Каберн төбесі: Ұлыбританияның тарихи орны

Кіріспе

Кэбёрн тауы – Англияның Шығыс Сюссекс аймағындағы 150 метрлік (492 фут) биіктіктегі маңызды ландшафттық нысан. Ол Глайнд ауылын көріп тұратын Льюз қаласынан шамамен 1,6 километр (бір миль) шығысқа қарай орналасқан. Бұл Оңтүстік Даунс тауларының шеткі бөлігінің ең жоғары нүктесі. Оны негізгі тау тізбегінен Оуз өзенінің саласы – Глинд Рич айырып тұрады.

Қоршау

Кэбёрн тауының шаңырағында темір дәуіріне жататын төбе бекінісінің қиратысы сақталған. Бұл бекініс 1877–78 жылдары Аугуст Питт Риверс, 1925–26 жылдары Кервенс отбасы, 1937–38 жылдары және 1996–98 жылдары Суссекс археологиялық қоғамы тарапынан бірнеше рет қазба жұмыстарынан өткен. 170 траншеясы бар, бұл Ұлыбританиядағы ең көп қазба жасалған орын болуы мүмкін. Оңтүстік бөлігіндегі шортаннан алынған гүл тозаңдарының мәліметтері б.з.б. 2000 жылға дейін төбенің қара шыршы ағаштарымен жабылғанын көрсетеді. Қазба жұмыстарының ауқымдылығы мен ұзақтығына қарамастан, Кабурнда табылған жалғыз неолиттік жапырақ пішіндес жебе ұшы – қола дәуірінен бұрынғы жалғыз археологиялық табыс. Бұл сол кезде тұрақты қоныс болмағанын көрсетеді. Алғашқы қазбаларға дейін бұл қоршаудың қорғаныс мақсатында салынғаны, дәстүрлі төбе бекінісі болғаны болжанып келді. Алайда, соңғы қазбашылар бұл болжамға күдік келтіріп, бұл жердің әскери бекініс немесе қоршалған шаруа қожалығы емес, діни мақсаттағы қоршау болғанын дәлелдеді. Олар кішкентай шұңқырлардағы заттарға, қамалдың нашарлығына және оның қорғаныс ерекшеліктерінің әлсіздігіне назар салды. Соңғы қазбашылар мұның кездейсоқ немесе қарапайым тұрмыстық қоқыс емес, құрылымдалған және "ритуалдық сипаттағы" жиынтық екенін айтады. Қоршаудың солтүстік-шығыс бұрышы ерекше маңызға ие болған, өйткені жоғары мәртебелі заттар көбінесе сол жерге шоғырланған. Алайда, бұл болжам қазір жоққа шығарылды. Борсық тастың үстінен жасалған траншеялар (қоқыс жақын орналасқан аңғарға тасталған еді, банк салу үшін пайдаланылмаған) және кішкентай ішкі қамалдан римдік-британдық керамикасы табылды. Осыдан сыртқы ор қазбасы римдік-британдық немесе одан кейінгі, мүмкін саксондық, викингтердің шабуылдарына қарсы шара болғаны белгілі болады. Рим дәуірінде Кабурнда мал жайылымы тығыз болған, төбе төңкеріштері төртбұрышты егістіктерден тұрған. Содан кейін төбе қайтадан бұталы жерге айналған, бірақ нормандық жаулап алу кезінде Кабурн қайтадан тығыз жайылған және төбе төңкеріштері жолақтарға бөлінген. Римдік төртбұрышты егістіктер мен ортағасырлық жолақтар әлі де көрінеді. Кейбір жергілікті деректерде 18 ғасырда бұл жер Карбер деп аталғаны, ал одан бұрын Калборо Хилл деп аталғаны айтылады.

On the summit of Caburn are the remains of an Iron Age hill fort. The hill fort has been repeatedly excavated, by Augustus Pitt Rivers from 1877–78, the Curwens from 1925—26, and again from 1937–38, and the Sussex Archaeological Society from 1996–98. It may have the most excavations per site in Britain, with 170 trenches. Pollen records (from peat at the southern base) indicate that prior to 2000 BC the hill was covered with dark yew woodlands. The fact that a single Neolithic leaf shaped arrowhead is the only pre Bronze Age find on Caburn, despite the extent and duration of excavations, suggests that there was little permanent occupation then. Since before the first excavations, it has been assumed that this enclosure was defensive, making a conventional hill fort. However the most recent excavators have challenged this assumption, arguing instead that the site was a religious enclosure, rather than a military fort or fortified farmstead. They point to the contents of the small pits, the insubstantial rampart, and its weak defensive attributes. The most recent excavators argue that these are not random, or mere domestic rubbish, but are structured deposits and appear "ritually charged". The NE corner of the enclosure seemed to have special significance, because the high status objects were mostly deposited there. That assumption has now been disproved. The excavation of trenches through the chalk dump (the spoil had been dumped in the adjacent valley instead of being used to build a bank) and a small internal bank turned up Romano British pottery. Therefore the outer ditch is Romano British or later, perhaps a Saxon measure against Viking raids. It appears that the Caburn was densely grazed during the Roman period, when the hill slopes around were a patchwork of rectangular ploughed fields. Then the hill probably returned to scrub, but by the Norman Conquest the Caburn was heavily grazed again and the hill slopes were ploughed into strips. Both the Roman rectangular fields and the medieval strips are still visible today. Some local accounts allege that by the 18th century it was called Carber, and before that it was called Calborough Hill.