хат алмасуларын жариялап, оның сенімін сатқаны үшін айыптады. Бұл жолы Кафиеро жауап бермеді. Кафиеросыз Бас кеңестің Италиядағы жалғыз одақтасы "орташа" және "әлсіз" Энрико Биньями болды. Италияның Бас кеңеске қарсы ұстанымын нығайту үшін Кафиеро Италиядағы IWA-ның әртүрлі бөлімдерін бірыңғай ұлттық федерацияға біріктіруді көздеді. Кафиероның жетекшілігімен Fascio Operaio Риминиде конференция шақырып, оны 1872 жылдың тамызына белгіледі. Джузеппе Фанелли мен Тито Занарделлимен бірге Кафиеро Неаполь бөлімінің делегаты ретінде қатысты; Кафиеро өзі конференцияның төрағасы болып сайланды. Кафиеро төрағалық еткен конференцияда анархистер басымдық танытты. Олар Бакуниннің ашық сепаратизмге қарсы ескертуіне қарамастан, марксистік Бас кеңеспен байланысты үзуге дауыс берді. Олар оның орнына антиавторитарлық социалистер үшін жеке халықаралық ұйым құруды ұсынды, ол кейіннен Анархистік Сент-Имиер Интернационалы болды. Марксистер кейіннен Бакунинді итальян бөлімінің бөлінуіне жауапты деп мәлімдегенмен, анархистер "көкке дейін бойы тік Кафиероны" жауапты деп есептеді. Э. Х. Карр және Джордж Вудкок сияқты тарихшылар Италияның бөлінуі Гаага конгресінде анархистік дауыс беру блогының әлсіреуіне және Маркстың Бакунинге қарсы айыптауларына себеп болды деген қорытындыға келді. Кафиеро бақылаушы ретінде қатысқан Гаага конгресінде Джеймс Гийом сияқты анархист делегаттардың марксистермен жақсы қарым-қатынас сақтау туралы өтініштерін қабылдамады. Маркс пен Энгельс конгрессті өздерінің бақылауын нығайту және анархистерді IWA-дан шығару үшін пайдаланды. Энгельс тіпті "Италиядағы IWA федерациясы жоқ" деп мәлімдеді. Марксистік IWA көп ұзамай құлдырады, өйткені оның көптеген ірі бөлімдері анархистерге көшті. Анархистер өздері Сент-Имиер конгресін шақырып, IWA-ны Антиавторитарлық Интернационал ретінде қайта құрды. Кафиеро Коста, Фанелли, Малатеста және Набруццимен бірге конгреске қатысты. Бұл итальяндық делегаттар Италияның анархистік қозғалысының жетекші құрамын құрады. Олар бірлесіп Италия федерациясының қарқынды өсуін және анархистік бағытта дамуын бақылады. Оның өсуінен қорқып, үкімет оның жетекші мүшелерін, соның ішінде Кафиероны тұтқындап, Эмилия-Романья аймағындағы көптеген бөлімдерін жапты. 1873 жылдың наурыз айында тұтқындаудан құтылған мүшелер Болоньяда құпия конгресс өткізіп, Антиавторитарлық Интернационал ұстанған анархистік идеологияны және федеративтік құрылымды қабылдады, ал Бас кеңестің "диктатурасын" жобалады. Кафиеро ұсынған дәлелдер негізінде конгресс полиция тыңшысы Карло Терзагиді әшкерелеп, федерациядан шығарды.
Cafiero began to drift away from Marxism and towards Bakunin's conception of anarchism, the latter of which he considered more relevant to the material conditions of Southern Italy. When Mazzini called a workers' congress in Rome for November 1871, Cafiero translated and distributed a pamphlet by Bakunin that denounced Mazzini, claiming his true intentions were to organise a reactionary coup d'état that would establish a dictatorship in Italy. Cafiero disrupted the congress by distributing the pamphlet to its delegates; the congress itself was ultimately unsuccessful in reviving Mazzinianism and Mazzini himself died months later. When Engels praised him for this, Cafiero credited Bakunin as the author of the whole affair. That same month, the General Council adopted a resolution that called for the formation of a political party; the Italian section of the IWA rejected this proposal as "selling out" workers for political gain. Despite assurances from Engels to the contrary, Cafiero, who valued abstentionism, believed that this resolution had caused irreparable damage to the General Council's reputation among Italian workers. The dispute between the Italian section and the General Council was exacerbated further when Engels published an attack against Bakunin in it, which Cafiero fiercely criticised. When the Sonvilier Circular was issued in response, Cafiero took a neutral stance in the brewing factional conflict. As the split grew progressively worse, he stopped corresponding with Engels and decided to visit Bakunin. Together with the Neapolitan anarchist Giuseppe Fanelli, in May 1872, Cafiero travelled to Switzerland. In Locarno, he finally met Bakunin, whose charismatic personality and revolutionary past immediately made an impression on Cafiero. After a month with Bakunin in Switzerland, Cafiero returned to Italy as a convinced anarchist. He wrote one final letter to Engels, informing him of his meeting with Bakunin and criticising his former mentor's Communist Manifesto for its "reactionary absurdity" and authoritarian character. Cafiero wrote that he rejected the General Council's attempts to centralise control over the IWA and transform it into a political party, as he now upheld the anti authoritarian principle of autonomy. He ended the letter by declaring that "Italy will welcome with joy the death of the General Council." To this letter, Engels finally responded, accusing Cafiero of betraying his trust by disclosing their correspondence to Bakunin's Jura Federation. This time, it was Cafiero that didn't respond. Without Cafiero, the General Council's only remaining Italian ally was the "moderate" and "unenergetic" Enrico Bignami. In order to strengthen the Italian position against the General Council, Cafiero resolved the unify the different sections of the IWA in Italy into a single national federation. Following Cafiero's lead, the Fascio Operaio convened a conference in Rimini, setting it for August 1872. Together with Giuseppe Fanelli and Tito Zanardelli, Cafiero attended as a delegate from the Naples section; Cafiero himself was elected as the conference's president. With Cafiero at the helm, the conference was predominated by anarchists. They voted to cut ties with the Marxist General Council, in defiance of Bakunin's warning against open secession. The instead proposed the formation of a separate international organisation for anti authoritarian socialists, which would later become the Anarchist St. Imier International. Although Marxists would later claim that Bakunin was responsible for the split of the Italian section, anarchists held "the headstrong Cafiero" responsible. Historians such as E. H. Carr and George Woodcock concluded that the Italian secession resulted in the weakening of the anarchist voting bloc at the Hague Congress and motivated Marx's denunciations of Bakunin. At the Hague Congress, which Cafiero attended as an observer, he rejected appeals by anarchist delegates such as James Guillaume to maintain good relations with the Marxists. Marx and Engels themselves used the Congress to consolidate control and expel the anarchists from the IWA. Engels went as far as to declare that "an Italian federation of the IWA does not exist." The Marxist led IWA collapsed not long after, as many of its largest sections defected to the anarchists. The anarchists themselves convened the St. Imier Congress, which reconstituted the IWA as the Anti Authoritarian International. Cafiero attended the congress, together with Costa, Fanelli, Malatesta and Nabruzzi. These Italian delegates went on to form the leadership of the nascent Italian anarchist movement. Together they oversaw the rapid growth of the Italian Federation and its development along anarchist lines. The government was frightened by its growth and began arresting its leading members, including Cafiero, and shutting down numerous sections throughout Emilia Romagna. In March 1873, members that managed to escape arrest held a secret congress in Bologna, where they adopted the anarchist ideology and federalist structure upheld by the Anti Authoritarian International and rejected the "dictatorship" of the General Council. With evidence provided by Cafiero, the congress also exposed the police spy Carlo Terzaghi and expelled him from the Federation.
1874 жылғы көтеріліс
1873 жылдың 9 мамырында Кафиеро, Коста және Малатеста оларға қарсы айғақтардың жетіспеуіне байланысты тергеу изоляторынан босатылды. Кафиеро өзінің туған қаласы Барлеттаға оралып, ондағы мүлігін сатты. Содан кейін ол халықаралық анархистік қозғалыстың негізгі қаржы демеушісіне айналып, анархистік конгрестерге делегаттардың шығындарын төледі. Бакунинге бас штабы ретінде пайдалану үшін Локарнодағы Ла Бароната вилласын сатып алды. Бұл шығындар оның байлығының көп бөлігін жойды. Испаниядағы Мұнай революциясы басталғаннан кейін Малатеста мен Бакунин сонда бару үшін Кафиеродан қаржы сұрады. Бірақ Малатеста жолда тұтқындалды, ал Кафиеро Бакуниннің өтінішін қабылдамады, өйткені анархист көшбасшысы үшін өлім қаупі тым жоғары деп есептеді. Кафиеро Локарноға келген кезде испан революциясы басылып, Бакунин Швейцарияда қалуға көндірілді. 1873 жылдың күзінде Италиядағы экономикалық дағдарыс кеңінен тараған наразылықтарға себеп болғандықтан, Бакунин мен Кафиеро онда көтеріліс ұйымдастыруды жоспарлай бастады. 1873 жылдың желтоқсанында Кафиеро мен Коста жақын арада болатын көтеріліске дайындыққа арналған, негізінен жас итальяндық анархистерден тұратын Comitato Italiano per la Rivoluzione Sociale (CIRS) ұйымын құрды. Италия билігі CIRS-ті тез анықтады және олардың жоспарланған көтерілісінен сескеніп, бүкіл Италиядағы Интернационал мүшелерін тұтқындауға кірісті, итальяндық бөлімдерді жасырын қызметке мәжбүр етті және анархистердің көтеріліс стратегиясына деген бейілділігін күшейтті. Интернационалистер 18 наурызда Луганода жоспарланған көтерілісті талқылау үшін кездесті. Кафиеро қолдау сұрағанына қарамастан, итальяндық емес делегаттар жоспарды мақұлдамады, өйткені олар жалпы ереуіл тактикасын жақтады және Италияда социализм көтеріліс үшін жеткілікті таралуға ие емес деп сенді. Нәтижесінде, CIRS қару шақыруын кейінге шегерді. Кафиеромен бірге Коста мен Малатеста келесі айларда іс-қимыл жоспарын жетілдіруге жұмсады, сонымен бірге ел бойынша көтеріліс желісін құруды жалғастырды. Олар маццинишіл республикашылдар мен гарибальдиандық социалистерден де алшақтады, көтеріліс қозғалысын толығымен анархистік ықпалға алды. Кафиеро ақшасын қару-жарақ сатып алуға жұмсады, оны Бакуниннің серігі Михаил Сажинге Оңтүстік Италиядағы Костаға жіберді, бұл көтерілісшілерге 250-ден астам атыс қаруын таратуды қамтамасыз етті. Көтеріліске дайындық жүріп жатқанда Кафиеро орыс революционері Олимпия Кутузовамен қарым-қатынас бастады. 1874 жылдың сәуір айында ол Ресей империясына барып, оған үйленді, осылайша ол итальяндық азаматтық және Батыс Еуропаға өтуді қамтамасыз ете алды. 1874 жылдың шілдесінде Кафиеро "Бароната" мен Бакунин отбасының Сібірден Швейцарияға өтуіне ақы төлеу үшін Барлеттадағы қалған мүлкін сатуға мәжбүр болды. Сапар барысында Карло Гамбуцци Бакуниннің әйелі Антониаға Бакуниннің Кафиероны ақша үшін пайдаланғанын айтты. Бұл туралы сұралғанда, Бакунин Кафиеродан оны қауесет ретінде жоққа шығаруын сұрады, бірақ ол оның орнына ұстазына өзін пайдаланғандай сезінгенін айтты, өйткені ол қазір қаржылық жағынан қиын жағдайда қалды. Сонымен қатар, Бакунинге қолдау көрсетуге берілгендігі оны жақын арадағы анархистік көтерілісті жоспарлаудан алшақтатты, ол операцияның жетекшісі болғанына қарамастан, оған аз үлес қосты. 1874 жылдың тамызында итальян билігі жоспарды ашты және көтерілістің көптеген көшбасшыларын, соның ішінде Костаны тұтқындады. Шабуылдар көтерілісшілердің қолын күштеп, Бакунин мен оның ізбасарлары көтеріліс үшін жаңа жоспарды ойлап табуға шешім қабылдады. 7 тамызда жүздеген көтерілісшілер Эмилия-Романьяда жиналып, Болоньяда баррикадалар салды, ал Кафиеро жазған қаруға шақыру бүкіл елдегі қабырғаларға жабыстырылды, бірақ тиімді болмады. Бірақ жоспар сәтсіз аяқталды, көтерілісшілердің көпшілігі қарусыз болды, олар таратылды немесе карабинерлермен бетпе-бет келгеннен кейін тұтқындалды. Осы сәтсіздікке ұшыраған Бакунин елден жасырын қашып кетті. Италиядағы басқа көтерілістер басылды немесе жүзеге аспады. Пульяда Малатестаның кішкентай көтеріліс тобы тез таратылды; ол қашып кетуге тырысты, бірақ тұтқындалды. Сәтсіз көтерілістің салдары итальяндық анархистік қозғалысқа, сондай-ақ Кафиероның Бакунинмен қарым-қатынасына ауыр соққы берді, соңғысы екі жылдан кейін қайтыс болды.
On 9 May 1873, Cafiero, Costa and Malatesta were released from pre trial detention, due to a lack of evidence against them. Cafiero travelled back to his home town of Barletta and sold off his properties there. He then became the main financial sponsor of the international anarchist movement, paying the expenses of delegates to anarchist congresses. He also bought a villa in Locarno La Baronata for Bakunin to use as his headquarters. Together these expenses drained him of most of his fortune. Following the outbreak of the Petroleum Revolution in Spain, Malatesta and Bakunin sought funds from Cafiero to travel there. But Malatesta was arrested en route and Cafiero refused Bakunin's request, as he considered the risk of death too great for the anarchist leader. By the time Cafiero himself arrived in Locarno, the Spanish revolution had been suppressed and Bakunin was convinced to remain in Switzerland. By the autumn of 1873, as an economic crisis was caused widespread discontent to break out in Italy, Bakunin and Cafiero instead began planning for an insurrection to be carried out there. In December 1873, Cafiero and Costa established the Comitato Italiano per la Rivoluzione Sociale (CIRS), an organisation consisting largely of younger Italian anarchists that dedicated themselves to preparing for an imminent insurrection. The Italian authorities quickly discovered the CIRS and, fearing their planned insurrection, began arresting members of the International throughout Italy, forcing the Italian sections underground and strengthening the anarchists' commitment to their insurrectionary strategy. Internationalists met in Lugano on 18 March 1874 to discuss the planned insurrection. Despite Cafiero's request for support, non Italian delegates refused to endorse the plot, as they favoured the tactic of the general strike and believed that socialism was not yet widespread enough in Italy for an insurrection to be successful. As a result, the CIRS ultimately decided to delay its call to arms. Together with Cafiero, Costa and Malatesta used the subsequent months to refine their plan of action, while they continued to build their insurrectionary network throughout the country. They also distanced themselves from the Mazzininian republicans and Garibaldian socialists, bringing the insurrectionary movement entirely under anarchist influence. Cafiero used his money to fund the purchase of weapons, which he sent to Costa in southern Italy in the care of Bakunin's associate Mikhail Sazhin, securing the distribution of over 250 firearms to the insurrectionists. While preparation for the uprising was underway, Cafiero began a relationship with the Russian revolutionary Olimpia Kutuzova. In April 1874, he travelled to the Russian Empire to marry her, so that she could be provided with an Italian citiznship and passage to western Europe. In July 1874, Cafiero liquidated the remainder of his estate in Barletta, in order to pay for the upkeep of La Baronata and the passage of Bakunin's family from Siberia to Switzerland. During her journey, Bakunin's wife Antonia was told by Carlo Gambuzzi that Bakunin had exploited Cafiero for his money. When probed about this, Bakunin asked Cafiero to deny it as a rumour, but he instead told his mentor that he had indeed felt exploited, as he was now left financially destitute. Moreover, his dedication to supporting Bakunin had distracted him from the planning for the imminent anarchist insurrection, which he contributed little to, despite ostensibly being the operation's leader. By August 1874, the Italian authorities uncovered the plot and arrested many of the prospective insurrection's leaders, including Costa. The raids forced the hand of the insurrectionists, with Bakunin and his followers resolving to improvise a new plan for the insurrection. On 7 August, hundreds of insurgents assembled in Emilia Romagna and constructed barricades in Bologna, while a call to arms written by Cafiero was pasted on walls throughout the country, to little effect. But the plan failed and the insurgents many of whom were unarmed either dispersed or were arrested after coming face to face with the Carabinieri. Dismayed with the failure, Bakunin fled the country in disguise. Other uprisings throughout Italy were either suppressed or failed to materialise. In Puglia, Malatesta's small insurrectionary band was quickly disbanded; he attempted to escape but was also arrested. The fallout from the abortive insurrection severely damaged the Italian anarchist movement, as well as Cafiero's already strained relationship with Bakunin, the latter of whom died two years later.
Жер астына көшу және қайта ұйымдастыру
Италиялық анархистік қозғалыс күшейтілген репрессияға тап болғанда, үкімет ресми түрде таратып жіберген Италия федерациясы жер астына көшіп, Кафиеро мен оның CIRS ішіндегі жақтастары басқарған құпия ұйымға айналды. Кафиеро 1875 жылдың басында тағы бір қарулы көтеріліс ұйымдастыруға тырысты, бірақ Федерация мүшелері бұрынғы сәтсіз көтерілістен соң толыққанды күйрегендіктен, ол сәтсіз аяқталды. Келесі жыл ішінде итальяндық анархистік қозғалыс іс жүзінде тоқтап қалды, ешқандай маңызды іс-қимыл жасалмады. Осы уақыт аралығында Кафиеро мен Бакунин Малатестаның көмегімен татуласты. Ла Баронатада шаруашылықпен айналысуға тырысқаннан кейін, 1875 жылдың қазан айында Кафиеро Бакунинмен соңғы рет қоштасып, Миланға кетті, ал оның әйелі Ресейге оралды. Кафиеро өзінің басқа жұмыстарына қарағанда қара жұмыс істеуді ұнатқанын және ескерткіштерге сурет салатын фабрикада жұмыс істеп күнкөріс табатынын анықтады. Осы кезде Кафиеро итальяндық социалистік газет «La Plebe»-де жаза бастады, бірақ журналистиканың қиындықтарымен күресіп, газеттің реформаторлық редакциондық бағытымен келіспеді. 1875 жылдың қарашасында Кафиеро «Заман әлі жетілмеген» деген мақала жариялады, онда ол кімді «нағыз революционер» жасайтыны туралы ойларын жеткізді. Ол мәртебелі «революционерлерді» сынға алды, олар статус-квоға наразылық білдіріп, сонымен бірге оны пассивті түрде қабылдады, революция уақыты жетпегенін ешқашан мойындамайтын адамдарды айыптады. Кафиеро әлеуметтік революцияны жылдамдату үшін қазіргі сәттен артық уақыт жоқ деп сенді. 1876 жылдың қаңтарында Кафиеро «La Plebe» газетіндегі жұмысын аяқтап, Миланнан Римге кетті, онда ол Малатестамен қайта қосылып, Италия федерациясының жергілікті бөлімін қайта құрды. Агостино Депретистің «Тарихи солшылдар» партиясы билікке келгеннен кейін Кафиеро мен Малатеста Италия федерациясын ресми түрде қайта құруды және қоғамдық қызметті қайта бастауды жоспарлады. Бірақ жаңа солшыл үкімет анархистерге қарсы бұрынғы үкімет жүргізген репрессиялық саясатын жалғастырды, бұл Кафиероны Римнен Неапольге кетуге мәжбүр етті. Дегенмен, 1876 жылы итальяндық анархистік қозғалыс қайта жанданды, Андреа Коста Эмилия-Романьяда Италия федерациясының қоғамдық қайта құрылуын қадағалады. Неапольде қозғалыс Малатеста мен Кафиероның басшылығысыз, басқа міндеттермен айналысқандықтан, өзін қайта құруға тырысты. Сондықтан Неаполь қозғалысының басшылығы зиялы Эмилио Ковеллиге өтті. Бакуниннің қайтысынан кейін Ковелли Кафиероның ең жақын серігі болды; екеуі де семинарияда және университетке бірге оқыған мектептес болған. Бұрын марксист болған Ковелли Кафиеромен қайта қосылғаннан кейін Неапольдегі анархистік қауымдастыққа қосылды. Марксизмнің авторитарлығын қабылдамаса да, олар марксистік теория мен анархистік практиканы итальяндық жұмысшыларға ұнайтын тәсілмен біріктіріп, капитализмді сынауды жалғастырды. Ковелли мен Кафиеро екеуі де марксизм мен анархизм арасындағы қайшылықты сынға алды, көбінесе екеуінен де элементтер алды. Кафиеро сондай-ақ Болонья көтерілісінің сәтсіздігіне әкелген мәселелерді шешу үшін жаңа революциялық идеологияны жасауға тырысты, ол ақыр соңында анархистік коммунизмнің синтезіне айналды. Кафиеро билік пен жеке меншіксіз қоғамды мақсат тұтты, оны іс-қимылдардың насинаты арқылы жетістікке жетіп, оны жүзеге асыруға болатынын ұсынды. Малатестамен бірге 1876 жылдың 21 қазанында Ковелли мен Кафиеро Тосканадағы шағын тоғайдағы Италия федерациясының үшінші съезіне қатысты. Делегаттар карабинерлерден қашып, тоғайға тығылып, анархистік принциптерін және революцияға деген міндеттемелерін, сондай-ақ сайлауға қатысуға немесе республикашылармен ынтымақтасуға қарсы екенін растады. Делегаттар Бакуниннің ұжымдық анархизм теориясынан бас тартып, Кафиероның анархистік коммунизмнің жаңа платформасын қабылдады, ол ресурстарды «әркімнің қабілетіне қарай, әркімнің қажеттілігіне қарай» бөлуді ұсынды. Соңында Кафиеро Неапольдегі жаңа хат алмасу комиссиясын басқаруға сайланды және Эрико Малатестамен бірге Антиавторитарлық Интернационалдың Берн конгресіне қатысуға жіберілді. Келесі аптада өткен Берн конгресі анархистердің Интернационалда жалғыз екенін көрсетті, оны басқа марксистік емес социалистер тастап кетті және ол тиімді түрде қалдық ұйымға айналды. Конгресс аяқталғанда Малатеста мен Кафиеро Италия федерациясының жаңа ұстанымы туралы мәлімдеме жасады, ол енді анархистік коммунизмді және іс-қимылдардың насинатын толық қолдады.
With the Italian anarchist movement facing heightened repression, the Italian Federation officially dissolved by the government moved underground and became a clandestine organisation, directed by Cafiero and his followers within the CIRS. Cafiero attempted to organise another armed uprising in early 1875, but as the Federation's membership was thoroughly demoralised by the previous failed insurrection, it failed to materialise. For the subsequent year, the Italian anarchist movement was effectively dormant, with no major actions being undertaken. During this period of inactivity, Cafiero and Bakunin managed to reconcile, with the help of Malatesta. After a stint attempting to farm crops in La Baronata, in October 1875, Cafiero said farewell to Bakunin for the last time and left for Milan, while his wife returned to Russia. Cafiero found that he preferred small manual jobs to his other avenues of employment, and supported himself by working at a factory that made photographs for headstones. At this time, Cafiero began writing for the Italian socialist newspaper La Plebe. but he struggled with the demands of journalism, as well as his disagreements with the newspaper's reformist editorial line. In November 1875, Cafiero published the article "The Times Are Not Yet Ripe", in which he elaborated his thoughts on what made someone a "real revolutionary". He criticised "revolutionary pose[rs]" that complained about the status quo while also passively accepting it, people he denounced as only ever talking about revolution without ever believing the time was right for one. Cafiero believed that there was no better time to push for a social revolution than the present moment. In January 1876, Cafiero wrapped up his work at La Plebe and left Milan for Rome, where he reunited with Malatesta, with whom he reestablished the local section of the Italian Federation. Following the rise to power of Agostino Depretis's Historical Left, Cafiero and Malatesta began planning to officially reconstitute the Italian Federation and resume public activities. But the new left wing government ended up continuing the previous government's campaign of repression against the anarchists, which forced Cafiero to leave Rome for Naples. Nevertheless, the Italian anarchist movement experienced a resurgence during 1876, with Andrea Costa overseeing the public reconstitution of the Italian Federation in Emilia Romagna. In Naples, the movement struggled to reconstitute itself without the leadership of Malatesta and Cafiero, who were preoccupied with other tasks. The leadership of the Neapolitan movement thus passed to the intellectual Emilio Covelli. After Bakunin's death, Covelli became Cafiero's closest collaborator; the two were formed schoolmates, who had together attended both seminary and university. Previously a convinced Marxist, after Covelli reunited with Cafiero, he joined his anarchist association in Naples. Although the pair rejected the authoritarianism of Marxism, they continued to uphold its criticism of capitalism, synthesising Marxist theory and anarchist practice in a way that appealed to Italian workers. Covelli and Cafiero both challenged the conflict between Marxism and anarchism, often taking elements from both. Cafiero also attempted to remedy the issues that had led to the failure of the Bologna insurrection by developing a new revolutionary ideology, which eventually grew into the synthesis of anarchist communism. As his aim, Cafiero posited a society without authority or private property, which he proposed would be achieved through propaganda of the deed. Together with Malatesta, on 21 October 1876, Covelli and Cafiero attended the Italian Federation's third congress in the small Tuscan village of Hiding in a forest near the village, in order to avoid the Carabinieri, the delegates reaffirmed their anarchist principles and commitment to revolution, as well as their opposition to electoralism or collaboration with republicans. The delegates also broke from Bakunin's theory of collectivist anarchism and instead adopted Cafiero's new platform of anarchist communism, which proposed resources be distributed "from each according to their ability, to each according to their needs". Finally, Cafiero was elected to head a new correspondence commission in Naples and delegated to attend the Anti Authoritarian International's Bern Congress, together with Errico Malatesta. The Bern Congress, which took place the following week, demonstrated that the anarchists were now alone within the International, which had been abandoned by other non Marxist socialists and left effectively as a rump organisation. As the Congress closed, Malatesta and Cafiero issued an announcement on the new position of the Italian Federation, which now fully upheld anarchist communism and propaganda of the deed.
1877 жылғы көтеріліс
1876 жылдың қысына қарай Кафиеро мен Малатеста Эмилио Ковелли мен Пьетро Чезаре Секареллимен бірге тағы бір анархистік көтерілісті жоспарлап отырды. Олар көтерілісті Матезе тауларында жүзеге асыруды жоспарлады, онда билікке қарсы күшті сезімдер бұрын бірігуден кейінгі итальяндық қарақшылықпен аяқталған еді. Кафиеро мен Малатеста көтеріліс үшін ақша жинау үшін Швейцарияда қалды, мақсаттары – қару-жарақ сатып алу болатын. Олар құлап қалған Баронатаны сата алмады, сондай-ақ құрылыс жұмысына да орналаса алмады. Содан кейін олар оған жаны ашыған орыс әйелінің мұрасын алу үшін, оның және орыс анархисі Петр Кропоткиннің арасында неке ұйымдастыруды ойлады, бірақ Джеймс Гийом оны осы жоспарға келісуден бас тартты. Олар Кафиероның Барлеттадағы соңғы мүлкін сатудан және қайырымдылықтан түскен аз ғана ақшамен жоспарларын іске асыра бастады. 1876 жылдың желтоқсанында олар Неапольге оралды, онда басқа итальяндық анархистермен бірге көтеріліс штабын құрды. Андреа Коста көтеріліс үшін уақыт келмеді деп қорқып, оларға қосылудан бас тартты, бірақ оңтүстік көтерілісі сәтті аяқталса, Эмилия-Романьяда өзінің көтерілісін бастауға уәде берді. 1877 жылдың алғашқы айларында Кафиеро мен Малатеста еріктілерді іздеп елді аралап жүрді, көтеріліске қатысуға шамамен жүз адам тіркелді. Көтеріліс басталғанға дейін олардың ортасына тыңшы кіріп, үкімет олардың жоспарларын білді. Полиция Кафиеро мен Малатестаның қозғалысын қадағалады, бірақ ішкі істер министрі Джованни Никотера оларды дереу тұтқындаудан бас тартты, себебі ол көтерілісшілер қару қолға алғаннан кейін оларды тұзаққа түсіргісі келді. 1877 жылдың сәуір айында анархистер биліктің олардың жоспарларын білетінін сезіне бастады және жоспарланған көтерілісті жеделдетуге шешім қабылдады, ол жоспарланғаннан бір ай бұрын басталды. 3 сәуірде Кафиеро мен Малатеста Сан-Лупоға барды, онда кездесу орнын белгілеп, мылтықтар мен оқ-дәріге толы қораптарды түсірді. Олар басқа көтерілісшілердің келуін күтті, бірақ көпшілігі жол жүрісінде тұтқындалды. 5 сәуір түнінде Сан-Луподағы көтерілісшілер оларды бақылап тұрған қарабинерлердің шағын тобын ұстап алды және атыс ашты, соның салдарынан біреуі қаза тауып, тағы екеуі жарақат алды. Содан кейін көтерілісшілер мылтықтары мен жабдықтарын жинап, тауларға шығып, "көтерілісшілік іс-қимылды насихаттау тәжірибесін" жүзеге асырды. Банда дель Матезе деп аталған шағын көтерілісші топ Кафиеро мен Малатеста басқарып, Солтүстік Италиядан келген шамамен 24 жас анархист жұмысшыдан құралды. Бұл топта тәжірибе де, жақсы жабдық та, жеткілікті мүшелер де болмады. Оңтүстікке қарай Кафиеро мен Малатестадан басқа, олардың көпшілігі жергілікті неаполитан тілін түсінбеді. Олар сондай-ақ суық қысқы ауа-райына тап болды, бұл олардың өзін қамтамасыз етуі мен жергілікті халықпен байланыс орнатуын қиындатты. Осы уақытта 12 000 адамнан тұратын қарсы көтеріліс күштерін тауларға жіберіп, Сан-Лупоны тез басып алды және көтерілісшілердің жабдықтау жолын кесті. Бұл көтерілісшілерді солтүстік-батысқа қарай Терра ди Лавороға қарай жылдырды, онда олар итальян мемлекетінің атты әскерінен құтыла алды. Сол жерде олар азық-түлік пен жергілікті гидтерді сатып алды. 8 сәуірде көтерілісшілер тобы Летино деген кішкентай ауылға жетті. Олар қаладағы жер қағаздарын және салықтық жазбаларды жинап, өртеп жіберіп, қала әкімшілігінің қару-жарағы мен ақшасын халыққа қайта үлестірді. Билік жергілікті тұрғындарды залал үшін кінәламасын деп, Кафиеро, Малатеста және Секарелли анархистердің "әлеуметтік революция атынан" Леттиноны басып алғаны туралы жазбаша құжат қалдырды. Содан кейін үлкен қызыл және қара тудың астында Кафиеро неаполитан тілінде ұзақ революциялық сөз сөйледі. Ол Италия Корольдігін құлатуды және коммунистік республика құруды, сондай-ақ салықтар мен әскери міндетті жоюды жариялады. Ол сөзін жергілікті жерлерді өз ара қайта бөлуді және өздерінің мемлекеттен алған табыстарын қорғауды шақырумен аяқтады: "Біз сізге берген мылтықтар мен балталар, сіздерде бар пышақтар. Егер қаласаң, бірдеңе жаса, егер қаламасаң, өзіңді-өзің мазақ ет". Оның артынан жергілікті діни қызметкер келді, ол оның сөздерін жаңа ізгі хабар деп түсіндірді және Кафиероның тобына христиан құдайының елшілері ретінде бата берді. Олар өз жұмысын аяқтағаннан кейін, жақын маңдағы Галло қаласына қарай жолға шықты. Олар жергілікті діни қызметкерді кездестірді, ол шаруаларды ештеңеден қорықпауға көндірді және оқиғаның "үкіметті ауыстыру мен қағаздарды өртеуден" басқа ештеңе болмайтынын мәлімдеді. Бұрынғыдай, олар әлеуметтік революция жариялады, барлық ресми құжаттарды өртеп, қала әкімшілігінің қару-жарағы мен ақшасын халыққа қайта үлестірді, содан кейін келесі қалаға қарай жылдамдықпен кетіп қалды. Кеткеннен кейін олар жергілікті шаруалар олардың ісіне жаны ашығанмен, революциялық жат адамдарға күмәнмен қарап, көтеріліске қатысудан сақтанғанын байқады. Топ содан кейін Молизе тауына қарай бағыт алды, бірақ Венафро қаласы үкімет әскерлерімен басылып алынғандықтан, олар Леттиноға қайта шегінді. Олар ауыр жаңбыр астында екі күн бойы азық-түліксіз жүрді, әрбір қала да әскерлермен басылып алынғанын көрді. Олар тауға көтеріліп, басылмаған аумаққа өтуге тырысты, бірақ нашарлаған ауа-райы алға жылжуға кедері келтірді және олар Леттино маңында паналауға шешім қабылдады, онда оларды берсальерилер қоршап алды. Олар жергілікті шаруалар оларды сатып бергенін және жаңбыр олардың қаруларын қолдануға жарамсыз еткенін анықтады. 12 сәуірде бүкіл топ еш қиындықсыз тұтқындалды. Банда дель Матезе ұлттық көтеріліс тудыруға күткен нәтижеге жете алмады. Кафиеро мен оның тобы сотқа дейін 16 ай түрмеде отырды. Олар соңында үкіметті құлатуға және қарабинерді өлтіруге қатысқандықтары үшін айыпталды, олардың прокурорлары өлім жазасын талап етті. Бірақ 1878 жылы Виктор Эммануил II қайтыс болғаннан кейін, оның ізбасары Умберто I саяси кешірім жариялады. Бұл Кафиеро мен Малатестаның Сан-Луподағы қарабинерлермен болған атыс саяси мақсатта болғанын қазылар алдында дәлелдесе, олардың өмірі сақталатынын білдірді. 14 тамыз күні 1878 жылы олардың сот процесі Неапольдегі Корте д'Ассизеде басталды, ол жанында жаны ашыған көпшілік жиналған еді. Олардың қорғаушыларының бірі жас Франческо Саверио Мерлино болды, ол сот процесінен кейін анархистердің ең көрнекті заң қорғаушысы атанды. Оларды қарабинерді "қанға құмарлықтары" үшін өлтіргені үшін айыптаған прокуратураға жауап ретінде Кафиеро мен Малатеста олардың мақсаты әлеуметтік революцияны тудыру болғанын мәлімдеді және оларды "жалпы қылмыскерлер мен кісі өлтірушілер" деп сипаттауын жобады. Айыпталушылардың барлығы айыптауларға жауап беруден бас тартып, оның орнына сотта олардың саяси бағдарламасын баяндады, Кафиеро итальян сотында анархист коммунизмінің алғашқы публиктік қорғауын жасады. Қорғау сотты саяси насихат құралы ретінде пайдалануға сәттілікке жетті, Мерлиноның қорытынды сөздері итальян мемлекетінің авторитарлығын айыптады. 25 тамызда қазылар айыпталушыларды кінәлі деп таба алмады, тек бір сағаттық кеңес өткізгеннен кейін. Кафиеро мен оның әріптестері босатылғанда, оларды қуанышты жақтастардың үлкен тобы қарсы алды.
By the winter of 1876, Cafiero and Malatesta were plotting another anarchist insurrection, together with Emilio Covelli and Pietro Cesare Ceccarelli. They planned the insurrection to be carried out in the Matese mountains, where violent anti establishment sentiment had previously culminated in the Post Unification Italian Brigandage. Cafiero and Malatesta remained in Switzerland to raise money, aiming to buy weapons for the uprising. They were unable to sell the dilapidated Baronata, nor did they successfully gain employment as construction workers. They then concocted a scheme to acquire the inheritance of a sympathetic Russian socialite by arranging a marriage between her and the Russian anarchist Peter Kropotkin, but James Guillaume dissuaded him from going along with their plan. With only scant amounts of money from donations and the sale of Cafiero's last property in Barletta, they began putting their plan into motion. In December 1876, they returned to Naples, where they established an insurrectionary general staff together with other Italian anarchists. Andrea Costa refused to join them, fearing the time was not right for an insurrection, but promised he would launch his own uprising in Emilia Romagna if the southern insurrection was successful. Throughout the first months of 1877, Cafiero and Malatesta travelled around the country recruiting volunteers; about one hundred signed up to join the insurrection. Before the insurrection was even underway, their circle had been infiltrated by an informant and the government was aware of their plans. Cafiero and Malatesta's movements were tracked by the police, but Interior Minister Giovanni Nicotera held off from arresting them immediately, as he wanted to entrap the insurrectionists after they had taken up arms. By April 1877, the anarchists began to suspect that the authorities knew their plans and decided to accelerate the planned uprising, which commenced a month earlier than they had planned. On 3 April, Cafiero and Malatesta went to San Lupo, where they had set their rendezvous point, and offloaded boxes full of rifles and ammunition. They waited for other insurrectionists to arrive, but many were arrested en route. On the night of 5 April, the insurgents in San Lupo caught a small group of carabinieri surveilling them and opened fire, killing one and injuring two others. The insurgents then quickly packed up their rifles and equipment, before heading out into the mountains and carry out their "experiment in propaganda of the insurrectionary deed". The small insurgent group known as the Banda del Matese consisted of about 24 young anarchist workers from northern Italy, led by Cafiero and Malatesta. The band was inexperienced, poorly equipped and short on members. With the exception of the southerners Cafiero and Malatesta, most of them were even entirely unable to understand the local Neapolitan language. They also faced freezing winter weather, which further exacerbated their difficulties provisioning themselves and engaging with the local population. Meanwhile, it deployed a 12,000 strong counterinsurgency force to the mountains, quickly capturing San Lupo and cutting off the insurgent supply lines. This forced the insurgents northwest into Terra di Lavoro, where they managed to escape the Italian state's cavalry. There they purchased food and local guides. By 8 April, the insurgent band arrived in the small village of Letino. They then gathered and burned the towns land deeds and tax records, before redistributing the town hall's weapons and money to the population. In order to ensure the authorities wouldn't blame the local people for the damages, Cafiero, Malatesta and Ceccarelli made sure to leave written documentation that anarchists had occupied Letino "in the name of social revolution". Beneath a large red and black flag, Cafiero then gave a long revolutionary speech in the Neapolitan language. He proclaimed the overthrow of the Kingdom of Italy and the establishment of a communist republic, as well as the abolition of taxes and conscription. He ended his speech by calling on the town's people to redistribute the local land amongst themselves and to defend their gains from the state: "The rifles and the axes we have given you, the knives you have. If you wish, do something, and if not, go fuck yourselves." He was followed by the local priest, who reinterpreted his words as a new gospel and blessed Cafiero's band as apostles of the Christian God. With their work done, they quickly continued on their way to the neighbouring town of Gallo. There they encountered another sympathetic local priest, who reassured the peasants not to fear anything and declared the event would be little more than a "change of government and burning of papers." As before, they declared a social revolution, burned all the official documents and redistributed the town hall's weapons and money to the population, before quickly leaving for the next town along. Upon leaving they found that, although the local peasantry was sympathetic to their cause, they remained suspicious of the revolutionary outsiders and wary of participating in the insurrection. The band then went across the mountains towards Molise, but when they found Venafro occupied by government soldiers, they retreated back towards Letino. They marched for two days through heavy rain and without food, finding every town likewise occupied by soldiers. They attempted to scale the mountains into unoccupied territory, but the worsening weather prevented all attempts to move forward and they decided to seek shelter near Letino, where they were surrounded by the bersaglieri. They discovered that they had been given up by the local peasants and that their weapons had been rendered inoperable by the rain. On 12 April, the entire band was arrested without issue. The Banda del Matese had ultimately failed to provoke the nationwide uprising they had hoped for. Cafiero and his band were held for 16 months in pre trial detention. They were ultimately charged with conspiracy to overthrow the government and the killing of a carabinieri, for which their prosecutors sought the death penalty. But following the death of Victor Emmanuel II in 1878, a political amnesty was proclaimed by his successor Umberto I. This meant that the lives of Cafiero and Malatesta would be spared, if they could prove to a jury that their shootout with the carabinieri in San Lupo had been politically motivated. On 14 August 1878, their trial began in the Naples Corte d'Assise, which was surrounded by a sympathetic crowd. One of their defense lawyers was a young Francesco Saverio Merlino, who in the wake of the trial would become the country's foremost legal defender of anarchists. When accused by the prosecution of having killed the carabinier due to their "blood lust", Cafiero and Malatesta declared that their goal had been to incite a social revolution and rejected their characterisation as "common criminals and murderers". The defendants all refused to respond to the accusations and instead used the trial to elaborate their political program, with Cafiero giving the first public defense of anarchist communism in an Italian court. The defense succeeded in using the trial as a vehicle for political propaganda, with Merlino's closing arguments denouncing the authoritarianism of the Italian state. On 25 August, the jury found the defendants not guilty, after only an hour of deliberations. When Cafiero and his co defendants were released, they were greeted by a large crowd of celebrating supporters.
Кейінгі жылдары және құлдырау
Бостандыққа шыққаннан кейін, 1878 жылдың қыркүйегінде Кафиеро итальян билігі оны қайтадан түрмеге қамау үшін сылтау іздейді деп қорқып, тағы да Луганоға жер аударылды. Оның орнына Оңтүстік Италия анархистерінің жетекшілігін Мерлино, Палладино және Чекарелли алды, олар Кафиероның көтеріліс платформасын сақтап, жалғастырды, бірақ тағы бір көтеріліс ұйымдастыруға қажетті ресурстар мен ұйымдастырылмағандықтан мүмкіндік болмады. Кафиеро мен Малатестасыз итальяндық анархистік қозғалыс ұзаққа созылған құлдырау кезеңіне енді, мүшелері көңілі тоймай, оқшауланып, не белсенділіктерін тоқтатты, ал идеологиялық және тактикалық келіспеушіліктерге байланысты кескілесті сектанттық қақтығыстар күшейе бастады. 1879 жылдың маусым айында Кафиеро Карл Маркстің "Капитал" еңбегінің 1-томын талдап, түсіндірмесін жариялады, оны түрмеде отырғанда оқыған болатын. Маркс өзі оның зерттеуіне жоғары баға берді және Кафиероға әлеуметтік революцияның материалдық негіздері еңбекке қанаушылық арқылы қалай қалыптасатынын толыққанды ашуға кеңес берді. Кафиеро соқратиялық диалог түрінде осы мәселені зерттеуге тырысты, бірақ оның қолжазбалары швейцариялық полициясы тәркіледі. Оның орнына ол Бакунизм мен Марксизмнің анархистік-коммунистік синтезі бойынша жұмысын жалғастырды.
Following his release, in September 1878, Cafiero fled once again into exile in Lugano, as he feared the Italian authorities would find a pretext to imprison him. In his place, leadership of the southern Italian anarchists was taken up by Merlino, Palladino and Ceccarelli, who continued to uphold Cafiero's insurrectionary platform, although without the resources or organisation to launch another uprising. Without Cafiero or Malatesta, the Italian anarchist movement entered a sustained period of decline, as its members became disillusioned, isolated or inactive, while intransigent sectarian conflicts began to manifest over ideological and tactical differences. In June 1879, Cafiero published his summary of Karl Marx's Das Kapital, Volume I, which he had read during his time in prison. His study received high praise from Marx himself, who advised Cafiero to further elaborate on how the material conditions for social revolution are created by the exploitation of labour. Cafiero attempted to do so in the form of a Socratic dialogue, but his manuscripts were confiscated by Swiss police. Instead, he worked further on his anarchist communist synthesis of Bakuninism and Marxism.
Костамен бәсекелестік
Кафиероның екінші сәтсіз көтерілісінен кейін, ол халықаралық социалистік қозғалыстың, әсіресе француз және неміс социал-демократтарының, Кафиеро мен Малатестаны «қылмыскерлер» және «провокаторлар» деп айыптаған бөлімдерінен бас тартты. Көтеріліс итальяндық анархистік қозғалыста да жікке бөлінді, ол көтерілісші анархизмнің жақтастары мен қарсыластарына бөлінді, соңғысын Андреа Коста басқарды. Коста 1874 жылғы көтерілістің сәтсіздігінен бері революциялық социализмге деген қызығушылығын жоғалтқан, ал Кафиеро қарулы көтеріліске шақыруларын күшейтті. 1877 жылғы көтеріліс басылған кезде ол заңдылыққа бет бұра бастады. 1879 жылдың шілдесінде Коста «La Plebe» журналында ашық хат жариялады, онда ол көтерілісші анархизмнің сәтсіздіктерін атап өтті және ұжымдық анархизмді түпкі мақсат ретінде алатын революциялық социалистік саяси партия құруға шақырды. Оның «максималистік социализм» Кафиероның әлеуметтік анархизмі мен Энрико Биньямидің әлеуметтік демократиясы арасындағы орта тұсты ұсынды, ол әлеуметтік революцияға бағдарланудың құралы ретінде қысқа мерзімді реформаларды жақтады. Костаның хаты көптеген анархист басшыларын жеңіп алса да, Малатеста Костаның ұсыныстарының жасырын бағытын байқап, Кафиероға Италия Федерациясы атынан жауап жазуды тапсырды. Кафиеро анархистік қозғалыстың алдында тұрған проблемаларды да мойындады, бірақ оның орнына оларды бастапқы принциптеріне негізделген қайта ұйымдастыруға шақырды. Кафиеро Костаның саяси партиясы саяси жүйеде қауіпсіз болу үшін авторитаризм мен эксклюзивизмге бет бұратынын ескертті. Ол сондай-ақ Костаның бейбіт үгіт-насихат және білім беру туралы ұсынысын елемеді, ол жұмысшылар мен шаруаларды тек тікелей іс-әрекет және іс-қимылдың үгіт-насихаты арқылы ғана революциялық іске қосылуға көндіруге болады деп дәлелдеді. Интернационал сияқты саяси партия немесе басқа қоғамдық ұйым орнына, ол сәйкесінше, инфильтрациялануы немесе инфильтрациялануы мүмкін деп сенді, Кафиеро анархистерді тікелей әрекетке арнап, өздерін инфильтрациядан сақтайтын «жасырын партия» құруды ұсынды. Михаил Бакунин мен Карло Пизакане идеяларына сүйене отырып, Кафиероның конспиративтік ұсынысы итальян анархизмінде антиұйымдастырушылық үрдістің дамуына негіз қалады. Бұл анархистік қозғалыстың толық поляризациясына да әкелді, өйткені Костаның саяси партияға қатысты заңгерлік және орташа ұсыныстары Кафиероның заңсыздық және экстремистік тікелей әрекет туралы ұсыныстарымен келісе алмады. 1880 жылы Коста анархизмнің кез келген көрінісін мүлдем тастады, бұл оның және Кафиероның арасындағы күрт үзіліске әкелді. Кафиеро әлі де күш қолданумен революция жасауды жақтаған, Костаның реформашыл бұрылуына қатты ашуланды. Италияның басқа анархистеріне жазған хатында Кафиеро парламентаризмді «революциялық партиямыздың обасы» деп айыптап, Костаның «кіші және практикалық бағдарламаларға» шақыруларына шабуыл жасады, ол социализмге қауіп төндірді деп санады. Франческо Пецциге 1880 жылы қарашада жіберілген хатында Кафиеро анархистік қозғалыстың Костаның бөлінуінен туындаған «әділетсіздіктің жоғалуынан» пайда таба алатынын болжады. 1880 жылдың желтоқсанында Кафиероның анархистік фракциясы Италия Федерациясының Чиассо конгресінде билік құрып, анархистік коммунизмді ресми түрде қабылдады және реформанизм мен электорализмге қарсы қатаң оппозициялық ұстанымға келді. Бұл пирррлік жеңіске әкелді, өйткені бұл Интернационалдың соңғы итальяндық конгресі болады және легалитарлық фракцияның күшеюіне әкеледі, ол тез арада өз ұйымдарын құрды. Сол айда Кафиеро «Іс-қимыл» мақаласын жариялады, онда Костаның «бұржуазиялық саяси институттармен» ынтымақтастығы социализмнен бас тартуға және капитализмді қабылдауға тең деп мәлімдеді. Кафиеро парламенттегі социалистік өкілдерді сайлау ұсыныстарын қабылдамады, ол «біздің қанаушылыққа қатысудан басқа ештеңе білдірмейді» деп мәлімдеді. Оның орнына анархистерді жүйеге қарсы бірден және күшпен тікелей әрекет етуге шақырды, бұл оған капиталистер мен олардың серіктестерін өлтіруді білдірді. Кафиеро мұндай шабуылдарды «революциялық гимнастика» деп атады, бұл халықты революцияға дайындады. 1881 жылдың көктемінде анархистік қозғалыстың көптеген мүшелері Костаға қарсы ашық шабуылдар жариялады, әсіресе ол әлі де революционер екеніне тоқталмай отырды. Уақыт өте келе Кафиероның Костаға қарсы шабуылдары жеке және күшті болып, оны атымен «апостат» және революциялық іске «сатқын» деп айыптады. 21 шілдеде жарияланған ашық хатында Кафиеро тіпті Костаны өлтіруге шақырды. Бұл тек Костаның Эмилия-Романьядағы қолдаушыларын ашуландырып, біріктірді, онда ол үш күннен кейін Италиялық революциялық социалистік партиясын (PSRI) құрды.
In the wake of Cafiero's second failed insurrection, he was disowned by sections of the international socialist movement, particularly by French and German social democrats, who denounced Cafiero and Malatesta as "criminals" and "provocateurs". The insurrection also caused a schism within the Italian anarchist movement, which divided into supporters and opponents of insurrectionary anarchism, the latter of which came to be led by Andrea Costa. Costa had already been losing his interest in revolutionary socialism since the failure of the 1874 insurrection, while Cafiero himself had only intensified his calls for an immediate armed uprising. By the time that the 1877 insurrection was suppressed, he was beginning to drift towards legalitarian means. In July 1879, Costa published an open letter in La Plebe, in which he outlined the failures of insurrectionary anarchism and called for the creation of a revolutionary socialist political party, which would have collectivist anarchism as its ultimate goal. His "maximalist socialism" presented a middle ground between Cafiero's social anarchism and Enrico Bignami's social democracy, advocating for short term reforms as a means to build towards social revolution. Although Costa's letter won over many anarchist leaders, Malatesta noticed the implicit direction of Costa's proposals and commissioned Cafiero to write a response on behalf of the Italian Federation. Cafiero also recognised the problems that faced the anarchist movement, but instead called for them to reorganise based on their same original principles. Cafiero warned that Costa's political party would inevitably turn towards authoritarianism and exclusivism, in order to safely remain within the political system. He also disregarded Costa's proposal for peaceful propaganda and education, arguing that it was only through direct action and propaganda of the deed that workers and peasants could be convinced to join the revolutionary cause. Instead of a political party or another public organization like the International, which he believed could respectively be coopted or infiltrated, Cafiero proposed that anarchists establish a "secret party" that could devote itself to direct action while guarding itself from infiltration. Building on the ideas of Mikhail Bakunin and Carlo Pisacane, Cafiero's conspiratorial proposal set the groundwork for the development of an anti organisational tendency in Italian anarchism. It also preceded a complete polarisation within the anarchist movement, as Costa's legalistic and moderate proposals for a political party were unable to reconcile with Cafiero's illegalist and extreme proposals for conspiratorial direct action. By 1880, Costa had abandoned any pretence of anarchism entirely, which caused a dramatic break between him and Cafiero. Cafiero, who still advocated for a violent revolution, was deeply angered by Costa's reformist turn. In letters to other Italian anarchists, Cafiero denounced parliamentarism as "the plague of our revolutionary party" and attacked Costa's calls for "minor and practical programs", which he felt presented a danger to socialism. In a letter to Francesco Pezzi, sent in November 1880, Cafiero speculated that the anarchist movement could benefit from the "loss of innocence" caused by Costa's split. In December 1880, Cafiero's anarchist faction managed to dominate the Italian Federation's Chiasso Congress, which officially adopted anarchist communism and took a firm oppositional stance against reformism and electoralism. This would prove a pyrrhic victory, as it would end up being the last Italian congress of the International and result in a strengthening of the legalitarian faction, which quickly established its own organisations. That same month, Cafiero published the article "Action", in which he declared that Costa's cooperation with "bourgeois political institutions" amounted to a renunciation of socialism and an acceptance of capitalism. Cafiero rejected proposals for electing socialist parliamentary representatives, which he claimed represented little more than "to participate in [our own] oppression". Instead, he called for anarchists to take immediate and violent direct action against the system, which to him meant killing capitalists and their collaborators. Cafiero framed such attacks as "revolutionary gymnastics", which would prepare the masses for revolution. By the spring of 1881, many more within the anarchist movement were publishing public attacks against Costa, especially as he continued to insist that he was still a revolutionary. Over time, Cafiero's own attacks against Costa became more personal and violent, denouncing him by name as an "apostate" and a "traitor" to the revolutionary cause. In an open letter he published on 21 July 1881, Cafiero even called for Costa to be assassinated. This only served to outrage and consolidate Costa's support base in Emilia Romagna, where he founded the Italian Revolutionary Socialist Party (PSRI) three days later.
Денсаулықтың нашарлауы және өлім
Бұл кезде Кафиероның психикалық және физикалық денсаулығы тез нашарлай бастады; ол 1881 жылдың жазында жүйке құрылысынан зардап шекті. Ол бірнеше жылдан бері параноядан күйзеліп жүрді, бірақ полиция тарапынан үздіксіз мазалау, революциялық сәтсіздіктерге байланысты үмітсіздік және Костамен жеке қақтығысы оны оқшаулануға деген терең құштарлыққа итермеледі. Осы кезде Петр Кропоткин Лондонда конгресс өткізуге дайындалып, Антиавторитарлық Интернационалды екі ұйымға қайта ұйымдастыруды жоспарлады: үлкен қоғамдық ұйым және тікелей әрекетке арналған орталық құпия топ. Малатеста бұл ұсынысқа келісті, бірақ "халықаралық революциялық лиганы" қосып өзгертті, ал Кафиеро өзі бұл идеяға наразылық білдірді. Кафиеро Лондон конгресінің басты мақсаты зорлық-зомбылықты қалай ұйымдастыруды шешуге бағытталғанын қалады. Ол Кропоткиннің ұсынған конспираторлық тобына қанағаттанбады, себебі жеткілікті қаржысы болмағандықтан, ол ешбір нәтиже бермейді деп сенді. Керісінше, Кафиеро "Соңғы сот күнін" күтіп жатқанда, шағын және оқшауланған революциялық ячейкаға жоғалып кетуді қалады. Кафиеро Лондон конгресіне қатысудан бас тартты, оның конспиративтік және террористік әдістеріне көптеген делегаттар түсіністікпен қараса да. 1881 жылдың шілдесінде Лондон конгресі оның бүлікші анархизмін қолдаған жаңа Халықаралық жұмысшылар қауымдастығын (IWPA) құрды. 1881 жылдың қыркүйегінде Кафиеро Швейцариядан қуылды және Лондонға келді. Ол Маркспен қайта қосылуға тырысты, бірақ ол да денсаулығының нашарлауынан зардап шекті. Кафиероның психикалық ауруы Лондонда болған кезінде нашарлады, ол параноясынан басқа барлық достары оны тыңдап отыр деп сенгендіктен, тек Малатестаға ғана сенді. Ол ақыл-есі дұрыс болғанда да достарынан алшақтады, әсіресе кенеттен идеологиялық өзгерістерді білдіре бастағанда. 1882 жылдың ақпан айында Италияда сайлау құқығының кеңеюі легалитарлық социалистер үшін электорализмді нақты стратегияға айналдырды, бұл Андреа Костаны итальян парламентіне социалистік кандидаттарды сайлау науқанын күшейтуге итермеледі. Кафиероға Бигнами хабарласып, алдағы сайлауда оның қолдауын сұрады. Германияның Социал-демократиялық партиясының сайлаудағы соңғы табысына көз жеткізген Кафиеро Италияға оралуға шешім қабылдады, наурыз айында Миланда тұрып, "La Plebe" газетінде жұмыс істеді. Келесі айда Кафиеро анархист достарын таң қалдырған хабарлама жасады: олардың тұрақты революцияның ең жақтаушысы енді электорализмді қолдайды. Ол Коста партиясының еркіне "бағынғанын" жариялап, "өмірдің нақты жолында барлық жолдастармен бірге бір қадам жасағанымыз, оқшауланып жүздеген лигаларды абстрактілі түрде басып өтуден әлдеқайда жақсы" деді. Оның досы Франческо Пецци мұндай үлкен идеологиялық секіріс тек "Кафиеро есінен шығып қалған" дегенді білдіреді деген қорытындыға келді. Малатеста өзі де "егер оның миы ауырса да, жүрегі таза" деген пікірмен келісті. Италиялық тарихшы Нунцио Перниконе Кафиероның электоралды социализмге айналуы оның психикалық құлдырауының нәтижесінде болды деп күмәнданды, бірақ екеуін мүлдем ажыратуға болмайды деп қорытындылады. Заңгерлік социалистер оны сайлау лагеріне тез қабылдаса да, 5 сәуірде Кафиеро сыныптық қақтығысты қоздыруда күдікпен тұтқындалды. Оның электорализмді жаңадан қолдауын түсіндіруге тырысуы полицияны шатастырды, олар оны әлі де "қауіпті анархист" деп қарастырды. Билік онымен не істеу керектігін шешкен кезде, 2 мамырда ол тағы да жүйке құрылысынан зардап шекті. Ол өзін-өзі өлтіруге тырысты, бұл оның ақыл-есінің нашарлауы туралы хабарды көпшілік назарына әкелді. Италиялықтардың көпшілігі үкіметті оның психикалық ауруына себепші деп айыптады және оны түрмеден босату үшін жедел науқан басталды, билік оны Барлеттада үй қамауына алу немесе Швейцарияға қайтаруды таңдауға мәжбүр етті. Кафиеро жер аударылуды таңдады, ал 20 маусымда полиция оны Чиассодағы шекарадан тысқары тастап кетті. Ол жерде Кафиеро бұрынғы досы Эмилио Беллерио құтқарып, оны Локарнодағы үйіне алып келді. Оның психикалық денсаулығы келесі жаз айларында жақсарды және ол өзінің жағдайына қарамастан қанағат сезімін білдірді. 1882 жылғы Италиядағы жалпы сайлаулар күтілген кезде, Кафиеро наразылық кандидаты ретінде ұсынылды, бірақ ол кандидатураны қабылдаудан бас тартты. Ақырында Андреа Коста депутат болып сайланды, Италияның алғашқы социалистік өкілі болды. Депутаттардың орын алатын орындарына отыруы үшін қажетті адалдық серті Коста үшін жеке және саяси мәселе тудырды, себебі ол монархияға адал болуға ешқашан ант бермеймін, тіпті орын алмайтын болсам да, деп үнемі мәлімдеген. Коста Кафиероға осы мәселеде қолдау көрсетуді сұрап хат жазды, Кафиеро оған оң жауап берді: "Парламентке барыңыз, адал түрде ант беріңіз және ортақ мүддеге қызмет етіңіз". Келесі айларда Кафиероның психикалық денсаулығы қайтадан толыққанды естен шығуға дейін нашарлады. 6 ақпан 1883 жылы Кафиеро Локарнодан кенеттен кетіп Италияға оралды. Екі күннен кейін ол Фиезоланың далаларында жалаңаш жүрген күйде табылған, дәрігерлер оны мұздай судың ішінде құрылысқан күйде тапты. Кафиеро Флоренциядағы психиатриялық ауруханаға жатқызылды, онда төрт жыл бойы болды, оның босатылуы үшін науқандар жүргізілді. Оның әйелі Олимпиа Кутузова оған көмектесу үшін елге оралды, оны Имола қаласындағы ауруханаға ауыстырды, онда оның физикалық денсаулығы жақсарды. 16 қараша 1887 жылы Кафиеро Кутузованың күтіміне жіберілді, бірақ оның жағдайы тұрақсыз болып қалды. Олар бірге Кафиероның отбасы үйіне Барлеттаға көшті, онда таныс орта оған ақыл-есін қайтаруға көмектесті. Бірақ оның психикалық денсаулығы жақсарған жоқ, 1891 жылы ол Ночера Инфериордағы ауруханаға жатқызылды, онда 17 шілде 1892 жылы асқазан-ішек туберкулезінен қайтыс болды. Оның соңғы сөздері "принцип расталды" болды. Кафиероға арналған епітафиясында Эмилио Ковелли ойланды: "Кафиеро неге есінен шықты білесіз бе? Бұғылудың қалай екенін білмегендіктен, сындыруға мәжбүр болды".
By this time, Cafiero's mental and physical health had begun to rapidly decline; he suffered a nervous breakdown in the summer of 1881. He had already been suffering from paranoia for years, but sustained harassment by the police, despair over his revolutionary failures and his personal conflict with Costa drove him further into a deep desire for isolation. At this time, Peter Kropotkin was preparing to hold a Congress in London, where he planned to reorganise the Anti Authoritarian International into a dual organisation, consisting of both a large public organisation and central secret group dedicated to direct action. While Malatesta agreed with the proposal, albeit modified to include an "international revolutionary league", Cafiero himself expressed disdain for the idea. Cafiero wanted the central purpose of the London Congress to be deciding how they would organise violence. He was dissatisfied with Kropotkin's proposed conspiratorial group, which he believed would lead nowhere as it lacked sufficient funding. Instead Cafiero expressed his desire to disappear into a small and isolated revolutionary cell, while he awaited the "Last Judgment". Cafiero refused to attend the London Congress, despite the apparent sympathy of many of the delegates towards his conspiratorial and terroristic methods. The London Congress of July 1881 would end up establishing a new International Working People's Association (IWPA), which upheld his insurrectionary anarchism. In September 1881, Cafiero was expelled from Switzerland and found himself in London. There he attempted to reunite with Marx, but he too was suffering from his own declining health. Cafiero's mental illness only got worse during his stay in London, where he only confided in Malatesta due to his paranoia that all his other friends were spying on him. Aside from his paranoia, Cafiero also alienated his friends at times when he was lucid, especially when he began to express a sudden ideological shift. The expansion of suffrage in Italy in February 1882 had finally made electoralism a realistic strategy for the legalitarian socialists, spurring Andrea Costa to intensify his campaign to elect socialist candidates to the Italian parliament. Cafiero was contacted by Bignami, who hoped to solicit his support for the upcoming election. Persuaded by the recent electoral gains of the German Social Democratic Party, Cafiero decided to move back to Italy, settling in Milan in March and returning to his work at La Plebe. The following month, Cafiero made an announcement that shocked his anarchist comrades: their most ardent apologist of permanent revolution now expressed support for electoralism. He proclaimed that he had "submitted" to the will of Costa's party, declaring that "it is much better to take a single step with all the comrades on the real path of life than to remain isolated and to cover hundreds of leagues in the abstract". His friend Francesco Pezzi concluded that such a massive ideological leap could only mean that "Cafiero has gone crazy". Malatesta himself concurred that "[even] if his brain is sick, his heart is pure." Italian historian Nunzio Pernicone disputed that Cafiero's conversion to electoral socialism was entirely as a result of his mental decline, but concluded that the two could not be completely dissasociated. Although he was quickly welcomed into the electoral camp by the legalitarian socialists, on 5 April, Cafiero was arrested under suspicion of inciting class conflict. His attempts to clarify his new found support for electoralism confused the police, who still regarded him as a "dangerous anarchist". While the authorities decided what to do with him, on 2 May, he suffered another nervous breakdown. He attempted to commit suicide, which finally brought the news of his mental decline into the public light. Much of the Italian public blamed the government for causing his mental illness and a campaign was swiftly launched to secure his release from prison, forcing the authorities to offer him a choice of house arrest in Barletta or expulsion back to Switzerland. Cafiero chose exile, and on 20 June, the police abandoned him over the border in Chiasso. There Cafiero again unsuccessfully attempted suicide, before being rescued by his old friend Emilio Bellerio, who took him into his house in Locarno. His mental health experienced some recovery over the subsequent summer months and he expressed a feeling of contentment in spite of his condition. When the anticipated 1882 Italian general election finally arrived, Cafiero was nominated as a protest candidate but refused to accept the nomination. In the end, Andrea Costa was successfully elected to the Chamber of Deputies, becoming Italy's first ever socialist representative. The oath of allegiance required for deputies to take their seats presented a personal and political problem to Costa, who had consistently affirmed his commitment to never swear loyalty to the monarchy, even if it meant not taking his seat. Costa wrote to Cafiero in order to solicit support for such a move, to which Cafiero responded affirmatively: "Go to Parliament, frankly take your oath, and serve the common cause." Over the subsequent months, Cafiero's mental health deteriorated again into complete insanity. On 6 February 1883, Cafiero abruptly left Locarno and returned to Italy. Two days later, he was discovered wandering nude through the fields of Fiesole, where doctors found him convulsing in a pool of freezing water. Cafiero was subsequently committed to a mental asylum in Florence, where he remained for four years, despite campaigns for his release. His wife Olimpia Kutuzova returned to the country in order to help him, getting him transferred to an asylum in Imola, where his physical health improved somewhat. On 16 November 1887, Cafiero was released into Kutuzova's care, but his condition remained unstable. Together they moved to Cafiero's family home in Barletta, where the familiar environment helped him regain a level of lucidity. But his mental health ultimately didn't improve, and in 1891, he was committed to the asylum in Nocera Inferiore, where he died of gastrointestinal tuberculosis on 17 July 1892. His last words were "the principle is affirmed". In his epitaph to Cafiero, Emilio Covelli pondered: "Do you know why Cafiero is crazy? Because not knowing how to bend, he had to break."
Марксизм
Кафиеро Эмилио Ковелли мен Пьетро Горимен бірге марксизмге позитивистік көзқарас қалыптастырды. Кафиеро марксизмді "ғасырлар бойғы қателіктер мен жалғандардың құрылысын қиратып, талқандап, желге ұшыратын жаңа шындық" деп сипаттады. Ол оны революциялық социализмнің қажетті теориялық негізі ретінде қарастырып, Маркс еңбектерін соғыс қаруларымен салыстырды. Бірақ ол Маркстің өз заманында Италияда көп танылмағанын, себебі ол "Капитал" еңбегін 19 ғасырдың ең маңызды интеллектуалдық жетістігі деп санайтынын айтты. Кафиеро марксизмді еңбек құндылығының теориясы және меншік, еңбек бөлінісі, капитал жинақтау және бөтендеу сияқты ұғымдарды түсіндіру үшін пайдаланды, бірақ еңбектің қанаулануынан туындаған мәселелерді талқылауға көбірек назар бөлді. Маркс әлеуметтік мәселелерді көбінесе индустрияландырылған Ұлыбритания экономикасынан түсіндіргендіктен, Кафиеро бұл түсініктің индустриялану жолындағы Италияны қоса алғанда, "барлық заманауи ұлттар" үшін қажет деп есептеді. Кафиеро Маркс ағылшын шаруаларын қанау және олардың аграрлық экономикасын жою туралы сипаттағандары мен сол кездегі итальян шаруаларының жағдайы арасындағы параллельдерді тапты. Кафиеро үшін капитализмде болған кез келген "жетістік" "адамзаттың игілігі" үшін өздігінен тумай, билеуші класс қалауынша болды. Кафиеро капитализмді жұмысшы халыққа қарсы зорлық-зомбылыққа негізделген адамдық емес жүйе деп санады. Ол капитализмнің әлемге таралуына себеп болған Еуропалық империализмді "қанды қайғылы оқиға" деп сипаттады. Империализмнің зорлық-зомбылығын революциялық зорлық-зомбылықпен салыстыра отырып, ол соңғысын бұрынғысына қарағанда мардымсыз деп мәлімдеді. Ол табиғи рационалды және бірлескен халықты бұзған "табиғи емес" капиталистік жүйені құлатып тастағаннан кейін әлеуметтік революция әлемді "толық тәртіп, бейбітшілік және бақыттың тепе-теңдігіне" жеткізе алады деп сенді.
Cafiero, along with Emilio Covelli and Pietro Gori, elaborated a positivist approach to Marxism. Cafiero described Marxism as "the new truth that demolishes, crushes, and throws to the winds the centuries old edifice of errors and lies." He saw it as a necessary theoretical basis for revolutionary socialism, comparing Marx's writings to weapons of war. But he also lamented that Marx was largely unknown in Italy during his time, as he thought Das Kapital was the most important intellectual achievement of the 19th century. Cafiero used Marxism to explain the concepts of the labour theory of value and property, the division of labour, capital accumulation and alienation, although he devoted most of his attention to elaborating on the problems caused by the exploitation of labour. As Marx drew his understanding of social issues mostly from the industrialised economy of Great Britain, Cafiero believed this understanding was necessary for "all modern nations" that were on the path towards industralisation, including Italy. Cafiero particularly found parallels between Marx's description of the exploitation of the English peasantry, and the destruction of its agrarian economy, and the situation of the Italian peasantry at that time. To Cafiero, any "progress" that occurred under capitalism happened at the behest of the ruling class, rather than occurring spontaneously for the "betterment of mankind". To Cafiero, capitalism was an inhumane system built on violence against working people. He described the rise of European imperialism, which had spread the reach of capitalism throughout the globe, as a "sad story of blood". When he compared the violence imposed by imperialism to revolutionary violence, he claimed the latter to be insignificant in comparison to the former. He believed that a social revolution, after overthrowing the "unnatural" capitalist system that he felt corrupted a naturally rational and communal people, could bring the world into an "equilibrium of the most complete order, peace and happiness".
Анархистік коммунизм
Кафиеро Маркстің саяси экономиканы сынағанымен, оны өзінің саяси теория бойынша жасаған еңбектерінен ажыратып қарады. Кафиеро "әркімнен қабілетіне қарай, әркімге қажеттілігіне қарай" ресурстарды бөлудің марксистік экономикалық жүйесін қолдады, бірақ марксизмді "пролетариат диктатурасы" туралы мемлекетшілдік ұсыныстарымен бұрмаланған деп санады. Кафиеро сондай-ақ, экономикалық теңсіздік пен бәсекелестікті тудыруы мүмкін ұжымдық анархизмнің экономикалық ұсыныстарын сынады. Ол, әр адамның географиялық, физикалық немесе интеллектуалдық қабілеттерінің өзгешелігіне байланысты, барлық адамның өндіріс құралдарына тең қол жеткізуі мүмкін емес екенін айтты. Сондай-ақ, ол әр адамның ұжымдық өндіріс процесіне қосқан үлесін анықтаудың қиындығына күмән келтірді, себебі бір адамның жұмысы әріптестерінің жұмысына тікелей тәуелді. Осылайша, ол Михаил Бакуниннің анархизмі мен Карл Маркстің коммунизмін біртұтас ілімге біріктіруге тырысты, екі идеологиялық ағымды тиісінше "бостандық" және "теңдік" ретінде қарастырды. Кафиеро анархистік коммунизм толық теңдікті қамтамасыз ете алады, сонымен қатар қоғамды авторитарлықтан қорғай алады деп сенді. Ол анархизмнің мемлекетке қарсылығы марксизмге түзету әсерін тигізе алады, ал марксистік экономикалық теория анархизмге оның жетіспейтіндей сезінетін ғылыми көзқарасты сыйлай алады деп ұсынды. Джеймс Гийомның "Идеи о социальной организации" еңбегінен шабыт алып, коллективистік анархистік қоғам жетіспеушілік аяқталғаннан кейін коммунизмге өтуі мүмкін екенін дәлелдеген Гийомнан, Кафиеро Эмилио Ковелли мен Эрико Малатестамен бірлескен талқылауларда өзінің жаңа синтезін жасауға кірісті. Бірақ Кафиероның өзі Гийомның өтпелі бағдарламасын қабылдамай, оның коммунизмге емес, капитал жинақтау мен әлеуметтік жіктелуге жол ашатынын дәлелдеді. Кафиеро жетіспеушілікке ұшырағаннан кейінгі қоғамға ынтымақтастық, технологиялық инновациялар және сән-салтанат тауарларын өндірістен алып тастау арқылы жылдам қол жеткізілетініне сенді, бұл әлеуметтік революциядан кейін анархистік коммунизмді бірден құруға мүмкіндік береді. Анархистік коммунизм аясында Кафиеро барлық адамдардың қажеттіліктерін қанағаттандыратын жаңа технологиялық дамудың әлеуетін көрді. Пайда табуға немесе әскери-өнеркәсіптік кешенге мұқтаждық болмағандықтан, бұл даму білім беруді, медицинаны және әл-ауқатты жақсартуға бағытталған, жалпы игілікке қызмет етуге деген ниетпен жүзеге асырылатын еді. Кафиеро бұған дейін капиталистер жинақтаған байлықты "жалпы қорға" біріктірумен бірге, бұл жұмыстан кейінгі табиғи қоғамды құруға әкеледі деп сенді. Кафиероның анархистік коммунизм туралы ұсынысы адамдарды табиғи ынтымақтастық, достық және бауырластыққа қайтаруға бағытталған. Ол жұмысшы табының отбасын анархистік коммунизмді іске асырудың бастамасы ретінде қарастырды, себебі отбасының әрбір мүшесі өзінің қабілетіне қарай үлес қосады және қажеттіліктеріне қарай алады. Оның пікірінше, анархистік коммунизм қоғамды "ұлы адамзат отбасы" етіп өзгертуді көздейді, онда адамдар барлық басқаларды өз отбасының мүшелері ретінде қарауға үйренеді. Кафиероның анархистік-коммунистік тезисін Петер Кропоткин толықтырып, оның дамуының белгілі бір теорияға айналуын бақылады.
Although Cafiero admired Marx's critique of political economy, he distinguished it from his works of political theory, which he was highly critical of. While Cafiero upheld the Marxist economic system of distributing resources "from each according to their ability, to each according to their needs", he felt that Marxism had been corrupted by its statist proposals for a "dictatorship of the proletariat". Cafiero was also critical of the economic proposals of collectivist anarchism, which he argued could cause economic inequality and competition. He insisted that it was impossible for everyone to have equal access to the means of production, due to the differing geographical, physical or intellectual abilities of each individual. He also questioned the plausibility of determing each individual's contribution to collective production processes, as one person's work was inherently dependent on those of their colleagues. He thus endeavored to synthesise Mikhail Bakunin's anarchism and Karl Marx's communism into a single doctrine, seeing the two ideological currents respectively as representing "liberty" and "equality". Cafiero believed that an anarchist communism could provide complete equality while also protecting society from authoritarianism. He thus proposed that the anti statism of anarchism could act as a corrective influence on Marxism, while Marxist economic theory could provide anarchism with the scientific insight he thought it lacked. Inspired by James Guillaume's Idées sur l'organization social, which argued that a collectivist anarchist society could transition towards communism after achieving a situation of post scarcity, Cafiero began developing his new synthesis in discussions with Emilio Covelli and Errico Malatesta. Although Cafiero himself would end up rejecting Guillaume's transitional programme, arguing that, instead of communism, it would give way to capital accumulation and social stratification. Cafiero believed that a post scarcity society could be rapidly achieved through a combination of cooperation, technological innovation and the elimination of luxury goods from production, which would allow the immediate establishment of anarchist communism after a social revolution. Under anarchist communism, Cafiero saw the potential for a new kind of technological development that could meet the needs of all people. Without a profit motive or the military industrial complex, this development would be driven by a desire to benefit the common good, transferring attentions towards improving education, medicine and welfare. Combined with the transfer of wealth previously accumulated by capitalists into a "general fund", Cafiero believed this would bring about a naturalistic post work society. Cafiero's proposal for anarchist communism was one he thought could return people to their natural state of cooperation, friendship and brotherhood. He saw the working class family as an embryo for the realisation of anarchist communism, as every family member contributes what they can and receives what they need. To him, anarchist communism meant transforming society into a "great human family", in which people would be taught to see all others as part of their own family. Cafiero's anarchist communist thesis was ultimately elaborated by Peter Kropotkin, who oversaw the culmination of its development into a specific theory.
Революциялық социализм
Кафиеро реформанизмді қатты мазалады, оны капиталистік "Трояндық жылқы" деп есептеді, ол жеке меншікті қабылдау арқылы социализмді бұзды. Кафиеро капитализмді реформалау мүмкін емес, оны жою қажет деп сенді. Ол социалистердің саяси партиялар құру және парламентке сайлану әрекеттерін айыптады, бұл капиталистік жүйені күшейтеді және революцияны кешіктіреді деп ойлады. Оның пікірінше, социализм мен революциялық әрекет бірдей ұғымдар. Кафиеро былай деп мәлімдеді: "Сондықтан, бізге әрекет керек, әрекет, әрқашан әрекет. Әрекет арқылы адам бір мезгілде теория мен практиканы меңгереді, себебі идеяларды тудыратын – әрекет, және оларды бүкіл әлемге таратушы да – әрекет". Ол парламентке өкілдер жіберудің орнына социалистер капиталистер мен олардың қолдаушыларына қарсы зорлық шабуылдарын жүргізу керек деп санады. Кафиеро үшін капитализмге қарсы жасалған әрбір әрекет әлеуметтік революцияны алға жылжытады. Ол оқырмандарын дереу әрекет етуге шақырып, "егер біз толық дайын болғанша шабуыл жасамай күтетін болсақ, онда шабуыл жасай алмаймыз" деп ескертті. Ол мұндай революциялық әрекеттерді гимнастикамен салыстырды, бұл – халыққа өз қабілеттерін арттырудың және оны іске асыру арқылы революция туралы білудің жолы. Ол сондай-ақ революциялық авангардтың қажеттілігіне сенді, егер мұндай басшылық революциялық мақсатқа адал болып көрінсе, халық артта қалады деп ойлады. Кафиеро революция қылмыстық әрекет саналғандықтан, революционерлердің кез келген антиәлеуметтік мінез-құлқы ақталады деп сенді. Кафиеро зорлық-зомбылықты шешілетін мәселе ретінде емес, шешім ретінде қарастырды. Ол революцияны тарих бойы үнемі қайталанатын табиғи заң деп санады және капитализмнің дамуы "біздің революциямыздың қажетті негізін" құрғаны үшін, революциялық социалистердің жақын арада "байларды жейтінін" болжады. Кафиеро үшін революция – "табиғаттың ең жоғары заңы, өмір мен прогресс заңы, әділеттілік пен махаббат заңы, бостандық пен теңдік заңы". Ол алдағы әлеуметтік революция барлық бұрынғы революциялардың мақсаттарын мұра етеді және діннің, ядролық отбасының, жеке меншіктің және биліктің жойылуын қолдайды деп мәлімдеді. Мұндай төңкерістен кейін, ол тапсыз қоғам құрылатынына сенді, онда барлық адамдар еркіндікте, теңдікте және бауырластықта өмір сүреді. Оның әлеуметтік революция туралы көзқарасы негізінен капитализмді жоюмен байланысты болса, Кафиеро мемлекет құрумен де айналысты. Ол кез келген мемлекетті, тіпті социалистік мемлекетті де жұмысшы халыққа қауіпті деп есептеді. Ол Бакуниннің "пролетариат диктатурасы" сөзсіз авторитарлық бюрократияға әкеледі деген болжамын қайталады, ол "жаңа және одан да қорқынышты саяси қуғын-сүргіншілер мен экономикалық қанаушылар" болады деп қорқады. Ол биліктің бұзғыштық әсерін болдырмау үшін әлеуметтік революция мемлекетсіз қоғам құруы керек деп ұсынды. Кафиеро үкіметтің тек қана артықшылықты элитаны қорғау және халықты қанау үшін бар деп сенді, ол анархистік социализмде жалпыға бірдей бостандық пен теңдікті орнату арқылы жоюды қалаған жүйе. Кафиероның соңғы революциялық мақсаты – "адамнан адамзатқа зиян келтіретін және қауіпті әрекеттер жасау құралын алу" болды. Осылайша Кафиеро "әрекеттің насихатталуы" жағында ынталы түрде сөйледі, оны тікелей революцияның марксистік түсінігімен салыстырды, екеуін де практикада шамалы ерекше деп санады. Бакуниннің пікірін негізге ала отырып, Кафиеро кез келген революциялық коммунистің "капитализмге қарсы тұрудың тұрақты міндеті" бар деп сенді. Кафиеро марксизм мен анархизмнің революциялық ілімдері капитализмнің қалыпты жағдайын нығайту құралы деп санаған реформашыл социализмге қарсы екеніне сенді. Кафиеро үшін капитализммен тиімді ынтымақтастық болуы мүмкін емес, өйткені капиталистер жұмысшыларды қанау мен қуғын-сүргін үшін жазалануға лайық. Ол былай деп қорытындылады: "Біздің бағдарламамызды парламенттік мағынада азайту, қысқарту немесе шектеу – бұл жаумен келісім жасау, жауынгерлік туды бүктеу, халықты алдау және революциядан бас тарту".
Cafiero was deeply concerned by reformism, which he considered to be a capitalist "Trojan Horse" that had corrupted socialism with an increasing acceptance of private property. Cafiero believed that capitalism could not be reformed, it had to be destroyed. He denounced attempts by socialists to form political parties and get elected to parliament, which he thought would only strengthen the capitalist system and delay revolution. To him, socialism and immediate revolutionary action were synonymous. Cafiero declared that: "It is, therefore, of action that we have need, of action, always of action. With action, one acquires at the same time theory and practice because it is action that generates ideas, and it is action, again, that spreads them throughout the world." He believed that, instead of sending representatives to parliament, socialists ought to carry out violent attacks against capitalists and their collaborators. To Cafiero, every action taken against capitalism furthered the social revolution. He encouraged his readers to immediately carry out such action, warning that "if we wait to attack until the day we are completely prepared, we will never attack." He compared such revolutionary action to gymnastics, a way for the masses to strengthen their abilities and learn about revolution through practicing it. He also believed in the necessity of having a revolutionary vanguard, which he thought the masses would fall behind if such leadership proved themselves true to the revolutionary cause. Cafiero believed that, as revolution was considered a criminal act, any anti social behaviour by revolutionaries was justified. Cafiero didn't see violence as a problem to be solved, he saw it as a solution. He considered revolution to be a natural law that reasserted itself continuously throughout history, and that as the development of capitalism had established the "necessary ground for our revolution", he foresaw that revolutionary socialists would soon "eat the rich". To Cafiero, revolution was the "sublime law of nature, law of life and of progress, law of justice and love, law of liberty and equality". He claimed that the coming social revolution would inherit the goals of all previous revolutions, and would drive the elimination of religion, the nuclear family, private property and authority. After such a revolution, he believed that a classless society would be formed, in which all people would live in liberty, equality and fraternity. While his vision of social revolution was principally concerned with the abolition of capitalism, Cafiero also concerned himself with the abolition of the state. He considered any state, even a socialist state, to present a danger to working people. He echoed Bakunin's predictions that a "dictatorship of the proletariat" would inevitably result in an authoritarian bureaucracy, which he feared would become "new and even more terrible political oppressors and economic exploiters". He proposed that in order to prevent the corrupting effects of power, a social revolution would need to establish a stateless society. Cafiero believed that government existed only to defend the privileged elite and oppress the masses, a system he wished to abolish through the establishment of universal liberty and equality under anarchist socialism. Cafiero's ultimate revolutionary aim was "to take away from man the means of inflicting useless and dangerous activity on humanity." Cafiero thus argued passionately in favour of "propaganda of the deed", which he compared directly with the Marxist understanding of revolution, considering the two to be more or less identical in practice. Drawing from Bakunin, Cafiero believed that any revolutionary communist had a "permanent obligation to resist capitalism" by any means necessary. Cafiero believed that the revolutionary doctrines of Marxism and anarchism were thus opposed to reformist socialism, which he considered to be a means of reinforcing the status quo of capitalism. To Cafiero, there could be no effective collaboration with capitalism, as capitalists deserved to be punished for their exploitation and repression of workers. He concluded that: "To diminish, reduce, or limit our program, in a parliamentary sense, is to treat with the enemy, to fold one’s battle flag, to trick the people, and to renounce the revolution."
Мұра
Кафиероның мұрасы итальяндық анархистік қозғалысты ұйымдастыру, анархистік коммунизм мен көтерілісші анархизмнің идеологиялық дамуы және Маркстің саяси экономиканы сынға алуының тұжырымдамалары болды. Кафиероның «Капитал» жөніндегі тұжырымы оның өлімінен кейін көптеген басылымдар көрді: 1913 жылы екінші басылымы Луиджи Фаббридің алғы сөзімен жарық көрді; үшінші басылым 1920 жылы жарық көрді; ал Италиядағы фашистік режим құлағаннан кейін төртінші басылымын марксистік баспагер шығарды, онда Кафиероның анархизміне ешқандай сілтеме жасалмады. Фашистік диктатор Бенито Муссолинидің әкесі Алессандро Муссолини алғашқы басылымның бір данасын мақтанышпен сақтап қалды. 1960 жылдары итальяндық студент Джан Карло Маффей Швейцарияның федералды мұрағатын зерттеу кезінде 1881 жылы полиция тәркілегеннен бері жарияланбаған Кафиероның қолжазбасын тапты. 1970 жылдан 1972 жылға дейін Кафиероның революция тақырыбындағы төрт мақаласын Maffei және ол бірлесіп жариялады. Басылмаған соңғы мақаласында Кафиеро капитализмге қатысты алаңдаушылығымен қатар авторитарлық социализмнің өркендеуінен туындаған қауіптерге де алаңдағанын көрсетті. Кафиеро замандас итальяндық анархистері мен социалистері тарапынан құрметке ие болды, ал оның өлімінен кейін анархистік коммунизмнің шейітіне айналды. Италия мен Америкадағы анархистік ұйымдар оның есімімен аталып, анархистік ата-аналар балаларына «Кафиеро» есімін қойды, ал суретшілер оған арнап бірнеше туындыларын жасады. Кафиеро Риккардо Бачеллидің 1927 жылғы «Ол» романында, Михаил Бакунин айналасындағы итальяндық анархистік үйірме туралы баяндауда кейіпкер ретінде пайда болды. Бачелли анархистердің көпшілігін «ақылсыз және нәтижесіз фанаттар» ретінде бейнелесе, Кафиероны асыл және жомарт адам ретінде оңтайлы суреттеді. Кафиеро сонымен қатар Паоло мен Витторио Тавианидің 1972 жылғы «Иерусалимдегі Михаилдың әтешесі бар» фильміндегі басты кейіпкерге шабыт көзі болды, ол 1870 жылдардағы көтерілістер кезінде революциялық және ғылыми социализм арасындағы шиеленісті бейнелейді. Кафиероның өмірі туралы негізгі дереккөздерді Джеймс Гийом (ол сондай-ақ Кафиероның 1910 жылғы «Капиталдың тұжырымы» басылымына кіріспе жазды) және Макс Неттлау жазды. Пьер Карло Мазини, Энцо Сантарелли, Т. Р. Равиндранатан және Нунцио Перниконе жазған итальяндық анархистік қозғалыстың кейінгі тарихтары Кафиероны анархистік дәстүрге берік орналастырды. Ал марксистік тарихшы Ричард Дрейк Кафиероны итальяндық марксизмінің «диссидент-алдын аласы» ретінде сипаттады. Оның сайлауға қатысуын қолдауы кейбір тарихшылар тарапынан классикалық анархизмнің әлеуметтік демократияға жеңілісінің мысалы ретінде қарастырылды. Жалпы алғанда, Кафиероның идеологиялық жолы марксизм мен анархизм арасындағы қарама-қайшылыққа қарсы тұрды.
Cafiero's legacy was left by his organisation of the Italian anarchist movement, his ideological development of anarchist communism and insurrectionary anarchism, and his summaries of Marx's critique of political economy. Cafiero's summary of Das Kapital received numerous editions after his death: a second edition was published in 1913, with a preface by Luigi Fabbri; a third edition was published in 1920; and following the fall of the Fascist regime in Italy, a fourth edition was published by the Marxist publisher it, which omitted any reference to Cafiero's anarchism. A first edition copy was proudly preserved by Alessandro Mussolini, the father of fascist dictator Benito Mussolini. During the 1960s, while the Italian student Gian Carlo Maffei was browsing the Swiss Federal Archives, he discovered a manuscript of Cafiero's that had been unpublished since it was seized by police in 1881. From 1970 to 1972, four of Cafiero's essays on the subject of revolution were finally published by Maffei and it. The final unpublished essay revealed that Cafiero, along with his concerns about capitalism, was worried about the dangers presented by the rise of authoritarian socialism. Cafiero was venerated by Italian anarchists and socialists of his time, and in the wake of his death, he was made into a martyr for anarchist communism. Anarchist groups in Italy and America were named after him, while anarchist parents named their children "Cafiero", and artists dedicated several works to him. Cafiero appeared as a character in Riccardo Bacchelli's 1927 novel it, which was about the Italian anarchist circle around Mikhail Bakunin. While Bacchelli depicted most of the anarchists as "delusional and ineffectual fanatics", Cafiero was portrayed relatively positively as a noble and generous man. Cafiero was also an inspiration for the main character in Paolo and Vittorio Taviani's 1972 film St. Michael Had a Rooster, which depicts the tension between revolutionary and scientific socialism during the insurrections of the 1870s. Primary sources on Cafiero's life have been written by James Guillaume (who also penned the introduction to the 1910 edition of Cafiero's Summary of Capital) and Max Nettlau, in their respective histories of the IWA. Later histories of the Italian anarchist movement, written by Pier Carlo Masini, Enzo Santarelli, T. R. Ravindranathan and Nunzio Pernicone, situated Cafiero firmly within the anarchist tradition. On the other hand, Marxist historian Richard Drake depicted Cafiero as a "dissident forerunner" of Italian Marxism. His eventual endorsement of electoralism has also been taken by some historians as an example of classical anarchism's defeat by social democracy. Overall, Cafiero's ideological trajectory has challenged the dichotomy between Marxism and anarchism as opposing factions.