Антон Брукнердің C minor-дағы №2 симфониясы: «Үзілістер симфониясы» 1872-де аяқталды. Төртінші симфониясы, құрамы 2000-ға жуық тақтым. Музыка туралы ақпарат!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Антон Брукнердің симфониясы
Symphony by Anton Bruckner
Антон Брукнердің до минор тонындағы №2 симфониясы, кейде «Үзілістер симфониясы» деп те аталады, 1872 жылы аяқталды. Шындығында, бұл Брукнердің төртінші симфониясы болып табылады, одан бұрын 1863 жылы F минорындағы симфония, 1866 жылы до минорындағы №1 симфония және 1869 жылы ре минорындағы симфония жазылған.
Anton Bruckner's Symphony No. 2 in C minor, sometimes known as the "Symphony of Pauses", was completed in 1872. It was actually the fourth symphony composed by Bruckner, after the Symphony in F minor (1863), the Symphony No. 1 in C minor (1866), and the Symphony in D minor (1869).
Тарих
1871 жылдың күзінде Антон Брукнер Венада бекініп, жаңа симфониялық жобаға кірісті – төртінші симфониясы. Ол бір жылдың ішінде 2000-ға жуық таспалы нотадан тұратын толық және көшірілген партитураны аяқтады. Көбінесе 1872 жылдың жазында жазылған Екінші симфония, Брукнердің симфония жөніндегі түсінігіндегі маңызды қадамды білдіреді. Брукнер 1862 жылдан бері үш ерекше тақырыбы бар сонаталық бөлімдерді жазып келсе де, 1872 жылы олардың ұсынылуы мен даму ауқымын едәуір кеңейтіп, барлық келесі симфониялық туындыларында тұрақты қолданатын құрылымды қалыптастырды. Сонымен қатар, осы симфонияның Адажиосы ABA′B′A″ Lied пішімінде, одан кейін кодамен жалғасады – Брукнердің кейінгі симфониялық жұмыстарында, Алтыншысын қоспағанда, қолданатын құрылым. Шерцо екінші орында келеді, одан кейін баяу бөлім. Георг Тинтнер: "Брукнердің қайта қарауға құштарлығы кейде жақсы нәтижелерге әкелді [бірақ] Екінші және Үшінші [симфониялар] бойынша оның алғашқы нұсқалары маған ең ұнайды".
In the fall of 1871, after having become established in Vienna, Anton Bruckner embarked on a new symphonic project, his fourth, which in less than a year would result in a completed and copied score of nearly 2000 bars. The Symphony No. 2, which was mostly written in the summer of 1872, represents a breakthrough in Bruckner's conception of the symphony. Although Bruckner had been composing sonata form movements with three distinct themes since he began writing symphonies in 1862, in 1872 he greatly expanded the scope of their presentation and development, and established the framework, which he would use consistently in all of his subsequent symphonic work. Moreover, the Adagio of this symphony is in ABA′B′A″ Lied form followed by a coda – the framework which Bruckner would use in his subsequent symphonic work, with exception of the Sixth. The Scherzo comes second; the slow movement follows. Georg Tintner: "Bruckner's mania for revision sometimes bore positive fruits [but with] the Second and the Third [symphonies] his first versions seem to me the best."
1892 жылғы басылым
Бұл симфонияның алғаш рет жарияланған нұсқасы Сирилл Хайне дайындаған, және бұған дейін оның түпнұсқа еместігі қабылданған еді, бірақ Карраган оның 1877 жылғы нұсқамен үлкен сәйкестікке ие екенін дәлелдеді. Бұл алғашқы басылым 1894 жылдың 25 қарашасында Ханс Рихтердің басшылығымен Вена филармониясымен орындалды.
This, the first published edition of the symphony, was prepared by Cyrill Hynais and was until recently thought to be inauthentic, but Carragan has shown that it corresponds closely to the 1877 version. This first edition was performed on 25 November 1894 by the Vienna Philharmonic under Hans Richter.
Дискография
Симфонияның кез келген бөлігінің алғашқы жазбасы 1934 жылы Фриц Заун Берлин мемлекеттік опера оркестрімен жасады: 1892 жылы алғаш рет жарияланған нұсқадағы Шерцоның қысқартылған түрі. Қазірге дейін сақталған ең көне толық орындалуы – 1944 жылғы Георг Людвиг Йохумның Линц Bruckner оркестрімен жасаған орындауы, ол Хаас басылымын пайдаланды. Алғашқы коммерциялық жазбаны 1953 жылы Волкмар Андреае Вена симфониялық оркестрімен бірге жасады, ол да Хаас басылымын қолданды.
The first recording of any part of the symphony was made by Fritz Zaun with the Berlin State Opera Orchestra in 1934: a cut version of the Scherzo in the 1892 first published edition. The oldest surviving complete performance is by Georg Ludwig Jochum with the Bruckner Orchestra of Linz, dating from 1944 and using the Haas edition. The first commercial recording was by Volkmar Andreae with the Vienna Symphony Orchestra in 1953, also using the Haas edition.