«Нілдің жыланы» (1953) фильмі – Клеопатра мен Марк Антонийдің тарихи махаббаты. Ронда Флеминг, Реймонд Бёрр басты рөлдерде. Ежелгі Египет, саясат, драма!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Нил жыланы — Уильям Каслдың 1953 жылғы американдық Technicolor тарихи оқиғалар фильмі. Оны Сэм Кацман продюсерлік еткен, ал режиссерлігін Уильям Касл жүзеге асырған. Фильмде Ронда Флеминг, Реймонд Бёрр, Уильям Лундиган және Майкл Ансара түскен. Актриса Джули Ньюмар (Жули Ньюмейер деп тізілген) алғашқы рөлінде тек алтын бояумен (және 1950-жылдар басындағы стильдегі алтын матадан жасалған бикинимен) киінген экзотикалық биші болып көрінеді. Сондай-ақ, Луцилий рөлінде Уильям Лундиган және Октавиус рөлінде Майкл Фокс ойнаған.
1953 film by William Castle
Serpent of the Nile is a 1953 American Technicolor historical adventure film produced by Sam Katzman and directed by William Castle. The film starred Rhonda Fleming, Raymond Burr, William Lundigan and Michael Ansara. In an early role, actress Julie Newmar (listed as Julie Newmeyer) appears as an exotic dancer clad only in gold paint (and a gold fabric bikini of early 1950s style). It also stars William Lundigan as Lucilius and Michael Fox as Octavius.
Сюжет
Фильм 44 жылға дейін, Юлий Цезарь қаза болғаннан кейін басталады және Мысыр патшасы Клеопатраның (Флеминг) және римдік генерал Марк Антонийдің (Бурр) арасындағы қарым-қатынасты баяндайды. Люцилий бұрын Юлий Цезарьмен бірге Мысырға сапар шегіп, Цезарь мен Клеопатраның махаббатының куәсі болғандықтан, Клеопатраның жеке мақсатына жету үшін ер адамдарды өз қалауынша пайдалану шеберлігіне ие әйел деп санайды. Осы жағдайда, ол Марк Антонийді Римнің патшайымы болуға және Цезарьдың ұлын Рим империясының билеушісі етуге көндіруді көздейді. Осы уақытта Люцилий Клеопатраның Антонийді той-думандар мен зәулімдікпен әуелендіріп жатқанын, ал Мысыр халқы аштық пен кедейлікте күресіп жатқанын байқайды. Люцилий алаңдаушылығын Клеопатраға жеткізгенде, ол оны өз жағына тарту үшін сүйкімдеуге тырысады, бірақ әрекеті сәтсіз аяқталады. Клеопатра Антонийді барлық наразылықтың себебі оның кіші қарындасы Арсиноя екендігіне сендіреді, ал Люцилий оған қарсы жорыққа жіберіледі, онда Арсиноя (тарихи деректерге сәйкес келмейтіндей) қаза табады. Люцилий Клеопатраның сарбаздарынан жарақаттанып, одан да күдікпен оралады және құрметті тұтқын ретінде өз бөлмесіне қамалады. Антоний одан әрі той-думандар мен ішімдікке беріліп, (айтылмаса да) Клеопатрамен дене жақындығына түседі. Бірақ Антоний Римге деген міндеттерін орындамағанын, әсіресе биліктегі үштік кеңестің мүшесі ретіндегі рөлін орындамағанын түсінеді. Клеопатра оны Римді жаулап алып, оны патша, өзін патшайым етіп, Цезарьдың ұлын Римнің келесі абсолютті билеушісі ету үшін пайдалануды жоспарлап отырғанын біледі, бірақ римдіктер мұндай жағдайды қабылдамайтынын сезеді. Сондықтан ол Люцилийге қашуға рұқсат береді және Октавиусқа Мысырда болып жатқан жағдайды хабарлау үшін Римге оралуын тапсырады. (Элизабет Тейлордың нұсқасынан айырмашылығы, бұл Клеопатра Антонийге шын сүйіспеншілікпен қарамайды, ол оны тек бір қадам ретінде пайдаланады). Біраз уақыттан кейін Октавиус римдік әскерін Мысырға әкеліп, осы бастама көтерілісті басып тастауға тырысады. Фильмде Антоний Клеопатраның сарайында қалып, сүйікті Римге қарсы египеттік әскерге жетекшілік етуден бас тартады. Октавиус жақындағанда Антоний өзін-өзі пышақтап жараланады, Люцилий сарай қақпаларын бұзып, өліп бара жатқан Антонийді Клеопатраның бөлмесіне жеткізеді. Клеопатраның барлық армандарының күйреуіне ұшырағанын сезіне, ол жыланның уытын ішіп өзіне-өзі қол жұмсайды. Осылайша фильм Клеопатраның өлімін көрсетпей аяқталады.
The film opens in 44 BC, just after the assassination of Julius Caesar, and tells the story of the Egyptian Queen Cleopatra (Fleming) and her relationship with the Roman general Mark Antony (Burr) from that time until their mutual suicide in 30 BC. Lucilius, having previously accompanied Julius Caesar to Egypt and having been a close witness to Caesar's romance with Cleopatra, believes that Cleopatra is a woman highly skilled in besotting men to promote her own agenda, in this case to bind Mark Antony to her desire to become queen of Rome and to make her son by Caesar the eventual ruler of the Roman Empire. In the meantime, as Lucilius becomes aware, Cleopatra is beguiling Antony with continuous showings of feasting and luxury while the vast population of Egypt is suffering in hunger and poverty. When Lucilius reveals his concerns to Cleopatra, she makes an unsuccessful attempt to seduce him, in order to win him to her side. Cleopatra persuades Antony that all this disaffection is the work of her younger half sister, Arsinoe, and Lucilius is sent on an expedition against her in which she is (unhistorically) killed. Lucilius returns from this trip wounded by Cleopatra's own soldiers and even more distrustful of her, and is confined to his apartments as an honored prisoner, while Antony continues to have his judgment clouded with constant feasting and drinking (and, although this is not mentioned, some sort of physical contact with Cleopatra's person). But Antony dimly realizes that he has failed in his duties to Rome, most specifically in his role as a member of the ruling triumvirate, and that Cleopatra is scheming to use him to conquer Rome to make him king and herself queen and Caesar's son the next absolute ruler of Rome, but he knows that Romans will never accept such a development; so he enables Lucilius to escape, with instructions to return to Rome and warn Octavius of what is happening in Egypt. (Unlike the Elizabeth Taylor version, this Cleopatra is not madly in love with Antony, but is merely using him as a stepping stone). Soon enough Octavius brings Roman armies to Egypt to subdue this incipient mutiny. In this movie it would appear that a conscience stricken Antony stays in Cleopatra's palace, refusing to lead an Egyptian army against his beloved Rome. As Octavius closes in, Antony stabs himself, Lucilius breaches the palace gates in time to bring a dying Antony to Cleopatra's chamber, and Cleopatra, in despair of the complete frustration of her ambitions, uses a snake to kill herself. This brings the movie to its end before we see Cleopatra die.
Өндіріс
1951 жылғы қарашада Кацман Х. Райдер Хаггардтың «Клеопатра» романы негізінде фильм түсіретінін жариялады. Бұл Колумбия студиясында түсірілген сегіз фильмнің бірі болды, соның ішінде Пауль Хенридпен бірге «Пираттардың ханзадасы», «Вавилон құлдары», «Кайродан Суэцке», «Джек Макколл», «Десперадо», «Жолбасшы», «Бағдаттың сиренасы» және «Калкутта оты» кіретін. 1952 жылғы мамырда Кацман фильмнің тамызда басталатынын айтты. Бірақ ол 1953 жылға дейін түсірілмеді, ол Уильям Каслдың Универсал студиясында бірнеше жыл жұмыс істегеннен кейін Колумбияда түсірген алғашқы фильмі болды. Каслдың сөзіне қарағанда, Кацман режиссерге бұл оның ең жосперлі жобасы екенін айтқан. Касл фильмді «2 жыл дайындалды» деп сатқан, бірақ шындығында Кацман оны туралы екі жыл бойы әңгімелеген. Каслдың пікірінше, дұрыс жарнамалық мәтін «2 жыл әңгімелесуде. Он бес күн түсіруде» болуы керек еді. Шілде айына қарай Ронда Флеминг пен Уильям Лундиган басты рөлдерге келісім берді. Фильмнің атауы, көрінеу, Шекспирдің «Антоний мен Клеопатра» пьесасының бірінші актісінің бесінші көрігінен алынған. Фильмнің бюджеті өте төмен болды. Ол Рита Хейворттың «Саломе» фильмінен қалған декорацияларда түсірілді. Бір эпизодта Мысыр құмы арқылы көлік алыстағы құм төбесіне қарай шапқанда бейнеленген, оның артында пирамида көрінеді. Бұл композицияның (басқалары сияқты) матты түсірілім екені анық көрінеді: фондағы пирамида – қосылған сурет, ал құм төбесі түсірілім және матты түсірілім арасындағы біріктіруді жасырады. Фильмнің басқа эпизодтарында Ронда Флемингтің Клеопатра рөлінде 1950 жылдары танымал болған «пулядан жасалған бюстгальтер» кигені анық көрінеді, ал египеттік бишілер сол дәуірдің бикинилерін киеді.
In November 1951 Katzman announced he would make the movie based on Cleopatra by H. Rider Haggard. It was part of an eight film slate he was making at Columbia, others including Prince of Pirates with Paul Henreid, Slaves of Babylon, Cairo to Suez, Jack McCall, Desperado, The Pathfinder, Siren of Bagdad and Flame of Calcutta. In May 1952 Katzman said the film would start in August. It was not made until 1953, when it was William Castle's first film at Columbia after a number of years at Universal. According to Castle, Katzman told the director this was Katzman's most ambitious film to date. Castle says the film was sold to the public as "2 years in the making" when Katzman had in reality only been talking about making it for two years. Castle said the correct ad copy should have been "2 Years in The Talking. Fifteen days in the making." By July Rhonda Fleming and William Lundigan were attached to star. The title was apparently adapted from Shakespeare's Antony and Cleopatra, Act I, scene 5. The film had a very low budget. It was shot on the sets left over from Rita Hayworth's Salome. One sequence depicts a chariot racing through the sands of Egypt towards a sand dune in the distance, behind which looms a pyramid. It is extremely obvious that this composition (like many others) is a matte shot: the pyramid in the background is a superimposed painting, with the sand dune concealing the join between the live action and the matte. Elsewhere in the film, Rhonda Fleming as Cleopatra is clearly wearing a "bullet bra" of the style that was fashionable in the 1950s, and the Egyptian dancing girls are wearing bikinis of the same era.