Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық актриса, әнші (1910-1980)
American actress, singer (1910 1980)
Лилиан Рот (13 желтоқсан 1910 – 12 мамыр 1980) – американдық әнші және актриса. Оның өмір тарихы 1955 жылы түсірілген «Ертең жылаймын» фильмінде бейнеленді, онда оны Сузан Хейвард сомдады, ол осы рөлі үшін «Оскар» сыйлығының «Ең үздік әйел актриса» номинациясына ие болды.
Lillian Roth (December 13, 1910 – May 12, 1980) was an American singer and actress. Her life story was told in the 1955 film I'll Cry Tomorrow, in which she was portrayed by Susan Hayward, who was nominated for the Academy Award for Best Actress for her performance.
Ерте өмір
Рот 1910 жылдың 13 желтоқсанында Бостон қаласында, Массачусетс штатында, Кэти (қызметтес аты Сильверман) және Артур Рутштейн отбасында дүниеге келді. Олар екеуі де еврейлер еді. Алты жасында анасы Ротты "Educational Pictures" компаниясына алып барды, онда ол компанияның таңбасына айналды, білім шамшырағын ұстаған тірі мүсінмен бейнеленді. 1954 жылы жарық көрген "Мен ертең жылаймын" атты өмірбаянында Рот, оны мүсін ретінде салған адам оны зорлағанын мәлімдеді. Ол Нью-Йорктегі Кәсіби балалар мектебінде Руби Килер және Милтон Берлмен бірге оқыды. 1917 жылы Рот Бродвейде "Ішкі адам" спектаклінде Флосси рөлінде дебют жасады. Оның кинодағы дебюті келесі жылы "Pershing's Crusaders" үкіметтік деректі фильмінде эпизодтық рөлде ойнаған кезде болды. Ол және оның қарындасы Энн осы кезеңде "Лилиан Рот және компаниясы" атымен бірге гастрольдік сапарлар жасады, бірақ кейде оларды "Рот балалары" деп те атады. Роттың өмірбаянында айтылғандай, сапардың ең жарқын сәттерінің бірі – АҚШ президенті Вудро Вильсонмен кездесу болды. Ол қыздардың водевильдік қойылымын тамашалап, кейін оларға өзінің жеке машинасымен қысқа уақытқа бірге жүруге рұқсат берді. Рот 1920 жылдардың басында Кларк шоғырландыру мектебіне түсті. Ол 1923 жылы "Суретшілер мен модельдер" және Фрэнк Фэймен бірге "Көңіл көтерулер" фильмдерінде ойнады. 13 жасар Рот шоу продюсерлеріне 19 жастамын деп жалған айтты.
Roth was born on December 13, 1910, in Boston, Massachusetts, to Katie (née Silverman) and Arthur Rutstein, who were both Jewish. At the age of six, Roth was taken by her mother to Educational Pictures, where she became the company's trademark, symbolized by a living statue holding a lamp of knowledge. In her 1954 autobiography I'll Cry Tomorrow, Roth alleged that she had been molested by the man who had painted her as a statue. She attended the Professional Children's School in New York City with classmates Ruby Keeler and Milton Berle. In 1917, Roth made her Broadway debut as the character Flossie in The Inner Man. Her film debut occurred the following year, when she performed as an extra in the government documentary Pershing's Crusaders. She and her sister Ann also toured together during this period as Lillian Roth and Co., although at times they were billed as the Roth Kids. According to Roth's autobiography, one of the highlights of the tour was meeting U. S. president Woodrow Wilson, who attended the girls' vaudeville act and later allowed them to ride with him briefly in his chauffeur driven car. Roth entered the Clark School of Concentration in the early 1920s. She appeared in Artists and Models in 1923 and Revels with Frank Fay. The 13 year old Roth lied to the show's producers, telling them that she was 19 years old.
Мансап
1927 жылы 17 жасында Рот Бродвейге оралып, үш "Эрл Кэрроллдың әуесқойлықтары" (Earl Carroll Vanities) сериясының біріншісінде өнер көрсетті, одан кейін Флоренц Зигфельдтің "Түн ортасындағы ойын-сауықтар" (Midnight Frolics) қойылымы болды. Рот Paramount Pictures компаниясымен жеті жылдық келісімшартқа қол қойды, онда ол Морис Шевалье және Жаннет Макдональдпен бірге "Махаббат шеруі" (The Love Parade, 1929) фильмінде, "Көшпенді король" (The Vagabond King, 1930), "Paramount шеруде" (Paramount on Parade, 1930), "Балыңыз" (Honey, 1930) фильмдерінде, сондай-ақ "Sing, You Sinners" әнін тұңғыш рет орындады, Сесил Б. Демилдің "Ханшайым Шайтан" (Madam Satan, 1930) фильмінде Реджинальд Денни мен Кей Джонсонмен, Джек Окимен бірге "Теңіз аяқтары" (Sea Legs) және Маркс ағайындыларының екінші фильмі "Айуандық печеньелер" (Animal Crackers, 1930) фильмдерінде ойнады. Ол "Мүмкіндікке батыл қадам" (Take a Chance) фильмінде Этель Мерманның сахналық рөлін "Eadie Was a Lady" әнін орындау арқылы бейнеледі. Paramount компаниясынан кеткеннен кейін Рот Warner Bros. компаниясымен 1933 жылғы "Олар туралы әңгімелейді" (Ladies They Talk About) әйелдер түрмесі туралы фильмде Барбара Стэнвикпен бірге қосалқы рөлде ойнады. Рот Нью-Йорктегі Палас театрында жетекші актриса болды және 1928, 1931 және 1932 жылдары Эрл Кэрроллдың әуесқойлықтарында өнер көрсетті. Осы кезеңде Роттың жеке өмірі алкоголизмнің салдарынан көлеңкеде қалды. Оның ата-анасы дәстүрлі сахналық ата-аналар болмағанымен, олардың ықпалына жауап ретінде Рот басқа адамдарға тым көп сеніп, тәуелді болды. Ол өзінің кітаптарында және сұхбаттарында ақшасы мен келісімшарттарына қатысты маңызды шешімдер қабылдаған күйеулеріне тым сенімді болғанын айтты. 1930 жылдардың соңында Рот көпшілік назарынан шықты. Оның жеке және рухани сезімдері 1948 жылы католицизм дініне өтуіне себеп болды. Ол 1932 жылы 13 айлық некеден кейін алғашқы күйеуінен ажырасты. 1947 жылы ол Анонимді алкоголиктер клубында Фанк және Вагналс баспасының мұрагері МакГайрмен танысты. МакГайр 1963 жылдың қыркүйегіне дейін Роттың істерін басқарды, содан кейін оған некелері аяқталғанын хабарлаған хат жіберді.
In 1927, at the age of 17, Roth returned to Broadway to perform in the first of three Earl Carroll Vanities, which was followed by Midnight Frolics, a Florenz Ziegfeld production. Roth signed a seven year contract with Paramount Pictures, where she appeared in The Love Parade (1929) with Maurice Chevalier and Jeanette MacDonald, The Vagabond King (1930), Paramount on Parade (1930), Honey (1930), in which she introduced "Sing, You Sinners") Cecil B. DeMille's Madam Satan (1930) with Reginald Denny and Kay Johnson, Sea Legs with Jack Oakie and the Marx Brothers' second film, Animal Crackers (1930). She took Ethel Merman's stage role in the film version of Take a Chance, singing "Eadie Was a Lady". After leaving Paramount, Roth was cast by Warner Bros. in a supporting role in the 1933 women's prison film Ladies They Talk About starring Barbara Stanwyck. Roth headlined the Palace Theatre in New York and performed in the Earl Carroll Vanities in 1928, 1931 and 1932. During this time, Roth's personal life increasingly was overshadowed by her alcoholism. Although her parents were not stereotypical stage parents, as a response to their influence, Roth came to rely too much on other people. In her books and interviews, she said she was too trusting of husbands who made key decisions concerning her money and contracts. Roth was out of the limelight by the late 1930s. Her personal and spiritual feelings led her to convert to Catholicism in 1948. She divorced her first husband in 1932 after 13 months of marriage. In 1947, she met McGuire, scion of Funk and Wagnalls Publishing Company at an Alcoholics Anonymous meeting. McGuire managed Roth until September 1963, when he sent her a note stating that their marriage was finished.
Кейінгі өмірі
1970 жылы Рот Калифорния штатының Палм-Спрингс қаласында тұрды. 1971 жылы ол Кандер мен Эббтың "70, Girls, 70" мюзиклінде Бродвейге қайта оралды және 1976 жылғы культтік қорқыныш фильмі "Элис, тәтті Элис" ("Alice, Sweet Alice") фильмінде патолог рөлін ойнады. Оның соңғы фильмі – Ли Страсберг, Рут Гордон және Джанет Ли қатысқан "Бордвок" (1979) фильмі. Роттың The Town Hall-дағы сәтті концерті оның қайтысынан кейін AEI Records компаниясымен альбом ретінде жарық көрді. Оның соңғы қойылымдарының бірі Нью-Йорктің "Рено Суини" түнгі клубындағы өнер көрсетуі болды.
In 1970, Roth lived in Palm Springs, California. She returned to Broadway in 1971 in the Kander and Ebb musical 70, Girls, 70 and played a pathologist in the 1976 cult horror film Alice, Sweet Alice. Her last film was Boardwalk (1979) with Lee Strasberg, Ruth Gordon and Janet Leigh. Roth's successful concert at The Town Hall was released as an album by AEI Records after her death. One of her final appearances came in a club act at the New York nightclub Reno Sweeney.
Өлім
1980 жылдың ақпан айында Нью-Йорктегі пәтерінде инсульт болғаннан кейін Рот 12 мамыр күні Манхэттендегі Де Витт мұрттық үйінде 69 жасында қайтыс болды. "Нью-Йорк таймс" газетінде жарияланған марқұм туралы хабарламасында оның "жақын туыстары жоқ" екені айтылды.
After suffering a stroke at her New York apartment in February 1980, Roth died at age 69 on May 12 at De Witt Nursing Home in Manhattan. Her obituary in The New York Times reported that she had "no immediate survivors."