Кіріспе

Топырақ түрі

Серпентин топырағы – перидотит және оның метаморфтық туындылары сияқты ультрамафикалық тау жыныстарының ыдырауынан пайда болатын сирек кездесетін топырақ түрі. Нақтырақ айтқанда, серпентин топырағы серпентин тобының минералдарын қамтиды, әсіресе антигорит, лизардит және хризотил немесе ақ асбест, олардың барлығы ультрамафикалық тау жыныстарында кең таралған. "Серпентин" термині көбінесе топырақ түрін де, оның негізгі материалдарын құрайтын минералдық топты да білдіреді. Серпентин топырақтары ерекше химиялық және физикалық қасиеттерге ие және әдетте ауыл шаруашылығы үшін өнімсіз топырақтар саналады. Топырақ көбінесе темірдің жоғары және органикалық заттардың төмен құрамына байланысты қызғылт, қоңыр немесе сұр түсті болады. Геологиялық тұрғыдан алғанда, серпентин негізді аймақтар тік, тасты және эрозияға осал болып келеді, осының салдарынан көптеген серпентин топырақтары тым жай (қалыңдығы аз) болады. Топырақтың жай болуы және сирек өсімдік жабыны топырақ температурасының жоғарылауына және құрғақтыққа әкеледі. Бұл факторлардың жиынтығы серпентин топырағында өсетін өсімдіктер үшін ауыр экологиялық проблемалар тудырады.

Аталық тас

Серпентинит – оливинге бай перидотит тау жынысының сумен метаморфтық әрекеттесуінен пайда болған метамагмалық тау жынысы. Серпентиниттің түсі көкшіл сұр немесе жасыл сұр болып келеді және көбінесе қолмен ұстағанда майлы сезім береді. Тастың ішінде көбінесе ақ жолақты хризотил кездеседі, ол табиғи асбесттің бір түрі. Асбест ұзақ уақыт бойы шаң бөлшектерін жұтып алудан туындайтын мезотелиома сияқты адам денсаулығымен байланысты түрлі ауруларға себеп болуы мүмкін. Серпентинді топырақпен жұмыс істегенде немесе сынық серпентинит тау жыныстарын өңдегенде сақтық таныту қажет. Серпентинит көбінесе Жер бетіне жақын мұхит қабығында, әсіресе мұхит орталық жоталарының жанында судың салқындаған тау жыныстарында айналымы болатын жерлерде пайда болады. Соның нәтижесінде пайда болған ультрамафикалық тау жыныстарының массалары қазіргі және бұрынғы тектоникалық плиталар шекараларында континенттік қабыққа енген офиолиттерде кездеседі. Серпентинді топырақтар ультрамафикалық тау жыныстарынан түзіледі. Ультрамафикалық тау жыныстары – құрамында 70%-дан астам темір немесе магний минералдары бар магмалық немесе метаморфтық тау жыныстары.

Тарату

Серпентинді топырақтар Жер бетінде кеңінен таралған, олардың таралуы ішінара офиолиттердің таралуын шағылыстырады. Балқан түбегі, Түркия, Ньюфаундленд, Кипр аралы, Альп таулары, Куба және Жаңа Каледонияда серпентинді топырақтардың кездесу орындары бар. Дегенмен, Калифорнияда континенттің басым бөлігі серпентинді топырақтармен жабылған.

Ботаника

Экологиялық тұрғыдан алғанда, серпентинді топырақтардың үш негізгі ерекшелігі бар: өсімдік өнімділігінің төмендігі, жоғары эндемизм деңгейі және көршілес аймақтардан ерекшеленетін өсімдік түрлері. Серпентинді өсімдік қауымдастықтары ылғалды батпақтар мен саздақтардан бастап, тасты шөлдерге дейін кеңейеді және мұндай кедей топырақтың қатал қоршаған орта жағдайларын қабылдауға бейімделуі керек. Осының салдарынан, олар серпентинді топырақтармен шектесетін, серпентин емес топырақтардан айқын түрде ерекшеленеді. Калифорнияда былғары емен (Quercus durata) және жағажай ақ жапырақты манзанита (Arctostaphylos viscida ssp. pulchella) сияқты бұталар серпентинді топырақтарға тән. Жоғары магнийлі топыраққа бейімделу механизмі терең өсетін тамырларға көбірек ресурстар жұмсайды. Ауыр металдар өсуді тежейді, темір тапшылығын тудырады, хлорозға себеп болады және тамырлардың дамуын шектейді. Серпентинге төзімді өсімдіктер серпентин емес өсімдіктерге қарағанда эволюциялық жағынан жас. Серпентинді қауымдастықтардың әртүрлілігі және олардың дақылды таралуы гендер ағынын шектейді, бірақ түрлену мен әртараптандыруға көмектеседі.

Серпентинді шұңқырлар

Серпентиндік шұңқырлар – Америка Құрама Штаттарының Аппалачи тауларының шағын, бірақ кең таралған аймақтарында және Калифорния, Орегон және Вашингтон штаттарының жағалау маңындағы аймақтарында кездесетін ерекше экологиялық аймақ. Қауымдастықтардың архипелагтары мемлекеттік жер аумағының 1,5% құрайды. Калифорнияда штаттың өсімдіктердің 10% серпентиндік эндемиктерге жатады. Бұл шұңқырлар өзгерген ультрамафикалық офиолиттердің шығуынан пайда болады. Олар серпентин тобының минералдарымен аталған, нәтижесінде темір, хром, никель және кобальттың жоғары концентрацияланған серпентин топырақтары қалыптасады. Грас-Вэллидегідей (Калифорния) серпентиндік шұңқырлар көбінесе климаттың ормандар өсуіне жағдай жасаса да, шөптесі далалар немесе саванналардан тұрады. Серпентин топырақтарын егістік және мал жайылымы үшін жарамды етуге болады, бұл үшін топыраққа жеткілікті мөлшерде гипс қосу қажет. Гипс қосу арқылы кальций мен магнийдің қатынасын жақсартуға болады, бұл өсімдіктерге қажетті қоректік заттардың тепе-теңдігін қамтамасыз етеді. Дегенмен, бұл жайылымдық малға да әсер етуі мүмкін. "Journal of Trace Elements in Medicine and Biology" журналында жарияланған мақала бойынша, жайылымдағы малдың 20%-ының бүйрегінде улы деңгейде никель, ал 32%-ының бауырында улы деңгейде мыс анықталды. Сиыр етін тұтынумен байланысты адам денсаулығына бұл оңсыз әсер ете ме, жоқ па, анықтау үшін қосымша зерттеулер қажет.

Мысалдар

Мэриленд штатының Балтимор округінде орналасқан "Солдаттардың қуанышы" табиғи орта аймағы 1900 акр серпентин топырағын қамтиды. Аймақта 38-ден астам сирек, қорғауға алынған және жойылу қаупі төніп тұрған өсімдік түрлері, сондай-ақ сирек жәндіктер, тау жыныстары мен минералдар бар. Пенсильвания штатының Ланкастер округіндегі Рок-Спрингс табиғи қорығы – Ланкастер округі консервациясы сақтайтын, серпентин топырағының көрнекті мысалы. Бұл жер бұрын жайылым болған, бірақ өрттерді сөндіру салдарынан орманға айналды. Бұл топырақта сирек кездесетін серпентин астері (Symphyotrichum depauperatum), сондай-ақ көптеген сирек көбелектер мен қысқақұйрықтар мекендейді. Пенсильвания штатының Честер округіндегі Ноттингем паркі, басқаша айтқанда Серпентин топырақтары, UMCES ұсынғандай, көптеген негіздерге сүйене отырып, Ұлттық табиғи ескерткіш мәртебесіне ие болуға лайық деп танылды. Олардың ішінде сирек және эндемикалық түрлердің көп болуы, қалың қарағайдың сақталған популяциясы, сондай-ақ тарихи маңызы бар орын жатыр. Солтүстік Каролина штатының Клей округіндегі Нантахала ұлттық орманындағы Бак Крик серпентин топырақтары да осыған ұқсас мысал. Басым тас түрлері серпентизацияланған дунит және оливин, ал топырақтың тереңдігі әртүрлі, жергілікті ландшафттың 5-10% тас шығып жатыр. АҚШ Ұлттық өсімдік классификациясы бойынша бұл қоғам "Оңтүстік Блю Ридж ультрамафикалық тас шығыңқы топырағы" деп аталады және Бак Крик аймағына тән деп саналады. 1995 жылы АҚШ Орман шаруашылығы қызметі осы жерді белсенді түрде қорғау жұмыстарын бастады, негізінен бақыланатын өрттер арқылы, сонымен қатар қолмен жабындыларды алып тастау арқылы бұрын сирек кездесетін түрлердің популяциясын жаңартуға сәттілікке жетті. 20-дан астам қорғауға алынған өсімдік түрлеріне қоса, 2004 жылы Рианнон астері (Symphyotrichum rhiannon) сипатталды және бұл топырақтарға эндемик болып табылады.