Кіріспе
Руфус Парнелл "Парнелли" Джонс (Rufus Parnell "Parnelli" Jones; 12 тамыз 1933 жылы туған) – американдық бұрынғы кәсіби жарыс жүргізушісі және жарыс командасының иесі. Ол Индианаполис 500, Баха 1000 шөлейт жарысы және Trans Am чемпионатындағы жетістіктерімен танымал. 1962 жылы ол сағатына 150 мильден жоғары жылдамдықпен бірінші болып іліккен жүргізуші болды. 1963 жылы жарысты жеңіп алды, ал 1967 жылы турбиналық машинада үш айналым қалғанда жарыс кезінде бұзылып қалды. Команда иесі ретінде ол 1970-1971 жылдары Аль Унсермен бірге Инди 500 жарысын жеңіп алды. Джонс көптеген түрдегі көліктерде жарыстарда жеңіске жетті: спорттық автомобильдер, Индикарлар, спринт машиналарын, кішкентай автомобильдер, жолдан тыс көліктер және жүк көліктері. Джонс Индианаполис 500-дің ең қарт жеңімпазы және Пол Голдсмит пен Мел Кенионнан кейін жарыстың үшінші ең қарт қатысушысы.
Rufus Parnell "Parnelli" Jones (born August 12, 1933) is an American former professional racing driver and racing team owner. He is notable for his accomplishments while competing in the Indianapolis 500 and the Baja 1000 desert race, and the Trans Am Championship series. In 1962, he became the first driver to qualify over 150 mph. He won the race in 1963, then famously broke down while leading the 1967 race with three laps to go in a turbine car. During his career as an owner, he won the Indy 500 in 1970–1971 with driver Al Unser. Jones won races in many types of vehicles: sports cars, IndyCars, sprint cars, midget cars, off road vehicles, and stock cars. Jones is the oldest living winner of the Indianapolis 500 and, following Paul Goldsmith and Mel Kenyon, is the third oldest living veteran of the race.
Жүргізуші мансабы
Арканзас штатының Тексаркана қаласында туған Джонстың отбасы Калифорнияның Торранс қаласына көшіп келді, онда ол өсті (және жақын жердегі Ролинг Хиллс ауданында тұрады). Оның балалық шағындағы досы Билли Кальдер оны Парнелли деп атады, ол Джонс отбасының 17 жастағы ұлының автокөлік жарысына қатысып жатқанын білмеуін тіледі. Джонс өзінің алғашқы жарысына Калифорния штатының Гардена қаласындағы Карелл спидвейіндегі Jalopy жарысында қатысты. Оның алғашқы маңызды жетістігі 1960 жылы Орта Батыс аймағындағы спринт автокөлігі жарысын жеңіп алу болды. Бұл жетістік промоутер Ж.С. Агаджанианның назарына ілігіп, ол оның демеушісіне айналды. 1961 жылы Джонс Индианаполисте жарысқа қатысты. Джонс 1961 жылғы Индианаполис 500 жарысының жаңашыл жүргізушісі атанды, бұл құрметті ол Бобби Маршманмен бөлісті. Джонс жарыстың басында көш бастады, бірақ бетіне тас тиіп, жараланғанға дейін көшбасшылардың қатарында болды, бұл оның көру қабілетін нашарлатты және 12-орынға түсірді. 1962 жылы ол Индианаполис 500 жарысында 150 миль/сағаттан жоғары жылдамдықпен бірінші болып іліккен жүргізуші болды, бірінші орынды Джонстың жылдамдығымен жеңіп алды. Ол жарыстың үштен екі бөлігінде басымдық танытты, бірақ тежегіш жүйесінің бұзылуы оны баяулатты, нәтижесінде ол жетінші орынды иеленді. 1963 жылғы Индианаполис 500 жарысында ол бірінші қатардан старт алды. Осы жылы даулы Lotus Ford артқы моторлы автокөліктері алғаш рет пайда болды, бұл Индианаполис қауымдастығының наразылығын тудырды. Жарысқа дейін бас төреші Харлан Фенглер командаларға жолға май тамса, машинаны қара тумен дисквалификациялайтынын ескертті, сондай-ақ: "Маған сенбеңіз, тек қана сынап көріңіз" деді. Шотландиялық Джим Кларк Lotus Ford көлігімен Джонсқа жақындап келгенде, Джонстың машинасының сыртқы май резервуарында көлденең жарық пайда болды. Сол сәтте жүргізуші Эдди Сакс майға толы жарыс жолында апатқа ұшырады, сары ту көрсетілді, жарыс баяулады. Джонстың команда иесі Агаджаниан бас төреші Харлан Фенглермен май деңгейі жарық деңгейінен төмен түскенін және ағып кету тоқтағанын айтып, қара ту көрсетуге қарсы таласты. Агаджаниан Фенглермен сөйлесіп жатқанда, Lotus компаниясының бас директоры Колин Чэпман әңгімеге қосылып, Фенглерден май ағып жатқан машиналарды дисквалификациялау ережелерін сақтауын талап етті. Жарыс аяқталуға бірнеше минут қалғанда Фенглер ешқандай шара қолданбады, ал Джонс жеңіске жетті. Lotus Ford командасы Джонс пен Агаджанианға көрсетілген айқын сүйіспеншіліктен наразы болғанмен, Джонстың жарыстағы айқын басымдығын мойындады. Сонымен қатар, Ford компаниясының өкілдері Кларктың ең басты қарсыласын дисквалификациялау арқылы жеңіске жеткені жұртшылыққа ұнамайтынын түсінді, сондықтан олар наразылық білдіруден бас тартты. Сол жылы әйгілі автомобиль құрастырушы Билл Стропп Джонс үшін Mercury Marauder USAC автокөлігін жасады. Джонс осы көлікте 1963 жылы Pikes Peak International Hill Climb жарысын жеңіп, автокөлік жылдамдығы бойынша рекордты жаңартты. 1970 жылы Мур, Джонс және Фоллмер 1970 жылғы Trans Am маусымында үстемдік етті. Джонс өзінің жарыс мансабын 1973 жылы маңызды жеңістермен аяқтады. Ол екінші рет Мексикадағы 1000 шақырымдық жарысты 16 сағат 42 минутта жеңіп алды. Ол сондай-ақ 1973 жылы Baja 500 және Mint 400 жолдан тыс жарыстарында жеңіске жетті. Джонс 1974 жылы SCORE International Baja 500 жарысында ауыр апатқа ұшырады және толық уақытты жолдан тыс жарыстардан қалып, жарыс командасының иесі болды.
Жүргізуші мансабының қысқаша сипаттамасы
Джонс алты рет IndyCar жарысында жеңіске жетіп, он екі рет поул-позицияны иеленді, 34 NASCAR старттың ішінде төрт рет жеңіп, оның ішінде 1967 жылғы Риверсайдте өткен Motor Trend 500 жарысын ұтты. 1960-1967 жылдар аралығындағы кездейсоқ жарыстарда 25 мәрте "жәндік" автомобильдер класында жеңіске жетті. Оның он бес жеңісі NASCAR Pacific Coast Late Model тарихындағы барлық уақыттағы жеңістер тізімінде сегізінші орында тұр. 1985 жылы Индианаполис Мотор Спидвейінің Даңқ залына енгізілді. 1990 жылы Халықаралық Моторспорт Даңқ залына енгізілді. 1990 жылы National Midget Auto Racing Даңқ залына енгізілді. 1991 жылы Ұлттық Спринт Автокөлік Даңқ залына енгізілді. 1992 жылы Америка Моторспорт Даңқ залына енгізілді. 2002 жылы Батыс жағалауының Автокөлік Даңқ залына енгізілді. 2012 жылы USAC Даңқ залына енгізілді.