XA2J "Super Savage" ұшағы – 1950-жылдар басында жасалған авиациялық бомбалаушының прототипі. AJ Savage негізінде құрылып, жақсартылған қуатқа және авиатасымалдағыштармен үйлесімділікке назар аударды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Кемеге негізделген бомбалаушы ұшақтың прототипі
Prototype carrier based bomber aircraft
Солтүстік Америка авиациясының XA2J "Супер Савидж" ұшағы 1950 жылдардың басында салынған кемеге негізделген шабуылдаушы ұшақтың прототипі болды. Ол Солтүстік Америка авиациясы (NAA) компаниясы тарапынан кішігірім AJ Savage ұшағынан дамытылды.
The North American Aviation XA2J "Super Savage" was a prototype carrier based attack aircraft built in the early 1950s. It was developed by North American Aviation (NAA) from the smaller AJ Savage.
Жобалау және әзірлеу
XA2J – AJ Savage ұшағының турбовинттік нұсқасы болуы тиіс еді, ал оның дизайны 1947 жылдың желтоқсанында алғаш ұсынылған Savage ұшағының қарапайым модификациясы болды, бұл ретте бұрынғы ұшақтың компоненттері кеңінен қолданылатын еді. Алайда, AJ Savage ұшағының өнімділігі жеткіліксіз екені және оны тасымалдаушы ұшақ ретінде пайдалану қанағаттандырмас еді дегені анықталған соң, дизайн біртіндеп дамыды. A2J негізінен үлкендетілген AJ Savage ұшағы еді, онда екі поршеньді қозғалтқыш екі Allison T40 турбовинттік қозғалтқышпен алмастырылды және құйрық бөлігінде орналасқан турбореактивті қозғалтқыш алынып тасталды. AJ сияқты, ол жоғары орналасқан қанаттары бар моноплан болды, қанаттары бүйірлік бұрылыссыз еді. Қанаттары алдыңғы жиегіне иікшелер және үлкен артқы жиегіне жапқыштар орнатылған, ал қозғалтқыш науаларының сыртында иіліп, кемеде сақтауды жеңілдетуге арналған еді. Ұшақтың экипажы үш адамнан тұрды: ұшқыш, оның орынбасары/бомбалаушы және ұшақтың мұрын бөлігіндегі герметикалық кабинада отырған қаруші. Орталық фюзеляждағы үлкен жабық бомбалық бөлімшеде көптеген бомбаларды тасымалдауға болар еді, ал жоспарланған қорғаныс қару-жарағы – екі 20 мм калибрлі зеңбірекпен жабдықталған қашықтан басқарылатын құйрық мұнарасы еді. Екі прототиптің құрылысы 1948 жылдың 1 қазанында басталды, бірақ қозғалтқыштарды жетілдірудегі кешігулерге байланысты алғашқы ұшу 1952 жылдың 4 қаңтарында ғана орын алды. Бәсекелес Douglas XA3D ұшағының прототиптері XA2J прототиптерінің құрылысы басталғаннан кейін бір жыл өткен соң тапсырыс берілді және 1952 жылдың қазан айында алғашқы ұшуын жасады. A3D ұшағының өнімділігі айқын артық болды, бұл XA2J жобасының сәтсіздікке ұшырауына себеп болды. XA2J жобасының сәтсіздігіне түпкі себеп – Allison T40 қозғалтқыштарының ұзаққа созылған дамуы және нашар сенімділігі болды. T40 қозғалтқышы екі қуат бөлімі бар амбициялық дизайн еді (T38 T40 негізінде жасалды, оның дамуына көмектесу үшін, кеңейту білігі және беріліс қорабы бар бір қуат бөлімі қолданылды), ол екі үлкен қарсы айналатын винтті біріктіруші беріліс қорабы арқылы қозғалтатын еді. Қозғалтқыштар мен беріліс қорабының екеуі де сенімсіз болып шықты. T40 қозғалтқышы басқа ұшақтарды әзірлеуде де қолданылды. Бірнеше қозғалтқышқа байланысты апаттардан кейін XA2J жобасы тоқтатылды және екінші прототип ешқашан ұшпады.
The XA2J was intended to be a turboprop powered derivative of the AJ Savage, with the design as initially proposed in December 1947 a simple modification of the Savage, with extensive use of components of the earlier aircraft. The design gradually evolved, however, to improve performance and increase compatibility with operations from aircraft carriers, as it was recognized that the AJ Savage was deficient in performance and was a less than satisfactory carrier aircraft. The A2J was essentially an enlarged AJ Savage with the two reciprocating engines replaced with two Allison T40 turboprop engines and removal of the tail mounted turbojet. Like the AJ, it was a high winged monoplane with unswept wings. The wings were fitted with leading edge slats and large trailing edge flaps, and folded outside of the engine nacelles to ease storage aboard ship. It had a crew of three: pilot, co pilot/bombardier, and gunner who sat in a pressurised cabin in the nose of the aircraft. Up to of bombs could be carried in a large enclosed bomb bay in the center fuselage, while the planned defensive armament was a remotely controlled tail turret with two 20 mm cannon. Construction of two prototypes started 1 October 1948, but due to delays developing the engines, the first flight was not until 4 January 1952. The competing Douglas XA3D, the prototypes of which were ordered the year after construction had begun on the XA2J prototypes, first flew in October 1952. The A3D had far superior performance, which doomed the XA2J. The root cause for the failure of the XA2J was the protracted development and poor reliability of the Allison T40 engines. The T40 engine was an ambitious engine design with two power sections, (the T38 was developed from the T40 to assist in its development, by using a single power section with extension shaft and gearbox), driving two large contra rotating propellers through a combining gearbox. Both the engines and the gearbox proved to be unreliable. The T40 engine was also used in the developmental of other aircraft. After a number of engine related mishaps, the XA2J project was abandoned and the second prototype was never flown.