Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жапон императорының кеңесшілері (1888–1947)
Advisors to Japanese Emperor (1888–1947)
Жапонияның Құпия Кеңесі (枢密院) – 1888 жылдан 1947 жылға дейін қызмет еткен Жапония императорына кеңес беретін орган. Ол негізінен Императорлық диетаның өкілеттіктерін шектеу мақсатында пайдаланылды.
The Privy Council of Japan (枢密院) was an advisory council to the Emperor of Japan that operated from 1888 to 1947. It was largely used to limit the power of the Imperial Diet.
Құру
Жаңа үкіметтік өзгерістерді қадағалау үшін 1871 жылы үш кеңес құрылды: Сол, Орталық және Оң кеңестер, олар бірлесіп Ақсақалдар кеңесі (генро) деп аталды. Ақсақалдар Мэйдзи Конституциясының жазылуын қадағалады және Тайлық кеңесте кеңесшілер болды. Жапонияның Тайлық кеңесі конституция жобасын талқылау үшін 1888 жылғы 28 сәуірде император Мэйдзидің жарлығымен, Ито Хиробуми төрағалығымен құрылды. Император 1889 жылғы 11 ақпанда жариялаған жаңа конституцияда 4-тараудың 56-бабында Тайлық кеңес туралы қысқаша айтылған: «Тайлық кеңесшілер, Тайлық кеңестің ұйымдастыру ережелеріне сәйкес, императормен кеңескен кезде маңызды мемлекеттік мәселелерді қарастырады». Тайлық кеңес төрағадан, төрағаның орынбасарынан (дауыс беру құқығы жоқ), он екі (кейін жиырма төртке дейін ұлғайтылған) кеңесшіден, бас хатшыдан және үш қосымша хатшыдан тұрды. Президент және вице-президентті қоса алғанда, барлық Тайлық кеңесшілер премьер-министр мен кабинеттің кеңесімен император тарапынан өмір бойына тағайындалды. Жиырма төрт дауыс беру құқығы бар кеңесшіден басқа, премьер-министр және басқа да мемлекеттік министрлер кеңестің экс-официал мүшелері болды. Жасы жеткен император үйінің әміршілері (шинноке және оке) Тайлық кеңестің отырыстарына қатысуға және оның жұмысына қатысуға рұқсат етілді. Президент кеңестегі кездесулерді шақырып, бақылағандықтан, билік оған тиесілі болды. Кеңес Токиодағы Император сарайында құпия түрде отырды, маңызды жағдайларда император да қатысты. Кеңес император пікір білдіруді қалаған кез келген мәселе бойынша пікір білдіруге уәкілді болды.
To oversee new governmental developments, in 1871, three councils were created the Council of the Left, Centre, and Right, who would be collectively known as the Council of the Elders (genrō in). The Elders oversaw the writing of the Meiji Constitution, and would become councilors in the Privy Council. The Privy Council of Japan was established by an imperial ordinance of Emperor Meiji dated 28 April 1888, under the presidency of Itō Hirobumi, to deliberate on the draft constitution. The new constitution, which the emperor promulgated on 11 February 1889, briefly mentioned the Privy Council in Chapter 4, Article 56: "The Privy Councilors shall, in accordance with the provisions for the organization of the Privy Council, deliberate upon important matters of State when they have been consulted by the Emperor." The Privy Council consisted of a chairman, a vice chairman (non voting), twelve (later expanded to twenty four) councilors, a chief secretary, and three additional secretaries. All privy councilors including the president and the vice president were appointed by the Emperor for life, on the advice of the Prime Minister and the cabinet. In addition to the twenty four voting privy counselors, the Prime Minister and the other ministers of state were ex officio members of the council. The princes of the imperial household (both the shinnōke and the ōke ) over the age of majority were permitted to attend meetings of the Privy Council and could participate in its proceedings. The president was the authority as he called and controlled meetings inside of the council. The Council met in secret at the Tokyo Imperial Palace, with the Emperor in attendance on important occasions. The Council was empowered to deliberate on any matters upon which the Emperor desired an opinion.
Бағалау
Теориялық тұрғыдан алғанда, Ұсақ Кеңестің заңдық билігі кең болды, бірақ Мейдзи дәуірінің көптеген басқа аспектілері сияқты, Ұсақ Кеңестің нақты билігі негізінен генро мен басқа да олигархтарға байланысты болды. Масао Маруяма Кеңесті "шешімдер кездейсоқ адамдық қарым-қатынастарға, Ақсақал мемлекет қайраткерлері [генро] және басқа да "Тәжге жақын лауазымды тұлғалар" арқылы психологиялық қысымға, топтардың күшіндегі өзгерістерге, сым тартушылар мен басшылар арасындағы келісімдерге, құпия байланыстарға және т.б. негізделген, ақылға сыймас жағдай" деп сипаттады. Оның алғашқы жылдары Ұсақ Кеңестің көптеген мүшелері бір уақытта сайланған үкіметтің де мүшелері болды; алайда, кейінгі жылдары Ұсақ Кеңес генро мен Генроинді өте консервативті "ескі достар" клубы ретінде алмастырды, ол көбінесе партиялық үстемдік құрған сайланған үкіметпен келіспейтін. Ұсақ Кеңес үкіметтің бірнеше шешімдерін қабылдамауға тырысып, үкіметке сәтсіздікке ұшырап қарсылық көрсеткеннен және кейбір сыртқы саясат мәселелерінде өзін көрсетуге тырысқаннан кейін, биліктің тепе-теңдігі шын мәнінде сайланған үкіметте екені анықталды. Осыдан кейін Ұсақ Кеңес көбінесе назардан тыс қалды және Пёрл-Харборға шабуылды қоса алғанда, маңызды саяси мәселелер бойынша кеңес алмайтын болды. Ұсақ Кеңес 1947 жылдың 3 мамырында қолданысқа енген Жапонияның қазіргі соғыстан кейінгі Конституциясымен таратылды.
Theoretically, the Privy Council's legal power was extensive, but, like many other aspects of Meiji era politics, the effective power of the Privy Council was largely based upon the genrō and other oligarchs. Masao Maruyama described the Council as an "irrational arrangement prevailed in which decisions depended on fortuitous human relations, psychological coercion by the Elder Statesmen [genro] and other ‘officials close to the Throne,’ shifts in the relative strength of cliques, deals among wire pullers and bosses, assignation house politics, and so forth." During its early years, many members of the Privy Council were simultaneously members of the elected government; however in its later years, the Privy Council essentially replaced the genrō and the Genrōin as a very conservative “old boys” club, often at odds with the party dominated elected government. After the Privy Council unsuccessfully challenged the government by attempting to reject several government decisions, and by attempting to assert itself on certain foreign policy issues, it was demonstrated that in actuality the balance of power was with the elected government. The Privy Council was thenceforth largely ignored, and was not consulted on major policy matters, including the Attack on Pearl Harbor. The Privy Council was abolished with the enforcement of the current postwar Constitution of Japan on 3 May 1947.