Кіріспе

Жапон-канадтық остеопат Масадзиро Миядзаки, CM (24 қараша 1899 – 23 шілде 1984) – Екінші дүниежүзілік соғысқа дейін Ванкуверде тәжірибе жинаған канадалық остеопат. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Британдық Колумбия провинциялық полициясы оны Лилует қаласында сот медициналық сарапшы (коронер) етіп тағайындады. Сот медициналық сарапшы міндеттерін атқарумен қатар, ол Лилует ауданында, соның ішінде соғыс жылдарындағы төрт "өз күштерімен асыр-сауда орталығы" үшін тиімді жалпы тәжірибелі дәрігер болып жұмыс істеді. Миядзакидің тәжірибесіне Тейлор көліндегі жапон-канадтықтарды ұстау лагері де кірді. Өмірінің соңында Миядзаки жергілікті жедел жәрдем қызметін құрғандығы және Лилуетке лайықты аурухана ашуға бастама көтергендігі үшін Канада орденімен марапатталды.

Ерте өмір

Миядзаки Жапонияның Хиконе қаласының жанында дүниеге келді және 1913 жылы әкесімен бірге Канадаға көшіп келді. 1925 жылы Британ Колумбия университетін бітірген ол, жапон канадалықтарының жоғары білім алуына қатысты заңдарға байланысты Канадада медициналық білім алу мүмкіндігіне ие болмады. Сондықтан ол АҚШ-та, Миссури штатындағы Кирксвилл остеопатия және хирургия колледжінде оқыды және 1929 жылы бітірді. Доктор Миядзаки Британдық Колумбияның дәрігерлер мен хирургтар колледжінен тәжірибе жүргізуге лицензия алды, бірақ Лос-Анджелесте оқуын жалғастырып, 1930 жылы Ванкуверде кеңсе ашты. Ванкуверде тұрған кезінде ол жапон-канадтық қоғамдық істерге белсенді қатысты және 1938 жылдан 1941 жылға дейін Канадалық жапон қауымдастығының қазынашысы қызметін атқарды.

Жапондықтардың жер аударуы

1941 жылғы 7 желтоқсанда Жапон империясының Перл-Харборға шабуыл жасауынан кейін соғыс уақытындағы үрей жапондықтар мен жапон тегі канадалықтарды Британдық Колумбияның жағалауынан провинцияның ішкі аймағына және одан да шығысқа қарайғы басқа провинцияларға күштеп көшіруге алып келді. Осы көшірулер үшін таңдалған орындардың бірі – Шалалтта (кейін Бридж-Ривер деп аталған) жартылай тастап кетілген гидроэлектрлік дамыту ауылы, сондай-ақ Фрейзер каньонындағы Шығыс Лиллоут, Фрейзер өзенінің ар жағында Лиллоут қаласынан. Миядзаки алдымен Бридж-Риверге көшірілді, ал сот медициналық сарапшы болып тағайындалғаннан кейін Лиллоут қаласына ауыстырылды. Аймақтағы басқа да орындар – Минто-Сити, Макгилливрей Фолс. Бұл Ташмедегідей қоршалған тұтқын лагерьлері емес, көбінесе Ішкі аймақта жақсырақ жағдайға ("сатып алуға") мүмкіндік алған отбасылық топтарды қамтыды, жұмыс табу мүмкіндігі болды, бірақ келу-кету әлі де полиция және рұқсаттармен реттелетін. "Бридж-Ривер" қалашығындағы жапондықтардың көпшілігі Тынық мұхитының Ұлы Шығыс темір жолында және тасымалдау компанияларында жұмыс істесе, Макгилливрей Фолсқа көшірілгендер жақын маңдағы Девинге ағаш өңдеу зауыдына жұмыс істеуге барысты. Лиллоутта жапондықтардың болуы соғыс уақытындағы сауда экономикасын қолдауға көмектесті, ал жапондықтардың бақша шаруашылығына деген қызығушылығы аңғардың шағын өнім өнеркәсібін қайта жандандыруға септігін тигізді.

Лилуеттегі мансап

Бридж-Риверге көшіп келгендердің бірі – Масажиро Миядзаки, Канадада білім алған остеопат, ол соғысқа дейін Ванкуверде сәтті тәжірибе етіп жұмыс істеген. Лилует қаласының дәрігері қайтыс болғаннан кейін, соғыс кезінде оның орнына басқа дәрігер табылмай, мәйіттерді қарау жұмысын істеуге мүмкін болмағандықтан, қаланың провинциялық полициясы Миядзакиді сот медициналық сарапшы ретінде тартты. Оған Бридж-Риверде емес, Лилуетте қалуға рұқсат беру үшін арнайы қағаздар жасалды. Бұл қызмет тез арада қала және ауылдық жерлердегі дәрігер, стоматолог және акушерлікке айналып, Пембертон Маунт-Карриден Павильон мен Литтонға дейінгі аймақтың барлық тұрғындарына көмек көрсетті. Миядзакидің тәжірибесіне 70 Майл Хаустың солтүстік-шығысында орналасқан Тейлор көліндегі жапон-канадтықтардың тұтқынға алыну лагері де кірді, ол Фрейзер және Томпсон каньондарының қиын жолдары арқылы алыс жерде жатқан еді. Оның "Канададағы алпыс жылым" атты автобиографиясында қиын ауа райы мен жағдайларда тау жолдары мен теміржолдардағы қауіпті сапарлар туралы көптеген әңгімелер бар.

Миядзаки үйі

Миядзакиге қаладағы ең көне отбасылардың біріне тиесілі, 19 ғасырдың соңында салынған Лонгфорд үйін хирургиялық практикасы мен тұруы үшін пайдалануға шақырды (Каспар Пхейрді қараңыз). Осы аудандағы көптеген көшірілген жапондықтар сияқты, Миядзаки соғыс аяқталғаннан кейін де қалды және 1950 жылдары жергілікті жедел жәрдем қызметін және лайықты аурухананы құру үшін күреске жетекшілік етті. Ол остеопат болғандықтан, медициналық біліміне провинциялық медициналық мекемелер ұзақ жылдар бойы қарсылық көрсетті, себебі ол медициналық дәрігер емес еді. 1983 жылы Миядзаки сол жылы Лиллоуттен кеткен кезде мүлікті қауымға сыйға тартқаннан кейін Лонгфорд үйі Миядзаки үйі деп аталды. Бүгінгі күні үй мұражай ретінде ашық және Миядзакидің кеңсесі сол күйінде сақталған. Оның кеңсесінде хирургиялық құралдар, медициналық кітаптар және қаңқалар сияқты барлық түпнұсқа заттар бар. Үйде сонымен қатар жергілікті суретшілердің туындылары мен Миядзаки келгенге дейінгі үйдің тарихы туралы көрмелер де ұйымдастырылған.