Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Телевизия бағдарламасының жанры
Genre of television program
Телевизиялық деректі фильмдер – деректі фильмдерді көрсететін теледидар медиа өнімдері. Телевизиялық деректі фильмдер телевизиялық деректі фильмдер сериясы немесе жеке деректі фильм түрінде болады. Телевизиялық деректі фильмдер сериясы, кейде документалдық сериалдар деп аталады, екі немесе одан көп эпизодтан тұратын реттелген жинақ ретінде көрсетіледі. Телевизиялық деректі фильмдер деректі немесе жаңалықтарға қатысты арна арқылы көрсетілетін жеке фильм түрінде болады. Кейде, бастапқыда теледидарда көрсетуге арналған деректі фильмдер кинотеатрларда да көрсетілуі мүмкін. Деректі телевизия 1940 жылдары, бұрынғы кинодокументальдық фильмдерден пайда болып, кең танылды. Алғашқы өндіріс техникалары қазіргі жазу әдістерімен салыстырғанда өте тиімсіз болды. Алғашқы телевизиялық деректі фильмдер көбінесе тарихи, соғыс, тергеу немесе оқиғаларға байланысты тақырыптарды қамтыды. Қазіргі заманғы телевизиялық деректі фильмдерде танымал адамдар, спорт, саяхат, экономика және жабайы табиғат туралы материалдар да бар. Көптеген телевизиялық деректі фильмдер этикалық, мәдени, әлеуметтік және саяси мәселелер төңірегінде пікірталас тудырып, дауға себеп болды. Телевизиялық деректі фильмдер сериясының қазіргі форматталуы, сондай-ақ қазіргі ағымдық сервистер арқылы көрсетілетін деректі фильмдердің мазмұнына байланысты да пікір қақтығыстары туындап жатыр.
Television documentaries are televised media productions that screen documentaries. Television documentaries exist either as a television documentary series or as a television documentary film. Television documentary series, sometimes called docuseries, are television series screened within an ordered collection of two or more televised episodes. Television documentary films exist as a singular documentary film to be broadcast via a documentary channel or a news related channel. Occasionally, documentary films that were initially intended for televised broadcasting may be screened in a cinema. Documentary television rose to prominence during the 1940s, spawning from earlier cinematic documentary filmmaking ventures. Early production techniques were highly inefficient compared to modern recording methods. Early television documentaries typically featured historical, wartime, investigative or event related subject matter. Contemporary television documentaries have extended to include celebrity, sporting, travel, economic and wildlife subjects. Many television documentaries have created controversy and debate surrounding ethical, cultural, social and political concerns. Controversy has also arisen regarding the current formatting of televised documentary series, as well as the contextualisation of televised documentaries broadcast via contemporary streaming services.
1900 жылға дейінгі
Телевизиялық деректі фильмдердің тамыры кино, фотожурналистика және радионың медиалық байланыс тәсілдерінде жатыр. Атап айтқанда, телевизиялық деректі фильмнің бастауы кинематографиялық деректі фильмнің пайда болуымен байланысты. Деректі фильмдер тарихи және қазіргі оқиғаларды баяндау арқылы көркем емес фильмдердің ішінде ерекше орын алды. 1898 жылы поляк операторы Болеслав Матушевский деректі фильмін "тарихтың жаңа көзі" деп атады. Деректі фильмдердің кең таралуы Джеймс Чэпманды оның пайда болуын Америка Құрама Штаттары, Франция, Германия, Кеңес Одағы және Ұлыбритания сияқты елдерді қамтитын "халықаралық үдеріс" деп қарастыруға итерді. Осы алғашқы хабар таратудан кейін, BBC телеарнасы 1939 жылға дейін, бірақ шектеулі көлемде, Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанға дейін хабар таратуын жалғастырды. Бұл үзіліс соғыстың алты жылы бойына сақталды. Тұрақты теледидар хабар таратуы 1946 жылы қайта жаңғыртылды. BBC желісінің алдағы жылдардағы кеңеюі, бүкіл елді қамту, қосымша арналар, сондай-ақ теледидар нарығына жаңа бәсекелестіктің енгізілуі (әсіресе Тәуелсіз Теледидар) телевизиялық деректі фильмдердің пайда болуына жағдай жасады. Британдық теледидар хабар тарату желісінің қоғамдық ұғымына сәйкес, телевизиялық деректі фильмдердің бастауы британдық медиада да жатыр. Телевизиядағы, әсіресе деректі фильмдердегі революцияның сөзсіз болатынына кеңінен сенеді. Дункан Росс және Рамзи Шорт телевизиялық деректі фильмдер форматының алғашқы пионерлері болды, олар осы жаңа хабар тарату құралына қолданыстағы фильмдерді түсіру техникаларын белсенді түрде енгізді. Росс 1950 жылы деректі фильмдердің "телевизияда өз орнын тапқанын" атап өтті. Осы кезде Росс және оның замандастары телевизиялық деректі фильмдерді дәстүрлі деректі фильмдерден асып түсу деп қарастырды, әсіресе Джон Гриерсонның "жақтандырудың шығармашылық өңделуі" деген анықтамалық ұғымын қолдау арқылы. Осы алғашқы телевизиялық деректі фильмдер жасаушылары білім беру, әлеуметтік және мәдени салаларда телевизиялық деректі фильмдердің ықпалына үміт артты. 1950 жылдары NBC, ABC және CBS сияқты танымал коммерциялық телеарналар өздерінің деректі фильмдерін тарихи, әскери, соғыс және оқиғаларға байланысты жанрларға бағыттады. 1960 жылдар АҚШ-та "Алтын ғасыр" деп жиі аталады. Осы кезеңде телевизиялық деректі фильмдер журналистикалық және саяси салаларда маңызды рөл аттай бастады. Кеннеди әкімшілігі телевизиялық деректі фильмдердің коммунизмнің өсуін тежеуге арналған американдық күш-жігерге үлес қоса алатынына сенді.
Televised documentary finds its roots in the media communication modes of film, photojournalism and radio. Specifically, televised documentary can be traced to the origins of cinematic documentary film. Documentary film emerged in prominence within non fiction filmmaking as an account of historical and contemporary events. In 1898, Bolesław Matuszewski, a Polish cinematographer suggested documentary film to be a "new source of history". The widespread evolution of documentary filmmaking led James Chapman to consider its origins as a largely "international process" involving nations such as the United States of America, France, Germany, the Soviet Union and Great Britain. Following this initial broadcast, the BBC's television service continued, albeit in limited capacity, until 1939 with the onset of the Second World War. This suspension lasted throughout the six year wartime period. Regular television broadcasting was resumed in 1946. Subsequent expansion of the BBC's network throughout the coming years toward nationwide coverage, additional channels, as well as the introduction of novel competition into the television network market (notably Independent Television) spurred opportunities for the emergence of televised documentary. In line with the British conception of a publicly televised broadcasting network, television documentary also finds its origins in British media. It is of common belief that the widespread televised revolution, particularly within documentary filmmaking, was an inevitable construct. Duncan Ross and Ramsay Short became early pioneers of the televised documentary format, prominently embedding existing filmmaking techniques within this new broadcasting vehicle. Ross, in 1950, noted that documentary media was "perfectly at home in television." At this time, Ross and his contemporaries considered television documentary as an extension beyond traditional documentary filmmaking – particularly in celebrating John Grierson's defining notion that documentary exists as "the creative treatment of actuality." These early television documentarists advocated for the potential influence of television documentary within educational, social and cultural mediums. During the 1950s, prominent commercial broadcasting networks, such as NBC, ABC and CBS, centred their televised documentaries around historical, military, wartime and event related genres. The 1960s are frequently celebrated as the "Golden Age" of television documentary within the United States. At this time, television documentaries began to hold increasing importance within both journalistic and political realms. Notably, the Kennedy administration believed that televised documentaries could contribute towards the American efforts to constrain the growth of communism.
1970 2000 жыл
ХХ ғасырдың соңғы онжылдықтарында коммерциялық телеарналарда деректі фильмдердің танымалдылығы төмендеп, олар негізінен кабельдік телеарналар арқылы көрсетілді. Осының нәтижесінде 2000-шы жылдардың басында The History Channel және National Geographic сияқты бірнеше мамандандырылған деректі арналар пайда болды. Осы кезеңде АҚШ-та PBS тергеушілік деректі фильмдерді көрсетуді жалғастырды.
The latter decades of the twentieth century saw television documentary decline in popularity on commercial broadcasting networks, rather screening primarily via cable television networks. This saw the rise of several specialised documentary channels, such as The History Channel and National Geographic, in the early 2000s. During this period in the United States, PBS continued to screen investigative television documentaries.
Қазіргі заманғы теледидар деректі фильмдері
2000 жылдары деректі фильмдерді көрсету үшін жаңа медиа пайда болды және 2010 жылдары оның танымалдылығы арта түсті. Интерактивті деректі фильмдер, әдетте i-документациялар немесе веб-документациялар деп те аталады, дәстүрлі телеарналардағы деректі фильмдерге қосымша болып табылады және интерактивті гиперсілтемелер, аудио, мәтін және суреттерді қамтиды. Интерактивті деректі фильмдер соңғы кинофестивальдарда, мысалы, Трибека және Санданс кинофестивальдерінде білім беру және тарихи медиа өндірістерінде жеткен жетістіктері үшін мойынға алды. Телевизиялық деректі фильмдерді өндірудің қазіргі бағыты Netflix және Stan сияқты стриминг қызметтеріне көшуге бейім. Бұл тенденция брендтік демеушілікпен жасалған деректі фильмдердің пайда болуымен сәйкес келеді. Мысалы, Johnson & Johnson Сан-Франциско қаласындағы ауруханада ЖИТС бөлімін құрған бірнеше медбикелер туралы 5B деректі фильмін жасауға тапсырыс берді. Бұл деректі фильм Johnson & Johnson компаниясының «қамқорлық» және «күтім» брендік философиясына сәйкес келеді. Тим Стивенсон брендтік демеушілікпен жасалған деректі фильмдер маркетологтарға дәстүрлі жарнамалық әдістермен қол жеткізе алмайтын кең аудиторияға қол жеткізуге мүмкіндік беретінін атап көрсетті.
A new medium for documentary broadcasting emerged in the 2000s and continued to rise to prominence in the 2010s. Interactive documentaries, otherwise known as i docs or web documentaries, often accompany traditionally broadcast television documentaries, featuring interactive hyper links, audio, text and images. Interactive documentaries have been recognised in recent film festivals, such as the Tribeca Film Festival and the Sundance Film Festival, largely for their success in educational and historical media productions. The current trajectory of television documentary productions is widely suggested to transit towards streaming services such as Netflix and Stan. This trend coincides with the emergence of brand sponsored documentaries. For instance, Johnson & Johnson commissioned the production of 5B, depicting several nurses who founded an AIDS ward at the San Francisco General Hospital. The documentary aligns with Johnson and Johnson's brand focus on "care" and "touch". Tim Stevenson indicates that brand sponsored documentaries allow marketers to access widespread audiences through mediums that traditional advertising methods cannot.
Өндіріс әдістері
Алғашқы теледидарлық деректі фильмдер тиісті бейне және дыбыстық материалдарды бөлек жазу арқылы жасалды. 16 мм кинокамералар, көбінесе штативтерге орнатылып, бейнені түсірді, сонымен қатар қосымша жарықтандыру және сүзгі жабдықтары қолданылды. Дыбыс бірнеше микрофонмен бірге ¼ дюймдік дыбыс жазғыш арқылы жазылды. Пост-өндіріс кезінде бейне және дыбыстық элементтер синхронды етілді. Телевизиялық деректі фильмдерді өндірудің алғашқы кезеңінде кеңінен қолданылған жабдықтардың ішінде Éclair 16 мм кинокамералары және Nagra дыбыс жазғыштары болды. Қазіргі заманғы әрекеттер осындай көне өндіріс ортасын қайта жасай беру тиімсіз және көбінесе қателі екенін көрсетеді. Телевизиялық деректі фильмдерді өндіру техникасындағы келесі маңызды даму 1980 жылдары портативті бейнежазбалардың, сондай-ақ видеокамералардың енгізілуімен болды. Ең бастысы, Sony Betacam-ды жасады. Бұл өнім видеокамералардың ұтқырлығы мен икемділігін арттырып, деректі фильмдерді өндіру кезінде тиімділікті арттырды. Сонымен қатар, видеокамералар дәстүрлі кинокамераларға қарағанда өндіріс шығындарын айтарлықтай төмендетіп, осылайша көбірек материалдарды түсіруге мүмкіндік берді. Бұл ХХ ғасырдың соңына қарай видеокамералардың кинокамераларды толығымен ығыстыруына әкелді. Гловердің пікірінше, цифрлық деректі фильмдерді өндірудің кеңінен таралуы деректі фильмдерге Билл Николс анықтаған деректі фильмдердің «бір немесе бірнеше режимдерін» қабылдауға жаңа мүмкіндіктер берді. Бұл «слайд-шоу» тәсілін өндіруге қолайлы жағдай жасады, ол теледидарлық деректі фильмдердің «тұрақты элементі» болып табылатын, әңгімелеуші «сөйлейтін бас» суреттерін көрсетеді.
Early television documentaries were produced by recording the relevant visual and sonic media separately. Sixteen millimetre film cameras, often positioned on tripods, captured the image, utilising accompanying lighting and filtering equipment. Sound was recorded using a quarter inch sound recorder alongside several microphones. During post production, the visual and sonic elements were syncopated. Particularly prominent equipment utilised throughout the early period of television documentary production included Éclair 16mm film cameras, in conjunction with Nagra sound recorders. Contemporary attempts to recreate a similar vintage production environment note such methods to be inefficient and often faulty. The next significant development within television documentary production techniques came in the 1980s with the introduction of portable video recorders, also known as camcorders. Most notably, Sony developed the Betacam. This product was renowned for advancing the mobility and flexibility of video cameras, thereby facilitating heightened efficiency during documentary production. Moreover, camcorders allowed for substantial production cost reductions in relation to traditional film camera production techniques, thereby allowing for increased amounts of footage to be captured. This led camcorders to almost entirely replace film cameras by the end of the twentieth century. Glover suggests that this widespread adoption of digital documentary production methods provided novel opportunities for documentaries to "take on any or several of the modes" of documentary as defined by Bill Nichols. This lends particular convenience to the production of the 'slide show' approach, which shows framed stills with narrating 'talking heads' – a "constant staple" of television documentary.
Жанрлары
Британдық теледидардағы алғашқы деректі фильмдер тарихи оқиғаларға, орындарға және басқаратын мемлекеттерге баса назар бөлді. Сонымен қатар, 1940-шы жылдардың соңы мен 1950-шы жылдардың басындағы соғыс туралы деректі фильмдер екінші дүниежүзілік соғыстағы одақтас күштердің күш-жігерін көрсету арқылы танымал болды. Кейін, 1960-шы жылдары теледидардағы деректі фильмдердің жанрлары одан әрі кеңейді; табиғат тарихы және жабайы табиғат тақырыптары танымал болды. Адамзат туралы тақырыптарды зерттейтін деректі фильмдер де дамыды. 1969 жылғы "Цивилизация" сериалы, BBC Two арнасында Батыс өркениетінің бағытын көрсететін он үш бөлімдік деректі фильм, сол кездегі заманауи түсті теледидар технологиясын пайдалануымен әйгілі болды. Телевизиондық деректі фильмдер соғыс, тарих, үкімет және жабайы табиғат тақырыптарына назар аударуды жалғастыруда. Қазіргі заманғы телевизиондық деректі фильмдердің жанрларына спорт, денсаулық сақтау, экономика, әлеуметтік желілер және танымал адамдар туралы материалдар да кіреді.
Early British television documentaries held a large focus upon historical events, locations and governing states. Additionally, war documentaries rose to prominence in the late 1940s and early 1950s, illustrating efforts of the Allied Forces in the Second World War. Later, in the 1960s, televised documentary genres continued to expand; Natural history and wildlife subjects became popular documentary subjects. So too did documentaries that explored themes of humanity. Civilisation (1969), a thirteen part documentary series broadcast on BBC Two, portraying the course of Western civilisation, was famed for its utilisation of then contemporary, colourised television media. Television documentaries continue to spotlight wartime, historical, governmental and wildlife subjects. Contemporary genres of television documentaries also include sport, health, economic, social media and celebrity subjects.
Сын
Телевизиялық деректі фильмдердің тарихи және ақпараттық медиа контекстінде пайда болуы олардың кең ауқымды әсеріне байланысты маңызды пікірталас пен дау тудырды. Бұл даулар көбінесе этикалық, мәдени, әлеуметтік және саяси мәселелерді қамтиды. Телевизиялық деректі фильмдер оқиғаның толық емес бейнеленуіне байланысты этикалық дау тудыруы мүмкін; цифрлық өңдеу техникалары арқылы бейнелерді өзгертуден туындаған этикалық даулар және бейнеде ұсынылған ақпараттың дұрыстығын тексеруге қатысты этикалық алаңдаушылықтар. Сондықтан, телевизиялық деректі фильмдердегі жала жабу үнемі даулы мәселе болып келген. ITV-нің 2003 жылғы «Майкл Джексонмен бірге өмір» атты деректі фильміне Майкл Джексон сын айтты, ол фильмнің кішкентай балалармен қарым-қатынасын бейнелеуде «толыққанды сатқындық жасады» деп мәлімдеді. Сол сияқты, «Фаренгейт 9/11» (2004) Джордж Буш әкімшілігінің геосаясатын нақты және адал бейнелеуге қатысты алаңдаушылықтарды тудырды. Мұндай фактілік қателіктер көбінесе телевизиялық деректі фильмдердің кейде тарихи шындықтан ауытқып, ойын-сауық мақсатында драманы күшейтуге бейім екендігі туралы ұсыныстарға әкелді. Телевизиялық деректі фильмдердің мәдени ықпалы жиі қоғамның назарында болды. Мұндай алаңдаушылықтар телевизиялық деректі фильмдердің қоғамдық кеңістікте пайда болуымен байланысты. 1965 жылы BBC жасаған «Соғыс ойыны» тудырған мәдени дау бар. Бұрынғы хабар таратуға рұқсат берілгеніне қарамастан, BBC кейіннен деректі фильмнің «хабар тарату құралы үшін тым қорқынышты» екенін анықтады, сондықтан ол көпшілікқа көрсетілмеді. Кейінгі мәлімдемелер BBC-нің «Соғыс ойынының» қоғамдық теледидар арқылы таратылуынан туындауы мүмкін институционалдық және мәдени ықпал туралы алаңдаушылықпен мұндай көзқарасқа келгенін растады. Қазіргі зерттеулер телевизиялық деректі фильмдердің әлеуметтік және саяси ықпалын бағалауға бағытталған. Фельдман мен Сигельман 1985 жылы «Келесі күн» телефильмінің әсерін талдаған зерттеу жүргізді, ол Канзас-Сити аймағына Кеңес Одағының ядролық шабуылынан кейін болатын салдарды көрсетті. Олар бұл фильмнің басқа газеттер мен теледидар материалдарына, әсіресе Кеңес Одағымен қару-жарақ шектеулері туралы талқылауларға әсер еткенін анықтады. Зерттеу сонымен қатар АҚШ-тың ірі ядролық шабуылдан кейін аман қалу мүмкіндігіне қатысты қоғамдық алаңдаушылықтың күшейгенін көрсетті. Сонымен қатар, «Келесі күн» президент Рейганның мемлекеттік қорғаныс шығындарын арттыруы керек пе, жоқ па деген пікірталасты қозғады. Сол сияқты, басқа зерттеуде Semper Fi сияқты бірнеше жақындағы әлеуметтік мәселелерді қамтыған деректі фильмдердің «жағдайлық білімге» ие екені және осылайша АҚШ-та заң реформаларын қабылдауда ықпалды болғаны анықталды. Соңғы жылдары танымал телевизиялық деректі фильмдердің дамуы мен қазіргі форматталуы да дау тудырды. 2014 жылы танымал деректі фильмдердің баяндаушысы Дэвид Аттенборо телевизиялық деректі фильмдердің қазіргі жағдайына наразылық білдірді. Оның пікірінше, қазіргі көрермендер ұзақ деректі сериалдарға қызығушылық танытпайды, екі немесе үш эпизодтан тұратын мини-сериалдарды қалайды. Ол бұл мини-сериалдар «бір мәселені толыққанды қарастырмайды» деді. Аттенборо бір тақырыпқа «күшті беріліп, сенім білдіруді» қалады, бұл ұзақ мерзімді деректі фильмдер сериясын қайта жасауға мүмкіндік береді. Әсіресе 2010 жылдары мәдени хабар таратудың негізгі ағынына енген стриминг қызметтерінің пайда болуы телевизиялық деректі фильмдердің форматы мен жіктелуіне қатысты қазіргі дауларды тудырды. Содан кейін, АҚШ-тағы теледидар индустриясының дамуын қолдайтын жетекші кәсіби құрметті ұйым – Телевизия өнері мен ғылым академиясы (ATAS) стриминг қызметтері жариялаған деректі фильмдерді Эмми сыйлығына ие болуға лайық деп мойындады. Стриминг қызметтері арқылы таратылатын теледидарлық медианың танымалдылығы соншалықты артты, Netflix шығарған телешоулар 2020 жылы 72-ші Primetime Emmy Awards-та рекордтық 160 номинация алды. Бұл жетістікті 2020 жылы 107 номинация алған HBO стриминг қызметі жалғастырды. Айта кетерлігі, 2020 жылғы үздік деректі немесе деректі емес сериялар үшін үлкен сыйлықты ESPN-нің «Соңғы би» (2020) жеңіп алды, ол Netflix-те бүкіл әлем бойынша көрсетілді.
The continued emergence of television documentary within historical and informative media contexts has engaged significant debate and controversy surrounding its wide reaching influence. These controversies typically consist of ethical, cultural, social and political concerns. Televised documentary media has been considered to create ethical controversy surrounding the incomplete portrayal of an event; ethical controversy following image modification via digital editing techniques and ethical concerns regarding the verifiability of the information presented within an image. As such, defamation within television documentary has been a persistent source of controversy. ITV's 2003 documentary, Living with Michael Jackson, drew criticism from Michael Jackson, who claimed that the film "utterly betrayed" him in its portrayal of his relationships with young children. Similarly, Fahrenheit 9/11 (2004) raised concerns regarding the factual accuracy and honesty of its portrayal of the geopolitics of George W. Bush's administration. Such factual discrepancies have led to frequent suggestions that television documentary occasionally deviates from accurate historical representations, rather escalating drama for entertainment purposes. The cultural influence of television documentary has frequently been under public scrutiny. Such concerns date to the initial emergence of televised documentary within public spheres. Cultural controversy arose regarding the BBC's 1965 production, The War Game. Despite previous broadcasting approval, the BBC later concluded that the documentary was "too horrifying for the medium of broadcasting," thus, it was not publicly broadcast. Later remarks affirmed that the BBC took such an approach with concern for the potentially negative institutional and cultural influence arising from public televised broadcasting of The War Game. Contemporary studies have been conducted with specific focus on evaluating the social and political influence of television documentaries. Feldman and Sigelman conducted a study in 1985, analysing the effect of the television docudrama, The Day After, presenting the aftermath that could unfold following a Soviet nuclear attack upon the Kansas City area. They concluded that the docudrama held influence upon other newspaper and television stories, particularly regarding discussions of arms limitations with the Soviet Union. The study also found that public concerns heightened regarding the United States' ability to survive following a major nuclear attack. Additionally, The Day After sparked debate about whether or not President Reagan should have increased public defence expenditure. Similarly, another study concluded that several recent social issue documentaries, including Semper Fi, held "situated knowledge" and thus were influential within the United States in enacting law reform. The advancement and contemporary formatting of popular television documentary productions has also drawn controversy in recent years. In 2014, famed documentary narrator, David Attenborough, expressed an opinion in which he lamented the contemporary state of television documentaries. He believed modern audiences to lack an interest in lengthy documentary series, rather favouring miniseries composed of two or three episodes. He suggested that these miniseries do not "deal with something properly." Instead, Attenborough longed for a "stronger commitment and belief" in one subject matter, facilitating extended documentary series production once more. The emergence of streaming services into the cultural broadcasting mainstream throughout the 2010s in particular, has also sparked contemporary controversy surrounding the format and classification of televised documentaries. Subsequently, the Academy of Television Arts & Sciences (ATAS), a leading professional honorary organisation that champions the advancement of the television industry in the United States, has recognised documentaries published by streaming services as eligible for consideration for an Emmy Award. Televised media, broadcast via streaming services, has grown so much in popularity such that Netflix produced television shows received a record 160 nominations in the 72nd Primetime Emmy Awards in 2020. This achievement was followed by streaming service rival HBO, who received 107 nominations in 2020. Notably, the 2020 grand prize for Outstanding Documentary or Nonfiction Series was won by ESPN's The Last Dance (2020) which was streamed on Netflix globally.