Мэри Ирен Керзон: Равенсдейл баронессасының өмірі мен қызметі
Irene Curzon, 2nd Baroness Ravensdale
Мэри Айрин Керзон, 2-ші Рэйвенсдейл баронессасы – британдық әйел теңдесі, қоғамдық қайраткер және қайырымдылық шараларына демеуші. Туған-өлген күндері, отбасы туралы мәліметтер.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық мұрагерлік теңеу (1896-1966)
British hereditary peeress (1896 1966)
Мэри Айрин Керзон, 2-ші Рейвенсдейл бароншасы, Кедлстонның Рейвенсдейл бароншасы (20 қаңтар 1896 – 9 ақпан 1966), британдық теңеу, қоғамдық қайраткер және меценат. Кедлстонның 1-ші маркизі Джордж Керзон мен Мэри Литердің үлкен баласы, ол 1925 жылғы 20 наурызда әкесінен Рейвенсдейл барониясын мұра етті және 1958 жылғы 6 қазанда Дерби графтығындағы Кедлстонның Рейвенсдейл бароншасы ретінде өмірлік теңеуге ие болды. Бұл оған 1963 жылғы «Теңеу туралы» заң қабылдалар алдында Лордтар палатасында отыруға мүмкіндік берді, ол заң мұрагерлік теңеулерге өз құқықтарымен кіруге рұқсат берді. Ол және оның екі кіші қарындасы Анн де Курсидің «Вице-корольдің қыздары: Курзон қарындастарының өмірі» атты кітабында еске алынған.
Mary Irene Curzon, 2nd Baroness Ravensdale, Baroness Ravensdale of Kedleston, (20 January 1896 – 9 February 1966), was a British peeress, socialite and philanthropist. The eldest child of George Curzon, 1st Marquess Curzon of Kedleston, and Mary Leiter, she inherited her father's lesser title, the Barony of Ravensdale, on 20 March 1925, and was created a life peer as Baroness Ravensdale of Kedleston, of Kedleston, in the County of Derby, on 6 October 1958. This allowed her to sit in the House of Lords prior to the passing of the Peerage Act 1963, which allowed suo jure hereditary peeresses to enter. She and her two younger sisters were memorialised by Anne de Courcy in The Viceroy's Daughters: the Lives of the Curzon Sisters.
Өмірбаян
Айрин Карлтон Хаус бақшасында, Сент-Джеймс қаласында, Джордж Керзонның, Кедлстонның 1-ші маркизі Керзонның және Леви Зиглер Литердің қызы Мэри Виктория Литердің үлкен баласы ретінде дүниеге келді. Ол 1925 жылғы 20 наурызда Ұлыбритания жұртындағы Дерби графтығының Равенсдейл бароны атағын мұрагерлік етті және 1958 жылғы 6 қазанда Дерби графтығының Кедлстон графтығының Баронесса Равенсдейл ретінде өмірлік пэр атанды. Бұл оған 1963 жылғы «Пэрлік туралы» заң қабылданатынша Лордтар палатасында отыруға мүмкіндік берді, ол өз кезегінде тұқым қуалайтын пэрлердің кіруіне жол ашты. Ол және оның екі кіші әпкесі Энн де Курсидің «Вице-корольдің қыздары: Курзон әпкелерінің өмірі» атты еңбегінде мәңгі есте қалды. Ол Эдуард VIII-нің жақын досы болды. Ол британдық фашизмнің өрлеуін әпкесі Леди Синтия Мосли және басқа қайын інісі сэр Освальд Мосли арқылы бақылады, олармен үйленуге дейін қысқа ғана уақыт қарым-қатынаста болған. Ұлы соғыс кезінде ол Лондонның Шығыс бөлігіндегі клубқа барып, жұмысшы ерлер мен әйелдерге ән шырқады, бұл оның ерікті жұмысы болды. Соғыстың соңғы жылы ол Францияда кедейлер мен мұқтаждарға көмектесу үшін жыныстық ерекшеліктері бар YMCA-ға барды. Виктор Казалет пен Невил Хендерсон екеуі де оған үйлену ұсынысын жасады. Ол Гордон Литпен ұзаққа созылған қарым-қатынастан кейін Майлс Грэммен қысқа уақытқа никелесіп, бірақ ешқашан үйленбеді және балалары болған жоқ. Синтияның өлімінен кейін ол Освальд Мослимен бірге апасы Синтияның үш баласының қамқоршысы болды. Ол әсіресе Майклға жақын болды, ол анасы қайтыс болған кезде кішкентай бала еді. Ол өзінің және ақшасының саяси мансапқа пайдалы қосымша ретінде қарастырылуы мүмкін екенінен қорқып, әйеліне бас ие бермейтін еркекке үйленуді армандады. Ол бекінген англикандық болғандықтан, басқа діндерге де жол берді. Оның досы, Азияны зерттеуші сэр Фрэнсис Янгхусбанд, парламентте осы дәуірдің батыры саналды, ол оған Дүниежүзілік діндер конгресін құруға көмектесті. Бұл барлық діндерді бірлік пен ынтымақтастық рухында біріктіруді мақсат тұтқан экуменикалық ұйым болды. Ол 1942 жылдан бастап төраға болды және 1960 жылдары құрылтайшы президенті атанды. Ол буддалық гурулардың қамқорлығы мен мейірімділігіне, олардың руханият мен «бағасыз шындықтарына» ерекше риза болды. Ол 1936 жылы жазғандай, «материализмнің бақытсыз алаңдатулары» бар әлемде «адамдарға кең ауқымды универсализмде өмір сүру үшін рухани жоспар қажет», – деген пікірде болды. Ол сөз сөйлегенде: «әйелдерге қатысты барлық көзқарастар негіссіз» деді.
Irene was born at 4 Carlton House Gardens, St James's the eldest child of George Curzon, 1st Marquess Curzon of Kedleston, and Mary Victoria Leiter, daughter of Levi Ziegler Leiter. She inherited her father's Barony of Ravensdale, County Derby, in the Peerage of the United Kingdom, on 20 March 1925, and was created a life peer as Baroness Ravensdale of Kedleston, of Kedleston, in the County of Derby, on 6 October 1958. This allowed her to sit in the House of Lords prior to the passing of the Peerage Act 1963, which allowed suo jure hereditary peeresses to enter. She and her two younger sisters were memorialised by Anne de Courcy in The Viceroy's Daughters: the Lives of the Curzon Sisters. best friend of Edward VIII. She saw the rise of British fascism through her sister Lady Cynthia Mosley and her other brother in law Sir Oswald Mosley, with whom she had a brief fling prior to their marriage. During the Great War she went to a club in the East End of London to sing to the working men and women as part of a voluntary job. And in the last year of the war she went to the gender specific YMCA to take care of the poor and dispossessed in France. Both Victor Cazalet and Nevile Henderson proposed to her. She was briefly engaged to Miles Graham on the rebound from a long entanglement with Gordon Leith but never married or had children. She became a guardian to her sister Cynthia’s three children with Oswald Mosley following Cynthia’s death. She was particularly attached to Michael who was a small child when his mother died. She worried that she and her money might be seen primarily as useful accompaniments to a political career and yearned to marry a man who would refuse to leave his wife. A confirmed Anglican, she was most tolerant of other religions. Her friend, the Asian explorer, Sir Francis Younghusband, considered by parliament one of the heroes of the age, helped her form the World Congress of Faiths. It was an ecumenical organisation that aimed to bring all faiths together in a spirit of unity and co operation. She was chairman from 1942 and in the 1960s became founder president. Most especially she warmed to the caring, compassion of Buddhist gurus for their spiritualism and "priceless truths". In a world of the "unhappy distractions of materialism", she wrote in 1936, "people needed a spiritual design for living in a greater universalism." She said in her peroration " all the prejudices against women are unjustifiable."
Кейінгі өмірі және Лордтар палатасы
Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде ол «Дорч» деп аталған «Дорчестер» қонақүйінде орналасқан. Ол күндерін жарақат алған сарбаздарға күтім жасаумен, асханаларда жұмыс істеумен, дәріс оқумен және басқа да соғысқа қатысты жұмыстармен өткізді. Жастар клубтарымен жұмысы үшін Керзон әйелдер арасынан өмірлік мәртебе алған төртінші адам болды. Оның кіші әпкесі Александра да «Save the Children Fund» атынан жасаған тың еңбегі үшін CBE орденімен марапатталды. Ол 1959 жылғы 4 ақпанда алғашқы сөйлеген сөзінде жастарға қызмет көрсетуді қаржыландыру мәселесін көтерді, ол кезде ол крестпен отырды. Ол үкіметтен жетіспейтін қызметкерлері бар ерікті секторды қаржыландыру үшін гранттарды қастерлеп қарауды сұрады. 1959 жылғы «Қайырымдылық комиссарлары туралы» заңында Макмиллан басшылығымен секторде кең ауқымды реформалар жүргізілді. 1959 жылғы «Көшедегі тәртіпсіздіктер туралы» заң жобасы талқыланғанда, ол әйелдерді жыныстық қызметтен табыс табуда кінәлаған заңды сынады және оның орнына ерлерді жазалауды ұсынды. Ол үкіметті Лондонның клуб өмірінің дамуына, әсіресе қылмыстық топтардың, жалбақтардың және парақорлардың ықпалымен дамуына рұқсат бергендігі үшін айыптады. Оның өткір юморі мен тілдік шеберлігі, консерваторлардың таң қалдыру тактикасымен үйлесіп, әріптестеріне ұнады. Жастарға көрсетілетін қызметтерді мақтаған баронша Альбемарл есебін бекітті; 1962 жылға қарай бір миллион жасқа «кәсіби» жұмысқа алу қажеттігі моральдық және этикалық принциптерге қайшы келді. Леди Равенсдейл 1966 жылы қайтыс болды. Оның мұрагерлік құқығына оның жүрегі елжіреген сіңілісі, жазушы және өмірбаяншы Николас Мосли, оның әпкесі леди Синтия Мосли мен сэр Освальд Мослидің ұлы ие болды.
During World War II she was based at the Dorchester Hotel, nicknamed 'the Dorch', her days spent nursing wounded soldiers, working in canteens, lecturing and doing other war work. Curzon was made the fourth female life peer for her work with youth clubs. Her youngest sister, Alexandra, was also recognised a CBE for her tireless efforts on behalf of Save the Children Fund. She sat on the Cross bench when she made a maiden speech on 4 February 1959, in which she discussed funding youth services. She called on the government to take grant aid seriously to fund a voluntary sector that was understaffed. In Charity Commissioners Act 1959, the Macmillan administration conducted a major overhaul of the sector. Speaking on the Street Offences bill 1959 she criticised the law that blamed women for seeking income from prostitution, and instead sought to punish the men. She accused the government of permitting the burgeoning club scene in London, particularly to thrive, off criminal gangs, pimps and ponces. Her clever use of humour and language interspersed with Tory shock tactics impressed her fellow peers. In celebrating youth services, the baroness affirmed the Albemarle Report; finding a need for 'professionalised' recruitment was not the answer to a million youngsters by 1962, by moral and ethical principles. Lady Ravensdale died in 1966. She was succeeded in her hereditary peerage by her nephew, writer and biographer Nicholas Mosley, son of her sister Lady Cynthia Mosley and Sir Oswald Mosley.