Михаил Типпеттің "Тораңдар бағы" операсы: 1970 ж. жазылған, алғашқы қойылымы Ковент-Гарденде болды. Жаңадан жазылған либреттосы, тарихы мен жаңа өңдеулері.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1970 жылы композитор Майкл Типпетттің үшінші операсы
1970 third opera by composer Michael Tippett
"The Knot Garden" – композитор Майкл Типпетттің үшінші операсы, үшінші операсы үшін ол өзіндік ағылшын тіліндегі либретто жазған. Алғашқы қойылымы 1970 жылғы 2 желтоқсанда Ковент-Гардендегі Корольдік опера театрында, Сэр Колин Дэвис дирижерлік етуімен және Сэр Питер Холл қоюшысы болып жұмыс істеген. Түпкі актерлік құрамның жазбасы сақталған.
The Knot Garden is the third opera by composer Michael Tippett for which he wrote the original English libretto. The work had its first performance at the Royal Opera House, Covent Garden, on 2 December 1970 conducted by Sir Colin Davis and produced by Sir Peter Hall. There is a recording with the original cast.
Өнер тарихы
Бірінші американдық қойылым 1974 жылы Солтүстік-Батыс университетінде, ал алғашқы неміс қойылымы 1987 жылы Гелзенкирхендегі Musiktheater im Revier сахнасында болды. 1984 жылы Типпет Меирион Боуэнге Лондон Синфонеттасымен Уайлд театрында қайта қойылым үшін қысқартылған оркестрлеу жасауға рұхсат берді, оны Ховард Уильямс дирижерлік етті. Шағын нұсқасы алты рет қайта қойылды, Ұлыбритания, Америка, Австралия және Австрияда өндірістер ұйымдастырылды. 1988 жылы Корольдік опера театрында Николас Хитнер режиссерлік еткен қайта қойылым болды, ал 2005 жылы Шотландия операсы Типпеттің туған күнінің 100 жылдығына арналған операны сахнаға қойды.
The first American performance was in 1974 at Northwestern University, and the first German performance in 1987 at the Musiktheater im Revier in Gelsenkirchen. In 1984 Tippett authorised Meirion Bowen to create a reduced orchestration for a revival with the London Sinfonietta at the Wilde Theatre, conducted by Howard Williams. The reduced version has been revived six times, with productions in Britain, America, Australia, and Austria. There was a revival at the Royal Opera House in 1988, directed by Nicholas Hytner and, in 2005, Scottish Opera produced the opera for the Tippett centenary.
1-ші акті
Психиатр Мангус оқиғаны баяндайды. Тея кіреді, одан кейін дереу истерикалық Флора келеді, ол айқайлап Теяның құшағына қарай жүгіреді. Фабер кіреді, ал Тея Флораны Мангуспен бірге шығарып жібереді, сосын Фаберді (оның ойынша) Флораға қатысты ұнамсыз әрекет жасағаны үшін сөкпейді. Фабер қарсылық білдіреді: "Мен Флорамен флирт жасамаймын; Флора мен келмес бұрын-ақ айқайлайды!" Мел мен Дов "Буря" пьесасынан Ариэль мен Калибан кейіптерінің киімдерін киіп кіреді. Олар махаббатта, бірақ Мел Теямен флирт жасаса, Дов қызғаныштан Фаберге назар аударады. Бұл шиеленіскен төрттік Флораның тағы да айқайлап кіргенімен бұзылады: Теяның қарындасы Денис келіпті, және ол түршіктерден келген жарақаттардан мүжіліген. Денис өзін жалпыға бірдей әділдік үшін күресі туралы драмалық ария арқылы таныстырады. Бұл ансамбльге айналады, ал акт Мелдің жұмсақ жауабымен аяқталады: "Әрине, жаным".
The psychiatrist Mangus introduces the action. Thea enters, soon followed by the hysterical girl Flora, who rushes screaming into Thea's arms. Faber enters, and Thea sends Flora off with Mangus, then scolds Faber for (as she imagines) playing the lecher with Flora. Faber protests "I do not flirt with Flora; Flora screams before I impossible!" Mel and Dov enter dressed up as Ariel and Caliban from The Tempest. They are lovers, but Mel flirts with Thea, and out of jealousy Dov makes a play for Faber. This tense foursome is disrupted when Flora again rushes in screaming: Thea's sister Denise has arrived for a visit, and she is disfigured by torture. Denise introduces herself in a dramatic aria about her struggle for universal justice. This becomes an ensemble, and the act closes on Mel's soft rejoinder, "Sure, baby."
2-ші акті
Екінші акт – түс сияқты диалогтар тізбегі. Композитор сахнаны қою туралы көзқарасын былай сипаттады: "Сахнаның ортасы арттағы кейіпкерді "сорып алып", алдына "лақтырып" жіберуге қабілетті сияқты. Лабиринт арқылы өтетін кейіпкерлер кездесіп, өздерінің көріністерін ойнайды. Бірақ осы көріністердің әрқайсысында бір кейіпкер шығарылып, жаңа кейіпкер сорылып, кездесу орнына жеткізіледі". Алғашқы жұп – Тея мен Дениз, олар бір-бірімен қатар айтады, бірақ кездесе алмайды. Теяның орнын Фабер басады, ол Денизбен сұхбаттасады, бірақ оны Флора ауыстырады, ол Фаберге қайта-қайта айқайлайды. Ол сахнадан шығып кетеді, Дениз атпен пайда болады, ал Дов бұрынғы құлықтауын жалғастырады. Фабер жауап береді, бірақ сахнадан шығарылып, оның орнына Мел келеді, ал ғашықтар қарым-қатынастарын аяқтағанын мойындайтын дуэт орындайды. Дов енді жоғалып, оның орнына Дениз келеді, ол Мелді жер бетіндегі құлдардың бейнесі деп қабылдайды ("Біз жеңіске жетеміз" әуені оркестрде естіледі). Кейіпкерлер тікелей кезекпен пайда болып, жоғалып, соңында Флора Довпен жеке қалады. Дов Флораны ән айтуға ынталандырып, жұбатады, ол Шуберттің "Ди шөне Мюллерин" шығармасынан "Die liebe Farbe" әнін орындайды. Дов оған жауап ретінде кейін "Довқа арналған әндер" циклінің бірінші бөлігін құрайтын әнді айтады. Акт Мелдің қайтадан кіруімен аяқталады.
The second act is a dreamlike series of dialogues. In the score, the composer described his vision of the staging: "It appears as if the centre of the stage had the power to 'suck in' a character at the back of the stage, say, and 'eject' him at the front. During their passage through the maze, characters meet and play out their scenes. But always one of the characters in these scenes is about to be ejected while a fresh character has been sucked in and is whirled to the meeting point." The first pair to appear are Thea and Denise, who speak in parallel, unable to meet. Thea is replaced by Faber, who does make some contact with the touchy Denise, but she is then replaced by Flora, who again reacts to Faber with screams. She is whirled offstage and Denise reappears with a horsewhip, followed by Dov, who continues his earlier flirtation. Faber is responsive, but is spun offstage and replaced by Mel, and the lovers share a duet acknowledging that their affair is ending. Dov now disappears to be replaced by Denise, who sees Mel as representing the oppressed of the earth (the tune to "We Shall Overcome" appears in the orchestra). Characters appear and disappear in quick succession until the sequence ends with Flora alone with Dov. Dov comforts Flora by encouraging her to sing, and she performs "Die liebe Farbe" from Schubert's Die schöne Müllerin. Dov responds with the song that would later form the first part of the Songs for Dov cycle. The act ends on Mel's re entry.
3-ші акт
Мангус "Темпест" пьесасын қою басталғанын жариялайды: "Бұл бақ енді арал", және кейіпкерлер Мангус оларға тапсырған рөлдерді ойнайды. Мель мен Дов Калибан мен Ариэль рөлінде, Фабер Фердинандқа, Флора Мирандаға, ал Мангус Просперо рөліне кіріседі. Тея мен Дениз өздерінің қалпында болып, Мангустың драма режиссері ретіндегі бақылаушы және көз тіреуші рөлін сынап, болып жатқан оқиғаға баға береді. Қойылым аяқталған соң Мель мен Дениз бірге кетеді, олардан кейін әлі толық ажыраса алмайтын Дов келеді. Флора жалғыз кетеді. Тея мен Фабер келіседі.
Mangus declares that his production of The Tempest has begun: "This garden is now an island," and the characters obligingly play out the roles Mangus assigns them. In addition to Mel and Dov as Caliban and Ariel, Faber becomes Ferdinand, Flora becomes Miranda, and Mangus is Prospero. Thea and Denise remain themselves and comment on the action, critical of Mangus's controlling and voyeuristic role as impresario of the drama. At the conclusion of the charade Mel and Denise leave together, followed by Dov, who is not yet able to let go. Flora goes off alone. Thea and Faber are reconciled.