Сэр Сэм Фэй (1856-1953) – британдық теміржолшы, теміржол басқарушысы. Midland & South Western Junction Railway құтқарушысы, Great Central Railway бас директоры болды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Сэр Сэм Фэй ТД (1856 жылдың 30 желтоқсаны – 1953 жылдың 30 мамыры), Англияның Гэмпшир графтығындағы Хамбл-ле-Райс қаласында дүниеге келген, 1872 жылы Лондон және Оңтүстік-Батыс темір жолына кеңсе қызметкері ретінде жұмысқа тұрған және дерлік банкрот болған Мидленд және Оңтүстік-Батыс қосылыс темір жолын табысты басқарғаннан кейін Ұлы Орталық темір жолының соңғы бас директоры болған. Ол Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Теміржол атқару комитетінің құрамында да маңызды рөл атқарды.
Sir Sam Fay TD (30 December 1856 – 30 May 1953), born in Hamble le Rice, Hampshire, England, was a career railwayman who joined the London and South Western Railway as a clerk in 1872 and rose to become the last General Manager of the Great Central Railway after a successful period in charge of the almost bankrupt Midland and South Western Junction Railway. He also played an important role during the First World War as part of the Railway Executive Committee.
Алғашқы жылдар
Сэмюэл Фэй 1856 жылдың 30 желтоқсанында Хамбл-ле-Райс ауылында дүниеге келді. Ол Джошуа Фэйдің (1824 жылы Аубриджде туған) екінші ұлы, ол гугеноттардан тараған фермер, және Энн Филпоттың (1820 жылы Элингте туған) баласы болды. Фэй Фарехамдағы Бленхайм үй мектебінде оқыды.
Samuel Fay was born in Hamble le Rice, on 30 December 1856. He was the second son of Joshua Fay (b. 1824 in Awbridge), a farmer of Huguenot origin, and Ann Philpott (b. 1820 in Eling). Fay was educated at Blenheim House school in Fareham.
L&SWR
15 жасында Фэй Лондон және Оңтүстік-Батыс теміржолына жұмысқа түсті. Оның алғашқы лауазымы Ичен Аббаста кіші кеңсе кызметкері болды, содан кейін ол Спрат және Винкл желісіндегі Стокбриджге ауысты. 1884 жылы Фэй Уотерлооға Көлік бастығының кеңсесіне екінші кеңсе кызметкері ретінде жіберілді. Бірнеше айдан кейін ол бас кеңсе кызметкері болып тағайындалды. Кейіннен ол Уотерфорд және Орталық Ирландия теміржолының басқарушысы лауазымына қарастырылды, бірақ жұмыстың перспективасы нашар болғандықтан өтінімін кері алды. 1891 жылы ол Nine Elms-те дүкен сатушысының көмекшісі болды. Сол жылы ол Кингстон кеңесіне сайланды, бірақ бұл тәжірибе ұзаққа соқпады.
At the age of 15½ Fay joined the London and South Western Railway. His first post was as a junior clerk at Itchen Abbas, from where he moved to Stockbridge on the Sprat and Winkle Line. In 1884, Fay was transferred to Waterloo as second clerk in the Traffic Superintendent's office. After a few months he was promoted to chief clerk. He was subsequently considered for manager of the Waterford and Central Ireland Railway, but withdrew his candidature on account of the poor prospects of the job. He became Assistant Storekeeper at Nine Elms in 1891. In the same year, he was elected to Kingston Council, but this proved to be a short lived experience.
M&SWJ
1892 жылдың басында Фэй Мидленд және Оңтүстік-Батыс Жоғарғы Желі жолына хатшы және бас менеджер болып жіберілді; сол кезде темір жол өте қиын жағдайда болды, дерлік банкроттыққа ұшырап, басқарушының қолында еді. Он екі ай ішінде ол жағдайды түгелдей өзгертіп, компанияны қайтадан төлем қабілеттілігіне келтіріп, басқарушының орнын иеленді. Ол сонымен қатар Марлбороу және Графтон темір жолы үшін заң жобасын өткізуге қол жеткізді, бұл MSWJR-дың екі бөлігі арасындағы үзілісті жойды, соның салдарынан Ұлы Батыс темір жолының Беркс және Хантс тармағы мен Савернектен Марлбороуға дейінгі темір жолын пайдалану қажеттілігінен құтылды.
In early 1892, Fay was seconded to the Midland and South Western Junction Railway as Secretary and General Manager; at the time, the railway was in a poor condition, almost bankrupt and in the hands of a receiver. Within a period of twelve months, he had turned the situation around and restored the company to solvency, taking the place of the receiver. He also succeeded in promoting a bill for the Marlborough and Grafton Railway which completed the missing link between the two parts of the MSWJR, thereby avoiding the need to use the Great Western Railway's Berks & Hants Extension and Marlborough Railway from Savernake to Marlborough.
Үлкен орталық
1899 жылы Фэй Ватерлооға L&SWR желісінің бастығы ретінде оралды. М&SWJR-дегі тәжірибесінің нәтижесінде Фэй Ұлы Орталық теміржолының бас директоры лауазымына шақырылған болуы мүмкін. Ол Ұлы Орталықты тиімді теміржол ретінде сақтап қалуда сәтті болғанымен, компанияның қаржылық жағдайын толығымен жақсарта алмады. Оның алғашқы шешімдерінің бірі – Ньюкасл мен Борнмут арасындағы транзиттік жолаушылар қызметін ұзарту, сондай-ақ Ноттингем, Лестер және Борнмут арасындағы экспресс-турлармен толықтыру болды. Фэй сонымен қатар Суинтон және Кноттингли бірлескен теміржолы арқылы Шеффилд пен Лидс арасындағы қызметтерді қайта іске қосты, сондай-ақ Мэрилебоннан Стратфорд-апон-Авонға дейінгі транзиттік қызметтерді де ұсынды. Мэрилебон мен Шеффилд арасындағы экспрестердің сапар уақыты 3 сағатқа дейін қысқартылды, бұл 8 минуттық үнемдеме, орташа жылдамдығы сағатына 54,9 мильді құрады. 1907 жылы перспективті жас қызметкерлерге мансаптық өсу мүмкіндігін беру үшін конкурстық емтихан өткізілді. Соғыс министрлігіндегі қызметтен кейін Фэй 1919 жылдың мамыр айында Ұлы Орталыққа қайта оралды. Ұлы Орталықтың директорлар кеңесі теміржолдарды біріктіру алдындағы соңғы отырысын 1922 жылдың 15 желтоқсанында өткізді. Фэйге жылына 3000 фунт көлемінде зейнетақы тағайындау туралы келісімге келді.
In 1899, Fay returned to Waterloo as the L&SWR's Superintendent of the Line. Presumably as a result of his experience with the M&SWJR, Fay appears to have been head hunted to become General Manager of the Great Central Railway. Whilst he was successful in maintaining the Great Central as an effective railway, Fay was not able completely to turn round the financial position of the company. One of his first decisions was to extend the operation of through passenger services between Newcastle and Bournemouth, supplemented by express excursions between Nottingham, Leicester and Bournemouth. Fay also reintroduced services between Sheffield and Leeds via the Swinton and Knottingley Joint Railway, as well as through services from Marylebone to Stratford upon Avon. Journey times for expresses between Marylebone and Sheffield were cut to 3 hours, a reduction of 8 minutes at an average speed of 54.9 mph. and the initiation of competitive examinations in 1907 to create promotion opportunities for promising young members of staff. Following his service with the War Office, Fay returned to the Great Central in May 1919. The Great Central's Board of Directors held their final meeting before the railway grouping on 15 December 1922. It was agreed to award Fay a pension of £3,000 per year.
Басқа темір жол мүдделері
1913 жылы Фэй қиындыққа тап болған Freshwater, Yarmouth және Newport Railway компаниясының бір бөлігіне ие болды. Ол темір жолдар біріктірілгенге дейін желіні басқарды және оны Southern Railway-ге сатқаннан пайда тапты. 1924 жылы Фэй, Сэр Винсент Рейвенмен бірге, Жаңа Оңтүстік Уэльс үкіметі тарапынан Жаңа Оңтүстік Уэльс мемлекеттік темір жолдары жөніндегі Корольдік комиссияға тағайындалды. Комиссия мүшелері 1924 жылдың қазан айында қалалық темір жол желісінің қажетті деңгейге жеткенін және Сиднейдің айналасында айналма темір жол салуды, сондай-ақ темір жол қаржысын басқаруды үкіметтен Темір жол комиссарларына беруді ұсынды. Кейіннен Сити-Циркл желісінің құрылысы басталды және Темір жол комиссиясының құрылымын өзгерту туралы заң қабылданды. Фэй Аргентинаның екі темір жол компаниясының – Buenos Aires Great Southern және Buenos Aires Western Railway компанияларының директорлар кеңесінде қызмет етті. 1923 жылы ол көптеген Great Central локомотивтерін құрастырған Beyer, Peacock and Company компаниясының директорлар кеңесінде Стэнли Джексонның орнын басып, Сэр Винсент Кейлард зейнетке шыққаннан кейін төраға болды. Біраз уақыт бойы ол London and North Eastern Railway компаниясына кеңесші ретінде жұмыс істеді, ол темір жолдар біріктірілген кезде Great Central-ды өзіне қаратып алған болатын. Егер Фэй біріктіру кезінде зейнет жасына толмаған болса, ол жаңа компанияның бас директоры лауазымына негізгі үміткер болар еді. Алайда, бұл лауазымға Сэр Ральф Веджвуд тағайындалды.
In 1913, Fay became part owner of the struggling Freshwater, Yarmouth and Newport Railway. He ran the line until the railway grouping and made a profit upon its disposal to the Southern Railway. In 1924, Fay together with Sir Vincent Raven was appointed by the Government of New South Wales to the Royal Commission on the New South Wales Government Railways. The Commissioners reported in October 1924 that the metropolitan railway network was at saturation point and recommended the construction of a circular railway around Sydney, as well as the transfer of control over railway finances from the government to the Railway Commissioners. The construction of the City Circle line was subsequently commenced and a bill was passed amending the constitution of the Railway Commission. Fay held two Argentine railway directorships – the Buenos Aires Great Southern and Buenos Aires Western Railway Companies. In 1923, he replaced Stanley Jackson on the board of directors of Beyer, Peacock and Company, constructor of numerous Great Central locomotives, of which he became Chairman on the retirement of Sir Vincent Caillard. For some time he also acted in an advisory capacity to the London and North Eastern Railway which had taken over the Great Central upon the railway grouping. Had Fay not been of retirement age at the time of the grouping, he would have been a strong contender for becoming general manager of the new company. In the event, Sir Ralph Wedgwood was appointed to the position.
Комитеттер
Фэй темір жол саласымен байланысы жоқ екі комитетте қызмет етті – 1904 жылы Пошта ведомствосының жалақы жөніндегі комитеті және 1912 жылы Жағалау балық шаруашылығы жөніндегі ведомстволық комитет. 1917 жылдың басында Фэй Соғыс министрлігіндегі қозғалыстар директоры лауазымын қабылдады, ол бұл тәжірибесі туралы 1937 жылы жарық көрген «Соғыс министрлігі соғыста» атты кітабында жазды; ол әскери форма киюден немесе сақалын қырқудан бас тартты, тіпті оның лауазымы генерал шенімен тең болса да.
Fay served on two committees unconnected with railways – the Committee on Post Office wages in 1904 and the Departmental Committee on Inshore Fisheries in 1912. At the beginning of 1917, Fay took over the post of Director of Movements at the War Office, an experience which he was to write about in his book The War Office at War published in 1937; he refused to wear a military uniform or to remove his beard, even though his post carried the rank of general.
Топтастыру ұсыныстары
1918 жылдың желтоқсанында ол коалициялық үкіметке "Көлік органы" құруды ұсынды, ол теміржол және портовик компанияларының, Сауда кеңесінің, кәсіподақтардың, сондай-ақ ауыл шаруашылығы және өнеркәсіптік ұйымдардың өкілдерінен тұратын болар еді. Бұл орган мемлекеттік облигациялар есебінен елдің теміржолдары мен каналдарының капиталын сатып алып, олардың қызметін бес аймақтық топқа бөліп, оларды мемлекеттік мүдделер үшін өз бақылауына алуға мүмкіндік берер еді. Премьер-министр Дэвид Ллойд Джордж 1906 жылы Фэймен бұрын да жұмыс істеген, ол теміржолдардағы еңбек дауларын реттеу үшін оның келісім жүйесін қабылдаған. Парламенттегі қарсылыққа байланысты ұлттандыру құқығы алынып тасталғанымен, 1919 жылдың 15 тамызында күшіне енген заң арқылы сэр Эрик Геддес басқаратын Көлік министрлігі құрылды.
In December 1918, he had proposed to the coalition government the creation of a "Transport Authority" which would be composed of the representatives of railway and dock companies, the Board of Trade, trade unions and agricultural and industrial bodies. The Authority would acquire, using public stock, the capital of the country's railways and canals, and divide their operations into five regional groups which the Authority could take over and control in the public interest. The Prime Minister, David Lloyd George, had previously dealt with Fay in 1906, when he adopted the latter's plans for a conciliation system to settle industrial disputes on the railways. Although the power of nationalisation was withdrawn in the face of opposition in Parliament, an Act came into force on 15 August 1919 which created the Ministry of Transport headed by Sir Eric Geddes.
Жеке өмір
1883 жылы Фэй Франсис Энн Фарбродгерге үйленді (16 ақпан 1858 жылы Кингстонда туған). Ол Сиренсестерде, Джеррардс Кросста және соңында Хэмпширдегі Ромси маңындағы Аубридж Дэнсте тұрды. 1902 жылғы маусымда инженерлік және теміржол еріктілер штабының подполковнигі атағы берілді. 1908 жылғы сәуірде E&RVSC Корольдік инженерлердің инженерлік және теміржол штабына айналғанда, ол сол атақта қайтадан бекітілді. 1920 жылғы қазанда Аумақтық орденмен марапатталды және 1924 жылғы қаңтарда отставкаға шықты. Фэй 1912 жылғы 22 шілдеде Иммингем догының салтанатты ашылуында патша Георг V-тің қолынан театрлық стильде рыцарь атағын алды. 1944 жылы өлеңдер мен эсселерден тұратын кішкентай жинағы жарық көрді. Ол өмірбаян жазуды жоспарлаған, бірақ одан әрі дамыта алмады, тек қана жазбалар деңгейінде қалды.
In 1883, Fay married Frances Ann Farbrother (b. 16 February 1858 in Kingston he lived in Cirencester, Gerrards Cross and finally Awbridge Danes near Romsey in Hampshire. In June 1902 he was gazetted a Lieutenant Colonel in The Engineer and Railway Volunteer Staff Corps, and re gazetted at the same rank when E&RVSC became the Engineer and Railway Staff Corps of the Royal Engineers in April 1908. He received the Territorial Decoration in October 1920, and resigned his commission in January 1924. Fay was knighted by King George V in somewhat theatrical fashion during the royal opening of the Immingham Dock on 22 July 1912. In 1944, he published a small volume of poems and essays. He had intended to write his memoirs but never got beyond the stage of rough notes.
Мұра
Фейдің 1912 жылы берілген рыцарлық атағының құрметіне аталған Ұлы Орталық локомотиві болды, ал осы кластағы локомотивтер бейресми түрде «Сэм Фейлер» деп танылды. 1990-шы жылдардың ортасы мен соңында бұрынғы Ноттингем жоғары деңгейлі станциясының билет кассасында теміржол естеліктерімен жабдықталған Sam Fay's атты бар/ресторан жұмыс істеді, бірақ станция 1923 жылы LNER бірігуіне дейін әрқашан Ұлы Солтүстік теміржол желісіне қарасты болған.
Fay had a Great Central locomotive named in honour of his 1912 knighthood, the locomotives in the class becoming known informally as "Sam Fays". A bar/restaurant named Sam Fay's complete with railway memorabilia operated from the former Nottingham High Level station ticket office during the mid/late 1990s, although the station had always been on the Great Northern railway network until the LNER grouping in 1923.