Кіріспе

Англиялық дипломат, саясаткер және отарлық әкімші Сэр Генри Джордж Уорд (GCMG; 27 ақпан 1797 – 2 тамыз 1860) – ағылшын дипломаты, саясаткер және отарлық әкімші.

Ерте өмір

Ол Роберт Уордтың ұлы (1828 жылы өзінің тегін Плюмер Уордқа өз қолмен өзгерткен) және оның бірінші әйелі Кэтрин Джулия Малинг, Дурхам округы, Батыс Херрингтоннан Кристофер Томпсон Малингтің қызы; сондай-ақ Уильям Уорд пен Уильям Джордж Уордтың туысы. Ол 1797 жылдың 27 ақпанында Лондонда дүниеге келген. Харроу мектебінде білім алып, тілдер үйрену үшін шетелге жіберілген ол 1816 жылы сэр Эдвард Торнтон басшылығымен Стокгольмдегі британдық елшілігіне атташе болып тағайындалды. 1818 жылы Гаагаға, ал 1819 жылы Мадридке ауыстырылды. 1823 жылдың қазанында Мексикаға бірлескен комиссар болып тағайындалып, 1824 жылы Англияға оралды және 8 сәуірде Лондонда Эмили Элизабет Суинбернге үйленді. Эмили – Эмма Беннетт пен сэр Джон Суинберннің қызы, 6-шы баронет. Уордтар 1825 жылы Мексикаға бірге іссапарға шықты, сол жерде екі қызы дүниеге келді: Франсес Гвадалупа Филпе Мария Уорд Батлер (1825–1913) және Джорджина Кэтрин Петронилла Уорд (1826–1902). Осы уақыт ішінде Эмили Уорд Мексикадағы саяхатының суреттерімен жазба кітапты сақтап, оларды күйеуінің болашақ кітабында иллюстрация ретінде және өз атынан саяхат жазбалары ретінде жариялады. Олардың ұлы Чарльз Дадли Роберт Уорд 1827 жылы Англияға қайтып келгенде теңізде дүниеге келді. Одан кейін тағы үш бала дүниеге келді: Джейн Гамильтон Джулия Уорд (1829–1901), Суинберн Уорд (1830–1885) және Эмили Рохезия Уорд Лоури (1831–1916). Эмили мен Генридің 1825 жылдан 1839 жылға дейін туған он баласы болды. 1831 жылы елдегі аласапыран кезеңінде ол Гилстон паркінде Гиртфордшир емендік атты әскерінің Гилстон жасағын құрды. Ол өзінің саяси байланыстарын жасақтың Оңтүстік Гиртфордшир емендік атты әскеріне қосылуын немесе таратылуын болдырмау үшін пайдаланды, және ол 1842 жылы таратылғанға дейін тәуелсіз бөлім ретінде сақталды.

Парламенттегі саясат

1832 жылдың желтоқсан айында Уорд Парламентке енді, Сент-Олбанс округінен Парламент мүшесі (депутат) болып сайланды және 1837 жылға дейін осы мандатты сақтап қалды; ал 1837 жылдан 1849 жылға дейін Шеффилд округінен өкілдік етті. Ол прогрессивті либерал ретінде танымал болды және классикалық экономиканы авторитетті деп есептеді, бұл оның Он сағаттық еңбек заңға қарсылығында көрінді. Уордтың парламенттегі қызметі Ирландия шіркеуіне деген қарсылығымен ерекшеленді, ол жыл сайын осы мәселе бойынша резолюция ұсынды. Бұл ұсыныстың алғашқысы, «Ирландиядағы протестант епископтық мекеме протестант халқының рухани қажеттіліктерін асып түседі» деген мәлімдеме 1834 жылдың 27 мамырында жасалды және британ саясатында маңызды оқиға болды: ол граф Грей кабинеті Ирландия мәселесі бойынша күшті даулы болған кезде ұсынылды. Бұл уақыт Лорд Дурхэмның ықпалымен болды, ол радикалды көзқарастарға ие үкіметті көргісі келді. Сол күні Лорд Рипон, Эдвард Стэнли, сэр Джеймс Грэм және Ричмонд герцогы Ирландия шіркеу комиссиясын құруды қолдамағандықтан қызметінен кетті. Уорд бұл ұсыныстың мәселесін көтергенімен, кабинет мүшелері ортақ ұстанымға келе алмады және олардың көпшілігі корольмен кездесті. Эдвард Эллис айналасындағы топ бұл Стэнли мен Грэмның үкіметтен кетуіне жағдай жасады деп ойлады. Қорытынды тек кешкісін шешілді, Стэнли мен Грэм кеткеннен кейін, Лансдаун маркизі Виконт Алторп Грейдің бұйрығын орындамаса, өзі де отставкаға кететінін мәлімдеді, Парламентте ұсынысты кейінге қалдырып, Ирландия шіркеуін зерттеуді ұсынды. 2 маусымда Уордтың ұсынысы 396 дауысқа қарсы 120 дауыспен қабылданбады. Уорд чартизмге қарсы болды, оны таптық күрестің көрінісі ретінде қарады; сонымен қатар, чартистердің талаптарының бірі – құпия дауыс беруді қолдады. Джордж Гроут 1833 жылы осы мәселе бойынша ұсыныс енгізген, ал 1839 жылға дейін Томас Бэбингтон Маколей оны қолдап, қолдау артты. Уорд 1842 жылы, Grote енді депутат болмаған кезде ұсыныстар сериясын жалғастырды. Уорд 1846-1849 жылдар аралығында Әскери-теңіз министрлігінің бірінші хатшысы болды.

Журналистика, отарлар және теміржолдар

Уорд Чарльз Буллер мен Генри Коулдан табыс таппаған Weekly Chronicle газетін сатып алып, оны өзінің көзқарастарын тарату үшін пайдаланды. Уорд Эдвард Гиббон Уэйкфилдтің отарлау мақсаттары мен әдістерін қолдады; 1836 жылы Британ колонияларындағы жерлерді бөлу жөніндегі арнайы комитеттің төрағасы болды. Комитет мүшелерінің арасында Фрэнсис Бэринг, Генри Лайтон Булвер, Уильям Эварт Гладстон, Джордж Грей, Уильям Хатт, Джон Артур Роубок және Джордж Пулетт Скроп болды. Он бір куәгер шақырылды, бірақ отаршылардың өкілдігі жеткіліксіз болды, ал Уэйкфилдке өз пікірін білдіруге мүмкіндік берілді. Комитеттің есебі, іс жүзінде, «Уэйкфилд жүйесін» және оның жақындағы іске асырылуын мақұлдады. Уорд 1837 жылы құрылған Жаңа Зеландия қауымдастығы комитетіне де кірді, онда көптеген адамдар бірдей болды, және 1839 жылғы маусымда отарлау туралы резолюцияларды Парламентке енгізді. Бірақ бұл бастама Лорд Джон Расселдің, Роберт Вернон Смиттің және торилердің қарсылығына тап болып, жалпы бейжайлыққа ұшырады. Уорд пен Хатт 1840 жылғы маусымда Уильям Смит О'Брайенді Уэйкфилд стиліндегі отарлауды қолдады, бірақ Палата одан әрі жоспарлардың тиімділігіне көз жеткізбеді және шығындарды ұнатпады. Алғашқы спекуляция кезеңінде Уорд теміржол кәсіпорындарымен тығыз байланыста болды. Ол Парламентте теміржол акцияларын ашық сатуға байланысты, көбінесе алаяқтықпен жүзеге асылатын, пайда табуға тырысушылардың зиянды әсері туралы сөз сөйледі; «нағыз» инвесторларға бөлінген үлес 40% ғана екенін айтты. Өзінің қаржысын жақсартқаннан кейін, 1846 жылғы теміржол қызуында (маниясында) көп шығынға ұшырады. Отбасына жақын адамдар оның Плюмер өгей анасынан қалған үлкен қорды ысырапқа кетіргеніне сенді.

Колониялық әкімші

1849 жылдың мамыр айында Уорд Иония аралдарына Лорд-жоғарғы комиссар болып тағайындалды, ол 1855 жылға дейін осы қызметте болды. Сол кезде аралдар Ұлыбритания патшалығының қорғауында еді. Ол 1849 жылдың 2 маусымында Корфуға келді, жергілікті жиналысты тиімсіз деп танып, оны жабылды. 1849 жылдың 1 тамызында ол өзінің ізашары лорд Ситонға қарсы Кефалониядағы көтеріліске қатысқандарға кешірім жариялады. Тамыз айының соңында жаңа көтеріліс басталды; ол Кефалонияға барды және қазан айына дейін көптеген асылулар мен қамшылаулар арқылы оны басып тастады. Оның әрекеттері Парламентте сынға ұшырады. Оның қызметінің қалған бөлігі көбінесе тыныш өтті, бірақ Уорд өзінің өкілеттіктерін газет редакторларын және жиналыс мүшелерін еркін жер аудару үшін пайдаланды. Ол 1855 жылдың 13 сәуірінде кетіп қалды. Ол Мексиканың кен орындарын талдап, Мексика үкіметінен кен өндіруге лицензия алған Уильям Буллоктың қабілетіне қатысты сын пікір білдірді. Сондай-ақ ол инжу жемірін теруді қаржыландыру әрекеттерін де сынады. «Ирландия үшін кедейлер заңына алғашқы қадам» (1837) еңбегінде Уорд мемлекеттік қолдаумен ірі көлемдегі эмиграция Ирландияда жұмыс үйлері жүйесін енгізудің алғы шарты екенін айтты. Оның Цейлон (Шри-Ланка) жеріндегі сөздері мен хаттамаларының жинағы 1864 жылы Коломбода жарық көрді.

Отбасы

1824 жылы Уорд Кафетон-холлдың 6-шы баронеті сэр Джон Суинберннің қызы Эмили Элизабетке үйленді. Олардың үлкен ұлы Дадли Уорд Жаңа Зеландияда судья болды, ал екінші ұлы Суинберн Уорд дипломат және табиғатты әуесқойша зерттеуші болды.