Генри Джордж Уард: Дипломат, саяхатшы және саяси қайраткер өмірі
Henry George Ward
Генри Джордж Уард: ағылшын дипломаты, саяхатшы, және колониялық әкімші. Өмірбаяны, білімі, қызметі және отбасы туралы толық ақпарат. Дипломатия тарихы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Англиялық дипломат, саясаткер және отарлық әкімші Сэр Генри Джордж Уорд (GCMG; 27 ақпан 1797 – 2 тамыз 1860) – ағылшын дипломаты, саясаткер және отарлық әкімші.
English diplomat, politician and colonial administrator
Sir Henry George Ward GCMG (27 February 17972 August 1860) was an English diplomat, politician, and colonial administrator.
Ерте өмір
Ол Роберт Уордтың ұлы (1828 жылы өзінің тегін Плюмер Уордқа өз қолмен өзгерткен) және оның бірінші әйелі Кэтрин Джулия Малинг, Дурхам округы, Батыс Херрингтоннан Кристофер Томпсон Малингтің қызы; сондай-ақ Уильям Уорд пен Уильям Джордж Уордтың туысы. Ол 1797 жылдың 27 ақпанында Лондонда дүниеге келген. Харроу мектебінде білім алып, тілдер үйрену үшін шетелге жіберілген ол 1816 жылы сэр Эдвард Торнтон басшылығымен Стокгольмдегі британдық елшілігіне атташе болып тағайындалды. 1818 жылы Гаагаға, ал 1819 жылы Мадридке ауыстырылды. 1823 жылдың қазанында Мексикаға бірлескен комиссар болып тағайындалып, 1824 жылы Англияға оралды және 8 сәуірде Лондонда Эмили Элизабет Суинбернге үйленді. Эмили – Эмма Беннетт пен сэр Джон Суинберннің қызы, 6-шы баронет. Уордтар 1825 жылы Мексикаға бірге іссапарға шықты, сол жерде екі қызы дүниеге келді: Франсес Гвадалупа Филпе Мария Уорд Батлер (1825–1913) және Джорджина Кэтрин Петронилла Уорд (1826–1902). Осы уақыт ішінде Эмили Уорд Мексикадағы саяхатының суреттерімен жазба кітапты сақтап, оларды күйеуінің болашақ кітабында иллюстрация ретінде және өз атынан саяхат жазбалары ретінде жариялады. Олардың ұлы Чарльз Дадли Роберт Уорд 1827 жылы Англияға қайтып келгенде теңізде дүниеге келді. Одан кейін тағы үш бала дүниеге келді: Джейн Гамильтон Джулия Уорд (1829–1901), Суинберн Уорд (1830–1885) және Эмили Рохезия Уорд Лоури (1831–1916). Эмили мен Генридің 1825 жылдан 1839 жылға дейін туған он баласы болды. 1831 жылы елдегі аласапыран кезеңінде ол Гилстон паркінде Гиртфордшир емендік атты әскерінің Гилстон жасағын құрды. Ол өзінің саяси байланыстарын жасақтың Оңтүстік Гиртфордшир емендік атты әскеріне қосылуын немесе таратылуын болдырмау үшін пайдаланды, және ол 1842 жылы таратылғанға дейін тәуелсіз бөлім ретінде сақталды.
He was the son of Robert Ward (who in 1828 changed his surname by sign manual to Plumer Ward) and his first wife Catherine Julia Maling, daughter of Christopher Thompson Maling of West Herrington, County Durham; and the cousin of William Ward and William George Ward. He was born in London on 27 February 1797. Educated at Harrow School, and sent abroad to learn languages, he became in 1816 attaché to the British legation at Stockholm, under Sir Edward Thornton. He was transferred to The Hague in 1818, and to Madrid in 1819. He was appointed joint commissioner to Mexico in October 1823, and returned to England in 1824 and he married Emily Elizabeth Swinburne in London on 8 April. Emily was the daughter of Emma Bennett and Sir John Swinburne, 6th Baronet. The Wards went together to Mexico in 1825, as chargé d'affaires, and two daughters were born there: Francess Guadalupe Filpe Maria Ward Butler (1825–1913) and Georgina Katherine Petronilla Ward (1826–1902). During this time, Emily Ward kept a notebook with sketches of their journey in Mexico, publishing them as illustrations in her husband's future book and also travel writings under her own name. Their son, Charles Dudley Robert Ward, was born at sea when they returned to England in 1827. Three more children were born soon thereafter: Jane Hamilton Julia Ward (1829–1901), Swinburne Ward (1830–1885), and Emily Rohesia Ward Lowry (1831–1916). Emily and Henry ended up with a total of ten children born between 1825 and 1839. During a period of unrest in 1831 he raised the Gilston Troop of Hertfordshire Yeomanry Cavalry at Gilston Park. He used his political connections to prevent the troop being either incorporated into the South Hertfordshire Yeomanry Cavalry or disbanded, and it survived as an independent unit until its disbandment in 1842.
Парламенттегі саясат
1832 жылдың желтоқсан айында Уорд Парламентке енді, Сент-Олбанс округінен Парламент мүшесі (депутат) болып сайланды және 1837 жылға дейін осы мандатты сақтап қалды; ал 1837 жылдан 1849 жылға дейін Шеффилд округінен өкілдік етті. Ол прогрессивті либерал ретінде танымал болды және классикалық экономиканы авторитетті деп есептеді, бұл оның Он сағаттық еңбек заңға қарсылығында көрінді. Уордтың парламенттегі қызметі Ирландия шіркеуіне деген қарсылығымен ерекшеленді, ол жыл сайын осы мәселе бойынша резолюция ұсынды. Бұл ұсыныстың алғашқысы, «Ирландиядағы протестант епископтық мекеме протестант халқының рухани қажеттіліктерін асып түседі» деген мәлімдеме 1834 жылдың 27 мамырында жасалды және британ саясатында маңызды оқиға болды: ол граф Грей кабинеті Ирландия мәселесі бойынша күшті даулы болған кезде ұсынылды. Бұл уақыт Лорд Дурхэмның ықпалымен болды, ол радикалды көзқарастарға ие үкіметті көргісі келді. Сол күні Лорд Рипон, Эдвард Стэнли, сэр Джеймс Грэм және Ричмонд герцогы Ирландия шіркеу комиссиясын құруды қолдамағандықтан қызметінен кетті. Уорд бұл ұсыныстың мәселесін көтергенімен, кабинет мүшелері ортақ ұстанымға келе алмады және олардың көпшілігі корольмен кездесті. Эдвард Эллис айналасындағы топ бұл Стэнли мен Грэмның үкіметтен кетуіне жағдай жасады деп ойлады. Қорытынды тек кешкісін шешілді, Стэнли мен Грэм кеткеннен кейін, Лансдаун маркизі Виконт Алторп Грейдің бұйрығын орындамаса, өзі де отставкаға кететінін мәлімдеді, Парламентте ұсынысты кейінге қалдырып, Ирландия шіркеуін зерттеуді ұсынды. 2 маусымда Уордтың ұсынысы 396 дауысқа қарсы 120 дауыспен қабылданбады. Уорд чартизмге қарсы болды, оны таптық күрестің көрінісі ретінде қарады; сонымен қатар, чартистердің талаптарының бірі – құпия дауыс беруді қолдады. Джордж Гроут 1833 жылы осы мәселе бойынша ұсыныс енгізген, ал 1839 жылға дейін Томас Бэбингтон Маколей оны қолдап, қолдау артты. Уорд 1842 жылы, Grote енді депутат болмаған кезде ұсыныстар сериясын жалғастырды. Уорд 1846-1849 жылдар аралығында Әскери-теңіз министрлігінің бірінші хатшысы болды.
In December 1832 Ward entered the House of Commons, elected as Member of Parliament (MP) for St Albans, and sitting for that seat until 1837; and then for Sheffield from 1837 to 1849. His reputation was as an advanced liberal, and he regarded classical economics as authoritative, as witnessed by his opposition to the Ten Hours Bill. Ward's career in Parliament was marked by his hostility to the Church of Ireland, on which he moved a yearly resolution. The first occasion for this motion, that "the protestant episcopal establishment in Ireland exceeds the spiritual wants of the protestant population", was 27 May 1834, and it was particularly significant in British politics: it was brought at a time when the cabinet of Earl Grey was deeply divided on Irish issues. The timing owed to the prompting of Lord Durham, who wished to see an administration of a more Radical complexion. On the same day Lord Ripon, Edward Stanley, Sir James Graham, and the Duke of Richmond resigned office because they could not support the appointment of an Irish church commission. Ward had given notice of the motion, but behind the scenes the Cabinet could not agree a common approach, and a number of them had audiences with the King. A group around Edward Ellice saw this as the occasion for Stanley and Graham to quit the administration. The outcome was only resolved late in the evening, when Stanley and Graham were already gone, and the Marquess of Lansdowne threatened to resign himself unless Viscount Althorp did as he was told by Grey, moving an adjournment of the motion in the Commons, while proposing an enquiry into the Irish church. On 2 June Ward's motion was voted down by 396 to 120. Ward was strongly opposed to Chartism, which he saw starkly in terms of class conflict; but also took up the cause of the secret ballot, one Chartist demand. George Grote had introduced a motion on it in 1833, and up to 1839 there had been increasing support, with Thomas Babington Macaulay arguing on its side. Ward continued the series of motions in 1842, when Grote no longer was an MP. Ward was First Secretary of the Admiralty from 1846 to 1849.
Журналистика, отарлар және теміржолдар
Уорд Чарльз Буллер мен Генри Коулдан табыс таппаған Weekly Chronicle газетін сатып алып, оны өзінің көзқарастарын тарату үшін пайдаланды. Уорд Эдвард Гиббон Уэйкфилдтің отарлау мақсаттары мен әдістерін қолдады; 1836 жылы Британ колонияларындағы жерлерді бөлу жөніндегі арнайы комитеттің төрағасы болды. Комитет мүшелерінің арасында Фрэнсис Бэринг, Генри Лайтон Булвер, Уильям Эварт Гладстон, Джордж Грей, Уильям Хатт, Джон Артур Роубок және Джордж Пулетт Скроп болды. Он бір куәгер шақырылды, бірақ отаршылардың өкілдігі жеткіліксіз болды, ал Уэйкфилдке өз пікірін білдіруге мүмкіндік берілді. Комитеттің есебі, іс жүзінде, «Уэйкфилд жүйесін» және оның жақындағы іске асырылуын мақұлдады. Уорд 1837 жылы құрылған Жаңа Зеландия қауымдастығы комитетіне де кірді, онда көптеген адамдар бірдей болды, және 1839 жылғы маусымда отарлау туралы резолюцияларды Парламентке енгізді. Бірақ бұл бастама Лорд Джон Расселдің, Роберт Вернон Смиттің және торилердің қарсылығына тап болып, жалпы бейжайлыққа ұшырады. Уорд пен Хатт 1840 жылғы маусымда Уильям Смит О'Брайенді Уэйкфилд стиліндегі отарлауды қолдады, бірақ Палата одан әрі жоспарлардың тиімділігіне көз жеткізбеді және шығындарды ұнатпады. Алғашқы спекуляция кезеңінде Уорд теміржол кәсіпорындарымен тығыз байланыста болды. Ол Парламентте теміржол акцияларын ашық сатуға байланысты, көбінесе алаяқтықпен жүзеге асылатын, пайда табуға тырысушылардың зиянды әсері туралы сөз сөйледі; «нағыз» инвесторларға бөлінген үлес 40% ғана екенін айтты. Өзінің қаржысын жақсартқаннан кейін, 1846 жылғы теміржол қызуында (маниясында) көп шығынға ұшырады. Отбасына жақын адамдар оның Плюмер өгей анасынан қалған үлкен қорды ысырапқа кетіргеніне сенді.
Ward bought from Charles Buller and Henry Cole the loss making Weekly Chronicle, and used it to campaign for his views. Ward supported the colonisation aims and methods of Edward Gibbon Wakefield; Ward chaired the 1836 select committee on Disposal of Lands in the British Colonies. The other members of the committee were Francis Baring, Henry Lytton Bulwer, William Ewart Gladstone, George Grey, William Hutt, John Arthur Roebuck, and George Poulett Scrope. Eleven witnesses were called, but the colonists were not well represented among them, and Wakefield was given a platform for his views. The committee's report was in effect an endorsement of the "Wakefield system" and its recent implementation. Ward was also on the committee of the New Zealand Association set up in 1837, with a number of the same people; and brought resolutions to Parliament on colonisation in June 1839. The initiative then floundered in face of opposition from Lord John Russell and Robert Vernon Smith in the Commons, and from Tories, with widespread indifference. Ward and Hutt supported William Smith O'Brien on colonisation in Wakefield's style in June 1840, but the House was not convinced of the practicality of further schemes and disliked the expense. In the days of the early speculation, Ward was much involved with railway enterprises. He spoke in Parliament on the detrimental effect of the seekers of stag profit who invested, often fraudulently, in public offerings of railway shares; he put a figure of only 40% on the allocation to "genuine" investors. After a period in which he had put his own finances on a sounder basis, he lost heavily in the Railway Mania of 1846. Those close to the family believed he had dissipated the large fortune that had come from his Plumer stepmother.
Колониялық әкімші
1849 жылдың мамыр айында Уорд Иония аралдарына Лорд-жоғарғы комиссар болып тағайындалды, ол 1855 жылға дейін осы қызметте болды. Сол кезде аралдар Ұлыбритания патшалығының қорғауында еді. Ол 1849 жылдың 2 маусымында Корфуға келді, жергілікті жиналысты тиімсіз деп танып, оны жабылды. 1849 жылдың 1 тамызында ол өзінің ізашары лорд Ситонға қарсы Кефалониядағы көтеріліске қатысқандарға кешірім жариялады. Тамыз айының соңында жаңа көтеріліс басталды; ол Кефалонияға барды және қазан айына дейін көптеген асылулар мен қамшылаулар арқылы оны басып тастады. Оның әрекеттері Парламентте сынға ұшырады. Оның қызметінің қалған бөлігі көбінесе тыныш өтті, бірақ Уорд өзінің өкілеттіктерін газет редакторларын және жиналыс мүшелерін еркін жер аудару үшін пайдаланды. Ол 1855 жылдың 13 сәуірінде кетіп қалды. Ол Мексиканың кен орындарын талдап, Мексика үкіметінен кен өндіруге лицензия алған Уильям Буллоктың қабілетіне қатысты сын пікір білдірді. Сондай-ақ ол инжу жемірін теруді қаржыландыру әрекеттерін де сынады. «Ирландия үшін кедейлер заңына алғашқы қадам» (1837) еңбегінде Уорд мемлекеттік қолдаумен ірі көлемдегі эмиграция Ирландияда жұмыс үйлері жүйесін енгізудің алғы шарты екенін айтты. Оның Цейлон (Шри-Ланка) жеріндегі сөздері мен хаттамаларының жинағы 1864 жылы Коломбода жарық көрді.
In May 1849 Ward was appointed Lord High Commissioner to the Ionian Islands, a post he held to 1855. The islands were then under the protection of the British Crown. He arrived at Corfu on 2 June 1849, found the local assembly unworkable and prorogued it. On 1 August 1849 he proclaimed an amnesty to those who had taken part in the rebellion in Cephalonia against his predecessor, Lord Seaton. By the end of August there was a fresh insurgency; he went to Cephalonia, and suppressed it by October, using a large number of hangings and floggings. His actions were criticised in the House of Commons. The rest of his time was more peaceful, but Ward used his prerogative powers to freely banish newspaper editors of papers and members of the assembly. He left on 13 April 1855. He gave an analysis of Mexico's mines, and was rather negative about the competence of William Bullock who had a mining concession from the Mexican government. He was also critical of attempts to finance pearl diving. In The First Step to a Poor Law for Ireland (1837), Ward argued that large scale emigration, sponsored by the state, was a precondition for the introduction of the workhouse system in Ireland. A volume of his Speeches and Minutes in Ceylon appeared at Colombo in 1864.
Отбасы
1824 жылы Уорд Кафетон-холлдың 6-шы баронеті сэр Джон Суинберннің қызы Эмили Элизабетке үйленді. Олардың үлкен ұлы Дадли Уорд Жаңа Зеландияда судья болды, ал екінші ұлы Суинберн Уорд дипломат және табиғатты әуесқойша зерттеуші болды.
Ward married, in 1824, Emily Elizabeth, daughter of Sir John Swinburne, 6th Baronet, of Capheaton Hall. Their eldest son, Dudley Ward, became a judge in New Zealand, and the second son, Swinburne Ward was a diplomat and amateur naturalist.