Екінші дүниежүзілік соғыстағы британдық шаруа балондық шабуылы Германияға қарсы
Operation Outward
Екінші дүниежүзілік соғыста Ұлыбритания Германияға шабуыл жасады: қауіпсіз, арзан баллондармен қуат желілерін бұзу және өрт сөндіру. 99,142 баллон ұшырылды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Германияға қарсы британдық балондық шабуыл
WWII British balloon attack on Germany
"Outward" операциясы – Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Германияға және Германия басып алған Еуропаға еркін ұшатын балондармен шабуыл жасаған британдық әскери науқан. Ол арзан, қарапайым балондарды сутекпен толтырып, оларға жоғары кернеулі электр желілеріне қысқа тұйықталу тудырып, зақым келтіретін темір сым немесе дала, орман және құрғақ шөпте өрт сөндіруге арналған тұтандырғыш құрылғыларды іліп қосатын. Барлығы 99 142 "Outward" балоны ұшырылды; олардың шамамен жартысы тұтандырғыш құрылғыларды, ал жартысы – сүйрейтін сымдарды алып жүрді. Жапонияның жақсы белгілі өрт шарымен салыстырғанда, "Outward" балондары қарапайым болды. Олар одан қысқа қашықтыққа ұшуы керек болғандықтан, 11 582,40 метрге қарағанда 4 876,80 метр төмен биіктікте ұшты және биіктікті реттеу үшін балласты тастау немесе газды шығару сияқты қарапайым механизмге ие болды. Бұл балондарды көптеп өндіруді жеңілдетті және олардың құны 35 шиллингке тең болды. Еркін ұшатын балондармен жасалған шабуылдар өте табысты болды. Олардың Германия экономикасына тигізген нақты әсерін бағалау қиын болғанымен, ол Ұлыбритания үкіметінің шығындарынан әлдеқайда асып түсті.
Operation Outward was a British campaign of the Second World War that attacked Germany and German occupied Europe with free flying balloons. It made use of cheap, simple balloons filled with hydrogen and carrying either a trailing steel wire to damage high voltage power lines by producing a short circuit, or incendiary devices to start fires in fields, forests and heathland. A total of 99,142 Outward balloons were launched; about half carried incendiaries and half carried trailing wires. Compared to Japan's better known fire balloons, Outward balloons were crude. They had to travel a much shorter distance so they flew at a lower altitude 4876.80 m, compared with 11582.40 m and had only a simple mechanism to regulate altitude by means of dropping ballast or venting lifting gas. This meant the balloons were simple to mass produce and only cost 35 shillings each (approximately equivalent to £ in ). The free flying balloon attacks were highly successful. Although difficult to assess exactly, their economic impact on Germany was far in excess of the cost to the British government.
Тарих және дамуы
Егер баронның қаптамасы кездейсоқ босап кетсе, не болады деп уайымдағандықтан, 1937 жылы британдықтар электр желілеріне балонның сымымен соққы беруі мүмкін зақымдану туралы зерттеу жүргізді. Бұл алаңдаушылық 1940 жылдың басында, әуе шарының басқаруына жауапты ұйым, Әуе вице-маршалының балондық командасы, "Соғыс басталғаннан бері, елдегі [барондық] балонның өзінің бекітілуінен бөлініп кеткеніне байланысты электр энергиясын таратушылардан үнемі шағымдар келіп тұрады" деп жазған кезде расталды. Оған ол "Осы мүмкіндікті пайдаланып, жаудың жолын қиындатуға болады" деп қосты. Франциядан бомбаға толы балонды ұшыру ұсынылды. Олардың орналасқан жері радиотриангуляция арқылы анықталады және балон пайдалы нысананың үстінен өтіп бара жатқанда бомбалар радиобақылау арқылы босатылатын еді. Бұл жоспар ешқашан іске асырылмады; қарсылықтарға "мұндай шабуылдар крикет ойнайтын елден бастау алмайды" және жау осыған ұқсас қарулармен жауап қайтара алады деген алаңдаушылық кірді. Франциядағы шайқаста жеңіліске ұшырағаннан кейін, балонды ұшыруға болатын орындар британдықтардың бақылауынан шығып кетті. 1940 жылдың 17/18 қыркүйегіндегі дауыл бірнеше британдық балонды босатып, Солтүстік теңіз арқылы алып кетті. Швеция мен Данияда олар электр желілерін бұзып, теміржолдарды тоқтатты және шведтік халықаралық радиостанциясының антеннасын құлатты. Бес балон Финляндияға жеткені хабарланды. 1940 жылдың 23 қыркүйегінде британдық соғыс кабинетіне келген зақым мен шатасу туралы есептен кейін Уинстон Черчилль Германияға қарсы қару ретінде еркін ұшатын балонды пайдалануды зерттеуді бұйырды. Әуе министрлігі бастапқыда теріс пікір білдірді, мүмкін, себебі Ұшақ өндіру министрлігі балонды тиімсіз қару деп санайды және көп ресурстарды жұмсауға тура келеді. Адмиралтейство бұл идеяны ынтамен қабылдады. Бұл мәселеде Бом қорғанысының директоры, сондай-ақ балонды шабуыл құралы ретінде пайдалануды жақтаушы капитан Джеральд Банистер ерекше назар аударды. Германияның электр тарату желісіне балонмен сүйрелген жіңішке сымдармен жоғары кернеулі электр желілерін қысқа тұйықтау арқылы зақым келтіру мүмкіндігі ерекше қызығушылық тудырды. Зерттеулердің нәтижелері оң болды: сынақтар көрсеткендей, тіпті статикалық балонды бекітуге арналғаннан әлдеқайда жұқа болат сым, екі немесе одан да көп фазада жылжымалы байланыста тартылған кезде 4,57 метрге дейін доға тудыруы мүмкін және бұл доға схеманы бұзатын құрылғы ашылғанға дейін сақталады. Кейбір жағдайларда, доғаның ыстығы алюминийдің сыртқы қабаттарын, содан кейін өткізгіштердің темірден жасалған ортаңғы жіптерін балқыта алады. Тіпті кабель кесілмеген болса да, өткізгіштер әлсіреп, электр қуатының артуы немесе жел, қар және мұз сияқты қалыпты ауа райы жағдайлары салдарынан сынуға бейім болады. Тергеулер соғыс алдындағы Германияда Петерсен катушкасын жерге тұйықталудан қорғау ретінде қолдану кең таралған екенін көрсетті; бұл дизайн жоғары кернеулі кабель мен жер арасындағы қысқа тұйықталудан тиімді болды, бірақ әртүрлі фазалар арасындағы қысқа тұйықталудан салыстырмалы түрде осал болды. Фазалар арасындағы қысқа тұйықталу тек кабельге ғана емес, трансформаторларға және сымдарды бұзатын құрылғыларға да зақым келтіруі мүмкін. Адмиралтейство шамамен 2,44 метр диаметрлі латекс метеорологиялық балонды сынақтан өткізді. Сынақтарға негізделген есептеулер бойынша, жер үстінде ұшу кезінде балонның сымының жоғары кернеулі әуе желісімен жанасу ықтималдығы 10%-дан 75%-ға дейін болады деп болжам жасалды. Балонды өртке қарсы заттармен де жүктеуге болады. Германиядағы қарағайлы орман мен шөптектің үлкен аумақтары ауылды кездейсоқ өртке қарсы шабуылға ұшырауға бейім етті және немістер өртке бақылау жасау міндетіне көп адамды тағайындауға мәжбүр болады деп үміттенді, мүмкін оларды одан да өнімді соғыс жұмысынан аластатуы мүмкін. Адмиралтейство балонды өте арзан бағамен жасауға болады деген қорытындыға келді; көптеген маңызды бөлшектер артық материалдар ретінде бар еді және дәстүрлі барондық балонның қажеттіліктеріне қарамастан, балонды толтыру үшін жеткілікті сутегі газы болды. Балонды аз сандағы британдық персонал пайдалана алады және олар аз қауіпке ұшырайды.
Because there was concern over what could happen if a barrage balloon accidentally got loose, in 1937 the British carried out a study on the damage that may be caused by a balloon carried wire hitting power lines. These concerns were evidently borne out when early in 1940, the Air Vice Marshal Balloon Command, the organisation responsible for the barrage balloons, wrote that "Since the outbreak of the war, I have had constant complaints from the electricity distributors regarding the damage done in this country by [barrage] balloons that have broken away from their moorings". to which he added " advantage might be taken of this to impede and inconvenience the enemy". It was proposed that bomb laden balloons could be launched from France. Their position would be tracked by radio triangulation and the bombs would be released by radio control when the balloon drifted over a worthwhile target. This plan was never put into action; objections included that "attacks of this nature should not be originated from a cricketing country" and a concern that the enemy might retaliate with similar weapons. The idea became redundant when defeat in the Battle of France put possible launch sites out of British control. On the night of 17/18 September 1940, a gale broke loose a number of British barrage balloons and carried them across the North Sea. In Sweden and Denmark, they damaged power lines, disrupted railways and knocked down the antenna for the Swedish International radio station. Five balloons were reported to have reached Finland. A report on the damage and confusion reached the British War Cabinet on 23 September 1940. Winston Churchill then directed that the use of free flying balloons as weapons against Germany should be investigated. The Air Ministry initially produced a negative report, possibly because the Ministry of Aircraft Production felt balloons would be ineffective weapons and would consume too many resources. The Admiralty took up the idea with more enthusiasm. In particular, Captain Gerald Banister, Director of Boom Defence and a proponent of using balloons as a weapon of offence, pressed the point. The meteorological considerations including the possibility that the weather might favour the enemy retaliating in kind were carefully investigated and found to be highly favourable; winds above 16000 feet (4877 m) tend to blow from west to east, making it difficult for the Germans to retaliate with similar balloons. Of particular interest was the possibility of damaging Germany's electricity distribution network by shorting high voltage overhead power lines with thin wires dragged by balloons. The results of investigations were favourable: trials showed that even a thin steel wire, much thinner than that used to tether the static barrage balloons, when drawn in sliding contact across two or more phases, could cause an arc as long as 4.57 m and that arc would be maintained until the circuit breaker opened. In some cases, the arc's heat could melt the aluminium outer layers and then the reinforcing steel centre strands of the conductors. Even if the cable was not severed, the conductors would be weakened so that they would be susceptible to breaking due to increased electrical demand or normal weather events such as wind, snow and ice. Investigations revealed that it was common in pre war Germany to use a Petersen coil as protection against earthing; this design was effective against a short between a high voltage cable and earth but relatively vulnerable to a short between different phases. A short between phases could result in damage, not just to a cable but to transformers and the circuit breakers. The Admiralty ran trials using surplus spherical latex meteorological balloons about 2.44 m in diameter when inflated. Calculations based on the trials predicted that there would be between a 10% to 75% chance of a balloon's wire coming into contact with a high voltage overhead line during a flight along the ground. Balloons could also carry incendiaries. Large areas of pine forest and heathland in Germany made the countryside vulnerable to random incendiary attack and it was hoped that the Germans would be forced to assign large numbers of people to the task of fire watching, possibly diverting them from more productive war work. The Admiralty concluded that the balloons could be produced at very little cost; many of the important parts already existed as surplus materials and despite the needs of conventional barrage balloons, there was plenty of hydrogen gas with which to fill the balloons. The balloons could be used with a small number of British personnel who would face minimal risks.
Дизайн
Әскери-теңіз күштерінде 100 000 данасы бар артық метеорологиялық шарлар француз меломен мұқият сақталды. Осы артық өнімді пайдалану "Аутвард" операциясының іске асырылуы үшін маңызды болды, себебі олардан жасалған ақ латекс резина тапшы соғыс материалы болып табылды. Шарлардың диаметрі толтырылғанда шамамен 2,44 метрді құрады. Олар "Альбино" операциясы үшін жасалған үлгіге негізделген қарапайым уақытты бақылау және реттеу механизмін тасыды – бұл жоспар ұшаққа қарсы қару ретінде сәл үлкен латекс шарларын пайдалануды көздеген. Ұшырылған кезде, баяу жанғыш фитиль жақылды; оның ұзындығы неміс бақылауындағы аймаққа жетуге кеткен шамамен уақытқа қарай калибрленді. Алдымен шар жылдам көтеріліп, ішкі бау тартылып, газдың бір бөлігі шығарылып, 7620 метрден асып кетуіне жол бермеді; содан кейін шар сутегінің біртіндеп шығуына байланысты баяу төмендеуді бастады. Кейіннен баяу жанғыш фитиль минералды майға толы ыдыстан тығынды босатып жіберді; май баяу тамшылағанда шардың жүгі жеңілдеп, түсуі тежелді. Шардың қаруын босату үшін де осы баяу жанғыш фитиль қолданылды. Жүктің бірнеше түрі болды: сым, сыра, желе, шұлық, лимон және джем.
The balloons used were surplus weather balloons of which the Navy had a stock of 100,000 all carefully stored in French chalk. Using this surplus was important to the practicality of Operation Outward because white latex rubber from which they were made was an important war material that was in short supply. The balloons were about 2.44 m in diameter when inflated. They carried a simple timing and regulating mechanism that was based upon a design developed for Operation Albino – a plan to use somewhat larger latex balloons as anti aircraft weapons. At launch, a slow burning fuse was lit; its length was calibrated to the estimated time to arrive over German controlled territory. At first, the balloon rose rapidly and expanded in size until an internal cord tightened, preventing further increase in altitude beyond 7620.00 m by releasing some gas; the balloon would then begin a slow descent due to the hydrogen gradually leaking away. After a while, the slow burning fuse would release a bung in a can of mineral oil; as the oil slowly dripped out, the balloon's payload would lighten, arresting its descent. The same slow burning fuse was also used to release the balloon's weapon. There were a number of payload designs designated: wire, beer, jelly, socks, lemon, and jam.
Қылқалам
"Аутвард" шарларының шамамен жартысы сымдық жүктемені тасымалдады. Сым жағдайында, баяу жанатын фитиль, артқы сымды ұстап тұрған арқанды кесіп тастады. Артқы сым шамамен 213,36 метрлік диаметрі бар, сындыру беріктігі жоғары қымыз арқаннан тұрды. Бұл қымыз арқан 91,44 метрлік диаметрі бар (15 калибрлі) болат сымға бекітілді. Тәжірибелер көрсеткендей, артқы сымның жердегі кедергілерге ілігіп қалуының басты себебі – сымдардың соңындағы серпімділік еді; бұл мәселе арнайы түзетілген сым қолдану арқылы шешілді. Артқы сым қолданылып жатқанда, минералды майы бар контейнердегі тоқтағыш босатылды, бұл майдың баяу тамшылап шығуы арқылы шардың биіктігін сақтауға көмектесті және шардың салмағын жеңілдетті. Шардың шамамен 0,7 кг-ға теріс көтерілу күшіне ие болуы керек еді, сонда шар қысқа ұзындығы жерге тиіп, салмағын жерге беруге дейін төмен түсер еді. Ұзын қымыз арқан шардың шамамен 304,80 метр биіктікте ұшуын қамтамасыз етті, бұл шардың тыныш ауада тоқталып қалу мүмкіндігін азайтады. Жоспар бойынша, сымның құйрығы шамамен 8 км жерге сүйреліп, ақырында жоғары кернеулі электр желісіне тиеді. Фазалар арасында қысқа тұйықталу тудырылатын еді; сынақтар кезінде сым арқылы 4,57 метрлік доғалар пайда болды. Доға беріліс желісін қорғау жүйесі іске қосылғанға дейін біршама уақыт бойы жанатын еді; қысқа тұйықтағыш автомат зақымдануы мүмкін және өткізгіштер доғаның салдарынан күйіп кетуі мүмкін еді. Бұл желінің құлауына және жөндеу жұмыстарын қажет етуіне әкелуі мүмкін. Германияның беріліс желілерін шабуылдан қорғау әрекеттері сәтсіз аяқталды: жаңа типтегі желілік өткізгіш ұстағышы да, ағымдағы қорғау параметрлерін өзгерту де ешқандай пайдалы нәтиже бермеді.
About half of the Outward balloons carried the wire payload. In the case of the wire, the slow burning fuse would burn through the cord that held the trailing wire. The trailing wire consisted of about 213.36 m of diameter hemp cord with a breaking strength of The hemp cord was attached to 91.44 m of diameter (15 gauge) steel wire. Tests had revealed that the main reason for the trailing wire getting caught up in ground obstacles was "springiness" at the end of the wires; this was addressed by obtaining special straightened wire. At the same time as the trailing wire was deployed, a stopper on the canister of mineral oil was released so that it would assist in maintaining altitude by slowly dripping out and lightening the load on the balloon. It was calculated that the balloon should have a slightly negative lift of about so that the balloon would descend until a short length of the wire had its weight taken by the ground. The long length of hemp cord allowed the balloon to maintain an altitude of about 304.80 m which would reduce the chance of the balloon being becalmed in still air. The plan was that the wire tail would be dragged for about across the land and eventually encounter a high voltage transmission line. A phase to phase short circuit would be initiated; during trials, arcs 4.57 m long were initiated by the wire. The arc would burn for some time before the transmission line protection operated; there was a good chance the circuit breaker would be damaged and the conductors might burn through due to arcing. This could cause a line to collapse and require repairs. German efforts to protect transmission lines from attack were unsuccessful: neither a new type of line conductor clamp nor different over current protection settings had any useful effect.
Сыр, желім және шұлық
Сыра, желе және шұлықтар өртке қатысты құрылғылар болды. Сыра цилиндр пішіндес металл ыдыстан тұрды, диаметрі және ұзындығы – жеті-сегіз жарты литрлік бөтелкеге арналған. Әрбір бөтелке өздігінен тұтанатын фосфор (SIP) гранатасы болды – оның құрамында ақ фосфор, бензол, су және 15 см ұзындығындағы шикі резеңке жолағы бар, ол еріп қабат түзеді. Баяу кеуіп жанатын фитильден кейін металл ыдыс ашылып, ішіндегі заттардың төгілуіне мүмкіндік берілді. Әрбір бөтелкенің мойнына диаметрі шамамен 2.5 см болатын кішкентай металл манжет бекітілді. Манжет мата жолағына байланды, бұл бөтелкелер құлағанда дұрыс бағытта түсуін қамтамасыз етті. SIP гранаталары сынғанда өздігінен тұтанатын. Желе – өртке қатысты желеден жасалған банкалар. Әрбір кубоид пішіндес банкаға шамамен 1.5 литр желе сыяды. Ашылу механизмі мен фитиль қарастырылған; тұтанғанда радиусы шамамен 6.10 метр болатын от шары пайда болды. Шұлықтар – ұзын, жіңішке матадан жасалған қаптар, әрқайсысының салмағы шамамен 6 кг. Шұлықтар ағаш ұнымен толтырылып, сыммен байланып, қайнап тұрған парафинмен сіңдірілді. Әрбір "Аутвард" шары үш шұлықты тасымалдай алады. Жинақтың өлшемі шамамен 60 см, құлағанда ағаш басына ілігіп қалу үшін V пішіндес шұжыққа ұқсас пішіндес болады. Құрылғының екі шетіне де фитиль орнатылған, ол екі жағынан 15 минут бойы жанады. 1941 жылы Корольдік теңіз флотында 10 000 мұндай шұлықтар фитильденген және пайдалануға дайын болды, ал қажет болған жағдайда қосымша 20 000 дайындауға болады.
Beer, jelly and socks were incendiary devices. Beer consisted of a cylindrical metal container in diameter and long containing seven or eight half pint bottles. Each bottle was a Self igniting phosphorus (SIP) grenade – it contained white phosphorus, benzene, water and a strip of raw rubber, long, which dissolved and formed a layer. After a delay caused by a slow burning fuse, the metal container was tipped open and its contents allowed to fall out. Around the neck of each bottle was a small metal sleeve that held a heavy ball about in diameter. The ball was attached to a strip of canvas; this ensured that when the bottles dropped they fell the right way round. The SIP grenades would spontaneously ignite on shattering. Jelly were cans of incendiary jelly. Each cuboid can measured about and contained of jelly. A release mechanism and a fuse were provided; on ignition a fireball erupted with a radius of about 6.10 m.
Socks were long thin canvas bags of incendiary material each weighing about Socks were packed with wood wool, bound with wire and soaked in boiling paraffin wax. Each Outward balloon could carry three socks. The bundle measured about When dropped, socks formed a Vshaped sausage designed to catch in the crown of a tree. Fuses were inserted in each end of the device and it would burn from each end for 15 minutes. In 1941 the Royal Navy had a stock of 10,000 such socks already fused and ready to be used and another 20,000 bodies that could be brought forward as required.
Лимон және конфета
Кодты атауы және сипаттамасы бар барлық жүктер – немесе созылатын сым, немесе тұтандырғыш. "Албино" операциясынан қалған кішкентай сары бомбалар да қолданылған, және олар осы кодты сөздердің бірі арқылы танылуы мүмкін. Екінші кодты сөз парақша тарату үшін пайдаланылған болуы мүмкін – деректерде парақша тарату туралы сирек, нақты емес ескертулер бар.
All the payloads that are clearly code named and described are either a trailing wire or an incendiary. Small yellow bombs left over from Operation Albino were also used and it seems likely that these are identified by one of these code words. It is possible that the other was used to drop leaflets – there are occasional, vague mentions of leaflet drops in the records.
Әсерлер
Британдықтар "Аутвард" операциясының тиімділігін бағалауға мүдделі болды. Көп ұзамай, Люфтваффе байланысынан алынған мәліметтер неміс шаруаларының шарларды атып түсіруге тырысқанын көрсетті. Бұл британдықтарды қуантты, себебі тек неміс әуе қорғанысына келтірілген зиян операцияның өзін-өзі ақтады. Немістерге әрбір шарды жою үшін отын және ұшақтардың тозуына кеткен шығын, британдықтарға оларды жасауға кеткен шығыннан артық болды. Кейіннен электрмен жабдықтауға келген зиян, орман және шаруашылықтардағы өрт туралы хабарлар түсті. Бұл хабарлардың көпшілігі Дания, Франция және басқа оккупацияланған елдердің газеттерінен алынды, онда неміс билігі британдық шабуылдарды жағымсыз жағдайда көрсетуге тырысты. Соғыстан кейін неміс деректері көрсетті, соңғы сымдардың шабуылдары немістерге электрмен жабдықтаудың үзілісіне және электр тарату желісіне елеулі зиян келтірген. 1946 жылғы есепте қолда бар деректерге сүйенсек, 1,500,000 фунт стерлинг сомасында зиян келтірілген (шамамен миллион фунт стерлингке тең). Есепте сондай-ақ, нақты зиянның көлемі одан да жоғары болуы мүмкін екені айтылды, себебі деректер толық емес, Ресей аймағы бойынша деректер жоқ және 1943 жылдан кейін барлық деректердің сенімділігі төмендеді. Немістер төменгі кернеулі желілердегі үзілістерді тіркеуге тырысты, бірақ оқиғалар соншалықты жиі болды, тіркеу тоқтатылды. Ұшақтарды жіберуден басқа, немістер шарларға қарсы әуе шабуылын қолданды, кейде шабуыл күтілген кезде электр кабельдерін өшірді және жоғары кернеулі желілердегі автоматтық қосқыштарды өзгертті. 1942 жылдың шілдесінде Довердің жанындағы Олдстерс шығанағында екінші ұшыру алаңы құрылды. 1942 жылдың 12 шілдесінде Лейпцигтің жанында шар тасымалдайтын сым 110 кВ электр желісіне тиді. Бёлен электр станциясындағы автоматтық қосқыштың істен шығуы станцияны жойған өртке әкелді; бұл "Аутвард" операциясының ең үлкен табысы болды. Өрттің салдарына баға беру өте қиын болды, себебі кез келген өрттің "Аутвард" операциясынан, апаттан, саботаждан немесе өрт сөндіруші ұшақтардан туындағанын анықтау қиын болуы мүмкін. Ақпарат көздері, оның ішінде оккупацияланған Еуропадағы газеттердегі хабарлар, кейбір өрттердің "Аутвард" операциясынан туындағанын көрсетті. "Аутвард" операциясы бейтарап елдерде де зиян келтірді – 1944 жылдың 19/20 қаңтарында Швецияның Лахольм қаласында "Аутвард" шарлары теміржолдың электр жарығын сөндіргеннен кейін екі пойыз соқтығысты. Желдің бағыты өзгеруі шарларды Ұлыбританияға кері қайтаруы мүмкін. Бірде Айпсуич қаласындағы электрмен жабдықтау шардың тиюінен тоқтатылды. Сонымен қатар, биіктікті реттеу механизміндегі ақаулар осындай шарлардың Бельгияда Турнеден Анденнеге дейінгі аймақта құлауына себеп болды.
The British were keen to assess the effectiveness of Operation Outward. Intercepts of Luftwaffe communications soon showed German fighters were trying to shoot down balloons. This encouraged the British as it was felt that the harassment value on German air defences alone justified Operation Outwardit cost the Germans more, in fuel and wear and tear on aircraft, to destroy each balloon than it cost the British to make them. Later, reports were received revealing damage to electricity supplies and fires in forests and on farms. Most of these reports were gleaned from newspaper reports in Denmark, France and other occupied countries where the German authorities tried to paint the British attacks in an unfavourable light. After the war, German records revealed that the trailing wire attacks had caused the Germans considerable inconvenience with electricity supplies frequently being interrupted and significant damage to the electrical distribution network. A 1946 report concluded that, based on available records, £1,500,000 of damage was done (approximately equivalent to £ million in ). The report also stated that the actual amount of damage must have been far higher because the records were incomplete with no available records for the Russian zone and all records becoming less reliable after 1943. The Germans had attempted to record interrupts to the lower voltage lines but the incidents were so frequent that the recording was abandoned. In addition to sending up fighters, the Germans used anti aircraft fire against the balloons, sometimes shut down electric cables when an attack was anticipated, and modified the circuit breakers on high voltage networks. In July 1942, a second launch site was set up at Oldstairs Bay near Dover. On 12 July 1942, a wire carrying balloon struck a 110 kV power line near Leipzig. A failure in the circuit breaker at the Böhlen power station caused a fire that destroyed the station; this was Outward's greatest success. The effects of the incendiary attacks were very difficult to assessit could be difficult to tell whether any particular fire was caused by Outward or by an accident, sabotage, or aircraft dropped incendiary. Intelligence sources, including reports from newspapers printed in occupied Europe, indicated that some fires had definitely been caused by Outward. Outward caused damage in neutral countrieson the night of 19/20 January 1944, two trains collided at Laholm in Sweden after an Outward balloon knocked out electrical lighting on the railway. Changing winds could also blow balloons back to the United Kingdom. On one occasion, a balloon knocked out the electricity supply to the town of Ipswich. In addition, failures in the altitude adjustment mechanism caused such balloons to fall in Belgium in an area ranging from Tournai to Andenne.
Операцияның аяқталуы
1942 жылдың тамызында күніне 1000 шар ұшырылды, кейіннен үш-төрт сағат ішінде 1800-ге дейін шабуылдар жасалды. Шарларды ұшыру жалғасты, бірақ Германияға үлкен әуе шабуылдары болғанда олар жиі тоқтатылды, себебі шарлар одақтас бомбалаушыларына зиян келтіруі мүмкін деген қауіп болды. 1944 жылдың мамыр айынан бастап одақтас авиациясының белсенділігі артқандықтан тактиканы өзгерту туралы шешім қабылданды. Массивті шарларды ұшыру тоқтатылып, оның орнына күндізгі уақытта үш пункттен он минут сайын ұшырылатын "ағын" жүйесі енгізілді. Шарлардың бар болғаны 2% ғана сыммен жабдықталуы керек еді. "Ағын жүйесінің" одақтас авиациясына елеулі қауіп келтірмейтініне сенім болды, сондықтан ол үздірілмей жалғасты. Бұл жүйе ұшыру алаңдарының сутегімен қамтамасыз етілуін жеңілдетті, сондай-ақ неміс V-1 зымырандарына қарсы операциялар мен Нормандияға түсу үшін қажетті көлік құралдарын және газ баллондарын босатып берді. Соңғы шарлар 1944 жылдың 4 қыркүйегінде ұшырылды.
In August 1942, launches reached 1,000 per day and later increased to attacks involving up to 1,800 balloons all launched over a period of three to four hours. Balloon launches continued, though they were frequently suspended when there were large air raids on Germany as it was feared the balloons might damage Allied bombers. From May 1944 it was decided to change tactics because of increased Allied aircraft activity. The mass balloon launches were stopped and replaced with a "trickle" of balloons launched from three sites at ten minute intervals throughout daylight hours. Only 2% of the balloons were to be of the trailing wire type. The "trickle system" was not thought to be a significant threat to Allied aircraft so it could go on uninterrupted. The trickle system simplified the hydrogen supply requirements of the launch sites and released transport vehicles and compressed gas cylinders needed for operations against German V 1 flying bombs and for the Normandy landings. The last balloons were launched on 4 September 1944.