Send In the Clowns

Кіріспе

Стивен Сондхаймның 1973 жылғы «А Little Night Music» мюзиклі үшін жазылған ән, Ингмар Бергманның 1955 жылғы «Smiles of a Summer Night» фильмінің бейімделуі. Бұл екінші актідегі балада, онда Дезире кейіпкері өмірінің ирониясы мен көңіл көшірулерін еске алады. Ол бірнеше жыл бұрын өзіне терең ғашық болған, бірақ оның үйлену ұсыныстарын қабылдамаған адвокат Фредрикпен болған қарым-қатынасын еске алады. Ұзақ уақыттан соң онымен кездескенде, ол оны жақсы көретінін және, ақыры, оған үйленуге дайын екенін түсінеді, бірақ енді ол оны қабылдамайды: ол өте жас әйелмен толыққанды некеде. Дезире оны осы жағдайдан құтқару үшін үйленуді ұсынады, бірақ ол жарға деген адалдығын айтып бас тартады. Оның қабылдамауына жауап ретінде Дезире осы әнді орындайды. Кейіннен ән Фредриктің жас әйелі ұлымен бірге қашып кеткеннен кейін, кода ретінде қайта орындалады, және Фредрик, ақыры, Дезиренің ұсынысын қабылдауға мүмкіндік алады. Сондхайм осы әнді Бродвейде Дезире рөлін сомдаған Глинис Джонс үшін жазған. Ән төрт шумақтан және бір байланыс бөлімінен тұрады, және күрделі күрделі өлшем қолданылады. 1973 жылы Фрэнк Синатра осы әнді жазғаннан кейін, ал Джуди Коллинстің нұсқасы 1975 және 1977 жылдары хит-парадқа енгеннен кейін, бұл Сондхаймның ең танымал әніне айналды. Содан кейін көптеген әртістер осы әнді жаздырып, ол стандартқа айналды.

Контекст

Джуди Денч, Лондон сахнасында Дезире рөлін орындаған, Алан Тичмаршпен сұхбатта әннің контексіне тоқталды. Ойын – “басында қате серіктестер таңдаған, бірақ соңында жағдайы түзелуі мүмкін адамдар туралы қараңғы пьеса. Ол (Дезире) өмірін дұрыс бағытта жүргізе алмағандай, және бұрын қарым-қатынасы болған, тіпті баласы бар (бірақ ол осыны білмейді) адамды кездестіргенде, оған ғашық екенін және осы адамды қалайтынын түсінеді”. Пьеса басталмас бұрын бірнеше жыл бұрын Дезире жас, әдемі актриса болған, оның құмарлықтары театр мен махаббат болды. Ол өмірін драмалық түрде, бір адамнан екіншісіне көшіп-қонып өткізді. Фредрик оның көптеген жақындарының бірі болды және Дезиреге терең ғашық болды, бірақ ол оған тұрмысқа шығудан бас тартты. Пьесада айтылғандай, олар ажырасқан кезде Дезире оның баласына жүкті болуы мүмкін. Фредрик 18 жастағы, өзінен жас әдемі әйелге үйленді. Бірінші актіде Фредрик Дезиреге қайта кездеседі және оның қызы – ересек, Фредрика есімді қызбен танысады. Фредрик Дезиреге қазір өте жақсы көретін жас әйелге үйленгенін, бірақ оның әлі де бойжеткен екенін, онымен қарым-қатынасқа түсуден бас тартатынын түсіндіреді. Содан кейін Дезире мен Фредрик махаббат жасайды. Екінші акт бірнеше күннен кейін басталады, Дезире Фредрикке шын ниетпен ғашық екенін түсінеді. Ол Фредрикке оның некеден құтылуы керек екенін айтады және оған өзінің сезімін білдіреді. Фредрик Дезиреге өзінің әдемі, жас әйеліне ғашық екенін, «ауада» сезініп тұрғанын түсіндіреді және оны жаңылыстырғаны үшін кешірім сұрайды. Дезире төсекке отырады; қойылымға байланысты Фредрик бөлмені кезіп өтеді немесе оның жанында отырады. Дезире – өзіне, өміріне және таңдауларына қатысты терең қайғы мен ашу сезімімен, «Клоундарды шақырыңыз» әнін орындайды. Ол, әдістеп айтқанда, сахнада бірдеңе дұрыс болмағанда оны жасыру үшін ән пайдаланады. Екінші актінің ортасында ол Фредрикке бірге болу мүмкіндігін ұсынып, әдеттегі сценарийден ауытқып, одан кейін қабылдамағандықтан, актриса ретінде әлсіреп, импровизациялау және әзілмен жағдайды түзету қабілетін жоғалтады. Егер Дезире осы сәтте өнер көрсете алса – оның әдеттегі кейіпкеріне тән ишараларға, біржолғы әзілдерге және өзіне мақтанышпен қарауға оралса, бәрі жақсы болар еді. Бірақ ол солай істей алмайды, содан кейін Сондхаймның музыкалық-драмалық күрделілігінің керемет мысалы, драманы ойнайтын музыка жазуға оның бейімділігі көрінеді. Яғни, (әнде айтылған клоундармен) жасырылуы керек нәрсе – музыка мен ән арқылы көрінетін өте күшті, жарылған сезімдер мен толық осалдық, алты минутқа созылған көрініс, ашық үнсіздіктермен толы, шоққан Фредрик Дезире алдында ыңғайсыз отырғанда, өте шынайы нәрсе пайда болады – ол және оның көрермендері орындауға сенімді болған әлемде. " Біраз уақыттан кейін Фредриктің жас әйелі оның ұлын алып қашып кетеді, сондықтан ол Дезиренің ұсынысын қабылдауға болады, ал ән кодо ретінде қайта орындалады.

Judi Dench, who performed the role of Desirée in London, commented on the context of the song during an interview with Alan Titchmarsh. The play is "a dark play about people who, at the beginning, are with wrong partners and in the end it is hopefully going to become right, and she (Desirée) mistimes her life in a way and realizes when she re meets the man she had an affair with and had a child by (though he does not know that), that she loves him and he is the man she wants." Some years before the play begins, Desirée was a young, attractive actress, whose passions were the theater and romance. She lived her life dramatically, flitting from man to man. Fredrik was one of her many lovers and fell deeply in love with Desirée, but she declined to marry him. The play implies that when they parted Desirée may have been pregnant with his child. A few months before the play begins, Fredrik married a beautiful young woman who at 18 years old was much younger than he. In Act One, Fredrik meets Desirée again, and is introduced to her daughter, a precocious adolescent suggestively named Fredrika. Fredrik explains to Desirée that he is now married to a young woman he loves very much, but that she is still a virgin, continuing to refuse to have sex with him. Desirée and Fredrik then make love. Act Two begins days later, and Desirée realizes that she truly loves Fredrik. She tells Fredrik that he needs to be rescued from his marriage, and she proposes to him. Fredrik explains to Desirée that he has been swept off the ground and is "in the air" in love with his beautiful, young wife, and apologizes for having misled her. Desirée remains sitting on the bed; depending on the production, Fredrik walks across the room or stays seated on the bed next to her. Desirée – feeling both intense sadness and anger, at herself, her life and her choices – sings "Send in the Clowns". She is, in effect, using the song "to cover over a moment when something has gone wrong on stage. Midway through the second Act she has deviated from her usual script by suggesting to Fredrik the possibility of being together seriously and permanently, and, having been rejected, she falters as a show person, finds herself bereft of the capacity to improvise and wittily cover. If Desirée could perform at this moment – revert to the innuendos, one liners and blithe self referential humour that constitutes her normal character – all would be well. She cannot, and what follows is an exemplary manifestation of Sondheim’s musico dramatic complexity, his inclination to write music that performs drama. That is, what needs to be covered over (by the clowns sung about in the song) is the very intensity, ragged emotion and utter vulnerability that comes forward through the music and singing itself, a display protracted to six minutes, wrought with exposed silences, a shocked Fredrik sitting so uncomfortably before Desirée while something much too real emerges in a realm where he – and his audience – felt assured of performance." Not long thereafter, Fredrik's young wife runs away with his son, so he is free to accept Desirée's proposal, and the song is reprised as a coda.

Әндер мәтіні

Әннің сөздері төрт шумақтан және бір бриджден тұрады, оны Дезире орындайды. Сондхайм түсіндіргендей, Дезире терең өкініш пен күйісқұмарлық ашу сезімін басыдан өткереді:
«Send in the Clowns» ешқашан көтеріңкі баллада болуы тиіс емес; бұл өкініш әні. Бұл ән айту үшін тым қиын, тым ашулы әйелдің ұзақ уақыт бойы сөйлей алмайтын (яғни, ән айта алмайтын) әні. Ол ашулы, бірақ Фредрик алдында жағдай жасағысы келмейді, өйткені оның 18 жасар әйеліне деген құмарлығының тоқтатылмайтынын түсінеді. Сондықтан ол бас тартады; демек, бұл өкініш пен ашу туралы ән, сондықтан ол қысқа тынысты фразаларға сәйкес келеді. Ән ерекше және күрделі өлшемді пайдаланады, ол араласып отырады. Драмалық актер Дезире рөлін сомдауы керек: жастығын мәнсіз өмірге ысырап еткенін ақырында түсінген әйел. Ол ашулы да, қайғылы да, екеуін де орындауда көрсету керек. Екі маңызды мысал: «Клоундарды тез шақырыңыз» және «Мүмкін, келесі жылы» деген жолдардың арасындағы контраст. Сондхайм бұрынғысын өзіне деген жек көруге, ал соңғысын өкінішке баса назар аударуға тиіс екенін айтады. Тағы бір мысал – Сондхаймнің британдық емес, американдық ағылшын тілінде сөйлейтін адам ретіндегі тамырларынан туындайды: «Фарс ұнай ма?» деген жолда екі қарама-қарсы лабиодентальдық фрикативті дыбыс бар (бұрынғысы [v] дауысты, соңғысы [f] дауыссыз). Американдық концерттік және сахналық орындаушылар көбінесе екі фрикативтің арасында «тыныс алуға» және/немесе «дауыстауға» тырыспайды, бұл британдық сленгті білетін көрермендерді «Сенің ақымақ екеніңді білемін бе?» деп қате түсінуге әкелуі мүмкін, лириканы дұрыс түсінбеуге немесе кем дегенде күтпеген қос мағыналылықты сезінуге әкелуі мүмкін. Сондхайм «лирикадағы бұл сәт қиын, бірақ v және f дыбыстарын бөлу керек» деп келіседі. Синатраның нұсқасы Тодд Филлипстің 2019 жылғы «Жокер» фильмінің титрлерінде ойнатылады. Екі жылдан кейін Джуди Коллинз өзінің «Judith» альбомы үшін «Send in the Clowns» әнін жазды. Ән сингл ретінде шығарылды және көп ұзамай үлкен хитке айналды. 1975 жылы Billboard Hot 100 тізімінде 11 апта бойы 36-шы орында тұрды. Сингл 1977 жылы Billboard Hot 100 тізіміне қайта оралды, онда 16 апта бойы тұрды және 19-шы орынға жетті. 1976 жылғы Grammy сыйлығында Коллинстің орындауы «Жыл әні» деп танылды. Синатра мен Коллинз әнді жазғаннан кейін, оны Бинг Кросби, Кенни Роджерс және Лу Роулз жазды. Оливия Ньютон-Джон 2004 жылы «Indigo: Women of Song» альбомына жазды. 1985 жылы Сондхайм Барбра Стрейзанд үшін «The Broadway Album» және одан кейінгі концерттік қойылымдарда пайдалану үшін бір шумақ қосты. Оның нұсқасы 1986 жылы Billboard Hot Adult Contemporary тізімінде 25-ші орынға жетті. Ән джаз стандартына айналды, оны Count Basie, Sarah Vaughan, Stan Kenton Orchestra және тағы да көптеген орындаушылар орындады. Оны 900-ден астам әнші жазды.

The lyrics of the song are written in four verses and a bridge and sung by Desirée. As Sondheim explains, Desirée experiences both deep regret and furious anger:
Blockquote|"Send in the Clowns" was never meant to be a soaring ballad; it's a song of regret. And it's a song of a lady who is too upset and too angry to speak – meaning to sing for a very long time. She is furious, but she doesn't want to make a scene in front of Fredrik because she recognizes that his obsession with his 18 year old wife is unbreakable. So she gives up; so it's a song of regret and anger, and therefore fits in with short breathed phrases. The song uses an unusual and complex meter, which alternates between and
The dramatic performer must take on the character of Desirée: a woman who finally realizes that she has misspent her youth on the shallow life. She is both angry and sad, and both must be seen in the performance. Two important examples are the contrast between the lines, "Quick, send in the clowns" and "Well, maybe next year." Sondheim teaches that the former should be steeped in self loathing, while the latter should emphasize regret. Another example arises from Sondheim's roots as a speaker of American rather than British English: The line "Don't you love farce?" features two juxtaposed labiodental fricative sounds (the former [v] voiced, the latter [f] devoiced). American concert and stage performers will often fail to "breathe" and/or "voice" between the two fricatives, leading audiences familiar with British slang to hear "Don't you love arse? ", misinterpreting the lyric or at the least perceiving an unintended double entendre. Sondheim agrees that "[i]t's an awkward moment in the lyric, but that v and that f should be separated." Sinatra's version plays in the end credits of Todd Phillips' 2019 film Joker. Two years later Judy Collins recorded "Send in the Clowns" for her album Judith. The song was released as a single, which soon became a major pop hit. It remained on the Billboard Hot 100 for 11 weeks in 1975, reaching Number 36. The single again reached the Billboard Hot 100 in 1977, where it remained for 16 weeks and reached Number 19. At the Grammy Awards of 1976, the Collins performance of the song was named Song of the Year. After Sinatra and Collins recorded the song, it was recorded by Bing Crosby, Kenny Rogers, and Lou Rawls. Olivia Newton John recorded the song for her 2004 album, Indigo: Women of Song. In 1985, Sondheim added a verse for Barbra Streisand to use on The Broadway Album and subsequent concert performances. Her version reached No. 25 on the Billboard Hot Adult Contemporary chart in 1986. The song has become a jazz standard, with performances by Count Basie, Sarah Vaughan, the Stan Kenton Orchestra and many others. It has been recorded by more than 900 singers.